01-09-08

Snel vastgoedgewin van het stadsbestuur in Kortrijkse deelgemeenten

Aalbeke OC

Afbraak van schilderachtig steegje op Aalbekeplaats

De liquidatie van heel wat stadseigendommen in Kortrijk betreft ook panden waarin nu nog stadsdiensten huizen. Daarom wordt er in allerijl een operatie herhuisvesting van die diensten opgezet. Hoewel die operatie nog moet besproken worden met de betrokken bevolking en met de gemeenteraad - de verkozenen van het volk! -, liggen de scenario's al grotendeels vast. Omdat de nadruk ligt op 'het genereren van inkomsten' (beslissing van het stadsbestuur van 22 juli 2008), valt er over verschillende onderdelen die hele operatie 'herhuisvesting van stadsdiensten' - in het stadhuis 'ruimtelijke optimalisatie' gedoopt - heel wat te zeggen.

Niet rechtsgeldig

Nogmaals: de informatie waarover ik als gemeenteraadslid over dit alles beschik, is niet volledig. Het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, houdt essentiële gegevens achter. Ik til daar zeer zwaar aan! Hier worden de democratische regels met de voeten getreden. Artikel 51, lid 5 van het Gemeentedecreet zegt nochtans uitdrukkelijk dat alleen in het verslag opgenomen beslissingen van het college van burgemeester en schepenen 'rechtsgevolgen hebben'. Niet in het verslag opgenomen beslissingen zijn dus niet rechtsgeldig. Dat artikel voegt daar expliciet aan toe: "De goedgekeurde notulen [van het stadsbestuur] worden onverwijld bezorgd aan de gemeenteraadsleden".

In dit geval berusten tal van beslissingen van het stadsbestuur op een patrimoniumstudie die alleen is goedgekeurd door het stadsbestuur op werkvergaderingen ('strategische colleges' genoemd - in Nederland zou men spreken van 'achterkamertjespolitiek') waarvan geen verslag wordt gepubliceerd noch 'onverwijld aan de gemeenteraadsleden bezorgd'. Op die geheime werkvergaderingen nam het stadbestuur voorts ook belangrijke beslissingen zoals de goedkeuring van lijsten van 'quick wins', de keuze tusssen voorkeurscenario's, prioriteiten, diverse denkpistes enzovoort. Al die geheime beslissingen zijn dus niet rechtsgeldig genomen. Behalve dat men hierop kritiek kan hebben uit democratisch oogpunt, brengen de burgemeester en de schepen door dit onzorgvuldig handelen ook de beoogde verkoop van stadseigendommen in gevaar. En het gaat over miljoenen euro's.

Prioriteit voor Bellegem en Aalbeke

Op een informele werkvergadering (13 mei 2008) besliste het stadsbestuur de deelgebieden Bellegem en Aalbeke als eerste aan bod te laten komen voor de herhuisvesting van stadsdiensten. Daartoe werd een politiek-ambtelijke werkgroep opgetrommeld onder de dubbele leiding van de schepenen en directeurs van elke betrokken stadsdienst en de 'gebiedswerkers' van het deelgebied in kwestie.

Die 'gebiedswerkers' zijn een voortzetting en veralgemening van de buurtwerkers die voordien her en der aan het werk werden gezet. Maar in tegenstelling met de buurtwerkers ligt de nadruk in hun opdracht veel meer op gedecentraliseerde stedelijke dienstverlening in de deelgemeenten en de grote wijken dan in gemeenschapsopbouw en burgerparticipatie. Dat is nu wel duidelijk met de inzet van die gebiedswerkers voor de verkoop van zoveel mogelijk stadseigendommen in hun werkgebied (deelgemeente).

Op 'workshops' (4 juli 2008) werden de voorkeurscenario's voor de verschillende deelgemeenten vastgelegd. Het stadsbestuur bekrachtigde die scenario's, enigszins gewijzigd,formeel op 22 juli 2008. Voor Bellegem en Aalbeke, en ook Bissegem, komt het erop neer dat alle stedelijke diensten zullen worden bijeengebracht in het ontmoetingscentrum, telkens na aanbouw van een nieuwe vleugel. Voor de jeugd worden andere plannen uitgewerkt.

In Bellegem moet er een compacte nieuwbouw komen aansluitend bij het ontmoetingscentrum De Wervel, na afbraak van de oude jongensschool. Daar worden dan alle stedelijke functies gehergroepeerd. Het gewezen gemeentehuis op Bellegemplaats wordt, zoals uitgelegd in het vorige stuk, verkocht. Ook verkocht wordt het nog geen half jaar geleden van het ACW overgekochte pand Den Bouw. Voor de jeugd - verschillende jeugdbewegingen zijn al jaren op zoek naar betere huisvesting - zou er misschien een nieuwbouw komen op de oude 'tramstatie', Walleweg; maar men is nog aan het zoeken naar een oplossing voor de parkeerproblemen in die wijk. Voorts wil men onderzoeken of er eventueel een 'sportschuur' zou kunnen worden gebouwd in samenwerking met de lokale school.

In Aalbeke wil het stadsbestuur ook alle stedelijke diensten samenbrengen in een nieuwe vleugel van het ontmoetingscentrum. Om het OC te kunnen uitbreiden, neemt het stadsbestuur zich voor om het resterende steegje op Aalbekeplaats af te breken (zie foto). Het gaat om vier karaktervolle woningen, die stuk voor stuk zijn gemoderniseerd met respect voor hun uitzicht. Als die huisjes op Heule-Watermolen hadden gestaan, dan waren ze vast en zeker officieel beschermd. Als de sloop doorgaat, verdwijnt eens te meer een stuk historisch dorpspatrimonium.

Het gewezen gemeentehuis van Aalbeke, een speciaal voor die functie opgetrokken gebouw en nog in dienst, zal, slechts gedeeltelijk (?), worden verkocht. De pastorie krijgt hetzelfde lot beschoren. De jeugdverenigingen van Aalbeke blijven zitten waar ze zijn, maar men gaat op zoek naar nieuwe mogelijkheden voor jeugdhuis 't Skutje.

Bissegemse jeugd

Ook in Bissegem wil men alle stedelijke diensten hergroeperen in een aanbouw bij ontmoetingscentrum De Neerbeek. Dat betekent vooral een verhuis uit het bestaande gewezen gemeentehuis in het centrum van de deelgemeente. Dat is dan wel in tegenspraak met de mening die de werkgroep aanvankelijk had gedeeld, namelijk dat het voor de dienstverlening in Bissegem beter zou zijn de diensten te hergroeperen in het centrum.  

bis1

Stadseigendom Bissegem

Voor het zeer centraal gelegen gewezen gemeentehuis van Bissegem heeft men volgende plannen in petto. Het stadsbestuur laat onderzoeken of de gelijkvloerse onderdoorgang, een publieke weg, niet kan verbreed worden over de volle breedte van het pand. De verdiepingen erboven zouden worden verkocht of verhuurd.

Het stadsbestuur is de politiek-ambtelijke werkgroep niet gevolgd in haar voorstellen voor de Bissegemse jeugd. Op de workshop was een consensus gegroeid om voor die jeugdverenigingen twee opties open te houden. Er was sprake van een eventuele nieuwbouw op locatie Rietput. Een andere mogelijkheid was het brandweergebouw van Bissegem aan de jeugd toe te vertrouwen. Het stadsbestuur heeft wijselijk beslist te wachten met zich uit te spreken over een eventuele herbestemming van brandkazernes tot er meer duidelijkheid is over de gevolgen van de brandweerhervorming.

Heule Statie geen station

In Heule is het stadsbestuur wel van plan binnen afzienbare tijd geld vrij te maken om de jeugdverenigingen een deftig dak boven het hoofd te geven. Er komt een extra verdieping boven jeugdhuis Den Ast; de grond naast het lokaal wordt niet verkocht. Het gewezen stationsgebouw van Heule wil men voort huren van de Spoorwegen, ten behoeve van verenigingen - nu huist er Chiro Stiene. Nochtans zou de heropening van het gebouw als voor-station met ruimere parkeergelegenheden voor treinpendelaars ook wel eens mogen onderzocht worden in het licht van de problemen met het station in Kortrijk.

Heule Statie

Zonder nadere uitleg besliste het stadsbestuur tot het opstellen van een masterplan voor de in Heule gelegen (Vier Linden) Kortrijkse Groothandelsmarkt. Kijkt het stadsbestuur met gretige ogen naar de eventuele verkoopsmogelijkheden van (delen van) de (te?) grote hal en ruime parking van de KGM?

Marke: hoeve-villa te koop

Grootse plannen koestert het stadsbestuur ook voor de deelgemeente Marke, met hoop op ferme eenmalige inkomsten. Zo wil men het grootste deel van de stedelijke tuighuizen in de Rekkemsestraat verkopen. Daar huizen momenteel zowat alle uitvoerende diensten met zwaar materiaal; maar binnen afzienbare tijd wil het stadsbestuur zijn materieel centraliseren in de Moorseelsestraat, site Textielfabriek Callens. Zeker is dat het gedeelte vooraan van de stedelijke bedrijfsgebouwen in de Rekkemsestraat wordt verkocht. De loodsen achteraan zouden ook kunnen verhuurd worden. De stad zelf zou nog een deel van de industriële gebouwen behouden.

In Marke bezit de stad ook nog een agrarische erfenis uit de tijd van het de Bethune-burgemeesterschap in de vroegere zelfstandige gemeente. Eventjes is eraan gedacht om de kinderboerderij, uitgebaat door de Van Clé-stichting, Moteweg 11, op te doeken, maar nu is beslist ze te behouden en te renoveren. Wat wel wordt te gelde gemaakt, is de verblijfshoeve van de kinderboerderij, Kleine Marktstraat 4. Het is een prachtige oude boerderij, ingericht om groepen tot 35 personen logement te geven (zie foto). Met de opbrengst van die verkoop wil het stadsbestuur in de nabijheid van de kinderboerderij nieuwe overnachtingsgelegenheid voor groepen bouwen.

Nog op het grondgebied Marke, maar dan in het stadsgroen Marionetten, heeft de stad nog een andere eigendom: de monumentale Ponforthoeve. Tot nu was het de bedoeling de historische gebouwen een rol te laten spelen in de zachte recreatie die zich in die groene zone aan het ontwikkelen is. Daarvan wordt blijkbaar afgestapt: het stadsbestuur zoekt een externe functie voor de hoeve.

Over dat alles komt er nog een overlegronde met de bevolking van de betrokken deelgemeenten, een taak voor de gebiedswerkers. Maar is niet alles reeds beslist?

Marke verblijfshoeve

Verblijfshoeve Marke: te koop!

18-08-08

Belastingsweigeraar in Kortrijk

OI3

Heulenaar Bernard Vandaele weigert de onroerende voorheffing te betalen die onlangs bij hem in de bus is gevallen. Het grootste deel van die belasting gaat immers naar stad Kortrijk en dat heeft het stadsbestuur naar zijn oordeel niet verdient. Nimmer kwam immers een ernstige maatregel om de keersoverlast in zijn straat, de Oude Ieperseweg, te verminderen. Hij dreigt ermee vanaf oktober zijn actie te vermenigvuldigen door een oproep te lanceren tot algemene burgerlijke ongehoorzaamheid in Kortrijk.

De heer Bernard Vandaele woont in de Oude Ieperseweg in de Kortrijkse deelgemeente Heule. Jarenlang heeft hij al te klagen van verkeersoverlast in zijn straat. De Oude Ieperseweg is een van de favoriete verbindingswegen voor wie zich door GPS laat leiden tussen de Kortrijkse grote ring R8 en het stadscentrum. Vooral het smalle stuk woonstraat met rijwoningen waar de heer Vandaele woont, is daar helemaal niet geschikt voor.

De Heulse belastingbetaler beschrijft zijn ellende als volgt: "Onze woon- en leefomgeving wordt dagelijke verpest door sluikverkeer. Voor ons betekent het continu geluidsoverlast, meer luchtvervuiling, het met lede ogen aanzien hoe chauffeurs dagelijks de verkeerscode aan hun laars lappen door overdreven snelheid, het negeren van de rode lichten, lawaaierige en niet reglementaire knalpotten van auto's, moto's, quads, mopeds en brommers. Camionchauffeurs negeren de tonnemaatbeperking en tot overmaat van ramp denderen voortdurend lege bussen van De Lijn (lijn nr. 3) door de straat, tot de glazen in de kasten ervan trillen".

Het huis van de heer Vandaele heeft drie slaapkamers. Hij zegt dat de twee kamers aan straatzijde onbruikbaar zijn. Iedere morgen moet hij kokhalzen van de dieselgassen in zijn inkomhal; als het weer een beetje tegen zit, blijft de stank van de uitlaatgassen dagenlang in de straat hangen.

De heer Vandaele heeft zopas zijn aanslagbiljet ontvangen voor de roerende voorheffing (grondlasten). Hij moet een bedrag betalen van 545,74 euro. Daarvan is 433,13 euro bestemd voor de gemeente, in casu stad Kortrijk. Hij weigert die belasting te voldoen. Het stadsbestuur neemt immers niet de maatregelen die hij nodig acht om de verkeersoverlast in zijn straat te milderen.

Dè maatregel waarop de heer Vandaele en zijn buren wachten, is het invoeren van eenrichtingsverkeer waardoor het onmogelijk wordt de Oude Ieperseweg te gebruiken als invalsweg naar het stadscentrum. In plaats daarvan beperkte het stadsbestuur zicht tot het plaatsen van plastieken paaltjes om het smalle voetpad af te schermen van de voortdurende verkeersstroom.

De heer Vandaele zegt in de voorbije tien jaar bijna 220.000 frank te hebben betaald aan onroerende voorheffing ... om te wonen en leven in een straat die onleefbaar is geworden. Hij is het 'stinkende' beu. Behalve zijn persoonlijke belastingsweigering kondigt hij in oktober een actie aan met meer mensen "tegen een onleefbare stad waarin het welzijn van mensen onbelangrijk is".

Zie ook mijn stukje van eerder dit jaar.

22-06-08

Arbeid geadeld in de Koffiestraat in Heule

koffiestraat4.5 

In de Koffiestraat in Heule staan enkele beschermde arbeiderswoningen uit de negentiende eeuw.  De bescherming als monument redt een typisch straatbeeld, dat je elders hoe langer hoe minder vindt. Eindelijk ook aandacht voor andere architectuur dan die van de bourgeoisie uit vroegere tijden: de arbeid geadeld! Die bewarende maatregel betekent wel een zware dobber voor de eigenaars. Maar dat hoeft verstandig hergebruik niet in de weg te staan. Een Wevelgems echtpaar geeft het goede voorbeeld. Gesteund met een restauratiepremie doen zij de nodige investeringen om van een bijna 130-jarig arbeidershuis een gezellige woning te maken, met respect voor het beschermde erfgoed. Maar waaraan heeft dat straatje de naam Koffiestraat te danken? Toch wel weer een onvermoed hoekje...

Rustieke bungalow

Misschien is het wel de straat met de grootste monumentendichtheid van Kortrijk, het Koffiestraatje van Heule. Van het 10-tal panden aan de pare kant (de onpare kant wordt grotendeels ingenomen door het klooster van Heule) zijn er niet minder dan 6 geklasseerd als monument (de nummers 2, 4, 14, 16 18 en 20). Je zou het niet zeggen als je erdoor loopt. Bij monumenten denk je meestal aan opvallende gevels en duizelingwekkende dakpartijen. In dat Heulse straatje zijn het nederige arbeiderswoningen die decretaal beschermd zijn. Eens te meer was het toenmalig Vlaams minister Paul Van Grembergen, Spirit (VlaamsProgressieven), die op 30 april 2004 het beschermingsbesluit ondertekende. De bewindsman voerde een heel doortastend erfgoedbeleid, dat ook aandacht had voor het patrimonium van het gewone volk.

De meeste van die beschermde woningen zijn platte doeningen met een zolderdak boven de gelijkvloerse verdieping. Ze zijn nogal breed in vergelijking met 19de-eeuwse werkmanshuizen in het Kortrijkse stadscentrum (Stasegemsestraat bijvoorbeeld). En hoe ouder ze zijn, hoe breder. Dat komt omdat ze gebouwd werden op verloren gelegen grond buiten de Heulse dorpskern, grond die toen minder gegeerd en dus goedkoop was. De huidige Koffiestraat was tot zowat 1880 slechts een voetweg, "buurtweg nr. 29" op de Atlas der Voetwegen van 1843, genaamd de Molendreef want leidend naar de Plaatsmolen van Heule. Bij de opmaak van de Atlas stonden er nog maar twee huizen in de straat. De huisjes hebben achteraan stuk voor stuk een aanzienlijke tuin; het kwam op geen vierkante meter.

koffiestraat4.4

Met die typische eigenschappen van landelijke arbeiderswoningen hebben die panden - raar maar waar - heel wat troeven voor renovatie en hergebruik, hoe oud en eenvoudig ze ook mogen zijn. Opgeknapt ogen ze als als een rustieke bungalow, en daarvan zijn er al een paar voorbeelden te zien in het straatje. Dank zij de bescherming blijven ze toch min of meer hun schilderachtig uitzicht van diep in de jaren 1800 behouden.

Vingerberaping

De oudste panden zijn de nummers 14 en 16, daterend van voor 1835. Tot 1920 was het een enkele arbeiderswoning, wat niet uitsluit dat zij verschillende grote families bijeen onderdak heeft verleend. Toen is het pand in twee aparte woningen opgedeeld. Beide huisjes hebben elk een voordeur en drie ramen in de gevel. Boven hun enige bouwlaag worden ze beschut door een zadeldak met Vlaamse pannen. Het metselwerk van de buitenmuren is in verankerde baksteenbouw. Een voortuintje siert beide panden; dat van nr. 16 staat vol weelderig groen; ooit waren het moestuintjes of 'begraasde' tuintjes (voor een geit?). Ook het verzorgde schrijnwerk van ramen en deuren is meegeklasseerd.

koffiestraat4.2

De huizen die vlaskoper J.A. Vansteenkiste in 1864 (nr. 20) en 1877 (nr. 18) liet bouwen, staan aan de rooilijn. Het gemis van een voortuintje wordt goedgemaakt door meer 'land vanachter', te bereiken via een steegje op de perceelsgrens. Nummer 20 is het breedste, voorzien van een poort, vier ramen en een voordeur in de straatgevel. Nummer 18 heeft vijf traveeën (dat wil zeggen vier vensters en een voordeur in de gevel). Beide typische dorpswoningen hebben eveneens slechts één bouwlaag en een zadeldak. In de beschrijving van het Vlaams Instituut voor Onroerend Erfgoed wordt gewag gemaakt van de restanten van cementbekleding op een zijgevel: "sporen van vingerberaping" (wellicht smeerde men een dikke laag cement op de muur en versierde men die door in de nog natte laag gaatjes met de vingers te maken).

Renovatie

De latere huisjes hebben dan weer wel een voortuintje. Het jongste is nummer 2, van 1902: vijf traveeën, één bouwlaag onder een pannen zadeldak. Maar het pand dat mij vooral interesseert is nummer 4. Nummer 4 is een achter een voortuin gelegen arbeiderswoning van 1880. Eerst waren het twee woningen onder hetzelfde met pannen bedekte zadeldak, maar in 1897 maakte men er een van. In de brede gevel van één bouwlaag zitten vier vensters met luiken, een poortje en een voordeur.

koffiestraat4.1

Het stadsbestuur van Kortrijk heeft een bouwvergunning verleend aan het Wevelgemse koppel Pepijn en Ilse Rosseel-Waeyaert om dat nummer 4 grondig te restaureren. De renovatie gebeurt in nauwe samenspraak met de Vlaamse administratie van Onroerend Erfgoed en levert de moedige investeerders dan ook een restauratiepremie op.

Het uitzicht van de beschermde dorpswoning in verankerde baksteenbouw met geaccentueerd voegwerk wordt zorgvuldig bewaard. En dat gaat ver: zo wordt het bestaande schrijnwerk (typische houten T- en schuiframen met luiken) eerst weggenomen voor restauratie en dan teruggeplaatst. De zijgevels worden bezet met kalk met grove structuur na het verwijderen van de bestaande cementbezetting. Aan de achterkant van de woning wordt een later toegevoegd bijgebouwtje met eternitdak gesloopt. De afgeleefde veranda wordt vervangen. De bestaande indeling van het dorpshuis wordt zoveel mogelijk behouden. De zolder wordt ingericht tot slaapkamers, te bereiken met een nieuwe binnentrap. En in de tuin wordt een regenwaterput van 15.000 liter gestoken.

Men kan hier werkelijk spreken van een maximale vrijwaring van de erfgoedwaarden van het pand, een goed voorbeeld voor andere eigenaars van beschermde monumenten. Toch wordt het een woning die zal beantwoorden aan de hedendaagse wooncomforteisen. Het ontwerp is van het architectuur- en restauratiebureau J & A Demeyere van Kortrijk.

koffiestraat4.3

Beschermd is beschermd!

Toch is opname van een pand op de lijst van beschermde monumenten voor eigenaars soms een last en zeker een beperking van hun vrijheid. De eigenaar van nummer 14 wou in 2005 zijn huisje slopen en de grond ter beschikking stellen van de aanpalende school. Men wou er een extra uitgang voor de school van maken, zogenaamd om de leerlingen meer verkeersveiligheid te geven. De eigenaar deed daartoe een aanvraag tot opheffing van de bescherming.

Het is de eigenaar niet gelukt. De Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen ging op haar achterste poten staan. De experten wezen op "het algemeen belang van deze woning omwille van de historische, sociaal-culturele en industrieel-archeologische waarde". Huidig Vlaams minister Dirk Van Mechelen, OpenVLD, wees de aanvraag dan ook af.

koffiestraat4.6

Maar de eigenaar bleef aandringen; hij diende een nieuwe aanvraag in, met nog meer verkeerstechnische argumenten. Opnieuw was het advies van de Koninklijke Commissie geheel afwijzend: "het gaat hier om een waardevol, beschermd gebouw, waarvan de waarde niet kan worden uitgespeeld tegen problemen van verkeerstechnische aard". De minister won toch ook maar advies in bij verkeersdeskundigen. Die overtuigden hem ervan dat er verschillende andere ontsluitingsopties mogelijk zijn "die een groter effect hebben op de verkeersveiligheid van de schooltoegang". Ook de tweede aanvraag tot opheffing van de bescherming werd dus afgewezen.

Schuimkraag

En van waar komt die rare naam van het straatje? Wel met koffie, het zwarte vocht, heeft die naam niets te maken. De 'koffie' van de Koffiestraat werd geserveerd met een kraag schuim; het was bier. Koffie is een te letterlijke vertaling van ... café. Tot in de jaren 20 was het straatje - dat nog eerder als voetweg de Molendreef werd genoemd - de 'Caféstraat' van Heule. Het Heulse gemeentebestuur vond dat in de jaren twintig waarschijnlijk niet chique genoeg.

Het enige café dat ik er heb gekend, is café 't Park, op de hoek met de Heulsekasteelstraat. De Heulse socialisten vergaderden er; een origineel onderdeel van de werking was de jaarlijkse avond met "patatjes met de pelle" (en de fabelachtig smakende ingelegde zilveruitjes van Nadia niet te vergeten!) in het zaaltje achter de herberg. Maar ook dat café is verdwenen. Men heeft zelfs de deur toegemetst.  Dat hoeft niemand tegen te houden om deze onvemoede hoek van Kortrijk eens te gaan bezoeken. Elders in Heule zijn er cafés genoeg. Maar zilveruitjes?

koffiestraat4.7

13-01-08

Spirit vraagt aanpak flessenhals Oude Ieperseweg

OI1

Het eerste stuk van de Oude Ieperseweg is behalve een dicht bevolkte woonbuurt ook een verkeersriool. Het Spiritduo Bart Hanson, voorzitter en Carlo Herpoel, secretaris, trekken zich het lot aan van de bewoners. De zogenaamde oplossingen die het stadsbestuur en de CD&V naar voren schuiven, vinden zij, zoals de bewoners, maar niks. Paaltjes op het gehavende smalle voetpad en een verkeerssas in de straat verderop - het brede stuk waar veel minder problemen zijn - noemen zij lapmiddelen. De door de CD&V voorgestelde realisatie van de spookweg N328 vinden zij onverantwoord. Op korte termijn kan eenrichtingsverkeer de sluiktrafiek afremmen. Maar de ultieme oplossing is de voltooiing van het noordelijk gedeelte van de ringautoweg R8.

Snoer van Ieperstraten

In de Romeinse tijd stapten er al legioenen komende van Bavay richting Cassel over de weg waarvan de Oude Iepersestraat in Heule een onderdeel is. De straat heeft haar naam niet gestolen. Zij begon haar carriere eeuwen geleden inderdaad als een stuk van de verbindingsweg van Kortrijk naar Ieper, toen een grootstad. Het was een smalle aarden weg, die pas in 1909 een verharding kreeg van grint (of 'gravé' zoals ze in de streek zeggen).

De straat is een onderdeel van het snoer van Ieper(se)straten dat parallel met de Heulebeekvallei naar de kattenstad leidde. Die straten vind je bijvoorbeeld in Kortrijk, Gullegem, Moorsele en Geluwe, en als je Ieper nadert, wordt het soms Kortrijk(se)straat. De bochtige verbinding verloor veel aan belang na de aanleg van de rijkswegen Kortrijk-Menen en Menen-Ieper (in de tijd van Maria-Theresia?). In 1938 kreeg de Oude Ieperseweg (toen Heulse Ieperstraat) een wegdek in macadam.

De eerste rode lichten van Heule

Relatief druk is het er altijd geweest. Het kruispunt van de Oude Ieperseweg met de Guido Gezellestraat was lange tijd het enige van Heule met verkeerslichten. Maar het rook en fijn stof uitbrakend verkeer is er blijven toenemen en verzwaren. Na de bouw van de half afgewerkte grote ring rond Kortrijk, de R8, is het een van de meest genomen sluikwegen geworden voor wie vanuit het noorden naar het stadscentrum wik rijden (over de Kortrijksestraat naar de Meensepoort).

De straat is erg populair bij de GPS-systemen. Zware vrachtwagens storen zich niet aan de woonfunctie van de smalle straat, noch aan de tonnenmaatbeperking. En bovendien is men in de omgeving op grote schaal aan het verkavelen geslagen, wat ook weer meer verkeer veroorzaakt. 

Paaltjes

Al tien jaar probeert een bewonerscomité bij het Kortrijkse stadsbestuur begrip te vragen voor de onhoudbare levensomstandigheden in hun straat. Veel heeft dat niet opgeleverd. Het is ook een aartsmoeilijk probleem. Vorige zomer dacht mobiliteitsschepen Guy Leleu, CD&V, de gemoederen te kunnen bedaren door plastieken paaltjes te laten aanrukken op het belaagde voetpad van het smalste deel van de straat. In het verbrede deel ter hoogte van de volkswijk Disgracht beloofde hij een wegversmalling.

Woordvoerder Bernard Vandaele van het actiecomité liet in de lokale pers weten dat de bewoners daar helemaal niet mee tevreden waren. De bewoners blijven bij hun eis om het smalste stuk van de straat met eenrichtingsverkeer te versperren voor de auto's en camions komende van de R8. Het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, weigert dat, uit vrees dat het sluikverkeer zijn weg zal zoeken over andere wegen (Guido Gezellelaan bijvoorbeeld). 

Stadsautostrade

De bewoners vinden wel gehoor bij voorzitter Bart Hanson en secretaris Carlo Herpoel van de partij Spirit. Het Spiritduo meent dat eenrichtingsverkeer wel een goed idee is. Alles moet geprobeerd worden om te beletten dat chauffeurs nog R8-afrit Waterven nemen om zo vlug mogelijk in Kortrijk-centrum te geraken. Het verkeer zou op die R8 zelf moeten blijven om eraf te gaan op de plaatsen waar de ring dichter bij het centrum ligt en waar er een echte invalsweg ligt - de Gentsesteenweg bijvoorbeeld. Een afwerking van de R8, die al tientallen jaren op zich laat wachten, zou de aantrekkelijkheid en de efficiëntie van de ringautoweg merkelijk kunnen verbeteren.

Bart en Carlo zijn absoluut niet te vinden voor het voorstel van die andere politieke Heulenaar, Pieter Soens, CD&V-gemeenteraadslid. Pieter rakelt de N328 op, een spookweg waarvoor men in de jaren 60 een tracé uittekende, maar die er gelukkig nooit gekomen is. Het moest een noordelijke invalsweg worden, van de R8-afrit Waterven naar de Meensepoort. De in de geest van die tijd gewenste stadsautostrade zou verschillende dicht bevolkte buurten doorkruisen en in hun rust storen. Maar het zou ook een korter alternatief vormen voor de R8, en daarmee zou de N328 de verdere afwerking van de Kortrijkse grote ring eigenlijk overbodig maken. Bart en Carlo wijzen er ook op dat elke nieuwe weg extra verkeer aanzuigt, zonder enige garantie te bieden dat de bestaande flessenhalzen, zoals de Oude Ieperseweg, verdwijnen.

Gijzelaars

In de jaren negentig is door de betrokken bevolking een massale petitieactie gevoerd tegen de opname van het tracé van die N328 in het Gemeenschappelijk Algemeen Plan van Aanleg van het Arrondissement Kortrijk (GAPAK). Dat plan is uiteindelijk nooit goedgekeurd omdat het voorbijgestreefd geraakte toen de Vlaamse overheid besliste de Gewestplannen zoetjesaan te vervangen door structuurplannen. Het Kortrijkse stadsbestuur is er nimmer in geslaagd het tracé van die N328 te laten opnemen in de Vlaamse structuurplanning. De opeenvolgende Vlaamse ministers waren van oordeel dat het hier niet ging om een weg van gewestbelang. Als de stad die weg per se wou, dan moest Kortrijk maar zelf investeren.

Een groot bezwaar tegen die N328 bij het Vlaamse Gewest is zijn kostprijs. Zelfs voorstander Pieter Soens raamt de investering op niet minder dan 12,5 miljoen euro. Toch blijft het stadsbestuur hardnekkig zijn voorbijgestreefde droom najagen. Als ik een slecht karakter had, dan zou ik wel haast denken dat het stadsbestuur weigert iets te doen aan de Oude Ieperseweg om een argument te hebben om verder te kunnen aandringen bij de Vlaamse Regering. Het is niet verantwoord de bewoners van de Oude Ieperseweg daarvoor te misbruiken als gijzelaars.

OI3

12-01-08

Kerkfabriek Sint-Eutropius komt tot inkeer

kfeutro1

Na ook nog eens door de gouverneur van West-Vlaanderen op de vingers te zijn getikt, heeft de kerkfabriek van Sint-Eutropius uiteindelijk beslist zich te schikken naar de regels van behoorlijk bestuur. De woning die de kerkraad eerst voor een prijsje aan een bevriende kennis wou verkopen, wordt openbaar verkocht. En daarvoor wordt een beroep gedaan op een notaris die geen familie is. Dat is een positieve ommezwaai in een beleid dat wettelijk sponsor Kortrijk financiële schade heeft berokkend - want eerder werd wel een woning verkocht zonder enige publiciteit - en dat de grenzen van het strafbare raakte. 

Geschorst

Zoals het stadsbestuur van Kortrijk eerder had gedaan (zie mijn stuk van 18 oktober 2007, met epilogen), heeft nu ook de provinciegouverneur, op 9 november 2007, het besluit van de kerkraad van de Heulse parochie Sint-Eutropius geschorst met betrekking tot de verkoop van de woning Zeger van Heulestraat 37 in Heule. De kerkfabriek had de woning willen verkopen aan de buur van de woning, voor een prijs van 181.600 euro, hoewel er een andere kandidaat was opgedoken die de vraagprijs, 190.000 euro bood.

Aangezien de stad de tekorten van de kerkfabrieken op zijn grondgebied moet delgen, berokkende die verkoop voor een lagere dan de hoogst mogelijke prijs schade aan de stadsfinanciën. In dat geval kan een stadsbestuur een beslissing van een kerkfabriek schorsen volgens het decreet van 7 mei 2004. Het stadsbestuur verklaarde in zijn besluit dat alleen voldoende publiciteit ervoor kan zorgen dat de verkoop gegadigden aantrekt die volop willen bieden om op die manier de hoogst mogelijke opbrengst te bekomen. Hier was sprake van een miskenning van de beginselen van behoorlijk bestuur, aldus het stadsbestuur op 2 oktober 2007.

De provinciegouverneur kan ook beslissingen van een kerkraad schorsen. Hij kan dat als het algemeen belang wordt geschaad. In dit geval heeft hij gereageerd op een klacht van de gedupeerde kandidaat-koper. Ook in Brugge acht men de handelswijze van de kerkfabriek in dat dossier in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur.

Openbare verkoping

Tegen zoveel tegenkanting heeft de kerkfabriek wijselijk besloten zich niet langer te verzetten. Hoewel het volstaan had dat zij het pand op informele wijze te koop zou aanbieden - bijvoorbeeld door publicatie in enkele regionale kranten en weekbladen - heeft de kerkraad het zekere voor het onzekere genomen en beslist het pand te verkopen volgens de procedure van de openbare verkoping. Binnenkort kunnen gegadigden kennis nemen van de voorgenomen veiling op honderd aanplakbrieven en advertenties in Weekblad Atlas en andere.

De instelprijs is bepaald op slechts 175.000 euro; dat is 15.000 euro minder dan al werd geboden, en dat in een periode dat de vastgoedprijzen nog altijd aan het klimmen zijn. 

De notaris en zijn familie

Voor die verkoping doet de kerkfabriek voor het eerst een beroep op een nieuwe notaris. Tot nog toe werkte men graag met de zoon van de huidige voorzitter van de kerkfabriek, zelf ere-notaris. Die gewoonte is flagrant in strijd met artikel 20 van voormeld decreet op de erediensten.

Dat artikel zegt  ondubbelzinnig dat het voor elk lid van de kerkraad verboden is "deel te nemen aan de bespreking van en de stemming over aangelegenheden waarin hij rechtstreeks belang heeft en waarbij hij persoonlijk of als vertegenwoordiger is betrokken of waarbij zijn bloed- en aanverwanten tot en met de vierde graad een persoonlijk en rechtstreeks belang hebben". Meer nog: datzelfde artikel verbiedt elk lid van de kerkraad als advocaat of notaris tegen betaling te werken voor de kerkfabriek". In de correspondentie van de inmiddels geschorste verkoop steken er brieven die ondertekend zijn door de zoon, notaris, maar waarop eveneens de initialen 'Ere-Not.' getijpt zijn. Dat laat op zijn minst vermoeden dat ook de vader zijn ervaring ten dienst heeft gesteld voor die verkoop.

Volgens mij valt die handelswijze van de kerkfabriekvoorzitter-Ere-Notaris-notarisvader dan ook onder artikel 245 van het Strafwetboek: 'belangenneming gepleegd door personen die een openbaar ambt uitoefenen'. Dank zij het kordate optreden van het stadsbestuur en de gouverneur is die belangenneming hier verijdeld. Zand erover, dan maar? Ik zou zeggen ja, ware er niet een andere verkoop geweest van de kerkfabriek waaraan een notaris, zoon van de Ere-Notaris-kerkfabriekvoorzitter heeft meegewerkt. 

Onregelmatige verkoop

Niet langer geleden dan eind juni 2007 heeft de kerkfabnek een andere woning uit haar onroerend vermogen, Stijn Streuvelslaan 63, verkocht, zonder de minste publiciteit, 10.000 euro onder de vraagprijs en onder de hoogste van de drie verschillende schattingsprijzen waarvan sprake in de opeenvolgende notulen van de kerkraad. Een hoger bod was hier simpelweg uitgesloten omdat niemand van die verkoop wist, behalve de uiteindelijke koper. Voor die koper had de woning bovendien een opportuniteitswaarde. Zo staat vast dat hij minstens de vraagprijs had geboden indien de verkoop was verlopen met voldoende tegenbieders.

En neen, noch het stadsbestuur, noch de provinciegouverneur hebben in hun toezicht op de activiteiten van de kerkfabriek die onregelmatige verkoop opgemerkt. De stad is hier geschaad in haar financiële belangen en ook het algemeen belang, onder bewaking van de gouverneur, is schade berokkend. Goed bestuur? In die zin laat die Heulse historie nog altijd een wrange nasmaak achter.

A propos: Op de stadsbegroting 2007 stond voor de kerkfabriek van Sint-Eutropius een krediet voor stadstoelagen van 73.995,20 euro. Op de begroting 2008 is dat gestegen tot 99.321 euro. Voor diezelfde parochie zijn in de periode 2009-2011 grote herstellingswerken aan de pastorie (eerste fase) gepland.

16-11-07

Een heerlijke dag in de groene Heulevallei

wm16

Elk jaar vieren de natuurverenigingen de Dag van de Natuur. Met man/vrouw en macht trekt men naar uitgelezen plekken om de natuur een handje toe te steken. Ook in onze streek. Voor dit jaar wordt verzamelen geblazen op zaterdag 17 november, morgen dus, op twee plaatsen in Heule: het natuurgebied de Warande en de Heerlijkheid van Heule.

In heel Vlaanderen wordt komend weekend de Dag van de Natuur gevierd. Natuurpunt vzw zet samen met JNM (Jeugdbond voor Natuur en Milieu) het natuurbeheerwerk in de kijker. Als vrijwilligersorganisatie betrekt Natuurpunt duizenden vrijwilligers bij het beheer van 500 natuurgebieden. Op de Dag van de Natuur wil Natuurpunt iedereen de kans geven om eens in een natuurgebied naar keuze mee aan de slag te gaan. Zo organiseert Natuurpunt afdeling Kortrijk morgen zatderdag 17 november 2007 een plantactie in Heule. Iedereen mag meedoen. Er staat geen leeftijd op. 

De Dag van de natuur in Kortrijk krijgt steun en medewerking van de Provincie West-Vlaanderen, Stad Kortrijk directie Leefmilieu, de Milieuraad van Kortrijk, JNM, Gezinsbond Kortrijk en Heule, de Open Werkgroep Heulebeek, vzw Het Oranjehuis, vzw De Poort en KWB Heule. 

Concreet zullen de vrijwilligers op 17 november ondermeer heggen en houtkanten in het natuurgebied de Warande en op de Heerlijkheid van Heule aanplanten. Op die manier proberen ze meer structuur en variatie in het landschap aan te brengen en meer kansen aan dieren en planten te geven. Een nevenbedoeling van de plantactie is ook mensen samen te brengen en het sociaal project Oranjehuis te ondersteunen dat in de historische hoeve 'Heerlijkheid van Heule' een open centrum aan het uitbouwen is. Zie ook mijn stukje van tweede nieuwjaarsdag 2006.

Start om 9 uur en er wordt gewerkt tot ten laatste 17 uur. Iedereen is welkom, ook voor een halve dag of een uurtje. Laarzen, werkhandschoenen en een spade zullen zeker van pas komen. 's Middags zijn er warme soep en broodjes - Natuurpunt tracteert! Wie meehelpt wordt beloond met een ecologische draagtas vol boeiende informatie en ook heel wat lekkers.

Rendez-vous in Heule: Heerlijkheid van Heule (Zeger van Heulestraat 53) of Warande (ingang bij brugje over Heulebeek).

http://www.natuurpunt.be

http://www.natuurpuntkortrijk.be

http://www.zwvlkoepel.be/DvdN2007.htm

14:15 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heule, natuur, natuurpunt |  Facebook |

02-11-07

Een kwalijke erfeniskwestie op de Watermeulen (Izegemsestraat)

Izegemsestr 105

De familie van Bernard Vandamme zit er al decennialang mee verveeld. Nu worden ze ook nog eens beboet! De woningen Izegemsestraat 101 tot 107 zijn familiebezit. Het gaat om een gewezen brouwershof uit de tijd van de Franse Revolutie (1789), later omgebouwd tot landelijke dorpswoningen. Het gemeentebestuur van Heule, nu een deelgemeente van Kortrijk, besliste indertijd dat de woningen in een gebied lagen dat onteigend zou worden voor de bouw van een nieuwe weg. Toenmalig burgemeester Cattebeke gaf de eigenaars de raad dat rijtje woningen niet te renoveren of zelfs maar te onderhouden.

In tegenstelling met die onteigeningsdreiging werd het rijtje in 2003 beschermd als monument. Kortrijk heeft bijna geen andere woningen uit die ver vervlogen tijd. Die bescherming betekent dat eventuele renovatie slechts onder heel strenge voorwaarden kan gebeuren en heel wat duurder wordt. Die kosten overstijgen de financiële draagkracht van de eigenaars. Tot overmaat van ramp krijgt Bernard Vandamme, huidig eigenaar, nu plots een aanslag van de leegstandstaks in de bus. Het stadsbestuur erkent zijn verantwoordelijkheid in die kwestie door een gedeelte van de taks kwijt te schelden.

Dorpswoning met hoofdletter

De Izegemsestraat is een van de oudste wegen vanuit Kortrijk. Het was de oude weg naar Brugge (de 'heirweg' naar Brugge), tot hij in 1750 door het Oostenrijkse bewind vervangen werd door de rechte weg die nu nog altijd de Brugsesteenweg is. Toch moet het nog een drukke verkeersader geweest zijn op het moment dat het huizenrijtje nr. 101-105, bijna op de Watermeulen, een gehucht, werd gebouwd op het einde van de jaren 1700. Dat was de tijd van de 'Verlichting' (de Rede werd ingezet tegen de vooroordelen van de godsdienst en de vastgeroeste gewoonten van het 'ancien régime'). In onze streken was er de Brabantse Omwenteling tegen het Oostenrijkse gezag. Noord-Amerika maakte zich los van de Engelse koning. En in Frankrijk overwon de Franse Revolutie. 

Ik denk niet dat er nog veel woningen uit die tijd overgebleven zijn in Kortrijk. Het was mij eerst niet duidelijk of het huidige rijtje van 3 huisjes oorspronkelijk niet een enkele woning met stallen en schuur was. In het beschermingsbesluit is sprake van een "Dorpswoning", met hoofdletter. Feit is dat slechts de eerste woning beschikt over een 'voutekamer'. Intussen weet ik dat het inderdaad eerst een enkel huis was, een brouwershof dan nog. Die informatie vond ik op de site van het Vlaams Instituut voor Onroerend Erfgoed, dank zij Francis Devriendt, die ook een woning uit die tijd betrekt - zie reactie.

De brouwerswoning is reeds te zien op de landkaarten die graaf de Ferraris in opdracht van het Oostenrijkse keizerlijke gezag opmaakte van onze gewesten (1770-1778) Het rijtje is tevens duidelijk te herkennen op de Atlas der Buurtwegen (1843); op dat ogenblik is het één enkele woning en is het eigendom van brouwer Frans Vanrobaeys. In 1883 wordt de woning opsplitst in drie woningen. In die tijd was de textiel volop aan het industrialiseren en al dat nieuwe werkvolk moest gehuisvest worden. Rond 1950 wordt aan de achtergevel een klein volume toegevoegd.
 
Herberg

Thans is het nog altijd een driewoonst, die het Vlaams Instituut voor Bouwkundig Erfgoed omschrijft als: "van verankerde baksteenbouw onder zadeldak bekleedt met Vlaamse pannen. Witgekalkte gevels op gepikte (gepekte? - met pek ingesmeerde) plint. Rechthoekige muuropeningen met behouden schrijnwerk zoals de ramen met roedeverdeling en de luiken. Deels gecementeerde achtergevel gemarkeerd door vier opkamertraveeën. Verdiepte vensters met schuiframen en luiken. Rechthoekige kelderopeningen met getraliede blokvensters. Rechter zijgevel gemarkeerd door twee gedichte vensters onder druiplijst. Drie blinde benedenvensters."
 
Het Vlaams Instituut heeft het rijtje ook aan de binnenkant bestudeerd: "De huidige drie woningen hebben een eenvoudige interieuraankleding. Nr. 101 doet thans dienst als opslagruimte. Nr. 103, wordt getypeerd door de twee traveeën brede woonkamer met achterliggende opkamer. Nr. 105, dat het grootste deel van het volume beslaat, wordt gekenmerkt door de eenvoudige marmeren schouwmantels en bepleisterde plafonds met geprofileerd lijstwerk. Vermoedelijk deed dit deel dienst als herberg. Het huis heeft een kelder met eenvoudig witgeschilderd bakstenen tongewelf en bakstenen vloer."

Dat lezende, vind ik het prima dat die zeldzame panden zijn beschermd. In het ministerieel besluit van 15 april 2004 (van Vlaams minister Paul Van Grembergen, Spirit) staat dat het rijtje is beschermd als monument, "wegens de historische en sociaal-culturele waarde".

Vandamme2

Vervloekt

Die historische waarde is lange tijd niet onderkend. Zowel de eigenaars als de gemeentelijke overheid, van Heule en na de fusie van Kortrijk, zagen in het rijtje niets anders dan drie hopeloos vervallen krotten, alleen nog geschikt voor de sloop, goed gelegen bouwgrond voor nieuwbouw. Maar het perceel was vervloekt. Het gemeentebestuur van Heule had een BPA 'Stade Heule 1' goedgekeurd, waardoor het rijtje in een onteigeningsstrook kwam te liggen. Het was de bedoeling er een weg aan te leggen (de 'Vlasweg').

Meteen had deze eigendom nauwelijks nog verkoopwaarde voor de ouders en grootouders van Bernard Vandamme. Als er dan toch niet kon gebouwd worden, was er geen reden om het ensemble af te breken. In 1965 ging de familie te rade bij burgemeester Cattebeke van Heule. Die drukte hen op het hart die woningen in de lamentabele staat te laten als ze waren: "We gaan ze onteigenen en afbreken". Nochtans waren er wel investeringen nodig om ze verder te kunnen verhuren. Zo was en is er nog altijd geen badkamer. Voor het toilet moet men naar buiten; bij nummer 105 zijn dat twee naast elkaar gelegen schilderachtige hokjes met in het ene hokje nog een voorvaderlijke plank met gat en deksel.

Mettertijd kwam het rijtje door schenkingen terecht op naam van Bernard Vandamme. Hij ging zich onmiddellijk informeren bij de dienst stedenbouw van Kortrijk, toen nog in de Belfaststraat. De ambtenaar kon hem niet veel wijzer maken. Vast stond dat de Vlasweg er nooit ging komen, maar er was een verkaveling gepland tussen de Molenstraat en de Bozestraat en die nieuwe wijk kon wel eens ontsloten worden via de Izegemsestraat. In dat geval ging het rijtje alsnog tegen de vlakte. De onteigeningsmogelijkheid werd gehandhaafd. Telkenjare werd die informatie herhaald. Er werd aan toegevoegd: "Tja, dat is een kwalijke erfenis van Heule".

Ize4

Monument

In 2004 vernemen de eigenaars tot hun ontsteltenis dat het rijtje beschermd is als monument. Zij vernemen intussen ook dat het BPA Stade Heule 1, dat hun rijtje in een zone voor onteigening legde, al op 20 april 2001 was afgeschaft. Dat was hen niet gemeld door de stadsdienst bij wie ze te rade gingen. 

Die officiële bescherming zou goed nieuws kunnen betekend hebben: er konden subsidies aangevraagd worden voor de renovatie. Maar in dit geval was het alsof het dak op het hoofd van de eigenaars stortte. Weg was de beloofde onteigening die hen van alle zorgen zou bevrijden. Weg was de mogelijkheid om het rijtje te slopen en de goed gelegen grond bouwrijp te maken. Weg was hun vrijheid om de gebouwen naar eigen goeddunken en eigen financiële mogelijkheden op te knappen...

Hoe vervallen de panden nr. 101, 103 en 105 ook zijn: ze moeten in hun 'oorspronkelijke' staat hersteld worden, volgens de eisen van de administratie voor Monumenten en Landschappen. Een door de eigenaars aangesproken architectenbureau raamde de kosten voor die restauratie op 620.000 euro. Daar tegenover staan slechts subsidies voor de buitenwerken. De vereiste financiële inspanning gaat de draagkracht van de eigenaar te boven. Intussen heeft hij de panden al proberen te verkopen (o.m. aan de Zuid-West-Vlaamse Huisvestingsmaatschappij en aan het OCMW), maar zonder succes. Persoonlijk zie ik ook niet goed in op welke manier van dat rijtje een of meer sociale woningen kan worden geaakt. Volgens de eisen van Monumenten en Landschappen kan dat moeilijk, en op een betaalbare manier al helemaal niet.

Ize3

2250 euro taks

Een ander verhaal is de woning nr. 107; een huisje dat in de 19de eeuw is bijgebouwd in de tuin van het rijtje. Ook die woning stond in het onteigeningsgebied van BPA Stade Heule 1 en zij werd dus eveneens om die reden niet gemoderniseerd. De verhuur ervan eindigde op het moment dat het pand onbewoonbaar werd verklaard op 1 mei 1996. De woning nr. 103 is nog verhuurd en nr. 105 is in gebruik door de eigenaar zelf.

"De erfenis van Heule" wordt nog kwalijker. Op grond van een stadstaks op "leegstaande, ongeschikte, verwaarloosde en onbewoonbaar verklaarde woningen en gebouwen", ingevoerd door de gemeenteraad van 14 maart 2005, kreeg Bernard Vandamme in 2006 een aanslagformulier in de bus. Voor de woning nr. 107 wordt hem twee keer 750 euro aangerekend (leegstaand èn onbewoonbaar verklaard), voor de woning nr. 101 een keer 750 euro (leegstaand). Samen 2.250 euro voor 2006. En wat hangt er hem boven het hoofd voor de komende jaren? 

Verantwoordelijkheid 

De tegenslagen met die woningen beu, laat Bernard Vandamme het niet daarbij. Hij dienst een bezwaarschrift in en vraagt zich persoonlijk te mogen komen verdedigen. Het schepencollege ontvangt hem op 4 september 2007. Zijn pleidooi komt erop neer dat de leegstand en de onbewoonbaarheid van beide huisjes niet het gevolg zijn van moedwillige verwaarlozing van zijn kant. Aan het rijtje en de achterwoning werd niets gedaan omdat ze toch voor de sloop waren bestemd door het onteigeningsplan van Heule. De verwaarlozing vindt zijn oorzaak in de "aanslepende aarzelende houding van de overheid zelf". Door die door de overheid in de hand gewerkte verwaarlozing zijn de kosten voor restauratie van het 'monumentale' rijtje niet meer draagbaar voor een particulier. Intussen poogt de eigenaar een koper te vinden die wel genoeg middelen heeft om er nog iets van te maken.

Zonder het met zoveel woorden te zeggen, erkent het stadsbestuur - tegen het advies in van haar eigen diensten - enige verantwoordelijkheid in deze kwestie. De eigenaar krijgt een korting van 750 euro - rest te betalen voor 2006: 1500 euro. Hij kan tegen die beslissing nog in beroep gaan bij de rechtbank van eerste aanleg in Brugge.

Ize 105

Kafka

Persoonlijk vind ik dat hier een kafkaiaanse toestand. Woning nr. 107 buiten beschouwing gelaten - door te slopen kan de eigenaar verdere taksen vermijden - zie ik niet goed in welke oplossing bestaat voor het beschermde rijtje. Ik ga ermee akkoord dat de historische waarde noopt tot restauratie in zijn oorspronkelijke toestand. Voor de gemeenschap is het belangrijk dat een dergelijk mooi overblijfsel uit de tijd van de Oostenrijkers wordt bewaard. Maar die last kan men niet op de schouders leggen van een particulier die toevallig in het bezit gekomen is van die panden. Bovendien zijn de opeenvolgende eigenaars een halve eeuw lang door de gemeentelijke overheid zelf in de waan gelaten dat het rijtje in de weg stond. 

In plaats van de eigenaar met oplopende taksen te dwingen grote investeringen te doen, zou de stad zelf actief op zoek moeten gaan naar een zinvolle bestemming voor dat zeldzaam en ondanks alles bewaard gebleven bouwkundig erfgoed. Misschien is het tijd om dat rijtje eindelijk toch te ... onteigenen; niet meer om het tegen de vlakte te slaan maar om het deskundig te restaureren en een nieuwe functie te geven. Horeca bijvoorbeeld. En misschien moeten wij ook eens kijken hoe we de stadstaks op leegstaande gebouwen kunnen verfijnen om dergelijke onrechtvaardige situaties te voorkomen.

Ize101

30-10-07

Oud-schepen en -lid van de kerkfabriek Sint-Eutropius doorbreekt het stilzwijgen!

SE 3

Ereschepen (CVP) en gewezen lid van de kerkfabriek van Sint-Eutropius Omer Soubry doorbreekt het stilzwijgen over de werking van de Kerkfabriek van de grootste rooms-katholieke parochie van Heule. Hij dringt aan op het ontslag van het volledige kerkbestuur. En hij meldt dat het niet de eerste keer is dat de kerkfabriek onbehoorlijk omsprong met haar vastgoed.

De opschudding in Heule over het beleid van de kerkfabriek van Sint-Eutropius bereikt een nieuw hoogtepunt. Omer Soubry, jarenlang schepen voor de CVP en gewezen lid van die kerkfabriek doorbreekt het stilzwijgen op de discussieblog van Het Nieuwsblad: http://nieuwsblad.typepad.com/kortrijk/2007/10/charleroi-...

Hij schrijft letterlijk het volgende: 

IK ben sedert drie jaar geen lid meer van de kerkfabriek Sint-Eutropius.
Onbegrijpelijk van het bestuur en van het gemeenteraadslid.
Best zou zijn dat het kerkbestuur in blok ontslag neemt, dat het gmeenteraadslid een tijd zal zwijgen en...dat het huis openbaar te koop wordt aangeboden.

Spijtig dat men hetzlefde niet kan doen met de eigendom in de Stijn Streuvelslaan die vorig jaar ook zo maar verkocht werd

 omersoubry op 30 oktober 2007 om 19:09

De kerkfabriek heeft inderdaad op 27 juni 2007 haar 'onderpastorie', Stijn Streuvelslaan 63, onderhands verkocht na een enkel bod zonder enige publiciteit, 10.000 euro onder de vraagprijs. In de verslagen van de vergaderingen van de kerkraad worden verschillende minimum schattingsprijzen genoteerd, zodat de vraag rijst wat nu de juiste prijs was zoals vastgesteld door de officiële schatter.

Ook daarover kom ik terug in de gemeenteraad van november. Eerder bracht ik over die kwestie volgend stuk: Stadsbestuur klopt kerkfabriek Sint-Eutropius hard op de vingers en in een epiloog vulde ik mijn eerste informatie aan met gegevens uit het dossier dat ik opvroeg.