01-09-08

Snel vastgoedgewin van het stadsbestuur in Kortrijkse deelgemeenten

Aalbeke OC

Afbraak van schilderachtig steegje op Aalbekeplaats

De liquidatie van heel wat stadseigendommen in Kortrijk betreft ook panden waarin nu nog stadsdiensten huizen. Daarom wordt er in allerijl een operatie herhuisvesting van die diensten opgezet. Hoewel die operatie nog moet besproken worden met de betrokken bevolking en met de gemeenteraad - de verkozenen van het volk! -, liggen de scenario's al grotendeels vast. Omdat de nadruk ligt op 'het genereren van inkomsten' (beslissing van het stadsbestuur van 22 juli 2008), valt er over verschillende onderdelen die hele operatie 'herhuisvesting van stadsdiensten' - in het stadhuis 'ruimtelijke optimalisatie' gedoopt - heel wat te zeggen.

Niet rechtsgeldig

Nogmaals: de informatie waarover ik als gemeenteraadslid over dit alles beschik, is niet volledig. Het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, houdt essentiële gegevens achter. Ik til daar zeer zwaar aan! Hier worden de democratische regels met de voeten getreden. Artikel 51, lid 5 van het Gemeentedecreet zegt nochtans uitdrukkelijk dat alleen in het verslag opgenomen beslissingen van het college van burgemeester en schepenen 'rechtsgevolgen hebben'. Niet in het verslag opgenomen beslissingen zijn dus niet rechtsgeldig. Dat artikel voegt daar expliciet aan toe: "De goedgekeurde notulen [van het stadsbestuur] worden onverwijld bezorgd aan de gemeenteraadsleden".

In dit geval berusten tal van beslissingen van het stadsbestuur op een patrimoniumstudie die alleen is goedgekeurd door het stadsbestuur op werkvergaderingen ('strategische colleges' genoemd - in Nederland zou men spreken van 'achterkamertjespolitiek') waarvan geen verslag wordt gepubliceerd noch 'onverwijld aan de gemeenteraadsleden bezorgd'. Op die geheime werkvergaderingen nam het stadbestuur voorts ook belangrijke beslissingen zoals de goedkeuring van lijsten van 'quick wins', de keuze tusssen voorkeurscenario's, prioriteiten, diverse denkpistes enzovoort. Al die geheime beslissingen zijn dus niet rechtsgeldig genomen. Behalve dat men hierop kritiek kan hebben uit democratisch oogpunt, brengen de burgemeester en de schepen door dit onzorgvuldig handelen ook de beoogde verkoop van stadseigendommen in gevaar. En het gaat over miljoenen euro's.

Prioriteit voor Bellegem en Aalbeke

Op een informele werkvergadering (13 mei 2008) besliste het stadsbestuur de deelgebieden Bellegem en Aalbeke als eerste aan bod te laten komen voor de herhuisvesting van stadsdiensten. Daartoe werd een politiek-ambtelijke werkgroep opgetrommeld onder de dubbele leiding van de schepenen en directeurs van elke betrokken stadsdienst en de 'gebiedswerkers' van het deelgebied in kwestie.

Die 'gebiedswerkers' zijn een voortzetting en veralgemening van de buurtwerkers die voordien her en der aan het werk werden gezet. Maar in tegenstelling met de buurtwerkers ligt de nadruk in hun opdracht veel meer op gedecentraliseerde stedelijke dienstverlening in de deelgemeenten en de grote wijken dan in gemeenschapsopbouw en burgerparticipatie. Dat is nu wel duidelijk met de inzet van die gebiedswerkers voor de verkoop van zoveel mogelijk stadseigendommen in hun werkgebied (deelgemeente).

Op 'workshops' (4 juli 2008) werden de voorkeurscenario's voor de verschillende deelgemeenten vastgelegd. Het stadsbestuur bekrachtigde die scenario's, enigszins gewijzigd,formeel op 22 juli 2008. Voor Bellegem en Aalbeke, en ook Bissegem, komt het erop neer dat alle stedelijke diensten zullen worden bijeengebracht in het ontmoetingscentrum, telkens na aanbouw van een nieuwe vleugel. Voor de jeugd worden andere plannen uitgewerkt.

In Bellegem moet er een compacte nieuwbouw komen aansluitend bij het ontmoetingscentrum De Wervel, na afbraak van de oude jongensschool. Daar worden dan alle stedelijke functies gehergroepeerd. Het gewezen gemeentehuis op Bellegemplaats wordt, zoals uitgelegd in het vorige stuk, verkocht. Ook verkocht wordt het nog geen half jaar geleden van het ACW overgekochte pand Den Bouw. Voor de jeugd - verschillende jeugdbewegingen zijn al jaren op zoek naar betere huisvesting - zou er misschien een nieuwbouw komen op de oude 'tramstatie', Walleweg; maar men is nog aan het zoeken naar een oplossing voor de parkeerproblemen in die wijk. Voorts wil men onderzoeken of er eventueel een 'sportschuur' zou kunnen worden gebouwd in samenwerking met de lokale school.

In Aalbeke wil het stadsbestuur ook alle stedelijke diensten samenbrengen in een nieuwe vleugel van het ontmoetingscentrum. Om het OC te kunnen uitbreiden, neemt het stadsbestuur zich voor om het resterende steegje op Aalbekeplaats af te breken (zie foto). Het gaat om vier karaktervolle woningen, die stuk voor stuk zijn gemoderniseerd met respect voor hun uitzicht. Als die huisjes op Heule-Watermolen hadden gestaan, dan waren ze vast en zeker officieel beschermd. Als de sloop doorgaat, verdwijnt eens te meer een stuk historisch dorpspatrimonium.

Het gewezen gemeentehuis van Aalbeke, een speciaal voor die functie opgetrokken gebouw en nog in dienst, zal, slechts gedeeltelijk (?), worden verkocht. De pastorie krijgt hetzelfde lot beschoren. De jeugdverenigingen van Aalbeke blijven zitten waar ze zijn, maar men gaat op zoek naar nieuwe mogelijkheden voor jeugdhuis 't Skutje.

Bissegemse jeugd

Ook in Bissegem wil men alle stedelijke diensten hergroeperen in een aanbouw bij ontmoetingscentrum De Neerbeek. Dat betekent vooral een verhuis uit het bestaande gewezen gemeentehuis in het centrum van de deelgemeente. Dat is dan wel in tegenspraak met de mening die de werkgroep aanvankelijk had gedeeld, namelijk dat het voor de dienstverlening in Bissegem beter zou zijn de diensten te hergroeperen in het centrum.  

bis1

Stadseigendom Bissegem

Voor het zeer centraal gelegen gewezen gemeentehuis van Bissegem heeft men volgende plannen in petto. Het stadsbestuur laat onderzoeken of de gelijkvloerse onderdoorgang, een publieke weg, niet kan verbreed worden over de volle breedte van het pand. De verdiepingen erboven zouden worden verkocht of verhuurd.

Het stadsbestuur is de politiek-ambtelijke werkgroep niet gevolgd in haar voorstellen voor de Bissegemse jeugd. Op de workshop was een consensus gegroeid om voor die jeugdverenigingen twee opties open te houden. Er was sprake van een eventuele nieuwbouw op locatie Rietput. Een andere mogelijkheid was het brandweergebouw van Bissegem aan de jeugd toe te vertrouwen. Het stadsbestuur heeft wijselijk beslist te wachten met zich uit te spreken over een eventuele herbestemming van brandkazernes tot er meer duidelijkheid is over de gevolgen van de brandweerhervorming.

Heule Statie geen station

In Heule is het stadsbestuur wel van plan binnen afzienbare tijd geld vrij te maken om de jeugdverenigingen een deftig dak boven het hoofd te geven. Er komt een extra verdieping boven jeugdhuis Den Ast; de grond naast het lokaal wordt niet verkocht. Het gewezen stationsgebouw van Heule wil men voort huren van de Spoorwegen, ten behoeve van verenigingen - nu huist er Chiro Stiene. Nochtans zou de heropening van het gebouw als voor-station met ruimere parkeergelegenheden voor treinpendelaars ook wel eens mogen onderzocht worden in het licht van de problemen met het station in Kortrijk.

Heule Statie

Zonder nadere uitleg besliste het stadsbestuur tot het opstellen van een masterplan voor de in Heule gelegen (Vier Linden) Kortrijkse Groothandelsmarkt. Kijkt het stadsbestuur met gretige ogen naar de eventuele verkoopsmogelijkheden van (delen van) de (te?) grote hal en ruime parking van de KGM?

Marke: hoeve-villa te koop

Grootse plannen koestert het stadsbestuur ook voor de deelgemeente Marke, met hoop op ferme eenmalige inkomsten. Zo wil men het grootste deel van de stedelijke tuighuizen in de Rekkemsestraat verkopen. Daar huizen momenteel zowat alle uitvoerende diensten met zwaar materiaal; maar binnen afzienbare tijd wil het stadsbestuur zijn materieel centraliseren in de Moorseelsestraat, site Textielfabriek Callens. Zeker is dat het gedeelte vooraan van de stedelijke bedrijfsgebouwen in de Rekkemsestraat wordt verkocht. De loodsen achteraan zouden ook kunnen verhuurd worden. De stad zelf zou nog een deel van de industriële gebouwen behouden.

In Marke bezit de stad ook nog een agrarische erfenis uit de tijd van het de Bethune-burgemeesterschap in de vroegere zelfstandige gemeente. Eventjes is eraan gedacht om de kinderboerderij, uitgebaat door de Van Clé-stichting, Moteweg 11, op te doeken, maar nu is beslist ze te behouden en te renoveren. Wat wel wordt te gelde gemaakt, is de verblijfshoeve van de kinderboerderij, Kleine Marktstraat 4. Het is een prachtige oude boerderij, ingericht om groepen tot 35 personen logement te geven (zie foto). Met de opbrengst van die verkoop wil het stadsbestuur in de nabijheid van de kinderboerderij nieuwe overnachtingsgelegenheid voor groepen bouwen.

Nog op het grondgebied Marke, maar dan in het stadsgroen Marionetten, heeft de stad nog een andere eigendom: de monumentale Ponforthoeve. Tot nu was het de bedoeling de historische gebouwen een rol te laten spelen in de zachte recreatie die zich in die groene zone aan het ontwikkelen is. Daarvan wordt blijkbaar afgestapt: het stadsbestuur zoekt een externe functie voor de hoeve.

Over dat alles komt er nog een overlegronde met de bevolking van de betrokken deelgemeenten, een taak voor de gebiedswerkers. Maar is niet alles reeds beslist?

Marke verblijfshoeve

Verblijfshoeve Marke: te koop!

19-09-06

Verkeersoverlast schooltje Sterreberg aangepakt

Er komt eindelijk een oplossing voor de chaotische toestanden met auto's aan het wijkschooltje in de Sterrebergstraat (Aalbeke). Het doodlopende straatje krijgt een verbinding met de Doomansstraat. De ouders, die van heinde en verre, ook van over de taalgrens hun kindjes komen afzetten, en vooral de langsbewoners zijn opgelucht.

Het straatje heeft een naam die doet denken aan de Hollywood Hills, maar de realiteit is veel bescheidener: het is een nederig doodlopend wegje in Aalbeke. De berg in kwestie is een bult van 55 meter hoog, de hoogste top van Aalbeke, genoemd naar de Sterre, een samenkomst van verschillende wegen in een al lang vergeten bos in de omgeving. Sterreberg is ook een merk van pannen die in de dakpannenfabriek aan de voet van de heuvel werden gebakken. Tot in de jaren zeventig was het straatje niet meer dan een bekiezelde veldweg, met de naam Veldweg. Pas na de samenvoeging van Aalbeke met Kortrijk werd het "Sterrebergstraat".

De onooglijke Sterrebergstraat is toch bekend, en wel om zijn schooltje. Op het einde van de jaren 20 kreeg het Aalbeekse gehucht zijn eigen wijkschool omdat de afstand naar de school in het centrum van de gemeente te ver was (20 minuten stappen). Het is een stichting geweest van de 'zusters van de Heilige Jozef van Lichtervelde', later opgegaan in de 'zusters van Liefde van Heule'. De officiële naam van de instelling was 'Heilig Hartschool'; vandaar het christusbeeld met open armen op de gevel van het schilderachtige schoolgebouw uit 1932.

De school kende een absoluut dieptepunt in 1970 met amper 8 leerlingen. Toen is de curve omgekeerd en het leerlingenaantal is ononderbroken blijven stijgen, tot thans een 80-tal. De oorzaak van het succes is vooral te zoeken bij ouders van aan de overkant van de nabijgelegen taalgrens, die hun kinderen liever in het Nederlands laten onderwijzen. Twee derde van de kindjes blijkt thuis Frans te spreken. Onlangs nog is het schoolgebouw grondig gerenoveerd.

Bijna alle ouders brengen hun kroost per auto en rijden daarvoor tot op de stoep van het schooltje. Je kunt je voorstellen tot wat voor chaos dat elke ochtend en avond leidt in het smalle doodlopende straatje. In 1996 legde het stadsbestuur ter hoogte van de school al een draai- en keerzone aan, maar dat helpt niet veel. Ook de buren werkt dat dagelijkse gewriemel met al die wagens ferm op de zenuwen.

Uiteindelijk zag het stadsbestuur in dat de enige oplossing erin bestond dat men de Sterrebergstraat een tweede verbinding zou geven, waardoor doorgaand eenrichtingsverkeer zou mogelijk worden. Die nieuwe verbinding kan er komen door achter de tuinen van enkele woningen van de Moeskroensesteenweg een 80 meter lange weg aan te leggen naar de Doomanstraat.

Na goedkeuring van het rooilijnplan door een Ministerieel Besluit (5 april 2004) konden de plannen worden uitgewerkt. Het definitieve ontwerp is vorige week goedgekeurd in de gemeenteraad van Kortrijk. Het is een investering van 67.812,64 euro, waarvoor nog een wijziging zal nodig zijn aan de stadsbegroting 2006. Voor die opdracht wordt een openbare aanbesteding uitgeschreven.

Het wordt een rijweg met 3 meter brede asfalt. Aan de ene kant komt er een parkeerstrook in kasseien uit de voorraad van de stad. Aan de andere kant wordt een trottoir aangelegd in kleine betondallen (22/22/8 cm). En onder de weg is de riolering voor de afvoer van het regenwater niet vergeten.

 

Bron o.m.: http://www.convince.be/aaltje/nov2003/sterrebergstraat.htm

07:19 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: school, aalbeke, verkeer |  Facebook |

17-09-06

ZONDAG 17 SEPTEMBER 2006: tussen Smesse en kamsalamander (tussen Triloy en Potijzer)

Het onvermoede hoekje van vandaag is in gevaar. Bepaalde instanties hebben hun oog laten vallen op de mooie glooiingen nabij de Sjouwer in Aalbeke en Rekkem, om aan de andere kant van de E17 het transportcentrum LAR uit te breiden. Bewoners, landbouwers en natuurliefhebbers hebben een stevig verzet uitgebouwd in het actiecomité "Geen-LAR-Zuid". Ga kijken (en genieten) voor het te laat is. Hoe meer bezoekers, hoe minder zin het heeft het waardevolle landschap naar de duivel te helpen!

"Vlaanderen moet open en stedelijk zijn. In onze dichtbevolkte streken moeten wij zuinig zijn met de open ruimte. De stedelijke gebieden moeten een groter deel van de nodige woningen en bedrijvigheid opvangen. In het buitengebied zijn landbouw, natuur en recreatie de belangrijkste functies." Zo staat het in de uitgangspunten van het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen.

De tegenstanders van LAR-Zuid begrijpen niet hoe de uitbreiding van het transportcentrum LAR (Lauwe-Aalbeke-Rekkem) in dat plaatje past. Weliswaar is het landbouw- en natuurgebied aan de overkant van de E17 ter hoogte van bestaande LAR om eigenaardige redenen opgenomen in het ... 'stedelijke gebied' van Kortrijk. Maar als men dat waardevolle landschap vol containers gaat stapelen, kan men onmogelijk spreken van een zuinig gebruik van de resterende open ruimte.

De/Le Triloy

Het gebied in kwestie beslaat 30 hectare tussen de Brumierstraat in Aalbeke (Kortrijk) en de Triloystraat in Rekkem (Menen). De Brumierstraat dankt zijn naam aan het gehucht Bramier in Lauwe, waar hij naartoe leidt. De Brumierstraat loopt min of meer parallel met de spoorweg Kortrijk-Moeskroen-Rijsel (de verbinding van Kortrijk met het TGV-net!). Er zijn twee westelijke aftakkingen die onder die spoorweg door lopen. De Triloystraat is de as waarrond zich in aloude tijden het landelijke gehucht Le/De Triloy heeft ontwikkeld, zowat halverwege tussen Aalbeke en het centrum van Rekkem. Het hart van De Triloy is café La Forge/De Smesse (betekent smidse). Veel bewoners van De Triloy zijn familie van elkaar.

In het gebied zelf liggen twee grote hoeven: de Klokhoeve in de Brumierstraat tegen de E17 aan en de hoeve van boer Brille in de Meersweg in Rekkem. Beide boerhoven moeten verdwijnen als de zuidelijke uitbreiding van de LAR er komt. De Klokhoeve wordt al vermeld in documenten van 1762. Het huidige woonhuis met dakklokje dateert van 1886. Het is een typische U-vormige hoeve met stallen, schuur, wagenhuis en apart staand ovenbuur (bakhuisje).

Potijzer

Aan de zuidelijke rand van het gebied in kwestie vind je nog twee andere historische hoeven: het Potijzergoed en Te Bergendaele. Ook het Potijzergoed dateert van de eerste jaren 1700. Uit die tijd rest alleen nog de ingangspoort. In de Tweede Wereldoorlog huisde in de boerderij een cel van het verzet. Vanuit de hoeve werd verschillende keren de nabijgelegen spoorweg gesaboteerd. De naam Potijzer is geleend van het Potijzerbos dat in de omgeving lag, met name daar waar nu een hoge berg uitgegraven klei ligt, bekroond met het monument De Sjouwer aan de E17. Beide boerderijen verliezen gegarandeerd hun schilderachtige ligging als in hun nabijheid een 'droge haven' komt voor het zware vrachtverkeer.

Potijzer is ook de naam van een recent gecreëerd natuurgebied van Natuurpunt Kortrijk. In een zone van natte meersen werden poelen uitgegraven om er een kolonie kamsalamanders te herbergen uit bomputten op de Kortrijkse Pottelberg die moesten wijken voor de aanleg van een industrieterrein. Natuurpunt werd in zijn reddingsoperatie gesteund door de Koramicgroep, die o.m. de grond ter beschikking stelde. Dat prille, maar toch al geslaagde, natuurgebied zou veel van zijn charme en ontwikkelingskansen kwijtspelen, als het aan de rand van een transportcentrum zou komen te liggen.

Het zegt veel dat het gebied doorkruist wordt door een Grote Routepad, behorend tot het Europese net van de wandelpaden met de wit-rode markeringen. Die paden worden alleen uitgestippeld in zones die de moeite waard zijn.

De Sjouwer

Het gebied is in de voorbije honderd jaar aan grote ingrepen blootgesteld. Er zijn kleigroeven uitgebaat en nadien weer dichtgegooid. Restanten van Decauvillespoortjes waarop wagentjes met klei naar de pannenfabriek Sterrenberg werden gereden zijn nog hier en daar op te merken.

Maar vooral de aanleg van de autostrade E17 (vroeger E3) in de periode 1966-1977 ging als een schokgolf door het reliëf. De E17 werd ingegraven, soms tot 15 meter diep, in de zware leemlaag tot in de harde klei. Niet minder dan 600.000 m³ grond werd gestapeld op 11 hectare ten oosten van de Brumierstraat. Op die heuvel werd in 1974 het monument "De Sjouwer" geplaatst, een indrukwekkende betonnen toren (35 meter hoog), ontworpen door de Brusselse architect Jacques Moeschal (die ook De Pijl, een Frans paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Brussel in 1958 had getekend). 

Een beetje grappig is de GSM-mast die op diezelfde heuvel is geplaatst in de vorm van een eeuwig groene boom (hyperrealistische kitch in plastiek!). De plannen om de heuvel te bebossen en op die manier het Potijzerbos te laten herrijzen, zijn nog altijd niet uitgevoerd. Maar de schrale weiden op de kleibulten hebben ook wel iets. Die groene heuvel tekent de horizon van het bedreigde gebied.

Meidoornvlindertjes

Ondanks al die menselijke ingrepen straalt het gebied nog een authentieke sfeer uit. Het is een van die zeldzaam geworden voorbeelden van een uiterst afwisselend landschap. Akkers, bosjes, struweelwallen, vochtige en droge weiden en inheemse hagen bieden een unieke rijkdom aan flora en fauna.

De tweestijlige meidoorn bloeit er uitbundig en daarop tref je de zeldzame meidoornvlindertjes aan. Het is een paradijs voor natuurliefhebbers waar je nog eikelmuisjes, boerenzwaluwen, hermelijnen, steenuilen, geelgorzen, allerhande vleermuizen, grote en kleine groene kikkers en verschillende salamandersoorten tegenkomt.

Onteigeningen

In de landelijke woningen die verspreid in het gebied liggen, zijn de voorbije jaren vaak jonge gezinnen neergestreken. Zij zijn er uit respect voor de paradijselijke omgeving aan natuurontwikkeling gaan doen. Een koppel verkreeg van stad Kortrijk in 1999 de toestemming om een groot stuk landbouwgrond te bebossen met inheems groen. Anderen (her)plantten streekeigen hagen en pittoreske rijen knotwilgen. Toegeslibte poelen werden uitgebaggerd. Het zou zonde zijn voor die inspanningen als al dat moois zou moeten verdwijnen onder betonnen laadkoeren, industriële hallen en opeengestapelde containers.

Des te harder zouden de onteigeningen aankomen in het gehucht De Triloy. Alle bebouwing aan de oostkant van de landelijke straat zou sneuvelen. Daardoor zou ook de 300-jarige afspanning La Forge/De Smesse verdwijnen, een zaak die van generatie op generatie in leven werd gehouden door dezelfde familie. Overigens heb ik al gezegd dat veel bewoners van De Triloy aanverwant zijn. De onteigeningen zouden die eeuwenoude familiebanden uit elkaar trekken.

Alternatieven

Het is overigens de vraag of het bestaande transportcentrum LAR, een creatie van de economische streekintercommunale Leiedal, wel zo nodig moet kunnen uitbreiden. Niet alle percelen van de bestaande zone aan de andere kant van de E17 zijn bezet en de verkochte percelen bieden eveneens nog heel wat groeimogelijkheden. Bovendien zijn er ongetwijfeld alternatieven die minder kwalijke gevolgen hebben dan het toebouwen van het gebied tussen De Triloy en Potijzer.

In 1991 werd trouwens een aanvraag van de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij van West-Vlaanderen om de LAR in zuidelijke richting uit te breiden, afgekeurd door het Vlaamse Gewest. De motivatie was dat men het waardevolle landschap niet wou schenden!

Onder druk van het aanhoudende protest en aangepord door de parlementsleden Bart Caron (spirit en van Aalbeke) en Philippe De Coene (sp.a) heeft de Vlaamse regering intussen principieel beslist om een omvattende, onderbouwde studie te laten uitvoeren van alle mogelijke locaties voor 30 hectare in de omgeving van de huidige transportzone. Het gaat over LAR-Zuid, LAR-West en LAR-Noord. LAR-Noord is een locatie grenzend aan de bestaande LAR aan beide zijden van de Dronkaertstraat. LAR-West is een locatie die begrensd wordt door de Dronkaertstraat (noorden), de N58 (oosten), E17 (zuiden) en N366 (in het westen).

In het verleden werd nog geen grondige studie uitgevoerd over de ideale locatie. In die studie moeten de verschillende mogelijke locaties worden afgewogen op een hele set van criteria: economie, kost, ecologie, ruimtelijke draagkracht, sociaal en volksgezondheid zoals stof, geluid of geur, bescherming open ruimte, landbouw, ontsluiting en mobiliteit. Ook de aspecten werkgelegenheid, visibiliteit en zuinig ruimtegebruik moeten bekeken worden.

Ook de concrete vraag naar terreinen voor transport, distributie en logistiek in Kortrijk moet worden onderzocht. Gaat het hoofdzakelijk om kleinere, lokale transportbedrijven of eerder om internationaal opererende transportfirma?s die ruimte zoeken in de regio Kortrijk ? Rijsel? Ook het ruimtegebruik op de bestaande LAR-site zal in kaart worden gebracht. De studie wordt uitgevoerd door een onafhankelijk studiebureau en moet klaar zijn tegen 31 december 2006.
Indien uit deze studie blijkt dat LAR-Zuid niet de beste locatie - waaraan ik niet twijfel! - is voor een bedrijventerrein voor transport, dan start de Vlaamse Regering een gewestelijk ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP), waarbij de huidige locatie LAR-Zuid wordt herbestemd tot landbouwgebied. Een nieuw gewestelijk RUP wordt opgestart voor de nieuwe locatie. Dat moet gebeuren voor 30 juni 2007.

Zou het comité Geen-LAR-Zuid zijn slag hebben thuisgehaald?

Meer foto's op http://kortrijkonvermoedehoekjes.skynetblogs.be

Zie ook de website van het comité Geen-LAR-Zuid: http://users.pandora.be/aaronvanneste/lar/inleiding.htm

 

13-09-06

Vandecasteele bouwt eindelijk nieuwe Busschaertstraat

Houtimport Vandecasteele is een wereldspeler op de houtmarkt. Zijn hoofdkwartier in de Kortrijkse deelgemeente Aalbeke is uitgebouwd tot een imposant kunstmatig landschap. Bij die uitbouw geraakten twee traditionele dorpswegen, stukken van de Busschaertstraat en de Wolverijdreef, in de verdrukking. Na jaren gekissebis en een niet uitgevoerd akkoord, ziet het er thans naar uit dat een nieuwe overeenkomst nu toch zal leiden tot heraanleg van die buurtverbindingen.

De Busschaertstraat en het laagste deel van de Wolverijdreef verdwenen in Aalbeke na grootscheepse uitbreidingswerken van Houtimport Vandecasteele. Een reusachtig opgehoogd platform met daarop gestyleerde zwarte stapelplaatsen hertekenden de horizon van de Sint-Corneliusgemeente. Vandecasteele heeft altijd befaamde landschapsontwerpers aan het werk gezet zoals Arthur De Geyter, Paul Deroose en zelfs eventjes Bernardo Secchi. Onder het grondig gewijzigde reliëf liggen voormelde traditionele dorpswegen (op de Atlas der Buurtwegen bekend als buurtweg 21 en voetweg 66) bedolven.

Er brak een hard conflict uit tussen stad Kortrijk, die de Aalbeekse bevolking steunde in haar protest, en de houtimporteur. Uiteindelijk leidde dat in 2002 tot een eerste vergelijk. NV Patrivas, de vastgoedpoot van Vandecasteele, gaf zijn akkoord om buurtweg 21, het opgebroken deel van de Busschaertstraat, op eigen kosten te verleggen, onder toezicht van de stad. BVBA Arcoo werd aangesteld als ontwerper. Aan de bouw van die vervangende weg werd wel begonnen, maar de werken werden nooit voltooid.

Er moest immers ook een juridische regeling komen voor die andere wederrechtelijk ondergedolven weg, voetweg 66 of een stuk van de Wolverijdreef, goed gekend bij wandelaars. Verdere, even harde, onderhandelingen leidden tot een geheel nieuwe overeenkomst. Om het akkoord hard te maken werd Vandecasteele verplicht een financiële waarborg te stellen van 420.000 euro.

De overeenkomst voorziet in twee fasen. In een eerste fase komt een nieuwe weg tussen de Moeskroensesteenweg en de Lampestraat, aan de rand van de Vandecasteeledomein langs de berm van de A17. Die weg kan beschouwd worden als een compensatie voor het verdwenen stuk Busschaertstraat. De tweede fase bestaat uit een wandelpad dat zal vertrekken van de Moeskroensesteenweg ter hoogte van de Kapelhoekstraat en dat na een slingerend parcours langs de vijver(s) zal aansluiten op de nieuwe Busschaertstraat. Met die tweede fase wordt gewacht op duidelijkheid over verdere bedrijfsuitbreidingen en verplaatsingen van de vijvers (bufferbekkens).

De nieuwe weg langs de A17 wordt een verbeterde versie van de voorlopige weg die er nu ligt. Het tracé wordt hier en daar wat bijgestuurd om te steile hellingen te vermijden. De weg zal in één richting wagens toelaten en in de twee richtingen fietsers en voetgangers. Aan beide kanten van de weg komen 'droge grachten' met daaronder een drainagesysteem, om het regenwater op te vangen.

Het betreft een werk van 284.852,15 euro. Als ontwerper is nv Topocor, Kortrijk, aangesteld, de rechtsopvolger van bvba Arcoo. Stad Kortrijk schrijft een openbare aanbesteding uit. NV Patrivas, Vandecasteele dus, betaalt alles.

Zie ook: http://kortrijklinksbekeken.skynetblogs.be/?number=1&...

21-07-06

De kostprijs van een bedrijfsbrand in Aalbeke

De verwoestende brand bij Cold Store in Aalbeke mobiliseerde alle brandweerkorpsen uit de regio. Zij deden prachtig werk en behoedden de omgeving voor nog grotere rampen. De kosten van de brandbestrijding zijn evenwel zo hoog dat de ingeschreven kredieten op de stadsbegroting niet volstaan. Na de vakantie is een begrotingswijziging nodig om alle rekeningen te kunnen betalen en het materiaal dat in de blussingswerken is gesneuveld te vervangen. Maar ik denk niet dat iemand dat weggesmeten geld vindt.

Op 24 mei 2006 brandde het bedrijf Cold Store van Claude en Jochen Stroobant (geen familie van elkaar) tot bijna op de grond af. "Bijna tot op de grond" want onder de smeulende asse vond men nog intacte verpakkingen (die nadien aan het rotten gingen, maar dat is intussen opgeruimd). De succesvolle jonge firma legde zich toe op stockage en invriezen van voedingswaren voor derden. Door de brand gingen tienduizend paletten met zowat 1,2 miljoen kilo ijs, vlees, frieten en boter te niet. Ook de bedrijfsgebouwen, een investering van drie miljoen euro, verdwenen in de brand.

Op het moment dat de vettige producten vuur vatten, breidde de brand zich zeer snel uit. Alle middelen werden ingezet om de naburige huizen en nabijgelegen bedrijven te vrijwaren. Daartoe werden alle brandweerkorpsen uit de regio opgeroepen. Even werd gevreesd dat een stroom hete gesmolten boter in de richting van het bedrijf Louis De Poortere zou lopen. Deskundig ingrijpen voorkwam dat een tank gevuld met 3000 liter gifitge ammoniak mee in brand zou vliegen.

De omvang van de brand was zo groot dat de Kortrijkse pompierskorpsen zelf niet voldoende blusschuim in voorraad hadden. De schuimautopomp van de Kortrijkse brandweer moest opnieuw gevuld worden met 1000 liter schuimproduct, geleverd door de collega's van Kuurne en Roeselare. Dat moet uiteraard teruggegeven worden.

Het brandweermateriaal had erg te lijden van de hevige hitte, het contact met het vervuilde bluswater en de vetneerslag. Veel van dat materiaal is nu defect of onherstelbaar beschadigd. Dat moet dringend vervangen worden - stel je voor dat er een nieuwe grote brand uitbreekt. Ook de interventiekledij werd zwaar beschadigd; veel pakken zijn niet meer waterdicht.

In de hele actie werden dag en nacht meer dan honderd pompiers ingezet uit verschillende korpsen. De nablussingswerken duurden vier dagen. Al die manschappen moeten bevoorraad worden. Ook die rekeningen moeten betaald worden. Zo zijn er broodjes besteld bij Sandwichbar Baskuul, drank bij Johan Gheskiere en maaltijden bij restaurant 't Hemelhof. Ook de vriendenkring Bijpost Bissegem en de verbroedering Bijpost Aalbeke (2e foto) dienden ticketten in.

Dat alles kost zoveel dat de kredieten op de stadsbegroting 2006 niet meer volstaan voor de rest van het jaar. Er komt dus in het najaar een wijziging van de begroting waarbij de brandweerkredieten (artikel 351/124-02) uitzonderlijk worden verhoogd met 10.684,40 euro.