27-12-09

Een sculptuur voor Kortrijk: met de Y van Pythagoras, Bayart of Katy?

Bayart

Het is niet simpel een cadeau te doen aan het Kortrijkse stadsbestuur. Katy Sabbe, Belgisch adviseur Buitenlandse Handel voor Frankrijk, telg van de Prado-textielfamilie, schonk haar geboortestad, na een stevig gesprek met toenmalig burgemeester Stefaan De Clerck, een sculptuur van 148.000 euro. Zij deed dat per brief d.d. 28 september 2006. Het was de bedoeling dat de gemeenteraad die schenking begin december had goedgekeurd, meer dan drie jaar later. Maar het punt is van de agenda afgevoerd. Volgens de opvolger van De Clerck, Lieven Lybeer, is er nog een probleempje met ... de verlichting. Hoedanook, het monumentale beeld staat al twee jaar op het terrein van de firma Bayart in de Oudenaardsesteenweg, zichtbaar voor al het verkeer van en naar de verkeerswisselaar met de E17 en de Ring.

Het kunstwerk is een reusachtige (9 m) letter Y, uitgevoerd in 'cortensstaal', met een dun laagje roest om mettertijd een mooie verkleuring te krijgen. Het is ontworpen door het kunstenaarsduo Anatoly & Kinga Stolnikoff. In 2007 kon het paar op voorspraak van de toenmalige burgemeester exposeren in de tuin van het Broelmuseum. De ypsilon is vervaardigd door de Kortrijkse metaalconstructeur Bayart/Kormetal.

De vraag is waarvoor die letter Y staat. De kunstenaars hebben daarover een heel blad volgeschreven, met allerlei bespiegelingen die uitkomen op een mysterieus embleem van de volgelingen van de Griekse filosoof/wiskundige PYthagoras. En - wellicht op vraag van hun Kortrijkse fan - is aan hun tekst in laatste instantie nog een alineaatje toegevoegd waarin zij zeggen dat het voor de Kortrijkzanen niet verboden is er ook een 'gulden spoor' in te zien. Maar is het toeval dat de Y een opvallende letter is in de namen van zowel de kunstenaar (AnatolY) en de producent (BaYart) als de sponsor (KatY Sabbe)?

Prado

Op 28 september 2006 schrijft Katy Sabbe (Catherine Guyon-Sabbe) aan het stadsbestuur dat zij Kortrijk een 'monumentaal kunstwerk' wil schenken. Zij verwijst in haar brief naar eerdere gesprekken met toenmalig burgemeester Stefaan De Clerck. Meer zelfs: uitdrukkelijk haalt zij de ambities van De Clerck aan om van de stad een 'centrum van innovatie, creatie en design' te maken. "Ik ben ervan overtuigd dat mijn schenking in deze doelstellingen kadert en ik hoop van harte dat ze in lengte van jaren mag bijdragen tot de artistieke meerwaarde die de stad nastreeft en uitstraalt", aldus mevrouw Sabbe. De schenkster kent haar wereld - en de gevoeligheden van de burgemeester!

Op het moment dat het kunstwerk er al staat, verklaart Katy Sabbe aan de lokale pers "een spoor te willen nalaten in haar geboortestad" (Nieuwsblad 28 september 2007). De schenkster werd in Kortrijk geboren in de jaren vijftig, in het gezin van Jan Sabbe, baas van de textielbedrijven Prado en Vlaamse Tapijtweverij en gelieerd met machinebouwer nv Michiel Van de Wiele van Marke. Haar vader verloor zijn leven toen hij in Antwerpen onder een tram liep. Als pas afgestudeerde juriste kwam Catherine Sabbe in 1977 een tijdlang aan het hoofd van de familiebedrijven te staan.

Sabbe

Intussen is de schenkster woonachtig in Parijs, waar zij onder meer secretaris-generaal is van de 'Cercle d'amis de la culture flamande'. Vorig jaar benoemd minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht haar tot adviseur van Buitenlandse Handel voor Frankrijk. Zij doet de schenking via haar werkfirma Compagnie Générale de Services n.v., met adres in het geboortehuis van meer dan een Sabbe: Zwevegemsestraat 144, Kortrijk.

Op datzelfde adres was haar broer Ivan Sabbe gedomicilieerd toen hij gemeenteraadslid van Kortrijk was (1989 tot 1997). Hij zetelde toen voor de PVV (VLD); de Guy Verhofstadt van de Burgermanifesten was zijn grote idool. In 1997 gaf hij zijn ontslag als gemeenteraadslid. Hij kon niet blijven ontkennen dat hij eigenlijk niet meer op het grondgebied van Kortrijk woonde. Intussen is hij, na een succesvolle carrière aan het hoofd van LIDL, opgedoken bij de nog meer liberale partij van Lijst Dedecker. Als opvolger van Jean-Marie Dedecker himself zetelt hij thans in het Vlaams Parlement.

Wie herinnert zich nog dat Ivan Sabbe zijn openbaar leven in Kortrijk en in de politiek startte met ... de schenking - samen met zijn moeder - van een paar waardevolle schilderijen aan de Dekenij van Kortrijk? "Mecenaat is nooit een ijdel woord geweest in de familie" zei Katy Sabbe in voormeld artikel in het Nieuwsblad.

Bayart

Een jaar na de brief stond het kunstwerk er al. Katy Sabbe had de zaak voortvarend en praktisch aangepakt. Zij vond de Kortrijkse metaalconstructeur Bayart/Kormetal bereid de sculptuur een plaats te geven op zijn terreinen (beheerd door de patrimoniumfirma CVA Mavibo). De bereidwilligheid van Eddy Bayart is niet zo verwonderlijk als men weet dat zijn bedrijf het negen meter hoge stalen gewrocht heeft mogen fabriceren.

De locatie is uitstekend gekozen. Geen plek die in Kortrijk meer in het oog springt dan de Oudenaardsesteenweg vlakbij het kluwen van op- en afritten van de E17 en de grote Ring (R8). Bayart opende daar nog niet zo lang geleden een nieuwe vestiging. In de Oudenaardsesteenweg moest, precies daar waar de sculptuur staat, een huis worden gesloopt. Dat is wel enigszins jammer want het huisje met een uitbouw onder zaagtanddak bood tot enkele jaren geleden onderdak aan een van de laatste 'thuiswevers' van Kortrijk.

Schenking

Hoewel het stadsbestuur al in september 2007 toestemming gaf aan de Compagnie Générale de Services van Katy Sabbe om een kunstwerk op te richten, is de schenking twee jaar later nog altijd niet officieel aanvaard door de stad. Er moet nog een en ander juridisch worden geregeld. Die regeling - een geldige schenkingsakte en een recht van opstal - stond op de agenda van de gemeenteraad van 7 december jl., maar het punt werd zonder veel uitleg afgevoerd. Eigenaardig genoeg is er zelfs geen spoor van een beslissing van het college van burgemeester en schepenen om die regeling voor te leggen aan de gemeenteraad noch om het punt uit te stellen.

Voor schenkingsakte en recht van opstal is notaris Jean-Charles De Witte ingeschakeld. In de schenkingsakte staan volgende bijzonderheden. In onderling overleg begroten het stadsbestuur en de schenster de schenking op 148.000 euro. Stad Kortrijk betaalt de notariskosten (zowat 1.900 euro) en het 'recht op geschrift' (7,5 euro) en kan ontsnappen aan schenkingsrechten.

Opstal

Het kunstwerk is gebetonneerd in een sokkel van 15 m² op het eigendom van de 'commanditaire vennootschap op aandelen' Mavibo. Normalerwijze wordt alles wat aan de grond wordt vastgehecht eigendom van de eigenaar van de grond. Maar Mavibo heeft, nadat de vennootschap van Katy Sabbe haar factuur had betaald, afstand gedaan van die 'natrekking'. Aan Stad Kortrijk staat cva Mavibo voor twintig jaar vanaf 2007 een 'recht van opstal' toe. Dat betekent dat de stad eigenaar blijft van het kunstwerk hoewel het in Mavibo's grond is verankerd.

Voor dat recht van opstal betaalt de stad twee symbolische vergoedingen. Vooreerst moet de stad een enkele maal bloemen en planten leveren om het perkje waarin het kunstwerk staat te versieren. Mavibo is zelfs bereid gevonden dat perkje met eigen middelen te onderhouden. En voorts moet de stad jaarlijks één (1) euro betalen aan de grondeigenaar. De stad moet wel een convenabele verzekering nemen voor zijn sculptuur. Na 20 jaar mag de stad het kunstwerk - op eigen kosten - wegnemen. Als de stad het laat staan, wordt het automatisch eigendom van Mavibo.

Kinganatoly

Voor het kunstwerk deed Katy Sabbe beroep op een kunstenaarsduo waar ook Stefaan De Clerck hoog mee oploopt: Anatoly & Kinga Stolnikoff. Het paar kreeg in september/oktober 2007 - juist toen het kunstwerk aan de Oudenaardsesteenweg werd opgericht - een expositie in de tuin van het Broelmuseum onder de naam Kinganatoly. Het is dus een reusachtige letter Y geworden, in daim-kleurig staal, zoals Katy Sabbe trouwens al in 2006 aankondigde.

Hoe eenvoudig de sculptuur ook is, de kunstenaars hebben er een heel gesofisticeerde uitleg voor. Zij zeggen te geloven dat monumentale sculpturen onontbeerlijk zijn in steden: "Op plaatsen die overrompeld zijn door allerhande tekens, die elkaar furieus bestrijden, willen wij anderssoortige signalen geven, die meer bijdragen tot nadenken dan te zeggen waar je moet stoppen of gaan, moet indraaien of rechtdoor rijden of dan schreeuwerige reclame".  

Zij willen met de opvallende omvang van hun sculpturen bij de passanten verwondering en verbazing opwekken. Zo ook met de Y. De toeschouwers worden immers geconfronteerd met een geïsoleerd en klaarblijkelijk onbruikbaar object dat tot vijf keer groter is dan zijzelf.

Rare kronkel

Waarom die vorm Y? Wel, die letter doet de kunstenaars denken aan menselijke vormen. Men kan er een paar opgeheven armen in zien, die het verkeer dat Kortrijk binnenrijdt verwelkomen. Men kan er ook een wat spookachtig gezicht in zien op een dunne nek. Of een soepele tak of een jonge boom die zich hemelwaarts met twee takken verdeelt in een begin van kruin. In die zin is het ook een symbool van groei: één wordt twee. En dat brengt Kinga en Anatoly ertoe er ook nog eens de Griekse filosoof/wiskundige Pythagoras (vijfde eeuw voor Christus) bij te sleuren, voor wie de dingen getallen waren.

En na die bedwelmende hoge gedachtenvlucht voegen de artiesten er nog een naschrift aan toe waarin zij plompweg meedelen dat de Kortrijkzanen er voor hun part ook wel een 'gulden spoor' mogen in zien. Toch is er nog een andere nuchtere associatie te maken met de monumentale letter. Is het toeval dat de voorlaatste letter van het alfabet opvallend blinkt in de namen van zowel de opdrachtgeefster (Katy), de kunstenaar (Anatoly), de inspirerende figuur (Pythagoras) als de uitvoerder/grondeigenaar (Bayart)? En zelfs de huidige burgemeester (Lybeer) heeft die rare kronkel in zijn naam, hoewel hij heel dat standbeeld alleen maar heeft geërfd van zijn voorganger.

09:14 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-12-09

Oudste hotel van Kortrijk (en Vlaanderen) krijgt leegstandsboete

damier1

Het stadsbestuur legt Hotel Damier een leegstandstaks op van 3.600 euro (voor 2008). Een bezwaar van de eigenaar, de Beaulieu-groep, haalde niets uit. De sanctie betreft een pand aan de achterkant van het hotel, Jan Persijnstraat 9. Niet belast wordt 'Den Damier' voor de gaten in de gevelwanden - met kotjesplanken dichtgetimmerd - op de Graanmarkt en diezelfde Persijnstraat. De eigenaars sloopten er jaren geleden de huizen in het vooruitzicht van een grote uitbreiding van het beroemde hotel. Maar die uitbreiding wacht op investeerders/overnemers. Intussen is dat slabakkende project voor het stadsbestuur een reden om de Jan Persijnstraat, ooit een winkelwandelstraat, in zijn erbarmelijke toestand te laten liggen.

Hotel Damier zelf wordt door Het Laatste Nieuws steevast het oudste hotel van Vlaanderen genoemd. Allerlei beroemdheden nestelden er zich tussen de gesteven lakens. In 1398 bouwde de familie Scaec, eeuwenlang de rijkste patriciërsclan van Kortrijk, daar een residentie. De oorspronkelijke huisnaam Ten Scake, veranderde mettertijd in Het Schaek, later Het Daemberd en ten slotte in de Franse Revolutie: Hotel du Damier. De huidige gevel dateert uit 1769; toen werd de aloude houten gevel door een stenen vervangen, met rococo-accenten.

Art Gallery

De eigenaars van Hotel Damier bezitten aansluitend aan het hotel een paar lege plekken die ontstonden na afbraak van panden op de Graanmarkt en in de Jan Persijnstraat. Maar het hotel bezit ook nog drie huizen naast hun lelijke parking in de Persijnstraat. Het gaat om de nummers 5, 7 en 9. In de eerste twee installeerde John Galt zijn 'Art Gallery'. Wat nummer 9 betreft, is er betwisting.

De stadsdirectie Stadsplanning en -ontwikkeling laat het pand al enkele jaren in de gaten houden door de stadswachten. Uit verslagen van herhaalde plaatsbezoeken (van in het voorjaar van 2005 tot nu) moet blijken dat de gewezen winkel op nr. 9 op nieuwjaar 2008 al meer dan twee jaar leeg stond. Volgens artikel 1 van het stedelijke belastingsreglement op leegstaande, ongeschikte, verwaarloosde en onbewoonbaar verklaarde woningen betekent dit dat de eigenaar leegstandstaks moet betalen. In dat geval gaat het om 3.600 euro - berekening: 8 m gevelbreedte maal 3 bouwlagen maal 150 euro.

Bijkomende stukken

De eigenaar, NV Damier, betwist die taks hoewel hij eerst met de aangifte van leegstand leek akkoord te gaan. Eigenaars krijgen immers altijd eerst de kans zich te verantwoorden eer hen een belastingsformulier wordt toegestuurd. Volgens NV Damier stond het gebouw niet leeg maar werd het al die tijd gebruikt als stapelplaats. Als bewijs pakte NV Damier uit met een contract van terbeschikkingstelling aan voormelde John Galt. Bij nader toezien dateert dat contract evenwel van december 2008 en kan het dus niet dienen ter weerlegging van de leegstand tot 1 januari 2008.

Een tweede poging met een foto mislukte eveneens omdat de foto, die aantoonde dat er een tentoonstelling stond opgesteld, er eentje was van nummer 5 en niet van nummer 9. Op een hoorzitting op het stadhuis beloofde de vertegenwoordiger van NV Damier andere foto's en papieren te zullen inleveren. Maar toen die bijkomende stukken uitbleven, verklaarde het stadsbestuur op zijn zitting van 2 december jl. het bezwaar ongegrond. Damier moet die 3.600 euro betalen.

Texas

Of die sanctie te recht is, laat ik in het midden. Maar wat vaststaat, is dat het vastgoedbeleid van de eigenaars van het historische hotel een erg negatieve invloed heeft op de stadsomgeving in de onmidellijke nabijheid van de Grote Markt. Toen er nog lang geen crisis was, kocht NV Damier aanpalende panden op in andere straten van het bouwblok. Wellicht precies om te ontsnappen aan de leegstandstaks, werden het pand op de Graanmarkt en twee van de vijf panden in de Persijnstraat gesloopt. Het is nog maar de vraag wat een grotere stadskanker is: een leegstaand gebouw of een slordig stuk braakgrond.

Vooral op de Graanmarkt is het om te wenen. Onder het stalen buiswerk dat moet beletten dat de wachtgevels van de buurpanden gaan schuiven en scheuren, is het gelijkvloerse deel van de vroegere facade dichtgetimmerd met triplex en een verpieterd uithangbord van pizzeria De Gianni. Maar het is er wel 'Verboden aan te plakken'. In een woord: Krotrijk. In de Persijnstraat is er in plankenhout een provisoir staketsel opgetrokken met een dito poort die toegang geeft tot een geïmproviseerde parking. Het decor past volledig in de mythe van  'Texas van Vlaanderen'; het zou niet misstaan in de Far West.

damier2

Crisis

Voor de Graanmarkt heeft het stadsbestuur nochtans in het begin van 2007 een bouwvergunning verleend. Bij de huidige vijftig kamers zouden er daar 18 bij kunnen komen. In de Persijnstraat moet onder meer parkeerinfrastructuur komen, al dan niet onder de grond. Daar is nog niets van in huis gekomen omdat NV Damier externe investeerders zoekt. Halverwege 2008 was er even uitzicht op een verkoop van het hotel aan een internationale groep, maar de crisis heeft de onderhandelingen doen afspringen.

Een van de clausules waarover de gegadigden vielen was juist de vereiste bereidheid tot investeren in de geplande uitbreiding. Met zijn 15 personeelsleden trotseert het hotel momenteel de crisis. De bezettingsgraad over 2009 zal hoogstens zestig percent bedragen, aldus manager Wim Van Respaille (Het Laatste Nieuws, 4 juli 2009). Niet de ideale periode om zwaar te investeren.

Voor het stadsbestuur is de geplande hoteluitbreiding in de Jan Persijnstraat dan weer de officiële reden om het totaal onderkomen straatje niet heraan te leggen. Hoewel de vernieuwing van de Persijnstraat nominatim is opgenomen in de stadsbegroting 2010, is er weinig kans dat dit project effectief volgend jaar wordt uitgevoerd. Op twee stappen van de Grote Markt blijft Kortrijk een heel belabberde indruk maken.

damier3

Roger De Clerck

Hotel Damier werd in 1985 aangekocht door NV Corona Carpets, een van de tapijtbedrijven van Roger De Clerck. Door een fusie kwam het als vreemde eend terecht in de textielgigant Beaulieu International Group. De groep wil er nu al geruime tijd van af.

Roger De Clerck logeerde in zijn hotel de hoge gasten uit zijn conservatieve kringen die hij kon overhalen tot een bezoek aan zijn West-Vlaams tapijtenimperium. Zo nam Margaret Thatcher, ex-premier van Groot-Brittannië er in 1999 haar intrek. Ze bezette meteen zestien kamers ineens samen met haar bodyguards en piloten van het vliegtuig dat haar persoonlijk ter beschikking stond. Ook ex-president, vader George Bush werd er ingekwartierd toen hij naar Wielsbeke kwam voor een verjaardagsfeestje van Roger De Clerck.

Diligence

Heel wat smakelijke bijzonderheden over de geschiedenis van het hotel zijn opgetekend door Egied Van Hoonacker in zijn boek 'Het herbergleven in Kortrijk' (2002, p. 157- 159). Zo was het hotel het lokaal van de rederijkerskamer (soort letterkundige kring) De Barbaristen (begin 1800). Hun leuze was "God voedt veel zotten". In diezelfde 19de eeuw waren er vanuit Het Damberd diligencediensten naar Gent, Brugge en Ieper.

Beroemde gasten waren onder meer koning Leopold I, de beroemde zanger Louis Mariano, de wielergoden André Darrigade, Jacques Anquetil en recenter bijvoorbeeld ook Gregg Lemond. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Den Damier een Offiziersheim van de Duitse bezetter. 'Ortskommandant' Spiritus resideerde op de eerste verdieping. Bij zijn aankomst riep hij een dienstmeisje en gaf haar de opdracht: "Ich musse ein Uhr". Grote consternatie bij het personeel: "Den Duits moet een hoer hebben". Het heeft wel een uurtje geduurd vooraleer men doorhad dat den Duits een uurwerk op zijn kamer wilde.

damier4

11:01 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-12-09

De jurisprudentie van de parkeersancties in Kortrijk (4): Parko stalkt mij

Boerenhol1

Wie in Kortrijk een parkeerbon oploopt, kan daartegen bezwaar aantekenen bij het stadsbestuur. Daarna is nog beroep mogelijk bij de rechtbank van eerste aanleg in Brugge. Het gaat telkens om een vast tarief van 15 euro (plus 5,19 euro aantekeningskosten). Aangezien een dergelijke 'naheffing' de emoties hoog doet oplaaien, vallen er maandelijks diverse bezwaarschriften in de brievenbus van het stadhuis. Kortrijklinksbekeken publiceert de uitspraken van het stadsbestuur. Foutparkeerders kunnen uit die 'jurisprudentie' soms opmaken of een bezwaar enige kans maakt.

Op zijn zitting van 16 december 2009 gaf het stadsbestuur zich weer twee keer gewonnen. Normaliter zijn ze nochtans heel erg streng. Het advies van het stadsparkeerbedrijf Parko wordt nagenoeg altijd gevolgd. Eerder werden hier uitspraken gepubliceerd op 13 oktober 2009, 5 oktober 2009 en 1 november 2009. Ik blijf het vreemd vinden dat het stadsbestuur in zijn 'vonnissen' nooit zelf verwijst naar eerder ingenomen standpunten. Ooit moet dat leiden tot tegenspraak met zichzelf...

Komt het op een dag aan?

Een inwoonster van de Stationsstraat heeft al een bewonersvergunning van voor 2007. Begin 2009 werd haar wagen, geparkeerd in diezelfde Stationsstraat, aangereden. Noodgedwongen moest zij enkele dagen met een vervangwagen door het leven. Om toch maar in orde te blijven, heeft zij hemel en aarde verzet.

Eerst naar de politie (twee straten verder - een van de voordelen van in het hartje van de stad te wonen). "Wat moet ik doen om in regel te blijven met mijn bewonerskaart?" Antwoord: "Madammeke, hang uw eigen plak aan die vervangwagen". Maar haar garagist wou dat niet: "Dat is onwettelijk! Aan een vervangwagen moet een garageplaat hangen". O hemel, dan maar naar Parko zelf gereden om haar explicatie te doen. Daar kreeg zij van de loketmedewerker te horen dat de verandering van nummerplaat kon worden geregistreerd maar dat die wijziging pas de volgende werkdag ingang vond.

Ondertussen had de dame in kwestie al een parkeerbon onder haar ruitenwissers gevonden. Tot overmaat van ramp moest ons slachtoffer na haar heen- en weergeloop nog dringend naar haar werk. Zij heeft haar vervangwagen dan maar op het Stationsplein gestald, met alle papieren van Parko aan de voorruit. 's Avonds vond zij niettemin een tweede parkeerboete op haar voorruit.

Het stadsbestuur stelt in zijn 'vonnis' lakoniek vast dat "reclamante een bewonerskaart had en de intentie had om zich in regel te stellen" en verklaart haar bezwaar te recht.

Het is niet de eerste keer dat er een betwisting is over de nogal bureaucratische regel dat een wijziging van een bestaande bewonerskaart pas de volgende werkdag ingaat. Zie het eerste geval van de zitting van 21 oktober 2009. Wordt het niet dringend tijd om het parkeerreglement te verfijnen? Met de huidige mogelijkheden van de informatica moet het toch kunnen dat men een terechte wijziging aan een bewonerskaart nog de dag zelf laat ingaan.

Overigens is er nog een andere bedenking te maken over dit geval. De feiten deden zich voor op 19 januari 2009 en op diezelfde dag deed reclamante al het mogelijke om haar recht te halen. Zij diende op 9 februari 2009 bezwaar in. Waarom moest die mevrouw dan tot 16 december in de onzekerheid blijven over de door haar betwiste naheffing? Ik ben er niet zeker van dat het Europees Hof van de Rechten van de Mens en de Universele Vrijheden deze 'undue delay' zou aanvaarden als een redelijke termijn. Het gaat immers 'maar' om 15 euro en bovendien moeten Parko en het stadsbestuur - twee handen op één buik - zich over dergelijke eenvoudige kwesties veel sneller kunnen uitspreken. Stel je voor dat de uitspraak van het stadsbestuur anders was geweest en dat de betrokkene in beroep zou willen gaan bij de rechtbank van eerste aanleg in Brugge. Hoe lang zou men haar dan aan het lijntje hebben gehouden?

Is betalen met Proton een gunst of een recht?

Het volgende geval verdient het onder de neus van een professionele rechter te worden geschoven. De milieuambtenaar van Pittem moest van de zomer in Kortrijk zijn en parkeerde zijn dienstwagen op de centrumparking Broeltorens. Hij wilde betalen met een protonkaart omdat hij geen munten mee had. Pech, de protonlezer van de parkeermeter werkte niet. Dan heeft hij maar een gratis ticket van een uur - in Kortrijk is op bepaalde parkings in het centrum het eerste uur op zijn Stevaerts - genomen en dat onder zijn voorruit gelegd met een papiertje erbij waarop hij zijn probleem uitlegde (Proton marcheert niet). Daarmee bewees hij slimmetjes dat hij wel degelijk een parkeermeter had opgezocht.

Toch kreeg hij een parkeerbon, die toekwam op het gemeentehuis van Pittem. In Kortrijk zijn de parkeerwachters altijd paraat: het gratis ticket van een uur verliep om 10 uur en de bon werd al uitgeschreven om 10.32 uur. Pakkans bijna 100 % in Kortrijk!

De Pittemse ambtenaar reclameerde eerst bij Parko: het was zijn schuld niet dat de protonlezer defect was. Parko antwoordde dat "proton een 'optionele betaalfaciliteit' was". Als Proton niet werkt, moet men maar met munten betalen. Wetende dat een sanctie - ook al is het een administratieve sanctie vermomd in een belastingsregel, zoals een 'naheffing' - nimmer impliciet kan worden opgelegd, repliceert de in administratief recht geschoolde ambtenaar met de volgende spitsvondigheid.

In het Kortrijkse belastingsreglement op het straatparkeren staat nergens expliciet dat men bij defect van de protonlezer moet betalen met munten. Integendeel, artikel 3 §1.1 van het reglement bepaalt dat "de belasting kan gekweten worden door het inbrengen van de daartoe geschikte muntstukken in de parkeerautomaat of door het gebruik van de protonkaart, overeenkomstig de instructies vermeld op de toestellen". Nergens leest de Pittemse milieuambtenaar dat proton maar een 'optioneel betaalmiddel' is. Dat staat enkel op de website van Parko, niet in het reglement zelf of in de instructies op de parkeermeters.

Het stadsbestuur schaart zich in zijn uitspraak achter de ultieme stelling van Parko, namelijk dat er die dag geen meldingen kwamen van andere gebruikers dat Proton niet werkte. Of die bewering voldoende bewezen is, is twijfelachtig. Over de rechtsvraag ten gronde gaat het stadsbestuur niet in. Zo weten we nog altijd niet of betalen met proton nu een gunst is of een recht. Wat denkt de rechter ervan?

Een gewezen gemeenteraadslid wordt gestalkt

José De Schaepmeester, gemeenteraadslid in Kortrijk voor de Volksunie van 1976 tot 2000, fervent opposant, heeft als bewoner van de Burgemeester Nolfstraat een bewonersvergunning. Toch kreeg hij al vier keer een parkeerbon aangesmeerd terwijl hij geparkeerd staat voor zijn deur in zijn eigenste straat. De eerste drie keer trok hij naar de balie van Parko, en daar scheurde men de bon terwijl hij erbij stond: "Er zal niets van komen". Enige verklaring op papier kon hij evenwel niet krijgen.

De vierde keer, op 21 april 2009, was advocaat De Schaepmeester het zo beu dat hij reageerde met een bezwaarschrift in regel. Hij wilde dat die pesterijen - eigen interpretatie van de redactie - ophielden. Het stadsbestuur geeft hem gelijk: "Na onderzoek blijkt dat betrokkene over een bewonersvergunning beschikt voor de zone 'Gerecht', die hem toelaat zonder ticket te parkeren in de Burgemeester Nolfstraat". 15 euro gespaard maar het blijft een rare zaak...

Het was niet duidelijk dat ik daar moest betalen

Een Kortrijkse automobiliste speelt haar eigen onwetendheid uit als argument om een parkeerbon te ontlopen. Op het Casinoplein zijn de parkeerregels niet duidelijk, zegt zij in haar bezwaar. Op de - overigens aartslelijke! - parking op het plein is het duidelijk dat men moet betalen m te parkeren. Er staan borden en parkeermeters waar je niet naast kunt kijken. Maar dat is niet zo klaar op de parkeerstroken aan beide kanten van het plein, tegen de trottoirs aan en gescheiden van de centrale parking door een rijweg. De enige borden die daar staan, zijn dichtgeplooid - bij het bezwaar steekt een foto.

Parko onthult meteen de inhoud van die geheimzinnige toegeklapte borden: zij hebben te maken met de maandagmarkt en niet met het betalend parkeren. Overigens repliceert Parko dat voor het Casinoplein, zoals voor heel de binnenstad, betalend kortparkeren geldt. Conform de verkeersreglementering wordt een dergelijke zone gemeld met borden aan de zonegrenzen op de invalswegen. Het is alleen om extra aandacht te vestigen dat er in de hele stad niet-verplichte herhalingsborden staan opgesteld. Ook de parkeerautomaten trekken daar de aandacht op. Goed om weten.

witte kerst 09

12:34 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-12-09

Brengt 2010 beterschap voor Cowboy Henk in Kortrijk?

ch1

Sinds zijn verhuis naar het rondpunt Evolis in de Kortrijkse Oudenaardsesteenweg is Cowboy Henk op de sukkel. De unieke groensculptuur zakt ineen, valt uit elkaar en wordt vreselijk kaal op bepaalde plaatsen. Een restauratiepoging met klimop haalde niets uit. De stedelijke groendienst broedt op 'andere pistes' om het beeld te redden. Brengt 2010 beterschap?

Moai

Ik zie striptekenaar Herr Seele (pianostemmer en allround-artiest Peter Van Heirseele) nog voor de eerste keer water geven aan het groene standbeeld gemaakt naar zijn geesteskind Cowboy Henk. Hij had daarvoor speciaal zijn gele gietertje meegebracht, op de vooravond van de nationale feestdag in 2004. Kortrijk kreeg toen een uniek standbeeld, uitgevoerd in levende materie. Zie mijn (kerst)stuk van 2005.

De Kortrijkse Cowboy Henk heeft zijn geboorteplaats, de molensite tussen de Vlamingstraat en de Keer der Vlamingstraat, intussen moeten verlaten om plaats te maken voor een vernieuwend flatgebouw. Hij staat nu op wacht aan een van de hedendaagse Kortrijkse stadspoorten: het klaverblad E17-Ring8-Oudenaardsesteenweg. De stoere buste met even ferme kuif als kin doet mij nog altijd denken aan een 'moai' (zoals de beelden met de grote oren op het Paaseiland worden genoemd).

ch2

Het is een plantensculptuur van 6 meter hoog. In het karkas is 1,5 ton metaal verwerkt. Het is bekleed met 200 m2 vliesdoek en opgevuld met 17 kubieke meter potgrond. Op die gigantische klomp aarde moeten plantjes groeien. Aanvankelijk was het de bedoeling dat er door bloemen gekleurde vlakken zouden ontstaan in de kleuren van stripfiguur Cowboy Henk (geel, blauw en roze). Maar dat bleek niet uitvoerbaar. Dan is er eerst geopteerd voor eenjarige 'mozaïekbloemen', 34.000 stuks, uit Frankrijk (Ets. Horticoles Maguy).

Nadat in de eerste winter alle groene plantjes afstierven, is een uniforme beplanting aangebracht met klimop (Herdera Helix 'Shamrock') die tegen de barre winteromstandigheden zou kunnen. 31.500 plantjes van acht weken oud, geleverd door BVBA Verhulst-Van Ryckeghem, Tielt-Aarsele.

Kale plekken

Die winterharde begroeiing bleek evenwel niet bestand tegen die andere bedreiging: zon, warmte en droogte. Nochtans was in 2005 door het stadsbestuur beslist de groene sculptuur het gezelschap te geven van vier hoogstammige bomen. Als men daarvoor wat omvangrijker bomen had gekozen dan de sprietjes die er nu staan, had de schaduw de schade wellicht beperkt. Cowboy Henk verloor zijn groene pluimen, verzakte, begon te barsten en vertoonde hoe langer hoe meer kale plekken.

Het heeft tot november 2007 geduurd eer het nieuwe stadsbestuur (CD&V-OpenVLD) inzag dat het moest ingrijpen. Het bestuur overwoog toen: "dat met het metershoge groene standbeeld Kortrijk zich op een originele manier profileert als designstad" en "dat inwoners en passanten kunnen kennismaken met een project dat uitblinkt in planttechnische vaardigheid en kunstzinnige vormgeving". Beslist werd het beeld te redden en de begroeiing te vervangen.

Versteviging

BVBA Gebroeders Dewulf van Boezinge-Ieper won de aanbesteding, met een prijs die zowat overeenkwam met de raming (8.350 euro zonder BTW). In zijn offerte maakte de aannemer wel de opmerking dat de stevigheid en de stabiliteit van de constructie niet onder zijn verantwoordelijkheid viel. Hij kreeg van het stadsbestuur de toestemming een extra versteviging aan te brengen als dit noodzakelijk bleek.

De tuinbouwer kweet zich van zijn opdracht zoals afgesproken. Hij stak zelfs 5 m² meer klimop in het beeld. En hij snoeide de klimopplantjes vier keer. Het stadsbestuur kon dan ook niet anders dan de aannemer uit te betalen. Het kwam op 10.337,56 euro.

Schaduw

Maar de nota van de directie Leefmilieu erkent dat men er ondanks 'de goede zorgen' toch niet in geslaagd is om het verhoopte resultaat te bekomen. Nog altijd is Cowboy Henk niet getooid met een volledig gesloten beplanting. De directie blijft zoeken naar 'pistes om tot een blijvende beplanting van de moeilijke delen (onderzijde kin, kuif en schouders) te komen'. Laat ons hopen dat men dat volgend jaar vindt. Misschien toch maar de sculptuur de schaduw geven van vier volwassen hoogstammen?

ch3

18:47 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-12-09

In 2010 hoge belastingen en matige investeringen in Kortrijk

investeringen 2010

Jamaar, de aanvullende personenbelasting en de opcentiemen op de grondlasten brengen in Kortrijk zoveel minder op dan elders. Dat antwoordde financiënschepen Alain Cnudde in de gemeenteraad op mijn kritiek dat de belastingen in Kortrijk hoger zijn dan elders. Zijn antwoord komt erop neer dat er in Kortrijk meer arme gezinnen zijn en dat er ook meer huizen zijn van mindere kwaliteit. Een reden te meer om vast te stellen dat die hoge belastingen extra hard aankomen bij de bevolking! Voor wie door het bos van de cijfers de bomen van de politieke keuzes wil zien, kan een begrotingsdebat toch wel leerrijk en boeiend zijn...

Voorspelling

De begroting voor volgend jaar is door het stadsbestuur uitvoerig voorgesteld in de media. De boodschap was dubbel. 1. De belastingen worden niet verhoogd; 2. de investeringen blijven op peil. 't Is maar hoe je het bekijkt. Een objectieve waarnemer ziet: 1. de belastingen blijven in Kortrijk heel hoog; 2. de investeringen blijven heel matig, vooral waar het om werken gaat die de Kortrijkse gezinnen belangrijk vinden.

Hou goed voor ogen dat een begroting geen boekhoudkundig document is. Het is boek waarin een voorspelling wordt gemaakt van de inkomsten en een lijst van toegestane uitgaven (als er voor iets geen krediet in de begroting staat, mag er geen uitgave voor worden gedaan). Het is dus niet omdat er een bedrag in de begroting staat, dat het ook werkelijk wordt ontvangen of uitgegeven.

'Inflatiebegroting' 2009.

Een jaar geleden (zie hier) pakte het stadsbestuur, CD&V en OpenVLD, uit met een begroting 2009 'tegen de inflatie'. De inflatie – de prijsstijgingen – was toen al een half jaar weg, als gevolg van de crisis. En de inflatie is, zoals iedereen toen al kon weten, gewoon stilgevallen in 2009. De prijzen hebben zelfs de neiging te dalen. Toch werd er ons vorig jaar een vreselijk tekort in eigen dienstjaar voorgespiegeld. De opgestapelde overschotten van de vorige jaren zouden nauwelijks voldoende zijn om de put te dempen. Maar omdat er rekening werd gehouden met grote prijsstijgingen die zich niet hebben voorgedaan, zal er over 2009 nauwelijks of geen tekort in eigen dienstjaar zijn. Het overschot van 6 à 10 miljoen dat Kortrijk jaar na jaar meedraagt, zal niet verdwenen zijn.

Om te weten of die voorspellingen van mij gaan uitkomen, moet je wachten tot 2009 helemaal is afgelopen en tot van dat onzalige jaar de rekening is gemaakt. Maar ik ben tamelijk gerust in de afloop.

'Crisisbegroting' 2010.

Op basis van het veronderstelde tekort van het lopende jaar 2009 – dat zich niet zal voordoen! –, stelt het stadsbestuur nu een crisisbegroting voor. In de begroting 2010 legt het stadsbestuur nu de nadruk op besparingen. Volgens de officiële versie wordt er bespaard op het personeel en op de werkingskosten. “Alle uitgaven onder het niveau van oktober 2009”. In realiteit zijn het vooral schijnbare besparingen. De geraamde uitgaven zijn minder dan in 2009 omdat die in de begroting 2009 grovelijk overschat waren. Ook is het nu al duidelijk bij het personeel dat er geen indexsprong zal zijn in 2010. En de vele personeelsleden die op pensioen gaan worden ofwel niet vervangen ofwel vervangen door lagerbetaalde jongeren. Op de markt van bedrijfsaankopen zijn er veeleer prijsdalingen te verwachten dan prijsstijgingen (geen inflatie maar deflatie). Met minder werkingsmiddelen kan de stad zo al meer doen dan eerder. Eigenlijk speelt de crisis aan uitgavenzijde zelfs in het voordeel van de stad.

Aan inkomstenzijde daarentegen zal de crisis zich pas laten voelen in 2011. De belastingen zijn immers gebaseerd op de inkomsten van twee jaar eer. Er zijn dus weinig redenen om in 2010 uit te pakken met een crisisbegroting. De bevolking heeft te lijden van de crisis, de stad niet.

OCMW beroofd

Toch wordt de crisis naar voren geschoven om een echte grote besparing goed te praten: de toelage aan het OCMW wordt verder bevroren op haar peil van 2005. Dat is voor 2009 al een miljoen euro te weinig om de werkingskosten van het OCMW te dekken, en voor 2010 niet minder dan 2,5 miljoen euro te weinig. Het stadsbestuur laat het OCMW doelbewust zijn reserves opdoen. Nochtans hadden die reserves een doel: het OCMW hoopte daarmee klaar te staan voor de verwachte kosten van de vergrijzing in de komende jaren.

Er zijn op het stadhuis en in de Budastraat (OCMW-hoofdkwartier) twee scenario’s in omloop. Beide scenario’s zijn veeleer optimistisch. In het ene gaat men ervan uit dat de crisis zal gedaan zijn op het einde van volgend jaar; in het andere halverwege 2012. Beide scenario’s draaien uit op een financiële ramp voor het OCMW. Tegen 2012 of 2013 zijn de reserves van het OCMW op. De meerjarenplanning laat vanaf 2013 een tekort zien. Wettelijk gezien kan dat niet. Als het OCMW in het rood gaat, moet de stad bijpassen. Door de afgesproken verhoging van de stadstoelage uit te stellen, begeeft het stadsbestuur zich op de rand van de wettelijkheid.

Honderd vergeten werken 

Het stadsbestuur zegt eens te meer dat zijn investeringen op een hoog peil blijven. Dat is benevens de waarheid. Er is veel geïnvesteerd in de voorbije jaren in Kortrijk, maar dan vooral door andere investeerders dan de stad: de Waterwegen, Wegen en Verkeer, Foruminvest enzovoort. De investeringen van het huidige bestuur hebben na de machtswissel in 2007 een ferme duik genomen. De sp.a is een actie ‘De honderd vergeten werken’ aan het voeren. Op de begroting staan alle werken die te maken hebben met wegen, trottoirs en fietspaden onder de post ‘Wegenwerken in uitvoering’ (421/731-60). Dat is de geschikte post om de bereidheid tot investeren te meten. Welnu, die post zakt. Onder het vorige bestuur bedroeg die post in 2005: 8 miljoen euro, en in 2006: 9,5 miljoen euro. In 2007, eerste jaar van het CD&V-OpenVLD-bestuur, is dat gezakt tot 5 miljoen euro; in 2008 en 2009 is men niet boven de 8 miljoen euro geraakt. En op de begroting 2010 staat amper 7 miljoen euro. En dat krediet wordt nooit helemaal opgebruikt.

Dezelfde trends zien wij ook in de investeringen in het algemeen. Bij de begroting steekt traditiegetrouw een lijst met mogelijke investeringen. Wat opvalt in de vrijgegeven lijst zijn kweetniethoeveel projecten met een lange baard. ’t Gelijkt bijna op een kamp van de Taliban – grapje. Bepaalde posten staan daar al jaren in en worden elk jaar doorgeschoven, bijvoorbeeld Kortrijk Weide, Site Callens, kunstenfabriek Desmet-Dejaegher enzovoort. Ook de Doortocht van Aalbeke staat er weeral eens in; dat project dateert al van uit de tijd van burgemeester de Bethune. Ik hoop dat het nu eindelijk wordt gerealiseerd. Soms verdwijnt er wel eens zo een post in de nevelen der tijden: de heraanleg van de Leieboorden (Broelkaai en Verzetskaai) bijvoorbeeld.

In elk geval constateer ik dat er 46 miljoen euro is ingeschreven voor investeringen in het algemeen. Ik zie het stadsbestuur daar niet meer dan een derde van te realiseren. Het zou mij bijvoorbeeld verwonderen als het volgend jaar erin zou slagen de zijstraatjes van de OLVrouwestraat aanbesteed te krijgen. Zelfde opmerking over de Persynstraat, een van de beroemdste vergeten werken, het hellegat van de stadskern.

Nochtans beschikt de stad over de financiële middelen om meer te realiseren. In crisistijden moeten de overheden naar vermogen inspanningen doen om de economie weer op gang te brengen. En dat is niet door meer te besparen dan nodig maar door het maximum te investeren. U blijft het omgekeerde doen, zei ik in de gemeenteraad.

Hoge belastingen 

Zoals elk jaar goochelt het stadsbestuur met verwachte tekorten of zeer kleine overschotten. Maar nu al staat vast dat er zowel over 2009 als over 2010 aanzienlijke overschotten zullen worden geboekt. Die aanhoudende overschotten wijzen erop dat het huidige bestuur niet alleen meer zou kunnen investeren, maar dat het bestuur ook te hoge belastingen heft. Al een paar jaar dringen wij erop aan de personenbelasting met minstens een half procent te verlagen. Een half percent verlaging betekent een minontvangst van 1,32 miljoen euro. Kortrijk kan dat heel zeker aan. Maar ik denk dat CD&V en OpenVLD die geste bewust uitstellen tot in 2011, het jaar voor de verkiezingen. Ze hopen de gunst van de kiezer te winnen door op het einde van hun bestuursperiode nog eens rap de belastingen te verlagen. Ondertussen gaan de Kortrijkse gezinnen wel al vier jaar naeen een dik miljoen euro teveel belastingen hebben betaald.

Een van de doelstellingen waarmee de huidige bestuursploeg uitpakt, is het aantrekken van jonge gezinnen. Hun fiscaal beleid gaat daar evenwel regelrecht tegenin. De stad die de grootste aantrekkingskracht heeft op jonge actieve gezinnen – en hele generaties jonge mensen uit Kortrijk wegzuigt – is Gent. Welnu in Gent bedraagt de aanvullende personenbelasting 6,9% (in Kortrijk 7,9%), bedragen de opcentiemen op de onroerende voorheffing 1.450 (in Kortrijk 1.750), en is zelfs de stedelijke taks op de waterfactuur 15% lager dan in Kortrijk (wat als gevolg heeft dat de Gentse gezinnen hun kraantjeswater goedkoper geleverd krijgen hoewel ze bij een duurdere intercommunale zijn aangesloten).

Ik kijk uit naar het resultaat van 2009; wellicht krijgen we die in april volgend jaar. Die rekening is wel een boekhoudkundig document, gebaseerd op de werkelijke uitgaven en inkomsten. Intussen is nu al duidelijk dat de belastingen in Kortrijk te hoog blijven, de investeringen te laag en dat het stadsbestuur de crisis aangrijpt om het OCMW van zijn reserves te beroven. Gezien de reële financiële toestand van de stad is dat drie keer onverantwoord.

investeringen 20102

00:20 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-12-09

Knack maakt van Kortrijk De Clerckdorp

Vismarkt

Knack vult zijn nummer 49 (van 2 tot 8 december 2009) aan met een extra katern van 24 bladzijden over "de toekomst van Kortrijk". Het lijkt een publicitaire inlassing voor de Groeningestad, tot je het begint te lezen. Alle portretten van beloftevolle jongeren moeten wijken voor een bladzijdenlange, geromantiseerde familiesaga van de clan De Clerck. Stefaan De Clerck liet ondanks dure eden zijn stad in de steek om weer minister te worden. Halverwege de bestuursperiode krijgt hij van Knack volop de kans om te verkondigen dat hij wel weer burgemeester wil worden als hij geen minister kan blijven. Knack wordt uitgegeven door Roularta, waarin de ruime familie De Clerck belangen en zeggenschap heeft. En Roularta heeft met stad Kortrijk een lucratief contract. Overigens is Knack er niet in geslaagd veel publiciteit te werven voor zijn katern over de toekomst van de clan De Clerck. Een van de schaarse 'annoncen' die de inlassing moeten financieren, is een hele bladzijde over de eindejaarssfeer in de stad, betaald door ... stad Kortrijk.

Architectenkleur

In het Kortrijkse moeten de Knack-lezers de cover missen waarop een door watersnood bedreigde kleine zeemeermin van Kopenhagen staat onder de covertitel: "Wachten op de dijkbreuk". De toekomst van de Wereld, zoals die ter sprake komt op de Klimaattop in Kopenhagen, is in de Leiestreek "De toekomst van Kortrijk" geworden, geïllustreerd met vijf ernstig in de lens kijkende jonge talenten en een gewezen parlementair medewerker van ... Stefaan De Clerck. Die vertrouweling van de gewezen burgemeester is inmiddels communicatieambtenaar van stad Kortrijk geworden. Persvoorlichter is ie onder meer. "De tijd is rijp om weer met onze stad uit te pakken" zegt hij op pagina 11 van de inlassing. Komt de gepubliceerde 'informatie' (?) van hem?

Die 'informatie' is vooral en prominent een verheerlijking van de familie De Clerck. "Decennialang al drukt de familie De Clerck haar stempel op Kortrijk. Ook vandaag is die rol nog niet uitgespeeld", zo begint de aanhef van het hoofdartikel, Die aanhef is gezet in een overmaats lettertype voor slechtzienden. Wat volgt, is een herschrijving van de geschiedenis. Modieus afgedrukt in witte tekst op een arty-farty prent van Stefaan De Clerck zelf, in een decor met de tint van melkchocolade (architectenkleur!). Al het goede in Kortrijk is dank zij de clan op de Damkaai. Al het slechte is ondanks hun niet-aflatende ijver. 

Zo wordt het uitsluitend aan voormalig minister Albert De Clerck, vader van Stefaan, toegeschreven dat Kortrijk in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw Kortrijk uitgroeide tot "een walhalla voor bedrijven en shoppers". Allee toe. Wijlen burgemeester Ivo Joris Lambrecht zal zich draaien in zijn graf, om nog te zwijgen van al die andere politici - niet alleen van CVP/CD&V-strekking maar ook van de liberale, groene, eertijds Volksunie- en altijd hardnekkige socialistische oppositie -, bedrijfsleiders, vakbondslui en andere vertegenwoordigers van het middenveld enzovoort. Berten De Clerck zou de stichter zijn geweest van de intercommunale Leiedal; dat is manifest onwaar - veeleer is Leiedal een creatie geweest van het ACW.

Tuftingboer

En de onzin gaat in stijgende lijn. Zo zou het Berten De Clerck - die in werkelijkheid meer als ambassadeur van Kortrijk naar Brussel was weggestuurd dan op hem een beroep werd gedaan in de streek zelf - zijn geweest die de intercommunale Leiedal de hand vasthield om "nieuwe industriezones in te planten". Neen, dat was genoemde Lambrecht, als we die prestatie dan toch aan één persoon moeten toeschrijven.

En, schrijft de kwaliteitsredactie van Knack over die industriezones: "Toonaangevende ondernemingen vestigden zich in de regio". Weeral mis: het ging bijna uitsluitend om lokale verhuizingen. Bestaande ondernemingen verlieten hun stek in de binnenstad, zij trokken naar de buiten waar zij ettelijke hectaren goedkope landbouwgrond konden innemen. Hele studies zijn gewijd aan het fenomeen van de 'endogene groei' van het Kortrijkse bedrijfsleven. De bestaande bedrijven ontwikkelen zich, houden stand en reconverteren zich zo nodig, wat de sterktevan de streek is, maar kapitaal van elders is zeer uitzonderlijk.

Om het simpel te houden, schrijft Knack de grote tewerkstellingsgraad in het Kortrijkse dan ook maar toe aan "vooral de groep Beaulieu van Roger 'Boer Clerck' De Clerck - verre familie - ". "Destijds was het aangenaam leven in de Far West". Tja, en wij die dachten dat veruit de grootste werkgever in die tijd staaldraadproducent Bekaert Zwevegem was. En dat de textiel, de sector met nog altijd de meeste banen, draaide rond honderden KMO's van diverse grootte en pluimage, die met de tuftingboer uit Wielsbeke geen uitstaans hadden.

Pijnlijk

Knack maakt het nog absurder. Er wordt vastgesteld dat de economie in de jaren tachtig begon te sputteren en dat Kortrijk begon achterop te hinken "vooral omdat nogal wat bedrijven naar Moeskroen uitweken als ze wilden uitbreiden". Ach, wat de werkgelegenheid betreft, is Kortrijk al die tijd een van de sterkste regio's van het land gebleven. Als Kortrijk al achterop begon te hinken, betrof het de shoppingfunctie van de binnenstad; belangrijk voor het imago van de stad maar macro-economisch beschouwd zijn er belangrijker factoren.

Maar over die vermeende achteruitgang van Kortrijk in de jaren tachtig schrijft Knack: "Ook Albert De Clerck kon het tij niet keren, al deed hij een paar verdienstelijke pogingen." Pijnlijk, heel pijnlijk: in 1980 was de oud-minister al zes jaar overleden (1914-1974). De saga krijgt hier zelfs spookachtige allures.

Innovatie, creatie en design

Zo gaat dat coververhaal verder. Als Kortrijk zich heeft herpakt, is dat uitsluitend te danken aan Stefaan De Clerck en "zijn drie magische sleutelbegrippen: innovatie, creatie en design". Van alle andere politici in de stad - waarbij abstractie wordt gemaakt van een toch wel intens politiek leven en debat - krijgen slechts enkelen het voorrecht om vermeld te worden met een of andere nietszeggende quote. En als de niet-DeClercken er worden bijgesleurd, is het altijd zonder uitzondering in verband met de Kortrijkse superman. Zo wordt Vincent Van Quickenborne - ook federaal minister en zelfs meer op de foto in de pers - opgevoerd als zijnde "slimme gedoodverfde uitdager" van Stefaan De Clerck; alsof de blauwe spring-in-het-veld De Clerck zou nodig hebben om zich een politieke identiteit aan te meten.

En VOKA-baas Jo Libeer, van Wevelgem nochtans en dus geen insider, mag de clan helemaal heilig verklaren. Er worden hem twee curieuze verklaringen in de mond gelegd. 1. "Kortrijk moet een herhaling vermijden van wat zich al eens heeft voorgedaan: dat de stad na De Clerck lang moet wachten op een nieuwe persoonlijkheid met een project" - huidig burgemeester/stemmenkampioen Lieven Lybeer zal dat graag lezen. En onder het subtiele tussentiteltje "Wissel op de toekomst": "Stefaan is erin geslaagd om zijn voornaam bekend te maken. De vraag is of ook de volgende generatie De Clerck daarin zal slagen". Alsof Kortrijk daarop zit te wachten...

Helemaal erover is ten slotte de dubbele bladzijde gewijd aan "de volgende generatie De Clerck", zijn vijf kinderen. Na wat pramen noteert de interviewer: "Burgemeester van Kortrijk worden, dat zou mooi zijn".

Familie

Het is algemeen geweten dat de De Clercks altijd een voetje voor hebben in de persuitgiften van Roularta. Verwonderlijk is dat niet. De Roeselaarse uitgeverij van de familie De Nolf, Roularta, ontstond indertijd doordat de aanverwante families Claeys (machinebouw Zedelgem) en De Clerck het noodlijdende katholieke weekblad 'De Roeselaarse Weekbode' van de ondergang redden met de massieve inbreng van kapitaal en relaties.

Maar het zou een onderschatting zijn van hun zakeninstinct als zij die inlassing zouden publiceren zonder er winst op te maken. De vraag is wie of welke instantie de publireportage van de De Clercks heeft bekostigd. Hopelijk is dat niet stad Kortrijk, want dan zouden wij hier te maken hebben met een onmiskenbare afleiding van publieke middelen.

Eind januari 2009 keurde het stadsbestuur een 'advertentieovereenkomst' goed met Roularta. Het is een contract ten belope van bijna zestigduizend euro, voor advertenties in De Streekkrant, De Zondag en Steps. Maar uit datzelfde contract worden ook advertenties betaald in andere Roularta-uitgiften, zoals Het Kortrijks Handelsblad. Van dat bedrag vind je slechts een kleine 18.000 euro op de begroting omdat de rest wordt betaald uit de eigen kas van diverse stedelijke instellingen (die niettemin toch ook op stadsfondsen draaien) zoals Parko, Sport Plus, Cultuurcentrum, vzw Toerisme enzovoort.

Roulartacontract

Dat Roulartacontract - zoals het gemeenzaam wordt genoemd op het stadhuis - kwam er na een formele prijsvraag bij de concurrenten Atlas en Passe-partout. Voor de gunning aan Roularta werd onder meer rekening gehouden met de 'extra redactionele aandacht' die de geadverteerde activiteiten van de stad en de stad zelf zouden krijgen in de Roularta-publicaties. Overigens bedong Roularta zelf voor haar 'gunsttarieven' "een return" van de stad. Wat die wederdienst inhoudt, ben ik nog niet te weten gekomen.

Aan het Roulartacontract  ging een eerdere overeenkomst in 2008 vooraf. Toen ging het om 35.747 euro voor 43 advertenties.

Maar die lucratieve contracten zijn slechts een deel van de nauwe samenwerking tussen de uitgeverij van de families De Nolf-Claeys-De Clerck en stad Kortrijk. Zo mocht in volle aanloop tot de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 Knack het Begijnhofpark ontsieren met een grote publiciteitsboog voor ook een inlassing, "Knack covert uw stad". Die terbeschikkingstelling van het openbaar domein was gratis omdat het werd beschouwd als een wederdienst voor de publicatie over de stad.

In diezelfde sperperiode liet de stad - dossierbeheerder voormelde communicatieambtenaar - een Knack Special drukken voor de vele evenementen die in het najaar 2006 de stad "op de kaart zetten" (sic). Die Knack Special werd gedrukt op 200.000 exemplaren: 150.000 voor de reguliere Knack-oplage en de rest voor losse verspreiding door de stad. Totale kostprijs: dertigduizend euro, waarvan de stad er zowat 20.000 kon recupereren van sponsors, die evenwel soms ook schatplichtig waren aan de stad zoals 'Kortrijk 1302'.

Minimum aan objectiviteit

Opmerkelijk is hoe weinig reclame te vinden in in de De Clerck Special in de jongste Knack. Op bladzijde 8 staat een publireportage over de vliegtuigmaatschappij ASL van Philippe Bodson, op pagina 15 een annonce van Peugeot verwijzend naar zijn lokale distributeurs, en voorts een paar interieurzaken (anderhalve bladzijde) en vier eettenten (bijeen op een bladzijde). Gelukkig (voor Roularta) komt ook stad Kortrijk zelf over de brug, met een advertentie van een hele bladzijde over de eindejaarsactiviteiten in Kortrijk onder de noemer 'Eiland van licht'.

Ik weet niet hoeveel de stad betaalt voor die advertentie in de publicitaire De Clerck-inlassing in Knack. Maar gezien de lucratieve samenwerking van Roularta met de stad, zou men toch van de uitgeverij een minimum aan objectiviteit en onpartijdigheid mogen eisen in wat zij over haar zakenpartner publiceert. Die deontologische terughoudendheid is hier flagrant met de voeten getreden. Draagt het stadsbestuur hierin enige verantwoordelijkheid?

20:11 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-11-09

Wanneer publieke discusie over de grootstedelijke ambities van Kortrijk?

vervolg

11:24 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-09

Kortrijks stadsbestuur scheldt AZ Groeninge 60.000 euro watertaks kwijt voor 2009

AZ Groeninge eerste faseOp het einde van het jaar 2009 wil het stadsbestuur van Kortrijk nog vlug de watertaks - gemeentelijke saneringsbijdrage op de waterfactuur - wijzigen voor grootverbruikers, met terugwerkende kracht tot 1 januari 2009. In totaal gaat het om een mindere jaarinkomst van zowat 255.000 euro (op basis van de verbruikscijfers van 2008). Van de 29 instellingen en firma's die meer dan 6.000 m³ drinkwater per jaar verbruiken, zijn veruit de grootste verbruikers het industriële wasbedrijf Malysse NV en het gefuseerd Algemeen Ziekenhuis Groeninge. De vier aparte ziekenhuiscampussen doen met de nieuwe regeling zowat 60.000 euro per jaar profijt. De twee grootste verbruikers krijgen meer dan de helft van het voordeel van alle begunstigden samen. Een andere opvallende begunstigde is de brouwerij Bockor, waarvoor het 10.000 euro per jaar scheelt. Misschien worden de pintjes wel goedkoper. Voor de gezinnen verandert er niets aan de in 2008 fors opgetrokken gemeentelijke taks op de waterfactuur. Ook voor het komende jaar blijft die watertaks even hoog. En vandeweek besliste het stadsbestuur (CD&V-OpenVLD) om de gemeentelijke personenbelasting en onroerende voorheffing voor volgend jaar eveneens op hun hoge peil (7,9% en 1.750 opcentiemen) te behouden.

Vermindering voor grootverbruikers

Een gezin in Kortrijk betaalt in 2009 op iedere m³ kraantjeswater 1,222 euro extra, die naar de stad gaan. Dat is dus een vermomde belasting, op een basisbehoefte bovendien. Die belasting (in het administratietaaltje genaamd: de 'bijdrage voor opvang en transport' of BOT) is op 1 mei 2008 opgedreven tot het hoogst toegestane bedrag. In 2008 bedroeg het BOT-tarief 1,1851 euro per m³.

Bedrijven en instellingen waren tot heden onderworpen aan hetzelfde tarief. Daar wil het stadsbestuur nu verandering in brengen. Bedrijven en instellingen die meer dan 6000 m³ leidingwater per jaar verbruiken, zullen voor het gedeelte boven de 6000 m³ nog slechts de helft van die stadsbelasting moeten betalen (0,6111 euro per m³ in 2009). Het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, wil die belastingsvermindering voor grootverbruikers zelfs met terugwerkende kracht laten ingaan vanaf 1 januari 2009.

Die beslissing - die nog moet worden voorgelegd aan de gemeenteraad - is om te beginnen in strijd met de logica dat de vervuiler betaalt voor zijn volle aandeel in de vervuiling. Maar gezien de voorgeschiedenis van die BOT-taks had men veeleer mogen verwachten dat het de bijdrage van de gezinnen was die werd verminderd!

Het lage tarief van weleer

Tot 1 mei 2008 hanteerde Kortrijk voor de gezinnen het laagste BOT-tarief van heel West-Vlaanderen, 0,6 euro per m³. Dat lage tarief gold sinds 1 januari 2006. Het was te danken aan het hardnekkige verzet van de socialisten die tot 2007 in de meerderheid en het stadsbestuur zaten. Van CD&V-kant is er voortdurend geprobeerd om die vermomde belasting op te trekken tot een veel hoger bedrag.

Pas vanaf 2005 verplichte de Vlaamse overheid steden en gemeenten hun drinkwatertaksen te koppelen aan de waterfactuur. In Kortrijk was er tot dan een eigen stedelijke belasting op het stadsrioolnet. Die belasting, gekoppeld aan het kadastraal inkomen, bracht tot 2004 jaarlijks 4,3 miljoen euro op. Toen besliste de Raad van State dat die koppeling onwettig was. Vanaf dan werd het een forfaitaire belasting. Zie mijn stuk van 13 december 2005. Op aandringen van de sp.a bleef die belasting beperkt tot 1,5 miljoen euro. Dat was een fameuze belastingsvermindering. Toen al drong men er bij CD&V op aan om die belasting op het vroegere peil te houden.

En zoals gezegd werd die riooltaks vanaf 2005 vervangen door die bijdrage op de waterfactuur. Zie mijn stuk van 6 januari 2006. Ook bij die gelegenheid wou men van CD&V-zijde, schepen Alain Cnudde, het tarief zo optrekken dat men weer die 4,3 miljoen euro per jaar kon ophalen bij de gezinnen. De sp.a heeft zich daar hard tegen verzet. In 2006 bracht die bijdrage 1,4 miljoen euro op; in 2007 1,665 miljoen euro. Overigens werd de minontvangst voor de stad grotendeels goedgemaakt door de invoering van een stadstaks op het verspreiden van reclamefolders (een taks waaraan de KMO's ontsnappen!).

De dure taks sinds 1 mei 2008

Op de gemeenteraad van 14 april 2008 slaagde de CD&V dan uiteindelijk toch in haar jarenlange betrachting. Met tal van argumenten die er niet toe deden, liet men de meerderheid een verhoging van de stadstaks op de waterfactuur goedkeuren tot het maximum dat de Vlaamse overheid toeliet. Met ingang van 1 mei 2008. Hoewel in 2008 dus nog voor een derde van het jaar de oude, zeer lage tarieven golden, bracht de taks in dat jaar toch direct al 2,4 miljoen euro op.

Over de tumultueuze invoering van dat hoogste watertakstarief schreef ik toen een stuk. Je zult merken dat ik er op dat moment van uit ging dat de grootverbruikers korting gingen krijgen. Dat was ons in de gemeenteraad zo verkeerdelijk meegedeeld door het stadsbestuur. In feite was het tarief voor alle verbruikers hetzelfde. Dat wil het stadsbestuur dus nu 'rechtzetten'.

De begunstigden

Er zijn in Kortrijk een kleine veertig bedrijven en instellingen die meer dan 6000 m³ leidingwater per jaar verbruiken en na gebruik door de riool jagen. Let wel, bedrijven en instellingen die zelf water uit de bodem oppompen - water dat eigenlijk van iedereen is! - en dat na gebruik lozen, moeten ook taks betalen, zowel de stedelijke BOT als de Vlaamse saneringsbijdrage.

Spontaan zou je denken dat het vooral textielbedrijven zijn die veel water verbuiken. Maar de realiteit is anders. Grootste afvalwaterlozer in 2008 was de industriële wasserij Malysse NV (133.970 m³ - zie ook mijn eerder stuk over de lovenswaardige milieu-inspanningen van de firma). Tweede grootste grootverbruiker was het algemeen ziekenhuis Groeninge (de vier campussen bijeengeteld) met 122.439 m³. Beide grootverbruikers consumeren meer dan een derde van alle grootverbruikers samen (644.000 m³). Door de nieuwe regeling moet Malysse 79.000 euro minder betalen voor zijn waterfactuur en de gefuseerde ziekenhuizen samen 60.000 euro minder. De totale geste aan alle grootverbruikers samen zal zowat 255.000 euro bedragen.

Andere grootverbruikers zijn het textielbedrijf Stock & Courtens (43.763 m³, voor de helft zelf opgepompt) en de brouwerij Bockor (een factuur van de Vlaamse Milieumaatschappij gebaseerd op een lozing van 22.342 m³). Bockor is een bijzonder geval omdat het bedrijf een deel van het drinkwater omzet in bier (nogal wiedes!), dat pas in de riolering terechtkomt nadat het door zovelen is gedronken. Het verbruik van Bockor (31.000 m³) is dus groter dan de lozing door het bedrijf zelf. Het voordeel dat Bockor maakt door de geplande vermindering van de stadstaks op de waterfactuur is: 10.000 euro. Ik vrees dat dit niet genoeg zal zijn om de pintjes goedkoper te maken...

Overigens bestaat een groot deel van de grootverbruikers uit stedelijke instellingen zoals het OCMW en de zwembaden.

De niet-begunstigden

Die gunstiger taxatie op de waterfactuur van de grootverbruikers komt bovenop de al gunstiger kostprijs van hun leidingwater. Gezinnen en al wie minder dan 6000 m³ kraantjeswater afneemt, betalen 1,58 euro per m³. Wie meer afneemt betaalt voor die extra m³ slechts 1,36 euro per m³. En genoemde firma's Malysse en Bockor krijgen een speciale soort water geleverd voor hun fabricage: grijswater. Dat grijswater kost maar 0,65 euro per m³.

De vermindering van de watertaks voor de grootverbruikers wordt dus niet gekoppeld aan een vermindering van die taks voor de gezinnen. Het stadsbestuur besliste overigens vorige week ook om evenmin de aanvullende personenbelasting (7,9%, een van de hoogste tarieven van Vlaanderen) en de opcentiemen op de onroerende voorheffing (1.750 opcentiemen) te verminderen. Nochtans zit Kortrijk absoluut niet in financiële problemen. Eerder liet gewezen burgemeester Stefaan De Clerck zich ontvallen dat de bevolking op belastingvermindering zal moeten wachten tot 2011, het jaar voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen.

17:05 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |