30-07-06

ZONDAG 30 JULI 2006: het Picardische stukje van Kortrijk

Wist je dat een gehucht in de Kortrijkse deelgemeente Rollegem tot zowat honderd jaar geleden behoorde tot het uitgestrekte Picardische taalgebied? Het Frans dat er werd  gesproken - verleden tijd -, hoor je ook in Doornik en Moeskroen. Het gehucht draagt de intrigerende naam "het Foreest", gestandardiseerd in de straatnaam Forest. Dat wordt het onvermoede hoekje van vandaag. Ook het uitzicht is, met een beetje goede wil, Picardisch te noemen: uitgestrekte graanakkers en zelfs ... de rozen uit het liedje. Maar over de taalgrens ligt een industrieterrein en een hoogspanningsstation van Moeskroen.

Een grensgeval

Van het Rollegemse gehucht "Het Foreest" wordt de kern gevormd door de elleboogvormige Foreststraat, de Vlaamse kant van de Piro Lannoostraat, de aangrenzende woningen van de Moeskroensestraat, de verschillende stapsteenwegjes, en een stuk Tombroekmolenstraat. De 'woonkorrel', zoals men heden ten dage een dergelijke afgelegen nederzetting noemt, wordt aangevuld met de woningen van het uiterste stuk van de Lampestraat en behorende tot Aalbeke.

Het minidorpje is een echt grensgeval. Het ligt niet alleen op de grens met die andere Kortrijkse deelgemeente Aalbeke; het ligt ook op de gemeentegrens van groot-Kortrijk en zelfs op de taal-, gewest- en dus ook provinciegrens.

Aan Kortrijkse kant is het de eerste woonkern na kilometers landbouwgebied vanuit Rollegem of Aalbeke. Aan Moeskroense kant is het contrast schokkend: aan de overkant van de Tombroekmolenstraat, die op de taalgrens ligt, heeft de gewezen Waals-West-Vlaamse en nu Henegouwse stad een industriegebied voor milieubelastende bedrijven uitgebouwd. Met de wind die overwegend uit het zuid-westen komt, zijn de stank en de milieuproblemen voor de Vlaamse buren, ... vooreerst dus voor het Foreest!

La forêt

De naam van dit uiterste hoekje Kortrijk is: het Foreest. "Forest" is een Kortrijks stadhuiswoord, een verkeerde vertaling om het 'juister' te laten klinken. In Rollegem zeggen de mensen iets dat klinkt al: het Vereest, door een niet-ingelichte gemakkelijk te verstaan als 'het vooreerste' of het eerste wat men tegenkomt als men van Moeskroen komt.

Een bewoner van het Foreest noemt zijn domein: "' 't freest" (de onzijdige derde persoon van het werkwoord van het dialect van aardbei?). Foreest heeft wel degelijk iets met "forêt", het Frans voor bos of woud, te maken. Op het heuveltje tussen Rollegem en Moeskroen stond ooit wellicht, zoals op veel heuvels in het Leie-Scheldegebied een bos of een wildernis. De naam is voor het eerst genoteerd in 1559.

De Frans klinkende naam is minder een aanduiding van de oorspronkelijke ligging van de taalgrens dan je zou kunnen denken. In de 'goede oude tijd' was foreest een courant West-Vlaams woord voor bos. Op verschillende plaatsen (Houthulst, Lichtervelde, Zonnebeke, Wielsbeke, en heel wat plaatsen rond Brugge) tot in het Zeeuws-Vlaamse en dus Nederlandse Middelburg vind je dat woord: 'den Foreestbusch' ook wel eens 'Fereestbusch' (Fereest, precies zoals de Rollegemnaren het uitspreken) is daar een aloud toponiem.

Picardië

Maar wat heeft een van de verste Kortrijkse nederzettingen met Picardië te maken? Wel, tot de eerste wereldoorlog was de voertaal op het Foreest het Franse dialect dat ook in Moeskroen werd en wordt gesproken; dat is de Picardische variant van het Frans. Nadien hoorde en hoor je er vooral de Rollegemse variant van het West-Vlaams - eigenlijk bijna Oost-Vlaams.

In de afgeschafte talentellingen (over de manipulaties die daarmee gepaard gingen kan ongetwijfeld Luc Debels, Spiritist en een van de meest gedocumenteerde allesweters van Kortrijk, ons veel meer vertellen) werd ook Aalbeke vaak als Franstalig bestempeld, maar dat was ten onrechte. Maar op het Foreest sprak men wel degelijk een soort Frans.

Calvinistenhoek

Dat Frans kan een religieuze oorsprong hebben gehad. Toen de Franse zonnekoning Louis Quatorze in 1685 het Edict van Nantes introk, waarmee zijn voorganger Henri IV een soort godsdienstvrijheid had ingevoerd, vluchtten de Calvinisten (Hugenoten in Frankrijk) in allerijl de grenzen van het hardvochtige koninkrijk over.

Een gemeenschap Hugenoten kwam zich vestigen in Rollegem, toen een grensplaats tussen de Oostenrijkse Nederlanden en het Franse Koninkrijk. Nog altijd draagt een hoeve in de Tombroekmolenstraat tussen het gehucht Tombroek en het Foreest de naam 'Calvinistenhoek'.

Die protestanten, door de katholieke Rollegemnaren Geuzen genaamd, ga je daar niet meer vinden. Het oorspronkelijk protestantisme verdween op Tombroek en het Foreest in twee bewegingen. Op verzoek van de pastoors van Moeskroen en Luigne, belust op een uitbreiding van het aantal zielen van hun parochie, vaardigde de Oostenrijkse keizerin-moeder Maria-Theresia een bevel uit waarin de Geuzen van Rollegem de keuze kregen elke zondag naar de hoogmis in de Sint-Antoniuskerk in Rollegem te gaan, of met hebben en houden te verhuizen naar de Oost-Vlaamse protestantse enclave Sinte-Maria-Hoorebeke (de bosgeuzen).

Een groot deel van de protestantse bevolking trok toen al weg. In 1880 hergroepeerden de overblijvende Calvinistische families zich in het nabijgelegen dorp Luigne (Lowingen).

Wat een landschap!

Het Foreest is een bezoek waard. Laat je niet afschrikken door het vervaarlijk ronkende hoogspanningsstation van Elia op Moeskroens grondgebied (Piro Lannoostraat-Rue du Piro Lannoy, Boulevard du Textile) of door de silo's van het aangrenzende Waalse industriegebied. Aan Vlaamse kant heb je schitterende vergezichten die soms doen denken aan het wijdse landbouwgebied van Picardië. Het dorpje zelf heeft verschillende steegjes en voetpaden die je kronkelend tussen hagen en tuinen naar het uitnodigende landschap brengen.

Hoewel het hele gehucht geen vijftien woningen telt, zijn er toch twee pleisterplaatsen. Ook dat is in de lijn van de eeuwenoude geschiedenis van het plaatsje. Het lag op de oude weg tussen Rollegem en Moeskroen, een van de vele wegen naar de hoofdplaats van het bisdom Doornik waartoe ook het Kortrijkse behoorde. Een van de nabijgelegen hoeven was bekend als herberg: la Ferme de Brou in de Schreiboomstraat. Thans vind je er taverne De Pompe in de Lampestraat en Restaurant Piro Lannoo (Franse keuken en franstalige bediening) in de Piro Lannoostraat.

Voor meer foto's zie: http://kortrijkonvermoedehoekjes.skynetblogs.be

29-07-06

Google Earth vindt Rollegem interessanter dan Kortrijk stad

Uitermate interessant bij Google is Google Earth, satelietbeelden van het gehele aardoppervlak. Het ene beeld is al scherper dan het andere. Zo kun je vanuit de ruimte naar de Kortrijkse deelgemeente Rollegem inzoomen tot je individuele huizen ziet. Van Kortrijk stad daarentegen kun je alleen de grote lijnen zien, de beide Leies bijvoorbeeld en de ring R8.

Google Earth is een van die leuke extra's van Google. Het is alsof je vanuit de ruimte een loep krijgt aangeboden die het hele aardoppervlak bestrijkt. Elk punt op de wereldbol kan je bekijken door een collage van satelietbeelden en met luchtfoto's. Er is een free version, en er zijn gesofisticeerder mogelijkheden tegen betaling (bijv. koppelingen met GIS en GPS). Dit online-aanbod vereist een breedbandverbinding (ADSL of Telenet).

Enkele delen van de wereld kunnen door in te zoomen zelfs tot op huisniveau worden bekeken. Deze delen zijn te herkennen aan een rechthoek die donkerbruin/grijs gekleurd is in tegenstelling met de andere delen van het aardoppervlak, die overwegend groen zijn weergegeven. In die delen zijn zelfs afzonderlijke auto's en belijningen op het wegdek te herkennen.

Ook het grondgebied van groot-Kortrijk is overwegend groen gekleurd op Google Earth. Je ziet wel een en ander - grote wegen, de Leie, de Gavers, de woonkernen enzovoort - maar zonder veel details. Maar de zuid-westen van de stad ligt wel in zo een scherpere rechthoek. Daarin vinden we heel Rollegem en de Sterhoek en de Luignestraat van Aalbeke. Het is de moeite waard even te testen hoe scherp je kan inzoomen. Ik ben erin geslaagd de woning te localiseren van collega Roger Lesaffre, in de Rollegemkerkstraat. Roger is sp.a-gemeenteraadslid en is na het vertrek van Jozef Vandenberghe de enige vertegenwoordiger van Rollegem in de Kortrijkse gemeenteraad. Bij wijze van spreken is het beeld zo helder dat je Roger kunt zien vertrekken op zijn goudkleurige moto.

Google Earth heeft echter nog veel meer en veel praktischer functies. Zo kun je met een knip de namen van de straten op de beelden toveren, waarmee de luchtfoto's meteen ook landkaarten worden.

Maar waarom schenkt Google Earth meer aandacht aan Rollegem dan aan Kortrijk? Wel, de donkere rechthoek waarin Rollegem valt, viseert de agglomeratie van Rijsel, de metropool van het (Franse) Noorden. Blijkbaar is het in het Google-hoofdkwartier in Mountain View nog niet doorgedrongen dat er bij ons een metropoolvorming aan de gang is die grensoverschrijdend is en waarin ook Kortrijk zijn rol speelt.

Je geraakt bij Google Earth op de URL: http://earth.google.com . Klik op Free version. De startpagina focust in op de Verenigde Staten, maar je kan de bol gemakkelijk draaien tot Europa en Kortrijk als de navel van Europa bovenaan staat.

28-07-06

De stedelijke rattenpakker komt van Roeselare

Zoals eerder al gemeld heeft het stadsbestuur beslist professionele hulp in te roepen bij de bestrijding van de bruine rat. Het ziet er immers naar uit dat er een heuse rattenplaag aan het opkomen is. Er werd prijs gevraagd bij drie gespecialiseerde firma's. De uitslag is nu bekend.
 
Op 16 mei had het stadsbestuur al beslist voor een preventieve en intergrale bestrijding van de bruine rat een beroep te doen op een externe firma. Tot nog toe deden de stadsdiensten dat zelf, maar de bruine rat is aan een opmars bezig. Drie firma's werden uitgenodigd een offerte in te dienen: HUNT pest control systems van Roeselare, Prohygiëna van Sint-Niklaas en Atop van Kortrijk.
 
Alleen de Roeselaarse en Kortrijkse bedrijven dienden een offerte in. Uit het nazicht blijkt dat de bieding van de Kortrijkse firma Atop niet voldoet op technisch vlak. Er wordt namelijk geen voorstel geformuleerd voor niet-giftige bestrijding op plaatsen waar het uitzetten van vergif te gevaarlijk is (bijvoorbeeld in parken).
 
De offerte van HUNT is wel technisch in orde. Maar de firma van Roeselarenaar Wim Vangierdegom lag met zijn prijs wel een pak hoger dan de raming en dan het beschikbare budget. Er werden dus onderhandelingen aangeknoopt en die leidden tot een nieuwe prijs (25.677,41 euro, BTW incluis) die meer dan 300 euro lager is dan de raming en het beschikbare krediet op de begroting.
 
Daarmee waren alle hinderpalen uit de weg geruimd. Het stadsbestuur heeft de opdracht dan ook gegund aan HUNT, Verbrandhofstraat 41, Roeselare tegen voormelde prijs.
 
 
Word je geconfronteerd met hinderlijke ratten, contacteer dan: rap.en.rein@kortrijk.be. De verkoop van rattenvergif in het stadhuis en in de deelgemeenten aan particulieren blijft gewoon doorgaan.

07:16 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: kortrijk, ratten |  Facebook |

27-07-06

Het schepencollege op de rechtersstoel

Tot aan de Franse revolutie was een schepenbank vooral een rechtscollege, zo ook in Kortrijk. Sindsdien is het college van burgemeester en schepenen het bestuursorgaan van de stad, benoemd door en onder controle van de gemeenteraad. Maar zelfs bestuurders moeten nu en dan toch eens rechter spelen. Bijvoorbeeld in betwistingen over stedelijke belastingen en retributies. Het stadsbestuur is de eerste instantie bij wie men bezwaar kan maken tegen een retributie waaraan men onderworpen wordt. Het is interessant eens na te gaan welke regels het stadsbestuur hanteert bij zijn "rechtspraak". Bijvoorbeeld voor wat betreft de taks die moet betaald worden als men vergeten heeft parkeergeld te betalen.

Slimme maatregel

Lang geleden was parkeren gratis in Kortrijk. In de jaren zeventig doken de parkeermeters op, in een poging wat meer roulatie te steken in de bezetting van de beste plaatsen. Wie vergat zijn vijffrankstuk in de gleuf te stoppen, beging een parkeerovertreding, waarvan de politie een PV maakte dat uiteindelijk leidde tot een boete in de vorm van een voorstel tot minnelijke schikking van de Procureur. Die boetes gingen naar de nationale overheid; de stad had er niets aan.

Het was schepen Felix Decabooter, zelf spoorwegambtenaar, die als eerste in ons land de hogere overheid te vlug af was. Hij verving de boetes (gerechtelijke sanctie) door een stedelijke taks op verkeerd parkeren (wat hij slimmekes "tarief twee" noemde). Zo kwamen de bijdragen van wanparkeerders terecht waar ze hoorden: in de stadskas.

In het begin werd de wettelijkheid van die slimme maatregel aangevochten, vooral door advocaten die het gewoon waren om de parkeerbeperkingen aan de rechtbank aan hun laars te lappen. Maar tot in de hoogste rechtsorganen vingen die advocaten bot. Nog bij elke uitspraak over een parkeerretributie vermeldt het stadsbestuur met enige fierheid: "dat de gemeenteraden door de wet bekleed zijn met de onbeperkte macht om gemeentebelastingen te heffen, er de aanslag en de voorwaarden van te bepalen onder voorwaarde de bestaande wetten niet te overtreden [...]". Geen enkele wettekst beperkt de bevoegdheid van de gemeenten om een dergelijke parkeerbelasting te heffen.

Rechtspraak van stadsbestuur

Niemand is natuurlijk blij met zo'n boete, ook al is ze vermomd als belasting. Tegen een dergelijke parkeertaks kunnen de belastingplichtigen zich verweren als zij menen ten onrechte belast te worden. Zij kunnen vooreerst bezwaar aantekenen bij het College van burgemeester en schepenen. Nadien kunnen zij nog in beroep gaan bij de rechtbank van eerste aanleg in Brugge. Bij een bezwaar speelt het stadsbestuur dus enigszins de rol van (bestuurs)rechter. De tegen hun zin belaste personen kunnen hun standpunt zelfs komen verdedigen, al dan niet vergezeld van een raadsman, op een vergadering van het schepencollege. Een dergelijke rechtszitting noemt men op het stadhuis een 'hoorzitting'. De hoorzitting van 6 juni jl. stond vooral in het teken van de parkeertaks. Maar dezelfde procedure wordt ook gevolgd voor de taks op sluikstorten, de taks op ongeadresseerd drukwerk, de taks op tweede verblijven, op leegstand enzovoort.

Voor de geschiedenisfanaten: in het ancien regime (dat zijn de eeuwen voorafgaand aan de Franse Revolutie) was rechtspreken de hoofdfunctie van de schepenen. Dat is nog te merken in de oude gedeelten van het stadhuis. De overdadige uitbeeldingen op de monumentale schouwen van de oude gemeenteraadszaal en de oude schepenzaal staan volledig in het teken van de rechtspraak. Zie: http://kortrijklinksbekeken.skynetblogs.be/?number=1&....

Het spreekt vanzelf dat de schepenen niet willekeurig of op voorspraak kunnen oordelen. Zij moeten zich houden aan de principes van behoorlijk bestuur. Denk aan het gelijkheidsprincipe: gelijke gevallen gelijk en ongelijke gevallen verschillend beoordelen. Of het vertrouwensprincipe: als de overheid iets heeft laten uitschijnen, mag ze de burgers niet bestraffen die zich door die schijn hebben laten leiden. En zo zijn er nog wel een reeks. Aan de lezers om te oordelen of de schepenen behoorlijk recht gesproken hebben in de volgende 8 parkeerzaken.

Gegronde bezwaren

Laten wij beginnen met de burgers die gelijk kregen van het stadsbestuur; dat is in 3 van de 8 gevallen die voorkwamen op 6 juni.

Dirk VDA van Huldenberg betwist een aanslag van 15 euro voor parkeren in de Stationstraat. Hij werd opgeschreven door een parkeerwachter toen zijn parkeerticket onder een vorig ticket lag. Hij heeft beide ticketten gefaxt naar het stedelijke parkeerbedrijf Parko, dat in dergelijke zaken optreedt als openbaar aanklager. Hoewel Parko akkoord ging met de annulatie van de parkeertaks, is aan Dirk VDA toch een stortingsformulier toegestuurd. Hoewel de man niet verschenen is op de hoorzitting, heeft het stadsbestuur toch geoordeeld dat het hier om een vergissing gaat en heeft het bezwaar van de man gegrond verklaard. Het bewijs met het juiste parkeerticket was overduidelijk.

Ook Luc C van Kortrijk moet die 15 euro naheffing niet betalen. Hij parkeerde in de Gentsesteenweg waar met de blauwe schijf 2 uren gratis mag geparkeerd worden. Naar zijn zeggen was zijn parkeerschijf ingesteld op 12.55 uur; de parkeerwachter van dienst zag evenwel 12.30 uur. Hij werd opgeschreven om 14.48 uur. Op de hoorzitting bleef hij bij zijn standpunt, eraan toevoegend dat hij 36 jaar bij de rijkswacht was geweest en wel wist hoe hij zijn schijf moest instellen. Maar ook Parko hield voet bij stek. De als rechters van dienst verzamelde schepenen beslisten dat Luc C "het voordeel van de twijfel geniet" en verklaarden zijn bezwaar gegrond.

Ook Martine T van Wulvergem kreeg het voordeel van de twijfel. Zij parkeerde op het Conservatoriumplein. Als erkend mindervalide heeft zij een parkeerkaart waarmee ze nergens parkeergeld hoeft te betalen. de betwisting met Parko betreft de kaart die Martina aan haar voorruit legde. Volgens Parko was dat een kopie, volgens Martina was dat het origineel. Grappig detail: in de telefonische discussie vroeg Parko haar om de originele parkeerkaart te ... faxen (te tele-kopiëren dus!). Martina kan bewijzen dat zij toen wel degelijk rechthebbende was op een dergelijke parkeerkaart. Maar Parko wou niet toegeven omdat die kaarten strikt persoonlijk zijn en men misbruiken met uitgeleende of gekopieerde kaarten wil tegengaan. Niettemin oordeelde het schepencollege dat er niet voldoende bewijzen waren van misbruik.

Ongegronde bezwaren

Onder de afgewezenen is dokter Jan T het ongelukkigst. Hij moet niet een keer maar twee keer 15 euro betalen, het tarief van twee halve dagen. Hij was 's morgens vroeg om 6.50 uur naar het station gereden met de bedoeling te parkeren in de Schouwburgondergrondse. Maar de parking was gesloten. Van lieverlede heeft hij zijn wagen dan maar achtergelaten op het Staionsplein, voor een hele dag. Na zijn treinreis naar het Virga Jesse Ziekenhuis in Hasselt stapte hij pas om 18.45 uur weer in zijn auto. Hij had wel een kaart "Dokter dringend bezoek" achter zijn voorruit gelegd. Parko liet er zich niet door vermurwen. Zo'n kaart is geen vrijgeleide om gratis te parkeren, aldus de parkeerwachters. In bepaalde gevallen kan Parko een naheffing annuleren bij echt dringende bezoeken. Maar echt dringend was dat hier niet. De dokter kon in de onmiddellijke omgeving zijn wagen kwijtraken op het Conservatoriumplein waar men wel een hele dag kan parkeren (tegen betaling van 2 euro). Het schepencollege gaf Parko gelijk. De dokter is dus 30 euro kwijt, aan de stadskas.

Op het randje is, volgens mij, het geval van Angelique B van Oudenaarde, werkzaam bij de sociale dienst van de Jeugdrechtbank. Zij heeft de hele dag haar wagen nodig voor huisbezoeken en is dan ook gewend om een dagticket van 2 euro te kopen op de Handelskaai, waar dat tarief geldt. Na een werkbezoek stond de Handelskaai vol en stalde zij haar wagen 100 meter verder op de Kasteelkaai. Maar ... daar geldt een ander, hoger tarief: 1 euro voor maximaal 2 uren. Zij is er 'betrapt' van 11.45 tot 12.45 uur. Alles wel beschouwd, heeft Parko eigenlijk geen verlies geleden; zij had immers, logisch geredeneerd, nog een euro over op haar ticket van 's morgens. Maar het schepencollege volgt haar niet in die redenering. Op advies van Parko, zonder genade, stelt het college: "Geen of verkeerd ticket leidt automatisch tot een parkeerbelasting". Ik zou haar aanraden om het toch maar eens te proberen bij de rechtbank in Brugge. De vraag is alleen of het de moeite is kosten te maken om te ontsnappen aan een heffing van 15 euro.

Veel minder argumenten had Waregemnaar Xavier V, die het opnam voor zijn echtgenote die naar Kortrijk was komen winkelen. Zij had een parkeerticket tot 17.23 uur en werd gepakt om 17.45 uur. Volgens Xavier is het belachelijk om nog parkeerders op te schrijven op 15 minuten van het einde van de betalende parkeertijd. Blijkbaar is hij voorstander van het "scheibier-kwartiertje". En bovendien vraagt hij dat Parko maar eens bewijst dat de parkeerwachter om 17.45 uur 'verbaliseerde'. Het stadsbestuur kwam niet onder de indruk van zoveel branie.

Kan een NV liegen? In elk geval dist de NV D een verhaaltje op, dat door de parkeerwachters van Parko met klem wordt ontkend. Volgens D probeerde hij op de Dolfijnkaai een ticket van 1 euro te nemen, maar er kwam niets uit de automaat. Meer nog, hij vroeg aan voorbijkomende stadswachters wat hij moest doen en die raadden hem aan zijn blauwe kaart te plaatsen. Parko spreekt die versie compleet tegen. De automaten worden voor elke vaststelling gecontroleerd en de ticketmachine in kwestie werkte perfect. Raadpleging van het geheugen van het toestel leerde dat er de hele dag zonder enig probleem ticketten waren gedrukt en dat er geen enkel stuk van 1 euro was geregistreerd voor een ticket van hetzelfde bedrag. Het stadsbestuur kon dan ook niet anders dan de versie van D ongegrond verklaren.

Wat een centrumbewoner lijden kan

Het geval van Andy V verdient wat meer aandacht. Het is naar mijn aanvoelen symtomatisch voor de moeilijkheden die bewoners van het stadscentrum nog altijd ondervinden. De faciliteiten voor de winkelfunctie hebben soms het averechtse effect op de woonfunctie. We zouden integendeel het wonen in het centrum moeten stimuleren.

Andy is pas Kortrijkzaan sinds 1 oktober 2005. Hij nam zijn intrek in een van onze winkelwandelstraten die afgezet zijn met hydraulische paaltjes. Zijn woning is voorzien van een garage maar daar kon hij de hele maand oktober niet in omdat hij als inwijkeling nog niet beschikte over de gepaste kaart van Parko om de paaltjes te bedienen. Omdat hij en zijn vriendin werken en zich moeilijk konden vrijmaken, konden ze alle formaliteiten op de Dienst Burger en Welzijn, met de wijkagent en met Parko pas geregeld krijgen na enkele weken.

Andy heeft in de overgangsperiode zijn plan proberen te trekken met een briefje op zijn dashboard te leggen waarop stond: "Woon in de [...]straat, nieuwe huurder nog geen bewonerskaart". Blijkbaar heeft Parko dat enkele tijd geduld maar op 13 oktober had Andy toch prijs op de Houtmarkt. Parko viel vooral over het feit dat de parkeerwachters op die manier niet konden te weten komen hoe lang het voertuig daar een parkeerplaats innam.

Andy verweert zich in zijn bezwaarschrift met te stellen dat het aan de stad en Parko zelf te wijten is dat hij zo laat pas zijn bewonerskaart kreeg. Hij vond het niet logisch dat hij moest betalen om zijn wagen in de buurt van zijn appartement te plaatsen in een periode waarin hij zijn eigen garage niet kon bereiken (door die 'staakskes'). Overigens vindt hij het jammer dat bewonerskaarten worden verstrekt zonder dat alle betrokken bewoners de kans krijgen dicht bij hun woning te parkeren. Ten slotte is hij gebelgd omdat vanaf 1 november de paaltjes aan iedereen zonder toegangskaart en op alle mogelijke uren van de dag doorgang laten.

Het stadsbestuur oordeelde niettemin het reglement te moeten toepassen. De wagen van Andy werd aangetroffen in overtreding van de parkeerregels en de betrokkene was niet in het bezit van een bewonerskaart.

Zou een 'voorlopige' bewonerskaart in dergelijke gevallen geen oplossing kunnen bieden? Bijvoorbeeld in een welkomspakket voor nieuwe centrumbewoners?

26-07-06

Herhaling: ZONDAG 23 JULI 2006: fotogenieke ruïnes bij de westelijke binnenring

 

Zomertijd is herhalingstijd op TV. Ik wil mij daar niet aan bezondigen, maar aangezien ik dit stukje pas nu af kreeg - de zomer speelt mij wel degelijk parten -, plaats ik het nogmaals. 

 

Het onvermoede hoekje van vandaag betreft de laatste uitbreiding van het stadscentrum van Kortrijk. Tot nu lag een gebied zo groot als de helft van historisch Overleie verborgen tussen de zieltogende Kortrijkse haven en de Magdalenastraat. Het grootste stuk was in eigendom van de Belgische spoorwegen, maar ook het OCMW heeft er veel grond, een eeuwenoude erfenis.

De aanleg van de westelijke binnenring keert het gebied binnenste buiten. Voordat binnen afzienbare tijd het gebied wordt ingenomen voor nieuwe stadsfuncties, heb je er nu een uitgelezen kans om op ontdekkingstocht te gaan in eigen stad. Ik bleef plakken bij de ruïnes van het gewezen brandstofbedrijf Frans Dupont. Voor de liefhebbers van tot verdwijnen gedoemde onvermoede hoekjes: ga kijken en trek foto's. Er is niet alleen Duponts, maar ook de entrepots van de Spoorwegen, de loods van de Civiele Bescherming (die de Civiele Bescherming niet meer is), en een boel indiscrete inkijken op achterkanten van straten.

Westelijke Binnenring

Een paar weken geleden is de Westelijke Binnenring ingewandeld door het stadsbestuur vergezeld door een honderdtal buurtbewoners. De nieuwe weg, die loopt van het beroemde kruispunt Appel (zie http://kortrijklinksbekeken.skynetblogs.be/?number=1&...) achter het nieuwe gerechtsgebouw, over de Leie naar de Meensesteenweg. Dit nieuwe stuk binnenring (R36) moet het verkeer weghalen van de al te drukke verkeersader Beheerstraat-Noordstraat, twee woonstraten. De Westelijke Binnenring is gebouwd door het Vlaamse Gewest en is de belangrijkste compensatie die Kortrijk heeft verkregen voor de lasten van de gigantische Leieverbredingswerken in de stadskern.

Eigenaardig genoeg is die compensatie ook een van de oorzaken geweest van de vertraging die de Leiewerken hebben opgelopen. Onder het bewind van burgemeester Emmanuel de Bethune vroeg het stadsbestuur zich af of die westelijke ring niet beter nog wat verder westwaarts zou worden aangelegd. Men dacht toen aan de Karel de Goedelaan aan de overkant van de spoorweg naar Brugge. Precies daar wou de historische burgemeester Auguste Reynaert rond de vorige eeuwwisseling zijn "Westlaan" (Boulevard de l'Ouest) realiseren, maar dat is er nooit van gekomen. Het gebakkelei over dat alternatief deed maanden verloren gaan. In elk geval gaat dat nieuwe stuk van de R36 (de Kortrijkse stadsring, die in tegenstelling met de grote ring R8 geen autostrade is) op 8 augustus open voor het verkeer.

Daarmee wordt een omvangrijk gebied toegankelijk dat jarenlang verborgen lag. Het gaat vooral om gronden van de NMBS, die daar samen met de Douane en private transport- en expeditiefirma's heel wat activiteiten van goederentransport en in- en uitklaring ontplooide. Met de Europese gemeenschappelijke markt en de realisatie van het transportcentrum LAR (Lauwe-Aalbeke-Rekkem) verloor het gebied zijn belangrijkste functies. Ook het OCMW heeft daar nog verscheidene eigendommen. En dat is niet zo verwonderlijk aangezien het hele gebied oorspronkelijk eigendom was van de voorlopers van het OCMW.

De weide van Kortrijk Weide en de meers van de Meersstraat

De heel oude functie van het gebied kan je nog aflezen in de naam van de Meersstraat. De nieuwe naam die officieus door de stadsdiensten aan het gebied wordt gegeven, "Kortrijk Weide", heeft er ook mee te maken. Van in de duistere middeleeuwen lag daar de 'gemene weide', de 'meers' waarop de armen van Kortrijk wat vee konden laten grazen op de vochtige terreinen net buiten de stadsomwalling.

Die collectieve weide - wellicht waren er ook wat men later volkstuintjes is gaan noemen - was heel uitgestrekt. Rondom rond liep de "Dreve van de Armen van Cortryck". Die dreef, een met bomen beplante landweg, begon aan de Zandstraat, volgde de stadsomwalling waar nu de Beheerstraat te vinden is en maakte een bocht ter hoogte van de huidige Blekersstraat. Die Blekersstraat was toen veel langer en liep tot aan de Marksesteenweg over een u-vormig parcours. Ook de straat die nu de Karel de Goedelaan wordt genoemd aan de overkant van de spoorweg maakte deel uit van die lange Blekersstraat. Via de Marksesteenweg en de Magdalenastraat kwam men terug aan de Zandstraat.

Precies in dat gebied waarrond de 'Dreve' liep, werd ook de Kortrijkse leprozerie, de Grote Madeleene, gevestigd, met eigen groententuin. Al wat armenzorg was werd tijdens de Franse revolutie ondergebracht in instellingen waaruit heel veel later de Commissie voor Openbare Onderstand en nog later het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW) groeide. Vandaar de eigendommen van het OCMW in het gebied.

In 1847 werd het gebied doormidden gereten door de aanleg van de spoorweg naar Brugge. Het stuk 'Dreve' (Blekersstraat) aan de overkant van de spoorweg werd de Karel de Goedelaan. Een dreef is het laatst overgebleven stuk Blekersstraat al lang niet meer. Maar misschien kan de verwachte ontwikkeling van Kortrijk Weide, met zeer veel groen, daar iets aan doen.

Blekers en botekopers

Overigens verwijst de naam Blekersstraat naar een economische activiteit die eeuwenlang heel belangrijk was in Kortrijk: het bleken van textiel. Op het einde van de Westelijke Binnenring, aan de overkant van de Leie, is trouwens nog altijd de Blanchisserie de Courtrai in werking (nu Masureel NV).

Blekersstraat en Meersstraat liggen loodrecht op de Beheerstraat. Ze zijn met elkaar verbonden door de Botenkopersstraat. De 'kopers' in die straatnaam waren niet uit op binnenschepen of jachtjes, maar op partijen vlas die klaar waren om doorverkocht te worden aan de vlasspinnerijen. Maar volgens mij moet het 'bote' zijn zonder 'n'; het is een verzamelnaam zoals 'groente'.

Voor de Botenkopersstraat is een tracé vastgelegd van de Meersstraat tot aan Kortrijk Haven aan de Leie. Maar de aanleg is beperkt gebleven tot aan de Blekersstraat.

Ontwikkelingsgebied

Voor het gebied van ruim 7 hectare dat nu ontsloten wordt door de nieuwe weg heeft de stad al geruime tijd een masterplan laten ontwerpen door sterarchitect Stéphane Beel (die ook zijn naam zette onder andere ontwerpen in Kortrijk zoals de Tacktoren en het nieuwe gerechtsgebouw). In dat plan suggereert hij om de monumentale Douane-entrepots te behouden. Ik hoop van ganser harte dat die wens uitkomt.

In dat gebied komt tegen 2010 een politiehoofdkwartier dat zal gedeeld worden door de lokale politiezone Vlas en de federale politie. Op de hogere gedeelten van het gebied komt er ruimte voor stedelijke functies zoals kantoren. In het lager gelegen gebied naar de Leie toe (de vroegere winterbedding van de rivier) komen een drietal woontorens, waarvan de allersjiekste met twee van zijn vier poten in het Leiewater zal baden.

Het gebied wordt ontwikkeld als parkgebied, met een weelde aan groen. Zelfs de ruime parkings zullen in de schaduw van bomen liggen.

Ruïnes Dupont

Voor liefhebbers van industriële archeologie bieden de blootgelegde terreinen nog eventjes verschillende buitenkansjes. Afhankelijk van de snelheid waarmee men het gebied bouwrijp zal maken, zullen de vele restanten van vroegere bedrijvigheid er verdwijnen.

Zelf ben ik in de ban gekomen van de ruïnes van de gewezen brandstofgroothandel van Frans Dupont, vroeger gelegen aan het uiteinde van de Blekersstraat, nu daarvan gescheiden door de Westelijke Binnenring. Gevestigd op gronden van het OCMW had de firma ook lange tijd een feitelijk monopolie van leveringen van steenkool en olie aan het OCMW.

De gebouwen, pompen en opslaginstallaties van Frans Dupont waren opgetrokken rond een soort erf aan de voet van de helling van de vroegere winterbedding van de Leie. Ze zijn al enkele jaren verlaten. Maar dat betekent niet dat ze helemaal leeg staan. In sommige gebouwen vind je nog de rekken en ander meubilair van de firma. Aan de achterkant van het administratiegebouw met appartement liggen pakken administratieve documenten door het venster gegooid ten prooi aan weer en wind.

De bovenste constructies zijn, wellicht bij de aanleg van de Westelijke Binnenring, gedeeltelijk gesloopt. Maar het lijkt alsof de bulldozers er plots de brui aan gaven. Of was het gewapende beton te sterk? In elk geval is het een schitterend decor voor bevreemdende foto's.

Ik vrees dat de Dupont-terreinen, met al die tonnen petroleum en kolen die er gestockeerd, behandeld en verhandeld zijn, grondig vervuild gaan zijn. Niettemin heeft de natuur in die enkele jaren het gebied opnieuw gekoloniseerd. Je vindt er heel wat planten die je elders in Kortrijk niet vaak tegenkomt. Zowaar liep ik er door een plek vol bosaardbeitjes.

17:32 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wensenlijstje Adviesraad voor Personen met een Handicap

De Stedelijke Adviesraad voor Personen met een Handicap streeft in Kortrijk naar een stad die toegankelijk is in de breedste betekenis van het woord. De raad wil de gemoedelijke samenwerking met alle stadsdirecties en schepenen voortzetten na de gemeenteraadsverkiezingen. Na raadpleging van de achterban heeft de adviesraad onder het voorzitterschap van Luc Decantere een lijstje opgesteld van wensen voor de komende bestuursperiode. 

In Kortrijk is 11,26% van de bevolking geregistreerd met een of andere beperking. Als je daar de partners en andere personen die ermee te maken hebben, bijtelt, dan kom je zeker aan 20% van de Kortrijkse bevolking die de gevolgen ondervindt van een eigen handicap of van iemand uit de naaste omgeving.

De Stedelijke Adviesraad voor Personen met een Handicap hanteert - terecht - een ruime definitie van personen met een beperking: mensen met bewegingsbeperkingen, met visuele of gehoorhandicaps, met een lichte of zware mentale achterstand, met chronische ziekten enzovoort. Bij de raad zijn meer dan 30 verenigingen aangesloten. Het motto van de adviesraad is: een toegankelijke stad voor personen met een handicap levert meteen ook een zeer gastvrije stad voor iedereen op.

Bij de adviesraad leeft de indruk dat ze heel ernstig worden genomen door stadsbestuur en -administratie. In de komende bestuursperiode zouden ze graag in hun werking ondersteuning krijgen door een ambtenaar met expertise (een ervaringsdeskundige bijvoorbeeld). En de toelage voor werkingskosten zou na jaren wel eens mogen aangepast worden aan de gestegen levensduurte; de raad is tevreden met een langzame stijging tot 10%. Met die toelage moet de raad bijvoorbeeld ook de subsidies voor de aangesloten verenigingen op termijn met 10% kunnen optrekken. Een bijzondere toelage zou in het leven moeten worden geroepen voor "vernieuwende inclusieve projecten".

Zowel in het personeelsbeleid van de stad als van het OCMW zouden personen met een handicap moeten aangeworven worden. De adviesraad zelf stelt dat het daarbij gaat om personen met dezelfde capaciteiten. Er worden geen quota geformuleerd. Wel wijst de raad erop dat openbare besturen een voorbeeldfunctie vervullen in het tewerkstellen van personeel met beperkingen.

In alle sectoren van het stadsbeleid eist de adviesraad maximale toegankelijkheid. Die toegankelijkheid wordt niet alleen gezien als het verwijderen van hindernissen in stadsgebouwen en op voetpaden, maar ook als het begrijpelijker maken van wegbewijzering bijvoorbeeld of het behalen van het BlindSurferlabel voor de officiële website van Stad Kortrijk. De eis van maximale toegankelijkheid zou moeten opgenomen worden in alle bestekken van de stad. Zo ook bij nieuwe milieuprojecten. De raad is erg in zijn nopjes met het gevolg dat gegeven is aan zijn adviezen voor de uitvoering van de Libel. Belangrijke beloftes werden gedaan voor de toegankelijkheid van de bezoekershoeve (Te Coukx) in het stadsgroen Marionetten.

Ten slotte pik ik uit het wensenlijstje nog de vraag naar de realisatie van het beloofde "snoezelhuis". Dat is een project in samenwerking met scholen en het MPI om een locatie te ontwikkelen waar kinderen met een handicap op een aangepaste en prikkelende manier hun zintuigen kunnen aanscherpen.

25-07-06

179 Kortrijkzanen in het niets verdwenen

Het is een geregeld weerkerende ambtsdaad van het college van burgemeester en schepenen: de ambtshalve schrappingen uit het bevolkingsregister. Op 4 juli schrapte het stadsbestuur opnieuw 179 namen uit de bevolkingslijst. Een griezelige vaststelling, met enkele beschouwingen.

Het wordt soms voorgesteld dat 'ambtshalve schrapping' vooral veeleer gegoede personen treft die op hun goed gaan leven ergens in het buitenland onder de tropische zon. Wie verhuist moet in principe binnen de acht dagen aangifte doen van zijn verhuis, ongeacht of men de woning die men verlaat in eigendom heeft of niet. Het is de hoofdverblijfplaats die telt voor de inschrijving in de bevolkingsregisters. Dat is de plaats waar men het grootste deel van het jaar woont, werkt, kinderen opvoedt, met zijn of haar partner samenwoont, enzovoort.

Maar als ik de lijst bekijk van de geschrapten van 4 juli jl. lijkt het mij vooral een vaststelling van extreme armoede. De meeste mensen op de lijst zijn door de opeenvolgende netten van ons sociaal systeem gevallen. Ze zijn letterlijk afgeschreven door de stedelijke gemeenschap.

Dat men een lijst opstelt van mensen die door de mazen van alle sociale vangnetten zijn getuimeld, is op zichzelf niet slecht. De gemeentebesturen zijn daartoe trouwens wettelijk verplicht. Maar de gevolgen van de schrapping uit het bevolkingsregister zijn zo verregaand en erg, dat kan gesproken worden van een zware sanctie op armoede. Bij het opstellen van de Belgische Grondwet in 1830 werd de straf 'burgerlijke dood' voor altijd afgeschaft. Maar door de 'ambtshalve schrapping' maakt men regelrechte outlaws, moderne vogelvrijverklaarden.

Wie wordt geschrapt uit het bevolkingsregister, beschikt niet meer over een geldige identiteitskaart. Belgen die lange tijd in het buitenland verblijven, moeten daarmee oppassen: het zou wel in kunnen gebeuren dat ze niet meer ingecheckt geraken op het vliegveld, maar dat is een luxeprobleem in vergelijking met wat de meeste geschrapten meemaken. Zij verliezen hun leefloon, andere OCMW-uitkeringen, dopgeld, invaliditeitsuitkering, enzovoort. Werk vinden wordt heel moeilijk als men administratief niet meer in orde is. Ook voor mutualiteit en andere verzekeringen is men niet meer in orde. Nergens staat men nog officieel ingeschreven. Erfenisrechten, kiesrecht, recht op een sociale woning, e.d.m. staan alle op de helling.

Bovendien is het niet eenvoudig om de schrapping ongedaan te maken. Het volstaat niet bij de dienst bevolking langs te gaan; men moet een ingewikkelde procedure doorlopen die lang kan aanslepen. Zelfs in dezelfde gemeente waar men van de lijst is geschrapt, moet men bij herinschrijving een nieuwe identiteitskaart aanvragen en betalen. Ook haalt het niets uit om zich stiekem in een andere gemeente te gaan inschrijven: er is immers een Rijksregister van ambtshalve schrappingen.

Het stadsbestuur gaat dan ook niet zomaar over tot ambtshalve schrapping. Aan elke schrapping gaat een grondig onderzoek vooraf waaraan zowel stadsdiensten als politie meewerken. Daags voor de beslissing tot schrapping wordt op het rijksregister nog nagegaan of de persoon niet in een andere gemeente is ingeschreven. De mensen die het gevaar lopen geschrapt te worden, krijgen verschillende uitnodigingen om zich te komen aanmelden. Een laatste onderzoek door de wijkpolitie in opdracht van de Burgerlijke Stand gebeurt om toch maar de nieuwe verblijfplaats van de betrokkene te weten te komen.

Nu, ik geloof wel dat het laatste onderzoek zeer minutieus gebeurt, maar ik vind in het lijstje toch een naam - die ik niet wil noemen - van iemand die elke dag te vinden is op een plein in Kortrijk en die daar zo gekend is dat hij geregeld wat boterhammen of blikjes wordt toegestopt door medelijdende buurtbewoners. Ik vraag mij af of de man in samenspraak met het OCMW geen betere behandeling kon krijgen - maar hij moet natuurlijk ook zelf willen.

De oudste geschrapte is iemand van Congolese afkomst van bijna 80 jaar. De meeste geschrapten zijn evenwel mensen in de actieve leeftijd, veelal geboren na 1965. Van de 179 geschrapten zijn er 75 geboren in het buitenland: 26 in Afrika, 19 in Oost-Europa (vooral de gewezen Sovjet-Unie), 15 in West-Europa (veel Fransen), 13 in Azië en 2 in beide Amerika's.

In de meeste gevallen gaat het om individuen die met de noorderzon zijn vertrokken. Toch zijn er ook heelder gezinnen die in het niets verdwijnen (11, waarvan 3 met meer dan 3 kinderen; 1 gezin is zelfs met 6 kinderen op de dool) - hoe kan dat toch?

De meeste verdwenenen woonden in de negentiende eeuwse sikkel rond het stadscentrum met oude arbeiderswoningen en kleinere appartementen, studio's of kamers. Veel voorkomende adressen hebben iets met extreme armoede en miserie te maken zoals bijvoorbeeld Izegemsestraat 66: het huis voor opvang van mannen van CAW Stimulans. Ook Vlamingenstraat 31 komt veel voor: het oudste logementshuis annex herberg van Kortrijk.

Wellicht zijn verschillende ondergedokenen op de vlucht voor schuldeisers allerhande. In de lange lijst vind ik ook enkele mensen die failliet gingen. Zijn ze in het buitenland een nieuw leven begonnen? Ik hoop het voor hen. Ik hoop ten slotte dat iedereen van die 179 nog in leven is.

PS. Tot mijn grote verbijstering wordt de lijst van geschrapten afgesloten met de naam van mijn vriend Valeer Vantyghem, behalve consequent arbeider - als afgestudeerd socioloog! - ook groot kenner van het marxisme en aanhanger van Leon Trotsky. Wat is er hem overkomen? Als iemand het weet, wil ik het graag weten.

08:33 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kortrijk, ocmw, bevolking |  Facebook |

24-07-06

Nieuwe appartementsvilla in Kastanjeboomlaan

Het is een verdere ontwikkeling in de villawijken: het verschijnsel appartementsvilla's. Het stadsbestuur geeft gunstig advies voor een bouwaanvraag van een appartementsvilla in de Kastanjeboomlaan. Daarvoor moet een bestaande hoeve wijken. In de residentiële omgeving tref je er al verschillende aan. Als het nog ontbrekende stuk van de R8 wordt aangelegd, loopt die ringweg vlak achter de tuin.

Achter een hoge haag staat in de Kastanjeboomlaan nr. 3 een hoeve (foto boven). De rest van de elleboogvormige straat bevat villa's, zoals de hele buurt rond de E17. Het lag voor de hand dat het grote perceel van de hoeve vroeg of laat zou verkaveld worden. De firma PROM bvba heeft evenwel een bouwaanvraag ingediend voor een appartementsgebouw, weliswaar in villastijl.

Eigenlijk is dat een merkwaardige ontwikkeling. In de verkavelingen aan de rand van de stad vind je nauwelijks nog rijwoningen; iedereen wil vrijstaande woningen, villa's in uiteenlopende maten. En precies daar ontwikkelt zich een nieuw type flats, de appartementsvilla's. Alsof men nog liever opeenstapelt dan tegen elkaar aanbouwt: een fenomeen dat al langer aan de kust waar te nemen valt.

Een beetje verder in de buurt, Tarweveld, staat al zo een appartementsvilla, Residentie Elysum (foto beneden). En in de plannen die bestaan om op de gronden Goed te Bouvekerke in de Ambassadeur Baertlaan een allerlaatste stadsverkaveling (van het Stadsontwikkelingsbedrijf SOK) uit te voeren, is er sprake van een 'kopgebouw' dat eveneens in de vorm van een appartementsvilla zou worden ontworpen. Maar daar herintroduceert het SOK de rijbouw: aan de Amb. Baertlaan komt - als het lukt - een  rij aaneengesloten hoogwaardige woningen.

In de Kastanjeboomlaan komen 8 appartementen met drie slaapkamers en een ondergrondse garage. De nieuwbouw krijgt twee bouwlagen en een hellend dak, 8 meter innewaarts en op 6 meter van de perceelsgrenzen. Op de begane grond is de bouwdiepte 16 meter, op de verdieping 13 meter plus terras; het dak is 8 meter diep. Gelijkvloers hebben de 4 flats elk een ruime private tuin. De appartementen op het eerste hebben elk hun brede terras. Ieder appartement krijgt een eigen kelder en garage onder de grond. Er komt een collectieve regenwaterput van 20.000 liter.

Het bouwperceel, 2.400 m², is zowat dubbel van grootte in vergelijking met de gebruikelijke kavels in de buurt. Het riante flatgebouw is ontworpen als een grote villa bestaande uit twee blokken verbonden met een middelstuk. Slechts een vijfde van het perceel wordt bebouwd. In de omgeving zijn andere villa's aan te treffen van vergelijkbare omvang (worden dat mettertijd ook appartementsvilla's?).

Flatgebouw in villawijk

Volgens het stadsbestuur is het ontwerp verenigbaar met het karakter van de verkavelingen en de bebouwing in de omgeving. Door de vormgeving, de inplanting, de bebouwing in de omgeving en de grootte van het perceel is de meergezinswoning niet storend. Door de ruime afstand tot de perceelsgrenzen en de niet al te hoge uitvoering zullen de omwonenden niet in hun privacy geschaad worden en zullen zij ook geen zonlicht verliezen.

Dat is dan ook hetgeen de stad heeft geantwoord op het enige bezwaarschrift dat is binnengekomen tijdens het openbaar onderzoek. Dat bezwaarschrift was ondertekend door verschillende buurtbewoners. Zij verzetten zich tegen een flatgebouw in hun villawijk. Volgens de stad zijn er al meer dergelijke appartementsvilla's in de wijk en is de omvang van het gebouw niet groter dan die van nabijgelegen villa's.

De Kastanjeboomlaan ligt in de strook woongebied tussen de E17 en het nog aan te leggen stuk R8. De reservatiestrook voor de R8 is nu een groen lint achteraan de woningen van de Kastanjeboomlaan, een rustgevende open ruimte. Maar als de R8 daar gerealiseerd wordt, kan dat wel eens het karakter van die straatkant drastisch wijzigen. Maar het ziet er niet naar uit dat het Vlaamse Gewest spoedig kredieten zal vrijmaken voor dat stuk stadsring. Overigens weet men nog altijd niet hoe men dat stuk ring zal inpassen in het ingewikkelde verkeersknooppunt Hoog Kortrijk.

 

07:25 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kortrijk, stedenbouw, sok |  Facebook |