16-12-06

Kortrijkse primeur: creatief met rook(verbod)

1boulevard

In Ierland is er al jaren een absoluut rookverbod in cafés. Wim Opbrouck, die er geweest is - zowel in Ierland als in de pubs aldaar -, zegt aan wie het horen wil dat die maatregel de gezelligheid in de uitgaansbuurten alleen maar verhoogd heeft. Tot een gat in de nacht wordt het straatbeeld verlevendigd door groepjes mensen - sigaret in de ene hand, een pint Guinness in de andere - die vrolijk samentroepen onder de bomen of onder afdakjes van allerlei makelij. In de kroegen zelf kun je je laveloos laten uitzakken zonder dat je 's anderendaags naar het crematorium riekt - een kater is al erg genoeg.

Bij José en Tine in Den Boulevard wordt heel creatief ingespeeld op het rookverbod. Afspraak op 5 januari 2007 onder de bomen van de Groeningelaan. Letterlijk en figuurlijk santé!

Der Rudy

Vanaf nieuwjaar is er ook in België een rookverbod in de "horeca-inrichtingen". (Zie je al die uitgaanders in de weinige kroegen die open zijn op oudejaarsavond, op klokslag twaalf in één beweging hun peuken doven? Champagne!) Voorlopig is er nog een uitzondering voor cafés (waar de hapjes slechts bijzaak zijn) en eigenaardig genoeg ook voor de frietkramen.

Eigenlijk is het een omkering van de regels die bestonden. In de horeca volstaat het niet meer van een 'rookvrije ruimte' te hebben in een zaak waar voor de rest overal mag gesmoord worden. Neen, voortaan mag er nergens in eetcafés, brasserieën en restaurants nog gepaft worden. In cafés waar minder dan een derde van de omzet uit eten bestaat, mag er onder strikte voorwaarden nog gerookt worden in een bijna hermetisch afgesloten rookkamertje. Niet alle horecazaken in onze stad hebben dat begrepen (en het kan niet gezegd worden dat de tappersbond hen voldoende met raad en daad bijstaat). Een eetkroeg met twee verdiepingen loopt het risico van boetes als men gelijkvloers laat paffen als vanouds en op de verdieping een rookvrije lounge aanbiedt; de wet is anders.

Tine en José van Den Boulevard hadden er ook eerst geen erg in: "Wat hadden ze nu weer uitgevonden om de cafébazen te laten investeren in even dure als nutteloze rookafzuigsystemen?". Een onderwerp voor urenlange tooggesprekken met zelfverklaarde specialisten. Maar als een volleerd juriste wou Tine de wet wel eens zelf bekijken. Zij liet het koninklijk besluit van 13 december 2005 "tot het verbieden van het roken in openbare plaatsen", zoals gewijzigd door het KB van 6 juli 2006, van minister Rudy Delmotte, uit haar printer rollen. Pas terug van een heerlijke tour in Marokko schrok zij zich een hoedje (fez in dit geval). Het was minister Rudy blijkbaar menens.

Rookkamer - rookruimte

In restaurants en drankgelegenheden waarin meer dan een derde van de omzet uit eten bestaat (brasserieën bijvoorbeeld of spaghettitempels) mag er simpelweg niet meer gerookt worden, behalve in een kleine, afgesloten "rookkamer". En voor Rudy is rook rook; niet alleen rookgerei op basis van tabak maar ook "van soortgelijke producten" is verboden. Waar uitsluitend "lichte maaltijden" worden geserveerd of "in frietvet of olie gebakken maaltijden in wegwerpverpakking", moet er geen afgesloten rookkamer komen maar een beperkte, "duidelijk afgebakende rookruimte", zoals in de traditionele cafés. De "rookkamer" moet een afgesloten lokaal zijn en mag geen doorgangszone zijn. In die rookkamer mag er geen eten opgediend worden, zelfs geen gezouten apenootje. De kamer mag hoogstens een vierde van de horecazaak innemen.

Voor etablissementen die vooral van de tap leven - zeg maar traditionele cafés, is de regeling ook nogal ingewikkeld. Het rookverbod geldt er, maar er wordt een uitzondering toegestaan voor een beperkte ruimte die duidelijk afgebakend is. Voor rokers moet in die cafés een ruimte worden afgebakend: "zodanig ingericht dat de ongemakken t.o.v. de niet-rokers maximaal verminderd worden". Bovendien moet die ruimte kleiner zijn dan de helft van het café. Alleen in kneipen die kleiner zijn dan 50 m² (5 op 10 m bijv., denk aan Au Petit Café in de Zwevegemsestraat), mag de rookruimte groter zijn.

Boulevard rookvrij

Den Boulevard is groter dan 50m2. Tine en José vinden het inrichten van een rookzone, na veel overwegingen, volledig zinloos. Tine: "Een café is vanouds een ontmoetingsplaats. Café is tijdloze gezelligheid, een beetje 'thuiskomen', of hoort dat in onze Vlaamse traditie toch te zijn! Hoe bewaar je dat warme samenzijn als je de mensen naar aparte hokjes stuurt?". José ziet het al gebeuren: "Als de groep dan toch wil samenblijven, moeten dan de niet-rokers bij de rokers? En moeten zij dan allemaal geperst worden in een tabaksdoos die minder dan de helft van de verbruiksruimte moet innemen? De gezelligheid van het café zou er zeker onder lijden". En tot slot: denkt er ook eens iemand (vakbonden?) aan de mensen die er werken en bijgevolg verplicht worden in beide ruimten te komen, vraagt Tine zich af.  Om al die redenen werd besloten om vanaf nieuwjaar Den Boulevard volledig rookvrij te maken!

boulevard21

Rookbar onder de bomen

Toch zal Den Boulevard een "place to be" worden voor nicotine- en teeradepten. Geholpen met de inspiratie van tientallen habitués, zijn Tine en José aan het brainstormen gegaan. Waarom zouden zij het niet - zoals in Ierland - gezellig maken voor rokers buiten hun salons? Met veel creativiteit komt er een aantrekkelijke rookbar onder de bomen! Door de rokers een droog en artistiek verantwoord hoekje te bezorgen onder de bomen, houden zij het smalle trottoir vrij. De rokers kunnen hun glas meenemen naar buiten en staande genieten van hun sigaretje en hun drankje. Er zal een zetplaatsje voor glazen zijn. Er zal niet buiten bediend worden, en er komen ook geen stoelen. Anders spreekt de stad van een winterterras en daarvoor moeten weer vergunningen gevraagd worden. De peukjes worden in de rookbar gegooid, zodat de omgeving buiten het café netjes blijft. 

Die rookbar wordt iets speciaals. Na al die uren discussies aan de toog, kan dat niet anders. Of het de faam van Kortrijk als designstad zal opkrikken, weet ik niet, maar Den Boulevard zal er ongetwijfeld als bolwerk van creatief kroeglopend Kortrijk versterkt uitkomen.

Zie ook: https://portal.health.fgov.be/portal/page?_pageid=56,8274440&_dad=portal&_schema=PORTAL

 

09-09-06

Claude de stadsijker en John de arrondissementscommissaris

Voor twee stadsgebouwen heeft Kortrijk een huurder gevonden. De Stadswaag aan het Sint-Michielsplein wordt het nieuwe etablissement van spaghettikeizer Claude (tot nu Petit Paris). Het gewezen arrondissementscommissariaat wordt de zoveelste stek van John (nu Moriaanshoofd). Kortrijk wordt nog gezelliger!
 
Twee stadseigendommen zijn komen leeg te staan. In beide gevallen gaat het om waardevol bouwkundig erfgoed. In plaats van de gebouwen te verkopen, heeft het stadsbestuur een huurder gezocht. De operatie is wonderwel geslaagd. Beide panden in het hartje van de stad gaan volledig tot hun recht kunnen komen als horecazaak. Beide kasteleins hebben al meer dan hun sporen verdiend in het Kortrijkse caféleven. Ik kijk al uit naar de opening.
 
Arrondissementscommissariaat
 
Het eerste pand, het gewezen arrondissementscommissariaat, Groeningelaan 36, heeft de stad eerst nog willen verkopen. Maar daarvoor was de belangstelling (en de geboden prijs) ontoereikend. Eind 2004 besliste de gemeenteraad het roer om te gooien en het pand te verhuren.
 
Het neoclassicistische gebouw ligt in de onmiddellijke buurt van een publiekstrekker als de Groeningeabdij, in een van de historisch interessantste straten van Kortrijk. Het gebouw staat op de plaats waar eertijds de brouwerij was van de Groeningeabdij. Ook het interieur is de moeite waard: de salons zijn gedecoreerd in neo-Lodewijkstijlen. Ee, groot voordeel van het gebouw is dat het via een grote poort toegang kan geven tot het Begijnhofpark. Achteraan is er, na sloping van een reeks bijgebouwen, plaats voor een immens terras dat bovendien op het zuiden is gericht.
 
Kandidaat-huurders werden gewogen volgens twee maatstaven. De geboden huurprijs was van belang. Maar er werd ook gekeken naar wat men met het gebouw wou aanvangen. Het gebruik van het pand moest een verrijking zijn voor het stadsleven, cultuur en toerisme.
 

Twee kandidaten dienden zich aan: vzw Buda Kunstencentrum en het echtpaar John Deroo en Gwenda Verstraete. John Deroo, huidig uitbater van 't Moriaanshoofd in de Sint-Jansstraat, kreeg de voorkeur. Toch heeft het nog een jaar harde onderhandelingen gekost om tot een huurovereenkomst te komen. Dat contract wordt morgen in de gemeenteraad goedgekeurd.

John Deroo en echtgenote willen het monumentale pand inrichten als een horecazaak. Daarmee is John niet aan zijn proefstuk toe. Het Fonteintje, De Geit, De Duysent Perickels en 't Moriaanshoofd zijn zovele voorbeelden van zijn geslaagde initiatieven. Uit de keuze van verantwoorde namen en interessante panden blijkt zijn gevoel voor historische authenticiteit. Ook nu weer komt er niet alleen een gezellige pleisterplaats bij in het hartje van de stad, maar zal de zaak een versterking betekenen van de toeristische troef die het museum 'Kortrijk 1302' en het Streekbezoekerscentrum zijn. Meteen komt er in die stille hoek van de stad wat leven in de ... brouwerij.
 
Stadswaag
 
In het tweede pand, Rijselsestraat 22, huisde tot voor kort de toeristische dienst van Kortrijk. Die dienst is nu ondergebracht in het Streekbezoekerscentrum. In 2002 had het college van burgemeester en schepenen beslist een dossier te laten voorbereiden voor de verkoop van het gebouw Rijselsestraat 22/Sint-Michielsplein 5, de voormalige Stadswaag. 
 
Het gebouw is een stijlzuiver pand in Vlaamse neo-renaissance (architect Jules Carette?). Het werd gebouwd in 1904 na afbraak van een classicistische stadseigendom waarin vanaf 1867 de stedelijke Nijverheidsschool en de Tekenacademie waren ondergebracht. In de stadswaag werden gewichten en meters geijkt. Dat was een niet onbelangrijke dienstverlening in een stad waar bijvoorbeeld de edelsmeedkunst een grote bloei kende.
 
Het elegante gebouw met trapgevel en achthoekige hoektoren is een van de beeldbepalende panden van het Sint-Michielsplein. Het zou jammer geweest zijn dat er onoordeelkundige ingrepen aan zouden gebeuren. Daarom is het m.i. veiliger dat de stad het pand in eigendom houdt.
 
Hier ging het vlugger. De gemeenteraad besliste in mei jl. dat het gebouw niet verkocht maar verhuurd moest worden. Er werd een openbare oproep gedaan voor kandidaat-huurders. Hierop hebben zich twee gegadigden gemeld: Claude Dezitter en Rita Vandenbroucke, de uibaters van Petit Paris in de Wijngaardstraat, en het koppel Gabrou Gallo en Jamila Kasmi.
 
In een eerste ronde hadden Gallo-Kasmi het hoogste bod gedaan. Zij waren van plan een theesalon met sandwicherie uit te baten. Maar er was ook een tweede ronde voorgeschreven waarin de gegadigden uitleg moesten geven over hun plannen en eventueel een hoger bod konden doen. Behalve de huurprijs was ook voor dit pand de bestemming en de meerwaarde voor het stadsleven van groot belang.
 
In die tweede ronde daagden alleen nog Claude Dezitter en Rita Vandenbroucke op. Zij willen op het Sint-Michielsplein hun eetcafé voortzetten. Door het Foruminvestproject moeten zij binnen afzienbare tijd Petit Paris, een van de gezelligste terrassen van Kortrijk en befaamd voor zijn spaghetti en andere hongerstillers, verlaten. Zij hebben al een poging gedaan om de herberg Saint-Médard aan de O.L.Vrouwekerk over te nemen. Daarvoor hadden zij zelfs van de stad al de toestemming gekregen om een terras uit te zetten op het gazonnetje met uitzicht op de Gravenkapel. Maar dat project sneuvelde op de eisen van de biersteker-eigenaar.
 
De geboden huurprijs ligt ruim boven de schattingsprijs. Het schattige pand biedt mooie mogelijkheden voor een horecazaak. Ik stel mij wel de vraag hoe zij erin zullen slagen een even groot terras uit te zetten als bij Petit Paris. Het gebouw heeft aan de kant van het pleintje een deels met arcaden overdekt trottoir, waarop de tafeltjes en stoeltjes altijd in het droge zullen staan. Maar de rest van het trottoir is nogal smalletjes. Van mij mogen daar enkele parkeerplaatsen sneuvelen om een groter terras mogelijk te maken.