30-09-12

Zondags Kortrijk (ansicht 49)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

147.JPG

Mijn excuses maar ik ben bijna voltijds op campagne. Binnen veertien dagen zou ik, als elvendertigse (41 - lijstduwer) op de sp.a-lijst, graag nog eens verkozen zijn voor de Kortrijkse gemeenteraad. Dan blijf ik onder meer beschikken over de informatiebronnen om het grote publiek in te lichten over het bestuur. 'De kontrool op het stadhuis' (socialistisch pamflet van 1912 in Kortrijk) acht ik nog altijd de hoofdopdracht van wie wordt verkozen als gemeenteraadslid.

Daarom beperk ik mij deze zondag tot letterlijk 1 ansicht, een prentje van een onverwachte ontmoeting in de Brugsesteenweg. Wellicht is dat het meest gepatineerde (zeg maar verweerde) huisnummerplaatje van heel Kortrijk. Het vroegere nummer 147 is nu 133 geworden. Als dat plaatje zou kunnen praten, zouden we heel de geschiedenis van het verkeer, van postkoets en ezelskar tot lege Lijnbus en bumper-tegen-bumper-rijdende automobielen kunnen verteld krijgen. De Brugsesteenweg is eeuwenlang de belangrijkste verbinding geweest van Kortrijk met het noorden.

Ik vermeld in het bijzonder die ezelskarren. Je kent toch het vertelllingske van de 'ezels van Kuurne'? Tot de afschaffing van de stads- en tolpoorten (1860, zo lang!) was de Bruggepoort een van de stadspoorten waarlangs de goederen de stad werden binnengebracht tegen betaling van een accijns. De geblauwde marchandise werd over de halvelings droogstaande stadsgrachten gewaad. Uit Kuurne kwamen onder meer de groensels voor de stedelingen. Als die per ezelkar werden aangevoerd in de vroege ochtend, riep de poortwachter: "Doe de stadspoort open; de ezels van Kuurne zijn daar". Voilà, hoe de bewoners van een bijna-deelgemeente van Kortrijk aan hun lapnaam geraakten.... als het vertellingske klopt.

Maar waren het niet de Duitse Keizerlijke bezetters die in de Grootte Oorlog die huisnummerplaatjes verplicht hebben gemaakt? Dan is die nummer 147 precies 98 jaar oud. Wie zal het zeggen? De bewoners waren niet thuis op het moment dat ik passeerde.

26-09-12

De grootste verrassing in de Kortrijkse stembusslag: Axel Weydts

Axel klein 2012.JPG

Voor wie de stedelijke politiek in Kortrijk al een tijdlang volgt, is Axel Weydts op de sp.a-lijst onmiskenbaar de grootste verrassing. Het is alsof een grondstroom zich verlegt, zonder dat iemand daar op bedacht was. De jeugdleider van chiro Sint-Jan brengt in zijn zog een resem maatschappelijk geëngageerde jongeren mee naar de progressieve lijst. Bovendien is hij de kleinzoon en het petekind van een van de sterkmakers van ACW-Kortrijk, Joël Devos. Diezelfde stemmentrekker lanceerde bij zijn afscheid zijn neefje, ... Lieven Lybeer. Inmiddels is Lybeer ook al gewezen interimburgemeester. Axel had zijn redenen bij zijn intrede in de sp.a, onder andere oprechte verontwaardiging. En het is niet bij een simpele aansluiting gebleven. Axel Weydts is volop aan de lokale afdeling gaan sleuren, tot hij zelfs voorzitter werd. Ouwe rotten in de Kortrijkse politiek zoals Philippe De Coene en ikzelf (nog ouder, hihi) hadden ons geen betere versterking kunnen dromen.

Verontwaardiging

De keuze van Axel Weydts voor de sp.a in Kortrijk is gebaseerd op pure verontwaardiging. Hij groeide nochtans op in een familie waarin de Kortrijkse gemeentepolitiek bijna elke dag op tafel kwam. Grootvader Joël Devos was een van de grote stemmentrekkers van 'De Gilde' (zoals het ACW in Kortrijk wordt genoemd), de arbeidersvleugel van CVP/CD&V. Bij zijn eerste verkiezing in 1971 op de christendemocratische lijst haalde Joël Devos meteen 6000 voorkeurstemmen. Pas in 1982 mocht hij zijn aangroeiend stemmenkapitaal verzilveren in een schepenambt. Politiek was voor Axel als kind de niet aflatende interne strijd tussen de Gilde en de Middenstand (Unizo, Boerenbond en Kristelijke Werkgevers) in de CVP/CD&V.

Axels blik op de Kortrijkse politiek verbreedde naarmate hij volwassener werd. Actief in de Jeugdraad zag hij Bert Herrewyn, een tijdlang voorzitter van de raad, in 2006 de stap zetten naar de socialisten. Bert kreeg alle kansen in het Textielhuis en is toen ook verkozen. Voor het eerst in de Kortrijkse geschiedenis zag Axel Weydts precies in die periode een andere partij dan de CD&V mee besturen. Wat hij te zien kreeg van de sociale, vooruitstrevende inbreng van enig socialistisch schepen Philippe De Coene, stond hem wel aan.

In de verkiezingen van 2006 ging de sp.a-Spiritlijst opmerkelijk vooruit. Maar de blijdschap van Axel Weydts sloeg om in verbazing en uiteindelijk verontwaardiging toen CD&V-kopman Stefaan De Clerck de roden - die zes jaar lang constructief met hem hadden samengewerkt - zonder pardon uit de meerderheid stootte ten voordele van de blauwen. VLD'er Vincent Van Quickenborne was bereid een halve schepenzetel minder te aanvaarden dan de sp.a vroeg. Resultaat: van de 10 te verdelen posten (burgemeester, 8 schepenen CD&V, OCMW-voorzitter) behield CD&V met 18 zetels 8,5 bestuursposten en VLD met 9 zetels 1,5. Van een totaal onevenredige verdeling gesproken.

Op datzelfde moment heeft Axel Weydts zich een partijkaart van sp.a aangeschaft: "Met zo'n trouweloze coalitiepartner lijkt het wel alsof de vorming van een stadsbestuur niets meer is dan een spelletje van bieden en afbieden op een rommelmarkt! Zo kwaad was ik dat ik die nacht bijna geen oog heb dichtgedaan. 's Anderendaags heb ik dan direct Bert Herrewyn opgebeld met de vraag om lid te kunnen worden van Animo, de jongeren van sp.a".

Pépé Joël Devos

Axels moeder, Hilde Devos is een van Joëls vijf dochters. Axel is dus het kleinkind van de legendarische stemmentrekker van De Gilde. Joël is zelfs zijn dooppeter. Pépé Joël zelf is de zoon van een van de pioniers van het ACW in Kortrijk, Floris Devos. De man was 'broodvoerder' van de coöperatieve bakkerij Het Volk. In die tijd stonden werkmensen die zich niet wilden neerleggen bij hun armzalig lot voor een moeilijke keuze: ofwel werden ze socialist, ofwel gingen ze naar De Gilde, aanvankelijk een katholieke reactie op het opkomende socialisme. Floris Devos, een diepgelovig man, koos voor de katholieke arbeidersbeweging. Wat hem niet belette om op zijn broodronde nu en dan pinten te gaan drinken met socialistische concullega's van de coöperatieve Het Volksrecht.

Joël was van kindsbeen af actief in die katholieke arbeidersbeweging. Hij vond er ook werk toen hij door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn studies van onderwijzer moest opgeven. Als zeer gedienstige loketbediende van de Christelijke Mutualiteit scoorde hij zoals gezegd opvallend veel voorkeurstemmen bij de lokale verkiezingen (meer dan 6000 in 1971). Niet iedereen in het ACW kon daarbij zijn jaloezie de baas. In 1982 kon de lokale CVP-top niet meer voorbij aan dat torenhoge aantal voorkeurstemmen, en Joël werd schepen na een tumultueuze stemming in de gemeenteraad waarbij het verwachte verraad van enkelen in de meerderheid werd gecompenseerd door socialistische meestemmers. Joël bleef schepen tot 1995.

Bij zijn afscheid lanceerde Joël Devos op de CVP-lijst zijn neefje Lieven Lybeer. Ook Lieven haalde direct veel voorkeurstemmen. "Het ligt voor de hand dat pépé Joël mij liever ook in de ACW-rangen had zien optreden." zegt Axel : "Maar uit de vele gesprekken met hem kan ik opmaken dat hij toch blij en trots is dat zijn petekind in de Kortrijkse politiek is gegaan". Zo kreeg Axel van Joël te horen: "Ik ben vooral content, jongen, dat je bij een partij bent gegaan die opkomt voor de mens in de straat".

Joël zal dus op 14 oktober voor de keuze staan: een stem voor zijn kleinzoon en petekind Axel of een stem voor zijn politieke opvolger Lieven. Intussen maakt hij reclame voor ... allebei. In zijn voortuin in de Berkenlaan staan zowel borden van Lieven en de Gilde als van Axel en zijn rode vrienden. Waar is de tijd dat de kiezers konden panaceren (stemmen voor kandidaten op verschillende lijsten)? In het sportieve duel Axel/Lieven wordt er nu al gepanaceerd met vensteraffiches. Veel familieleden en gezamenlijke kennissen hangen de kop van allebei aan hun raam!

Een dergelijke 'doorbraak' heeft men in Kortrijk, dat al 150 jaar en meer wordt bestuurd door katholieke partijen, nog nooit meegemaakt. Een eerdere barst in de christendemocratische burcht was er in 2006 al; toen nam Ruben Mayeur, de kleinzoon van de Kortrijkse ACW-burgemeester Arthur Mayeur een plaats in op de sp.a-lijst. Axel: "Denk nu niet dat de familie ten prooi valt aan een eeuwige vete. Ik alvast wil de relaties menselijk houden. Ik hoop op wederzijds respect voor elkaars inzet, zonder daarom de politieke meningsverschillen toe te dekken".

Voor alle duidelijkheid: persoonlijk is Axel nooit actief geweest binnen ACW of CD&V. Hij staat erop te beklemtonen dat hij geen overloper is, een politieke praktijk die hij verafschuwt.

Axel en zijn peter 2012.JPG

Kosovo

Met zijn 30 jaar is Axel nog pril in de politiek. Als je zijn cv bekijkt, leek weinig hem te leiden naar die politiek. Na enkele jaren electromechanica aan het PTI, deed hij op 16-jarige leeftijd een ingangsexamen bij Defensie. In Saffraanberg, een school van het leger in Sint-Truiden, volgde hij electronica, met een specialisatiejaar Avionix F16. In die militaire school kwam Axels verantwoordelijkheidsgevoel al eens bovendrijven - niet evident in het leger. Er bestond daar een overlegorgaan tussen het commando en de leerlingen. Niemand van de leerlingen durfde daarin gaan zetelen, tot Axel het zich aantrok. Een probleem waarmee de leerlingen werden geconfronteerd was de langdurige afwezigheid van een leraar wiskunde. Axel trok met het probleem rechtstreeks naar de kolonel. En hoewel die in zijn openingsspeech in het begin van het jaar had gezegd "mijn deur staat altijd open", liep Axel een straf van drie weken op omdat hij de 'hiërarchische weg niet had gevolgd'. Maar kort daarop kregen wij wel weer een leraar wiskunde, zegt Axel fijntjes.

Geslaagd in het officiersexamen specialiseerde hij zich in logistiek, zeg maar de bevoorrading van de troepen. Met die opdracht trok hij tweemaal op buitenlandse missie als luitenant bij het logistieke korps: vier maanden Macedonië en vier maanden bij de Navo-vredesmacht KFor in Kosovo.

Axel blikt er met enige weemoed op terug. Hij moest er bijvoorbeeld het nodige aankopen op de lokale markt. Die zware verantwoordelijkheid bracht hem in nauw contact met de plaatselijke bevolking en dat leverde hem een almaar bredere kijk op op het leven. Over politiek moest je in dat gebied vol spanningen niet beginnen. Te veel mensen hadden er verschrikkelijke dingen meegemaakt. Een dergelijke ervaring scherpt wel de flexibiliteit aan. Ondanks de moeilijke omstandigheden en de schaarste moest het leger ook daar de Belgsiche regels van overheidsopdrachten naleven bij zijn aankopen. Minstens moest Axel bij elke aankoop de concurrentie laten spelen tussen de verkopers.

Intussen heeft zijn loopbaan wel een politieke wending gekregen. En dat wilde hij wel heel graag. Het was zijn droom om van de politiek, waarin hij 'achter zijn uren' zo mee bezig was, op een of andere manier ijn job te kunnen maken. Gedetacheerd door het leger is hij aangeworven op het kabinet van federaal vice-premier Johan Vande Lanotte, sp.a. Hij fungeert er als een soort verbindingsman met West-Vlaanderen. Hij volgt er de dossiers op die een weerslag hebben op de lokale besturen; hij beantwoordt er de lokale vragen aan de bewindsman, en hij begeleidt de minister op zijn werkbezoeken aan de provincie, met inbegrip van de lokale perscontacten.

Chiro

Zoals zoveel jongeren ontwikkelde Axel zijn zin voor maatschappelijk engagement in de jeugdbeweging, in de chiro in zijn geval. Nu heb ik zelf wel mijn kortebroekjaren doorgebracht in die chirojeugd (in voorhistorische tijden in Overleie), maar men kan toch niet zeggen dat die organisatie ooit een toegangskanaal is geweest naar de socialistische beweging, integendeel. Zonder dat er echt veel inspanningen zijn geleverd door de Kortrijkse sp.a, heeft zich plots een hele generatie sociaal actieve jonge mensen vanuit precies die onverwachte hoek aangeboden om in Kortrijk bij de sp.a (èn de jongerenclub Animo) politiek actief te worden. Ze zijn er met open armen verwelkomd. Uit het verhaal van Axel kunnen we misschien wat redenen ontdekken waarom die jongeren zich tot de sp.a wenden.

Axel Weydts liet zich als broekje van 6 meetronen naar de chiro van Sint-Jan en hij bracht er zijn hele jeugd door tot hij op een dag constateerde dat hij 23 was. Hij was drie jaar hoofdleider van de vrolijke bende. Hij heeft er pas afscheid genomen toen hij op buitenlandse missie moest vertrekken. Toch is hij dan nog eerst meegegaan op kamp, als 'kookouder' - koken is toevallig zijn grootste hobby. Axel geniet nog na van 'die fantastische chirotijd' waarin hij met vrienden zoals Kasper Devroe zich volop kon uitleven in het organiseren van allerhande activiteiten en het animeren van een groep uiteenlopende jonge mensen. De 'leidersvergaderingen' op vrijdagavond in het lokaal Ten Akker in de Goedendaglaan - intussen gesloopt en vervangen door appartementen - liepen steevast uit tot een gat in de nacht. "Eigenlijk hadden wij daar onze eigen jeugdclub zonder dat het die naam had" zegt Axel.

Is de chiro niet uitgesproken katholiek? Axel Weydts beschrijft de leidersploeg waarvan hij deel uitmaakte als pluralistisch, met een uitgesproken respect voor gelovigen. Zelf noemt hij zich vrijzinnig (hij is lid van het vrijzinnig ontmoetingscentrum Mozaïek). In de chiro van Sint-Jan speelden ook heel wat moslimkinderen mee en niet-gedoopte vrijzinnigen. Het compromis met de katholieke oorsprong van de chiro bestaat uit een jaarmis en een mis op het zomerkamp. Met proost Michel Roggeman heeft Axel nog altijd goede contacten. Het sleutelwoord is respect, aldus Axel.

Wat is dan het geheim van die onverwachte aantrekkingskracht van de sp.a op bepaalde jongeren? Wel, zegt Axel, de partij zoals ze is geëvolueerd biedt genereus kansen aan jongeren die zich willen inzetten voor de samenleving. Zo kon hij na zijn aansluiting probleemloos lid worden van het bestuur, zonder veel bureaucratische tralala. "Wie actief wil meewerken, is welkom" verklaart Axel: "en dat is ook mijn opvatting van partijpolitiek". Zijn enthousiasme en zijn ervaring in organiseren en animeren is niet onopgemerkt gebleven in de Kortrijkse sp.a. Axel Weydts is daardoor met unanimiteit benoemd tot lokaal partijvoorzitter.

Axel is niet de enige van chiro Sint-Jan die de stap gezet heeft naar de sp.a. Maar ook uit andere chiro-afdelingen, uit andere jeugdbewegingen en jeugdclubs is er volk gekomen. "Eigenlijk is het pure netwerking", aldus Axel: "het zijn maten die meekomen en maten van maten". Zo krijg je op de duur een generatie binnen natuurlijk.

Moorseelsestraat

Axel 22 2012.JPG

Intussen is Axel, getrouwd en al, verkast naar de Vlasbloemstraat. Hij is er zich letterlijk aan het ingraven, in een van de volkrijkste buurten van Overleie. De woning die hij daar gekocht heeft met zijn echtgenoot John Deloof, zijn ze grondig aan het verbouwen. In volle kiescampagne moeten ze het zonder keuken stellen - jeugdige overmoed (grijnsje)!

Maar ook figuurlijk liet Axel er in zijn nieuwe buurt geen gras over groeien. Achter zijn eigendom sloopte het stadsbestuur de gewezen textielfabriek Callens voor de bouw van een nieuw logistiek centrum (Depot 102). De mensen van de Vlasbloemstraat, de Moorseelsestraat en de Garenstraat waren beducht voor de gevolgen voor hun woonomgeving. Een bewonerscomité werd opgericht, waaraan Axel volop meewerkt. Dat comité volgt ook met argusogen mogelijke ontwikkelingen in het dossier van de N328, een invalsweg die CD&V nog altijd wil realiseren en die de buurt zou doorkruisen. In compensatie voor de verwachte stijging van de verkeersdruk in de straat (aan- en afvoer van stadsmateriaal) werd de Vlasbloemstraat op vraag van het comité heraangelegd. In de Moorseelsestraat heeft men alleen de trottoirs vernieuwd. Het comité blijft aandringen op ernstiger maatregelen om de snelheid van het verkeer in de Moorseelsestraat af te remmen.

Uit het comité groeiden ook allerhande plezierige buurtinitiatieven, zoals de jaarlijkse verrassingsreis met café De Vlaskapel. De droom leeft om er ooit een heus wijkfeest op poten te zetten.

Die lokale binding zoekt Axel Weydts ook in de sp.a. In het noorden van Kortrijk (Heule, Overleie, Bissegem) bestaat nog altijd - stilaan een unicum! - een levende 'socialistische gemeenschappelijke actie'. Onder het voorzitterschap van Georges Soubry komt met tweemaandelijks bijeen in het ontmoetingscentrum De Vonke, met de sympathisanten van de partij, de vakbond, de vrouwenbeweging en de mutualiteit. Die vriendengroep heeft Axel omarmd en hij draait er mee, tot en met het uitschenken van de koffie. Zelf zegt hij het heel belangrijk te vinden over een reële achterban te beschikken. Blijkbaar is hij die goed aan het opbouwen.

In de stembusslag voor de Kortrijkse gemeenteraad staat Axel op plaats 6 op de sp.a-lijst. Voor de provincielijst is hij lijsttrekker; ook daarmee loopt hij in het voetspoor van zijn peter en grootvader Joël Devos, die van 1978 tot 1994 provincieraadslid was.

23-09-12

Zondags Kortrijk (ansicht 48)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

Plein voetpad1.JPG

Het prentje van vandaag is misschien wat venijnig. Het toont een verkeerskundig unicum: een trottoir verboden voor voetgangers. Te zien op het Kortrijkse plein met de naam Plein, kant Groeningepoort.

unicum.JPG

"Verkeer nergens onveiliger dan in Kortrijk" blokletterde De Morgen in zijn jongste weekendeditie. Wat er ook van zij, burgemeester Stefaan De Clerck {CD&V} doet in dat artikel een merkwaardige uitspraak - ik schreef bijna bekentenis -: "Kortrijk is een autovriendelijke stad. We willen dat blijven, maar dat houdt natuurlijk ook een risico in".

Nergens wordt een zekere veronachtzaming van de voetgangers in het Kortrijkse verkeer beter geïllustreerd dan op 't Plein. De verbinding van de Gentpoort met de Romeinselaan (zeg maar de parking en de laad- en loskoer van K in Kortrijk) is daar enkele jaren geleden aangepast aan de verwachte forse groei van de verkeersstroom door de nieuwe shopping mall in het hart van de stad. Er is zelfs een vrije busbaan gecreëerd, een merkwaardige inspanning voor het openbaar vervoer dat in Kortrijk toch maar niet uit het sukkelstraatje geraakt. Maar die herinrichting is uiteindelijk ten koste gegaan van de voetgangers. De fietsers kunnen de vrije busbaan delen met de ... bussen.

busbaan Plein.JPG

Jamaar, hoor ik op het stadhuis zeggen: voetgangers hebben een veilige verbinding in 't park van 't Plein, een brede weg in dolomiet. Dat klopt. Maar eer je in dat park geraakt, moet je voorbij paaltjes, poortjes en andere obstakels, en zeker aan de kant Hond in 't Kegelspel (Romeinselaan) is het bijna onmogelijk om daar door te geraken met een kinderwagen, rolstoel of rollator.

Hond in 't kegelspel.JPG

En als men dan toch het trottoir wilde supprimeren, waarom heeft men er dan nog eentje aangelegd, twee dallen en een borduur breed? Overigens heeft men een verbodsteken vergeten te plaatsen: aan de kant Romeinselaan. Mensen die van het stadscentrum komen aangestapt, hoeven zich dus niets van het verbod aan te trekken, tot aan de Groeningepoort althans want halverwege staat dan toch een, wat verfrommeld en door kwajongens bijgewerkt, bordje.

verfrommeld bordje.JPG

19-09-12

Gemeenteraads- en provincieraadsverkiezingen in Kortrijk kosten de stad 30.000 euro

stemhokje.JPG

De goeie raadgeving 'Het potlood niet nat maken' ga je alvast op 14 oktober niet meer vinden in het stemhokje in Kortrijk. Er wordt gestemd 'met de computer'. Veel mensen maken zich zorgen maar 't is zo simpel als wat. Vooral je leesbril niet vergeten. Met het aantal geafficheerde smoeltjes in het straatbeeld stijgt ook de belangstelling van de bevolking voor de komende verkiezing van de Kortrijkse gemeenteraad en de West-Vlaamse provincieraad. De logistieke organisatie van de stembusslag is een opdracht van het stadsbestuur. Uit verschillende beslissingen blijkt dat dit aan de stad zowat 30.000 euro kost. Dat is ongeveer evenveel als toen er met potlood en papier moest worden gestemd. Het zou 10.000 euro goedkoper zijn geweest, ware het niet dat nieuwe gordijntjes moeten worden aangekocht om het geheim van ieders stem te vrijwaren.

Installatie stemhokjes

Kortrijk stemt op 14 oktober aanstaande voor het eerst elektronisch. De kiezers worden opgeroepen naar 76 stembureaus op 26 verschillende plaatsen. Op die bewuste zondag krijg je aanzienlijk meer tijd om te gaan stemmen dan tevoren: van 7 uur 's morgens tot 15 uur 's middags. Van die stemlocaties zijn er 15 in stadsgebouwen en 11 in andere, vooral scholen. Ieder stembureau krijgt 5 kiescomputers; in totaal worden er dus 380 opgesteld. Om dat allemaal in goede banen te leiden is er heel wat inzet nodig van stadspersoneel. Voor een deel krijgen vrijwilligers de kans een centje bij te verdienen.

Voor de inrichting van een gebouw tot kiesbureau (in Kortrijk op zijn Vlaams 'stembureau' genoemd) moet er heel wat gebeuren. Het plan onderscheidt 4 stappen: het vervoer van alle materiaal uit de stadsdepot 102 (Moorseelsestraat), de inrichting (bouwen hokjes, opstellen tafels, stoelen, paravents enzovoort), elektrische aansluitingen voor elk hokje, en ten slotte het installeren van de computers en de randapparatuur (scanner, printer...).

In de stadsgebouwen gebeuren de eerste drie stappen vanaf maandag 8 oktober, door het gebouwenteam van de directie Facility en het team Evenementen. In de scholen kan men maar beginnen als de scholieren zijn vertrokken, vrijdagnamiddag 12 oktober; dat wordt nachtwerk.

Het placeren van de computers is een geheel nieuwe opdracht. De 380 toestellen met hun randapparatuur moeten stuk voor stuk worden uitgepakt, aangesloten en getest. Men rekent op 40 minuten per stembureau (5 computers) of 50 uur in totaal. Maar men zal proberen wat tijd te besparen. In het Ontmoetingscentrum van Marke wordt bij de installatie van 7 stembureaus geëxperimenteerd (met de chronometer in de hand) om de opstelling zoveel mogelijk te vereenvoudigen.

Inzet vrijwilligers

De installaties in de stadsgebouwen gebeuren binnen de normale werkuren met de aangewezen personeelsleden (gebouwen- en evenemententeam). Voor de externe locaties zoekt men  in alle mogelijke directies vrijwilligers, die het ingeschakelde 'normale' personeel zullen assisteren.

De gepresteerde uren van de vrijwilligers worden betaald tegen een vaste vergoeding en niet in overuren. Voor die vergoeding gaat het stadsbestuur uit van de aanvangswedde van een D1 (lage graad!), verhoogd met de toeslagen voor zaterdagwerk (à 150%) en voor zondagwerk (200%). Dat komt op 15,92 euro bruto per uur op zaterdag en 21,22 euro per uur op zondag. De vrijwilligers kunnen op die manier zowat 270 euro bruto (PC-teams) of 255 euro (transportteams die wat minder uren moeten presteren) bijverdienen. Dat brengt de extra kost voor die 22 vrijwilligers op 5.900 euro (5.899,52 euro zonder patronale bijdragen).

Dat is 10.000 euro minder dan de vorige keer toen de stad bovendien nog telbureaus moest inrichten en bevoorraden. Nu zijn het vanzelfsprekend de computers die alle stemmen gaan optellen en de resultaten gaan berekenen.

En wees gerust, als er ergens een computer in de soep draait, staat er een ICT-permanentie klaar om het probleem subito presto op te lossen, al dan niet met een beroep op het herstellingscontract van de Vlaamse overheid die de toestellen levert.

Spijs en drank

Op 14 oktober zelf moeten heel wat burgers hun zondag komen spenderen aan de lokale democratie. De stad zorgt traditiegetrouw voor spijs en drank. Gezien het vroege beginuur (bijna in 't holst van de nacht, om 7 uur 's morgens) en het verlate sluitingsuur (15 uur) wordt er zowel een ontbijt als een lunch aangevoerd. Daarbij is de principiële beslissing genomen geen alcoholische dranken te schenken. Is het voor het eerst dat er geen bier zal zijn? Het stadsbestuur overweegt daarbij uitdrukkelijk dat koffie en koele frisdranken meer materiaal vergen dan pinten. Onder meer daarom is geopteerd voor een externe leverancier.

Er is prijs gevraagd bij Impe Catering, Mylle en Traiteur Fruy. Die laatste was niet geïnteresseerd. Mylle was goedkoper maar zijn aanbod was minder goed. Impe Catering van Heule mag dus leveren. Twintig kamionetten voeren kleine ontbijtkoeken en een variatie aan kleine belegde broodjes aan. De koffie komt van Bruynhooghe Koffie met gebruik van een koffiemachine per stemlocatie. Frisdranken blijven koel in koelboxen. Dit alles tegen 13.500 euro, BTW inbegrepen.

Gordijntjes

Ten slotte moet er nog geïnvesteerd worden in iets waar men eerst niet aan gedacht had. De bestaande stemhokjes kunnen perfect worden aangewend voor de stemcomputers. Maar omdat de beeldschermen recht staan, kan de wachtrij de stemhandelingen volgen van de kiezer die aan de beurt is. Dat is strijdig aan het geheim van de verkiezing! In allerijl besloot het stadsbestuur dan maar nieuwe gordijntjes aan te kopen. 400 stuks uit ondoorzichtige gordijnstof type Dimout klasse M1 met zeilringen.

Voor die bestelling zijn offertes opgevraagd aan 4 firma's: Ann Derouf (Weverstraat 52 Kortrijk), Renatex (Jan Palfijnstraat 20 Kortrijk), Zora (Tielt) en Servio Projects (Roeselare). De ingediende prijzen varieerden van 22.228 tot 8508 euro. Ann Derouf sleepte de opdracht in de wacht met haar goedkoopste prijs. Met BTW komt het op 10.295 euro.

Door die extra uitgave is voormelde winst van 10.000 euro verzwonden. Maar de democratie mag toch ook wat kosten.

16-09-12

Zondags Kortrijk (ansicht 47)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

station voorkant 2012.JPG

Mijn zoontje - nu zoon met zonen - dacht indertijd dat ik er werkte: het station van Kortrijk waar ik elke dag naartoe moest (om de trein te pakken naar Brussel). Maar het is goed mogelijk dat het stoere gebouw er binnen enkele jaren niet meer staat. De top van de Belgische Spoorwegen pakt het initiatief voor de vernieuwing van de stationswijk resoluut uit de handen van het stadsbestuur; het wil er een geheel nieuw, futuristisch complex bouwen, na sloop van het bestaande beige ensemble. Misschien het moment om wat er nu nog staat, eens van nabij te gaan bekijken.

draaien chef.JPG

Kortrijk is een van de eerste steden van België en zelfs het Europese vasteland geweest die werd aangesloten op het spoor. Vanaf 1839 stopte in het midden van groenseltuinen de treinverbinding met Gent. In 1857 werd daar het eerste definitieve station in gebruik genomen, een neo-classicistisch ensemble aan het nieuwe Guldensporenplein (nu ... Stationsplein) met een imposantie overdekking van de sporen in staal en glas (een beetje zoals nu nog te zien in Antwerpen en Milaan (de èchte designhoofdstad). De ontwerper was de toenmalige Brusselse stadsarchitect Auguste Payen.

Maar dat grootstedelijke geheel werd op het einde van de Tweede Wereldoorlog plat gebombardeerd. In 1956 werd het huidige, heel wat bescheidener station in gebruik genomen, gebouwd naar een ontwerp van de Kortrijkse architecten P.A. Pauwels en zoon. P.A. Pauwels tekende in onze stad onder meer ook mee aan de gewezen brandweerkazerne in de Rijkswachtstraat en de renovatie van het Engels Vlassyndicaat in de Noordstraat (straks Vlasmuseum).

achterkant.JPG

De enorme glazen overkoepeling van de perrons van 1857 is niet herbouwd. In de plaats kwamen perronluifels met wachthuisjes in een moderne stijl die al een beetje de stijl van Expo 58 aankondigde. De langgerekte voorgevel ziet er stoer uit met zijn ettelijke steunberen - die anderen dan weer aan een wapperende draperie doen denken. De bekleding met beige bakstenen moest wellicht de moderniteit van het ontwerp benadrukken maar doet vandaag wat saai aan.

klok.JPG

In het midden heeft de wat hogere en vooruitspringende en gekroonde holle gevel van de stationshal toch wel meer branie. Links is hij gedecoreerd met een bas-reliëf, rechts met de obligate stationsklok (hier in modernistische uitvoering). Maar de trappen zijn dan weer heel hinderlijk voor rolstoelgebruikers, kinderwagenduwers en personen die niet meer zo fluks zijn.

Het in steen gebeeldhouwde kunstwerk tegen de gevel, is van de toen 27-jarige Maurits Witdouck (Lovendegem), van wie in Kortrijk ook een Mariabeeld in de PiusX-kerk staat en een bonkige Najade aan het conservatorium. Het bas-reliëf zingt blijkbaar de lof van de beweging, de snelheid en de rol van de spoorwegen daarin: onderaan tussen een bloeiende vlasstengel en enkele mythische planten (acanthus?) een zandloper, en dan respectievelijk een kompas, een staf van de Romeinse god Mercurius (onder meer de patroon van de handel) met inbegrip van de twee kronkelende slangetjes, een wereldbol, een gevleugeld wiel en drie duiven. Waar is de tijd dat Juul Debaere in de Veldstraat het café De Drie Duiven openhield (heeft voor de rest niets met dit stuk te maken, hihi)?

bas-reliëf.JPG

In de hal zelf stroomt het daglicht langs alle kanten binnen. Een beetje raadselachtig is het grote binnenbalkon aan de kant van het stationsplein: de hal krijgt er iets luchthavenachtigs door, maar voor het overige is die mezzanine compleet nutteloos en onbereikbaar.

stationshal licht klein.JPG

Ook in de hal is kunst aangebracht: een geëmailleerd bas-reliëf voorstellende een blonde langharige vrouw die met een schietspoel in de hand achter het wapenschild van Kortrijk de welvaart van de streek bewaakt. Het zou een werk zijn van de ooit heel bekende Kortrijkse schilder Marcel Notebaert.

Madame bengelt met haar ene voet in het donkerblauwe water van de Leie met op de oever een vlaskapelletje en een ploeg. In de verte wat fabrieken met rode rokende schouwen. Met gestrekte arm streelt zij een soort boom met een kruin in de vorm van een taart met zes parten. Op die taartstukken staan onder meer gulden sporen, een stuk textiel, een industrieel rad, gouden juwelen (Kortrijk als centrum van goudsmeedkunst toen), een schaaf, zaag en winkelhaak (Kortrijk als centrum van meubelfabricage - De Coene, toen), en ... een schilderspalet. Onder de gestrekte arm van de vrouw zijn mannen aan het stoken.

Geen treinreiziger die daar nog acht op slaat op dat kunstwerk. Maar ik vind dat mooi - het ademt het voorzichtige optimisme uit na de donkere oorlogsjaren: de hoogconjunctuur van de jaren zestig was in aantocht. Als het stationsgebouw ooit effectief wordt afgebroken, zou dat werk toch moeten gerecupereerd worden!

Kortrijk met schietspoel.JPG

Heel erg mee met de tijd kan je het huidige station toch niet meer noemen. Voor de zes sporen zijn er welgeteld drie roltrappen, waarvan een dan nog buiten het eigenlijke station aan de achterkant, de zogenaamde tweede stationshal van 2009 met fietsstalling en enkele automaten. Maar die gedateerdheid heeft ook zijn charmante kanten voor de opmerkzame waarnemer.

mannetje.JPG

Het mannetje in de rode cirkel met gestrekte armen verbiedt de toegang. Maar (per vergissing?) is er ook zo eentje geplakt op de deur van een wachthuisje voor passagiers.

verboden.JPG

Nochtans is het bordje heel uitnodigend.

uitnodigend.JPG

Er is nog wel wat meer verboden in het station.

afdalen.JPG

Of strafbaar.

strafbaar.JPG

'Den teir' van de statie!

den teir.JPG

Sinds 2005!

roken.JPG

In de stationshal vind je die nog:

sjieklettebollenbakken.JPG

En het station is - aan de naar Frankrijk gerichte kant! - nog altijd voorzien van een bunkertje. Militair erfgoed...

bunker.JPG

En hoe wordt het als het bestaande station wordt vervangen tegen - al alles vlot gaat - 2022? In een zekere zin komt de koepel van 1857, in een futuristische gedaante, terug. Daarover later een ander stuk.

2022.JPG

15-09-12

Gouverneur (plaatsvervanger) voorkomt staking bij Kortrijkse politie

PZ VLAS.JPG

Eerder berichtte ik over een dreigende staking bij de lokale politie van de zone Vlas (Kortrijk, Kuurne, Lendelede). Onder het personeel was grote onrust ontstaan nadat de politieraad op aangeven van de drie burgemeesters had beslist een vijftal hogere ambtenaren van het burgerpersoneel een beter statuut toe te kennen en de rest van het Calog-personeel te laten wachten op hun lang gevraagde 'statutisering'. Wij hebben ons met de sp.a-fractie (Bert Herrewyn, Roger Lesaffre en ikzelf) fel tegen verzet. Op de komende politieraad (24 september 2012) krijgen de raadsleden een officieel schrijven voorgelegd van de waarnemende gouverneur, waarin hij de omstreden beslissing van de politieraad niet goedkeurt en ons eigenlijk gelijk geeft. Nu belooft het politiecollege (de drie burgemeesters en de korpschef) tegen eind november met een plan af te komen waarbij in één beweging het hele burgerpersoneel een statuut kan krijgen.

Afgeschoten voorstel

In de politiezone Vlas (Kortrijk, Kuurne, Lendelede) heeft het burgerpersoneel nog altijd geen ernstig statuut. De federale regering creëerde nochtans al in 2007 een degelijk statuut voor het zogenaamde CALog-personeel (Cadre Administratif et Logistique) in de lokale politiezones. Maar in Kortrijk heeft men nog steeds de personeelsformatie van 2003 niet aangepast aan dat nieuwe statuut. De burgerpersoneelsleden bij de politie, die het door hun werk mogelijk maken dat de echte flikken meer kunnen worden ingezet voor operationele opdrachten, missen op die manier al jaren een beter loon en interessante loopbaankansen.

Momenteel werken bij de Kortrijkse politie 56 burgers. Het voorbijgestreefde kader van 2003 telt evenwel slechts 41 plaatsen: 3 van niveau A, 8 B's, 22 C's en 8 D's. De vakbonden vragen al lang een beter statuut voor dat personeel en dienden eind 2011 daartoe nog een verzoek in.

In het begin van de zomer waren vakbonden en personeel dan ook erg ontgoocheld bij het heel beperkte en zelfs discriminerende voorstel waarmee het bestuur (politiecollege, bestaande uit de drie burgemeesters - 2 CD&V en 1 OpenVLD - en de korpschef) laat maar toch nog onverhoeds uitpakte. Het nieuwe statuut zou in twee fasen ingevoerd worden. De top zou eerst bediend worden (5 extra niveau A's door een promotie voor 3 B's en de aanwerving van 2 externen). De rest van het personeel zou moeten wachten tot na het aantreden van de nieuwe politieraad na de komende gemeenteraadsverkiezingen.

Beslissing gouverneur

Daarop liet de vertegenwoordiger van de grootste vakbond, het Nationaal Syndicaat voor Politie en Veiligheidspersoneel, in het verslag noteren dat er een stakingsaanzegging zou komen als de politieraad dat onaanvaardbare voorstel van het politiecollege zou goedkeuren. In de politieraad (samengesteld uit gemeenteraadsleden van Kortrijk, Kuurne en Lendelede) werd daarover fel gedebatteerd. Zelfs vanuit de meerderheid (CD&V en OpenVLD) gingen kritische stemmen op tegen het tweefasenplan. Met de sp.a-fractie (Bert Herrewyn, Roger Lesaffre en ikzelf) haalden wij alles uit de kast op het voorstel af te schieten, maar ondanks onze tegenstem werd het goedgekeurd.

Maar een dergelijke beslissing moet naar de 'toezichthoudende overheid', in casu de gouverneur van West-Vlaanderen. En nu blijkt dat die hogere overheid de genomen beslissing niet goedkeurt (en ons eigenlijk gelijk geeft!). Op 26 juli 2012 viel bij de politie een brief in de bus van waarnemend gouverneur Johan Debyser - gouverneur Carl Decaluwe, tot voor kort zelf nog lid van de politieraad van de zone Vlas, was blijkbaar op vakantie. Johan Debyser is arrondissementscommissaris en draait in de West-Vlaamse administratie mee als leidinggevende van de dienst Politionele Veiligheid-sectie administratie. 

Hij weigert de beslissing tot gedeeltelijke wijziging van de personeelsformatie van de politiezone Vlas goed te keuren om twee redenen. Vooreerst merkt hij op dat het advies van de 'wegingscommissie' (vereist door de omzendbrief GPI 60 van 5 juni 2007) niet tijdig was aangevraagd. Voorts is zijn verzet ook heel inhoudelijk: hij pikt het niet dat de personeelsformatie in twee fasen gewijzigd wordt. Met andere woorden gaat hij niet akkoord met de discriminatie van het grootste deel van het burgerpersoneel.

Waar een wil is...

In de komende politieraad (24 september 2012) wordt 'kennis genomen' van dat schrijven. Het politiecollege kan het niet laten even publiekelijk zijn neus op te trekken voor het standpunt van de gouverneur. het wordt "formalistisch" genoemd. Ook bestempelen de drie burgemeesters en de korpschef de impliciet gevraagde volledige en globale herziening van de personeelsformatie als "een zéér complexe aangelegenheid en een werk van lange duur met intens overleg met diverse partners".

Desondanks achten ze het nu toch mogelijk uit te pakken met een strikte timing voor die moeilijke oefening. Waarmee meteen bewezen is dat er ook in dit dossier een weg is waar er een wil is! Tegen 16 oktober moet er een eerste ontwerp van basisnota en personeelsformatie kunnen overhandigd worden aan de toezichthoudende overheid. Op 19 oktober breekt het politiecollege zich voor het eerst het hoofd over het voorstel. Dan volgt ruim overleg met onder meer vakbonden en gouverneur. Het is de bedoeling om te landen op vrijdag 23 november (definitieve bespreking van basisnota en personeelsformatie in het politiecollege).

Zou het dan mogelijk zijn dat de politieraad in zijn huidige samenstelling de nieuwe personeelsformatie nog kan goedkeuren op zijn allerlaatste vergadering (december 2012)?

12-09-12

Domein Sint Amand wordt nog wat meer Kortrijk

sac1.JPG

Het dossier kende een moeizame start (vanaf 2006!), maar nu is het ruimtelijk uitvoeringsplan Sint Amand goed op weg naar goedkeuring. De internaatstoren van het college wordt afgebroken, het 'priesterkwartier' ook. Op de grond van dat priesterkwartier komt mettertijd een woontoren van een 70-tal meter hoog, 20 bouwlagen, haaks op de Leie. De gefuseerde scholen mogen op de collegesite bijbouwen maar dan alleen op de delen die nu al bebouwd zijn. De sportvelden blijven groen. De buren van de Proosdijstraat krijgen een stukje tuin achteraan hun panden. Aan de Burgemeester Vercruysselaan mag het gat in de gevelrij gedicht worden met enkele nieuwe woningen. Het gewezen zwembad De Geest achter de huizenrij van het Albertpark mag worden omgebouwd tot woongelegenheden. En dwars door het collegedomein komt er een fiets- en wandelpad dat de promenade van de Diksmuidekaai zal verbinden met de Brugsepoort. Nu maar afwachten wat het openbaar onderzoek zal opleveren...

Enclave

Tot de Franse Revolutie was het domein tussen de huidige Diksmuidekaai en Burgemeester Vercruysselaan (toen stadsgracht) een soort Franse enclave in onze stad. De Sint-Amandsproosdij was een vooruitgeschoven post van de Franse Benedictijnenabdij van Elnone (Saint-Amand-les-Eaux). De nederzetting was al gesticht in de jaren 800. Toen was Kortrijk nog niet veel meer dan een bewoond bufferstrookje aan de overkant van de Leie, rond een krijgerskamp dat uitgroeide tot een grafelijke burchtresidentie.

Hoewel op de duur omringd door de stad, behield de proosdij haar eigen bestuur en rechtspraak - de (vertegenwoordigers van de) Franse paters hadden zelfs een schandpaal op het huidige Sint-Amandsplein! Ironisch genoeg zijn het de Franse revolutionairen die in 1796 die Franse enclave hebben opgedoekt. Ze hebben ze wel te gelde gemaakt en verkocht als Nationaal Goed. Na aankoop door het stadsbestuur werd er een college opgericht.

Mijnenveld

In 1971 werd de school uitgebreid met een torengebouw op een grote sokkel aan de Diksmuidekaai. Generaties schooljongens hebben daarvoor in de jaren zestig lotjes van de bisschoppelijke tombola Domus Dei verkocht. Maar de internaatstoren heeft niet lang optimaal dienst kunnen doen. De chambrettes kwamen hoe langer hoe meer leeg te staan. Daarom besliste het collegebestuur bij de stad te rade te gaan voor een herbestemming van de Kortrijks hoogste torengebouw. In 2006 besliste de gemeenteraad daarom een bijzonder plan van aanleg (BPA) te laten uitwerken voor een nieuwe functie voor de toren en een reorganisatie van het hele collegedomein.

Die BPA-oefening werd al het jaar nadien stopgezet. In het Vlaamse Gewest moesten immers voortaan ruimtelijke uitvoeringsplannen (RUP's) gemaakt worden in plaats van BPA's. In 2007 werd dan ook het startsein gegeven om een RUP Sint Amand op te stellen. Zie mijn eerder stuk. Intussen had een onderzoek (2004, door Leideal) al aangetoond dat het onmogelijk was de smalle toren met zijn lage etages en kleine kamertjes een andere bestemming te geven. Van dan af ging men uit van de sloop van de toren en de vervanging door een andere, met bestemming luxe-apartementen. Onder meer met de opbrengst zou de school zijn moderniseringsplannen financieren.

Maar toen het stadsbestuur zijn planopties voorstelde aan het schoolbestuur, brak een rel van jewelste uit. Het bestuur bleek het nagenoeg met geen enkel voorstel van het stadsbestuur eens te zijn. Ook daarover berichtte ik. Eigenlijk was het van meet af aan de bedoeling om het uitgestrekte collegedomein beter te integreren in het stadsweefsel, onder meer door er een fiets- en wandelpad door te trekken, dat zou aansluiten op de s-vormige fietsbrug over de verlegde en verbrede Leie. De school stond daar weigerachtig tegenover. Zij wilde dan weer en deel van de sportvelden verkavelen, terwijl de stad die groene long in het verstedelijkte Overleie wou behouden. Het college eiste openbare parkeermogelijkheid voor zijn personeel; de stad wou dat het college daar zelf in voorzag. Enzovoort.

Proosdijstraat1.JPG

Scholenfusie

Men geraakte pas in 2009 uit het mijnenveld door de fusie van het Sint-Amandscollege met de Pleinscholen (samen nu de katholieke scholengroep DPSA). De instellingen van de groep lagen verstrooid over niet minder dan vijf campussen in Kortrijk. Daarom mocht het studiebureau LaboA (merkwaardig genoeg van UGent, de gewezen 'rijksuniversiteit') een masterplan opstellen voor een concentratie van de vestigingen. Het besluit was een behoud van slechts twee campussen: de domein van Sint-Amand en een campus aan de overkant van de Leie (site van 't Fort). Op basis van dat masterplan kreeg het bureau Abscis de opdracht een plan te maken van de reorganisatie van de schoolgebouwen op het Sint-Amandsdomein. Het plan is grotendeels verwerkt in het ontwerp van weer een nieuw RUP, waarvoor de procedure in 2010 van start kon gaan.

Volgens de 'programmaconfiguratie' van LaboA zal de gefuseerde school voor een brede middenschool nog 6500 m² gebouwen behouden in 't Fort aan het Plein plus 1800 m² internaat. Aan de collegekant, Diksmuidekaai zullen er 2700 m² gebouwen zijn voor een basisschool, 9000 m² voor een tweedegraadsschool, 9000 m² voor een derdegraadsschool aso en 6500 m² voor een derdegraadsschool tso-bso.

Abscis wil op de sportvelden achter de hoek van de Proosdijstraat en de Burgemeester Vercruysselaan daartoe een sliert nieuwe schoolgebouwen optrekken. De sportvelden aan de Diksmuidekaai worden gevrijwaard. Tussen de nieuwe gebouwen en de bestaande bebouwing komt een groene openbare uitweg naar de Proosdijstraat (toch voor een eerste periode van 15 jaar), die verbonden zal zijn met de brede groene strook met fiets- en wandelpad tussen de Diksmuidekaai en de Vercruysselaan. Tussen de nieuwe gebouwen en de achterkant van de huizenrij Proosdijstraat komt een grote eigen parking van de school. En 19 buren van de Proosdijstraat krijgen de mogelijkheid achteraan hun pand een stukje tuin bij te kopen van het college.

RUPSAC1.JPG

Woontoren

De opvallendste ingreep van het RUP is natuurlijk de mogelijkheid die wordt geschapen om een woontoren te bouwen in de plaats van de bestaande internaatstoren (15 verdiepingen bovenop de 3 van de sokkel, 350 kamertjes). De sokkel met gemeenschappelijke functies wordt behouden. In 2006 had het stadsontwikkelingsbedrijf SOK, in opdracht van het Sint-Amandscollege al een ontwerp- en financieringswedstrijd georganiseerd voor de bouw van de woontoren die in de plaats zou komen van de internaatstoren. In de jury zat onder meer ook de Vlaamse Bouwmeester. De wedstrijd werd gewonnen door een tijdelijke aannemers-, promotoren- en architectencombinatie met Van Roey, Van Roey Projects, Koramic Real Estate, Samyn & Partners, A&J Demeyere en Paul Deroose.

Volgens het ontwerp-RUP mag die toren maximaal 20 bouwlagen hebben en moet hij gebouwd worden op de plaats van het huidige priesterkwartier op een perceel van 40 op 20 meter. Hij moet haals op de Leie staan - want, zo wordt opgemerkt, als hij parallel met de Leie staat kunnen de bewoners de rivier eigenlijk nauwelijks zien; met een haakse opstelling gaan ze de Leie tot kilometers stroomaf- en opwaarts kunnen waarnemen. Per appartement moet er gemiddeld 1,33 parkeerplaatsen ingericht worden en evenveel fietsstallingen. In een gemeenteraadscommissie verklaarde schepen van stadsontwikkeling Wout Maddens (OpenVLD) dat de toren maximaal 64 meter hoog zou worden maar met 20 bouwlagen met een maximale hoogte van 3,5 meter per laag kom ik toch uit op een maximale hoogte van dik 70 meter. Dat is nog een stuk hoger dan de bestaande toren.

De Geest

Een eigenaardigheid in het ontwerp van RUP is de 'zone met wisselbestemming: wonen of gemeenschapsvoorzieningen'. Het betreft het gewezen zwembad De Geest achter de statige huizenrij van het Albertpark - generaties Kortrijkzanen hebben er leren zwemmen en evenveel generaties zwemredders en kunstzwemmers leerden er hun vaardigheden. Het droogstaande zwembadgebouw en het langgerekte perceel tussen de tuinen van het Albertpark en de sportvelden in de Duiksmuidekaai mag gebruikt worden voor wonen. Maar ... het mag ook aangewend worden voor 'gemeenschapsvoorzieningen'. Het zal wel het een zijn of het andere voor het geheel.

Wat zou die gemeenschapsvoorziening op die plek wel kunnen zijn? Welnu, de strook sluit aan op de campus van het Sint-Maartensziekenhuis (dat uit het RUP is gehouden). Sportschepen Stefaan Bral heeft al laten weten dat die campus, na het nakende vertrek van het ziekenhuis naar AZ Groeninge op Hoog Kortrijk, wel eens zou kunnen plaats bieden aan een groots zwemparadijs. Misschien kan de site De Geest daar ook een rol in spelen, als ze niet wordt in gebruik genomen voor wonen.

Afwatering

De gemeenteraad stelde het ontwerp van gemeentelijk ruimtelijk uitvoeringsplan vast op 10 september 2012. Het openbaar onderzoek kan nu starten. Pas nadien (en na advies van de gemeentelijke commissie voor ruimtelijke ordening, GECORO) kan het RUP definitief worden goedgekeurd.

Ik ben eens benieuwd of het openbaar onderzoek veel opmerkingen zal opleveren. Mogelijke knelpunten betreffen onder meer de waterafvoer op het hele terrein en de schaduw van de nieuwe woontoren op de al dan niet bewoonde omgeving. Het RUP-gebied bestaat hoofdzakelijk uit aangeslibte grond bovenop kleilagen. Het is gevoelig aan grondwaterstromen die verrassend kunnen veranderen (en opwellen) als daarin gegraven en gebouwd wordt. Er loopt nu al een jarenlang juridisch geschil tussen bewoners van het aanpalende Albertpark en het agentschap Waterwegen en Zeekanaal nv (W&Z). De tuinen (en kelders) lopen er meer dan vroeger onder water na de verbreding en verlegging van de Leie. Oude (en vergeten?) openbare afwateringen zijn daarbij doorgesneden. Daarom is in de toelichtingsnota van het ontwerp RUP opgenomen dat W&Z wordt om advies gevraagd over de afwatering van het oppervlaktewater naar de Leie.

Torenschaduw

Het bureau Samyn and Partners, architects & engineers deed een grondig onderzoek naar de schaduwwerking van de bestaande en de nog te bouwen toren op de omgeving. De schaduw van de bestaande toren reikt in de winter tot ver in de nabijgelegen Kapelstraat en Sint-Amandslaan en houdt het zonlicht bijna het jaar rond weg van de speelplaatsen van het college zelf.

Aangezien de nieuwe woontoren meer naar de sportvelden aan de Diksmuidekaai wordt verplaatst, verlegt zich ook de schaduwwerking. In de zomer blijft de schaduw zich bewegen op genoemde sportvelden. In de winter zal de schaduw nu evenwel ook reiken tot aan de woningen in het Albertpark, vanaf 15 uur.

Wat er ook van zij, door de komende reorganisatie verliest het domein Sint Amand zijn laatste kenmerken van enclave in de stad. De publieke fiets- en wandelverbindingen van aan de S-brug in de Diksmuidekaai - na de Leiewerken omgetoverd tot een prachtige promenade - naar de Burgemeester Vercruysselaan en zeker voor 15 jaar (waarna evaluatie) met een aftakking naar de Proosdijstraat zullen het afgesloten groene gebied opengooien.       

SACRUP1.JPG

En voor de erfgoedfanaten: gezien het historische belang van de site komt er archeologische begeleiding bij elke ingreep in het gebied.

09-09-12

Zondags Kortrijk (ansicht 46)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

hinkelspel Aalbeke.JPG

Mille excuses, maar zelfs al is het Open Monumentendag, door de campagne (gemeenteraadsverkiezingen 14 oktober 2012, lijstduwer sp.a) heb ik geen tijd voor een stukje over erfgoed en andere eerbiedwaardigheden. Hoewel ... het gaat vandaag over een merkwaardig hinkelraam. Toch ook een spel met een oude, om niet te zeggen klassieke oorsprong. Met verplichte hinkeloefeningen werden in de Romeinse legioenen bij de strijders al kuit- en dijspieren aangekweekt. Wie niet op één been in het laatste vakje geraakte - de hemel - moest het voelen.

De regels van dit internationaal verspreide spel zijn niet overal dezelfde. Zelfs bij ons zijn er varianten. En elk clubje kinderen maakt wel zijn eigen afspraken. In elk geval wordt er met krijt op het trottoir, het terras of de koer een raam getekend van kotjes, meestal van 1 tot 8. Het is altijd de bedoeling op één been in alle kotjes te springen, zonder op twee benen te vallen of een lijn te raken. Veelal wordt de opdracht wat spannender gemaakt met een hinkelblok (in hout of een steen, om het even). In die variante moet je met de voet van het ene been waarop je hinkelt, dat blokje naar het kotje met het volgende nummer stampen. Ook als dat niet helemaal lukt, ben je uit.

Met kameraden op campagne in Aalbeke, ontdekte ik in de Oudstrijderslaan een merkwaardig hinkelraam (zie het prentje). Het is een waar voorbeeld van integratie! In plaats van de gebruikelijke acht hokjes heeft het kind gekozen voor 10 plus een extra 'hemel' die het Mekka heeft genoemd. Met twee K's die aan het hinkelen zijn - of weet het kind nog niet goed hoe een K op twee benen te zetten? Wellicht is het dan toch een kindje met Marokkaanse roots dat hier het turquoise stoepkrijt heeft gehanteerd.

Ook met de cijfers is vanalles aan de hand. Het zijn uiteraard Arabische cijfers, want die gebruiken wij hier al eeuwenlang in vervanging van die onhandige Romeinse strepen. Maar onze Arabische cijfers zijn niet helemaal dezelfde als ze in de Arabische en Maghreb-landen gebruiken. Vriend Sliman You-Ala legde het mij eens uit.

1 is in het Arabische taalgebied een rechtstaand streepje (zowat als onze 1). 2 is een streepje met bovenaan een rechts boogje (zowat een slordige 2 van ons op zijn kop). 3 is weer dat streepje maar nu met twee boogjes bovenaan rechts (eigenlijk een liggende 3 van ons met een streepje links naar onderen). 4 is een teken gevormd door twee op elkaar geplaatste boogjes (een omgedraaide 3 van ons). 5 is ons ... 0-teken (later is daar bovenaan een krul bijgegroeid en dan heb je onze 5).

6 is weer dat streepje van de 1 maar nu met een krulletje links bovenaan (wellicht is dat krulletje uitgegroeid tot onze 6). 7 is een hoofdletter V (met een horizontale aanzet bovenaan en een wat doorgetrokken tweede beetje kom je op onze 7). 8 is een V met zijn opening naar beneden (schrijf er eens enkele rap na elkaar en je zult zien dat je bovenaan soms een oog maakt, zoals bij onze 8). 9 is bijna onze 9 (eigenlijk is het een streepje met linksbovenaan een bolletje in plaats van een boogje). Nul is een punt en dus is 10 een streepje en een punt. Enzovoort.

Hoewel het Arabisch schrift van rechts naar links wordt gelezen ('t omgekeerde van ons schrift), worden de cijfers zoals bij ons van links naar rechts gelezen.

Wat zien we nu in de Oudstrijderslaan? Het kind(je) dat het hinkelraam tekende, zet de cijfers van 1 tot 6 averechts. Maar hoewel er Mekka bovenaan staat, gebruikt de auteur wel de Arabische cijfers van bij ons. Doordat ze in spiegelbeeld staan, geven ze een nog Arabischer indruk dan onze cijfers al geven.

Ik kan het niet laten te gissen. Is de ontwerper van dat fameuze hinkelraam een erg jong kind, derde kleuter bijvoorbeeld of pas een weekje in het eerste leerjaar? Heeft het al een beetje leren lezen in Arabische teksten en heeft het vandaar de gewoonte opgepikt om cijfers in spiegelbeeld te schrijven? Of is het bij de 6 bovenaan begonnen en heeft het de hokjes van bovenaf ingevuld? Of???

In elk geval zien we hier een voorbeeld van hoe kinderen met gelijk welke achtergrond oeroude spelletjes van onze kinderen overnemen, ook al zetten ze het hier een beetje naar hun hand... Volgens Het Laatste Nieuws zijn die traditionele spelletjes overigens aan het uitsterven. In Aalbeke is de traditie alvast verzekerd.