07-08-06

ZOMER IN KORTRIJK 2006: nummer 1

Ben eventjes naar het zuiden van Frankrijk. Ontstressen in het vooruitzicht van het harde (campagne)labeur na de vakantie. In afwachting dat ik terug aan het klavier zit, zet mijn dochter, Febe, elke dag een zomerse foto uit Kortrijk op de blog. Met een woordje uitleg. Veel plezier en voor wie nog in congé is: goeie vakantie!

Al een meloen zien opengaan? Dat kan je elke morgen meemaken in de Abdijmolenweg in Marke.

;)))

00:31 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: marke, zomerfoto |  Facebook |

06-08-06

ZONDAG 6 AUGUSTUS 2006: het wildste park van Kortrijk, voorlopig

Voorlopig is het de wildste kant van Kortrijk, de helling van de Spoelberg waarop de KULAK is neergestreken en waarop het ooit geplande research-"park" niet zal komen. Vergis je niet: een deel van die overvloedige natuur is een openlucht-laboratorium voor de richting Biologie aan de KULAK. De lagergelegen woestenij is verwilderde grond waarop ooit voorbarig een aannemer-grondwerker is losgelaten voor de eerste inrichtingswerken van het researchpark. Maar toen kwam de buurt in opstand... Ook dat groen wordt in de toekomst een keer getemd: er komt een beschaafd 'universiteitspark'. Maar in dat onvermoede hoekje van Kortrik kun je momenteel nog op safari!

De onvermoede hoek van vandaag ligt tussen het schilderachtige laatste stuk van de Maandagweg en de Bad Godesberglaan, op het domein van de KULAK en de aansluitende hectaren van de stad achter de (stads)verkaveling Klaverstraat-Tarweveld. Het is een helling die 'de Spoelberg' genoemd wordt- een verdwenen café daar droeg de naam Schietspoel maar of de naam van de heuvel met dat soort 'spoel' te maken had, is maar de vraag. De helling begint in het valleitje van de beek met de grappigste naam van Kortrijk: de Pietjespaterbeek. Op de kam van de helling ligt de Ambassadeur Baertlaan, en daarachter de nieuwe stedelijke begraafplaats, de vallei van de Keibeek en het eindeloze golvende landschap van het Leie-Schelde-interfluvium.

Pietjespatervijvers

Genoemde Pietjespaterbeek was een ontstuimig geval. Als ze niet droog lag, stroomde er bij regenbuien zoveel water door, dat er verderop vaak overstromingen waren. Om de beek te temmen investeerde Kortrijk 60 miljoen frank in de bouw van een waterbekken.

Op aanraden van de Intaliaanse stedenbouwkundige Bernardo Secchi werd het oospronkelijke ontwerp in Engelse landschapsstijl verlaten voor een strakke rechthoekige vorm, in de functionalistische betonarchitectuur van de nabijgelegen KULAKgebouwen. Tegen dat bassin aan ligt een overstromingspoel met een meer natuurlijke vorm en een dikke rietkraag.

De oevers van de poel zijn versterkt met betongrasdallen die een natuurlijke vegetatie mogelijk hebben gemaakt. Tussen het betonnen bassin en het KULAKdomein zijn over de hele breedte gradins gebouwd. Wellicht droomden de ontwerpers ervan dat op die trappen de studenten in volle natuur zouden studeren. Maar de gradins zijn ingenomen door een weelderige en verscheiden begroeiing. Beide vijvers zitten inmiddels vol vis en dat hebben de hengelaars ook al ontdekt. De waterpartijen trekken ook veel eenden en andere watervogels aan. En dat trekt dan weer andere rare vogels aan: in 2004 werd er een eendestroper betrapt die ongegeneerd aan het schieten was.

Ecolab

Vooraleer de Kortrijkse afdeling van de Universiteit Leuven er landde (jaren 70), was het puur landbouwgebied (in de feiten en zone voor openbare voorzieningen op het gewestplan). De sobere KULAKgebouwen stonden er lange tijd tussen de akkers en de koeien. Van meet af aan kreeg het KULAKdomein een parkachtige aanleg. Daarnaast beschikte de KULAK over meer dan 10 hectare grond die door landbouwers werd bewerkt.

Toen aan de KULAK begonnen werd met de richting biologie, vatte professor Paul Busselen het plan op er een ecologisch testgebied in te richten, een veldlaboratorium, een 'ecolab' dus. Op zes hectare tussen de KULAKgebouwen en de Ambassadeur Baertlaan, de kam, moesten de landbouwers plaats maken voor uiteenlopende natuurzones.

Het terrein werd gedeeltelijk bebost. Onderaan de helling zijn verschillende poelen gegraven. Een stukje akker wordt berwerkt volgens het traditionele drieslagstelsel (opschuivende teelten met elk jaar een ander stuk braakliggende grond die weer op krachten kan komen dank zij het onkruid dat er opschiet).

Er is veel grasland, dat op diverse manieren en op verschillende tijdstippen wordt gemaaid. 'Oude' landschapselementen zoals hagen, houtwallen, een boomgaard met appelsoorten van vroeger, bermen en struikgewas geven het uitgestrekte gebied een zeldzame rijkdom aan biotopen. Studenten kunnen er hun boekenkennis aan de feiten toetsen en interessante onderzoeken produceren en natuurobservaties verrichten.

Het ecolab ging in 2002 van start. De universiteit betaalde het grootste deel, maar stad Kortrijk schoot in zijn beurs voor de graafwerken. Het gerecontrueerde 'oude' landschap is de moeite van het bezoeken waard. Je kan er rond wandelen op romantische paadjes. Er is geen afsluiting rond het gebied en laat je vooral niet afschrikken door het bordje 'Privaat terrein, toegang verboden'. Het gebied is wondermooi. Alleen maar een beetje jammer dat door al die beplantingen het vroegere, indrukwekkende panorama van op de Spoelberg over Kortrijk-stad grotendeels verdwenen is. Maar misschien komt er nog gepast snoei- en rooiwerk om het uitzicht te optimaliseren.

De universiteitsparken Vlasakker

Aan de voet van de helling, de brede strook rond de dubbele vijver van de Pietjespaterbeek is er echt wilde natuur te zien. De zone moest een parkachtige overgang worden - Universiteitspark geheten - tussen het groene KULAKdomein en het geplande researchpark. Een juridische uitputtingsslag van de bewoners van de verkavelingen in de buurt deed het stadsbestuur afzien van dat plan.

In ruil voor intrekking van alle juridische acties verkregen de protesteerders dat er op de gereserveerde 10 hectare geen researchpark met mogelijks industriële activiteiten komt, maar een ... 'universiteitspark'. Volgens de voorschriften van de gewestplannen is een universiteits-"park" echter evenmin een park als een research-"park". Het is gewoon een terrein voor verschillende activiteiten die min of meer met onderzoek, wetenschap en onderwijs te maken hebben, met uitzondering van industrie. Wel moet er heel veel aandacht besteed worden aan de kwaliteit van de omgeving, en in die zin zul je het toch een park kunnen noemen.

In elk geval is het ene 'universiteitspark' hier het andere niet. De hectaren die een activiteiten-'park' moet worden, zijn nog altijd in gebruik door landbouwers.

De strook die echt een nieuw stadspark moet worden, ligt er nu heel verwilderd bij sedert de aannemer wandelen werd gestuurd onder bedreiging van arresten van de Raad van State. De hopen aarde en klei die golvende gazons moesten worden, vormen een avontuurlijk terrein vol spontane begroeiing. Waar de Pietjespaterbeek loopt, zijn imposante rietvelden opgeschoten.

Toen ik er rondstruinde op zoek naar geschikte kiekjes, werd ik er op een bepaald moment omringd door azuurblauwe vlindertjes. Op een pad lag een konijn met een doorgebeten nek (van een vos?). Op sommige stukken heeft de natuur zo drastisch haar rechten opgeëist dat je je er waarlijk in een bos waant.

Beide universiteitsparken - samen 'Vlasakker' genoemd - zijn opgenomen in het Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan Kortrijk. In een eisenbundel dringt Natuurpunt Kortrijk aan op de aanleg van het eigenlijke park. Ik vind dat een beetje eigenaardig. Zou men niet beter de natuur haar gang laten gaan, met hoogstens hier en daar wat ecologisch verantwoorde bijsturing?

In elk geval heeft stad Kortrijk architectenwerkgroep AWG van gewezen Vlaams bouwmeester bOb Van Reeth de opdracht gegeven een masterplan op te maken voor het gebied van beide universiteitsparken samen. Stéphane Beel, die andere sterarchitect maakte al een masterplan voor het KULAKdomein. En Bernardo Secchi schetste de vijvers. Hier is toch veel geld gestopt in hoogstaande ontwerpen in een gebied vol wilde natuur! Het zal in de komende jaren boeiend blijven om er te gaan kijken.

Zie ook: http://www.kuleuven-kortrijk.be/facult/wet/biologie/pb/ku... en voor een gedetailleerde plantenlijst van het ecoloab: http://www.kulak.be/bioweb

Meer foto's op: http://kortrijkonvermoedehoekjes.skynetblogs.be

 

 

05-08-06

Fabriek breidt uit in de hoogte

Veevoederfabrikant Dumoulin krijgt een bouwvergunning om uit te breiden, ... in de hoogte. Of het een teken is van een nieuwe trend in de industriebouw, weet ik niet. Toch is het een zeldzaam voorbeeld van zuinig ruimtegebruik door bedrijven.

Veevoedermenger Dumoulin (ex-Picora, sinds 1999) aan de Vaart in de Stasegemsesteenweg 102 in Kortrijk wil uitbreiden. De bestaande fabriek krijgt er extra opslagmogelijkheden en productie-eenheden bij. Het is vermeldenswaard dat die uitbreiding zal gebeuren bovenop de bestaande bedrijfsgebouwen. Er wordt geen nieuw terrein ingenomen. Het is de bedoeling de verschillende hoogtes van het gebouwencomplex op te trekken tot de 38,5 meter van het bestaande silogebouw. De bedrijfsoppervlakte die er op die manier bijkomt, bedraagt 1300 m². De afwerking gebeurt met beige geprofileerde staalplaat, zoals al aangewend op al bestaande delen van het complex.

Dumoulin heeft in de Stasegemsesteenweg een laad- en loskade aan de Vaart Kortrijk-Bossuit (in de nota van de directie Stadsplanning "Bossuyt" genoemd - naar de burgemeester van Menen of naar de zwemster?). Het is het enige bedrijf op Kortrijks grondgebied dat nog gebruik maakt van de binnenvaart. Wellicht is die gebondenheid aan het vaarwater de hoofdreden om ter plekke uit te breiden, desnoods in de hoogte, en om niet te verhuizen naar de ettelijke hectaren die ter beschikking liggen op nieuwe bedrijventerreinen. Maar daarmee wordt toch bewezen dat het kàn: er bestaat geen enkele reden, behalve dan een eenmalige besparing van investeringskosten, om bedrijfsgebouwen angstvallig gelijkvloers te houden en om op die manier al te kwistig kwistig om te springen met de schaarse grond.

De veevoederfabriek ligt in een gebied voor milieubelastende bedrijven volgens het gewestplan. De hoge torens steken niet af in de omgeving waarin aan beide kanten van de vaart omvangrijke febrieksgebouwen liggen of nog komen. Na de bouwvergunning moet Dumoulin nu ook nog een milieuvergunning bekomen eer men kan uitbreiden.

De architect van het gedurfde bouwwerk is Marleen Salomez van Ledegem. Zie: http://www.bouwsite.net/Architecten/Salomez/Salomez.htm

 

04-08-06

Slotgracht kasteel Sint-Anna geregulariseerd

Jaren na datum zijn verstevigingswerken aan de ringgracht rond het kasteel Sint-Anna geregulariseerd met een vergunning van het stadsbestuur. Het betreft een herstel van een beschermd goed dat zonder die werken ernstig verminkt zou zijn. Gracht en kasteelpark zijn een verrijking voor stadsgroen Marionetten (Groen Lint Zuid). Niets aan de hand dus, maar de administratieve regels zijn niet te ontlopen.

De heer en mevrouw Remi Van Overschelde-De Clercq hebben van het stadsbestuur een regularisatie gekregen voor werken die zij hebben uitgevoerd aan de slotgracht van hun kasteel, het historische landhuis van Sint-Anna. Die rechthoekige omgrachting was met de jaren toegeslibd en de eigenaars besloten baggerwerken te laten uitvoeren.

De aannemer van de ontslibbingswerken graafde echter te diep. De stabiliteit van de oorspronkelijke oevers was aangetast en na verloop van tijd werd de oeververdediging uitgespoeld en stortte de oever in.

Logischerwijze lieten de kasteelheer en -dame de geteisterde oevers herstellen. Op aangeven van de Kortrijkse architect Bart Vandekerckhove werd een onderwaterkeermuur gebouwd en werd de geschonden oever in zijn vroegere glorie hersteld met gemetselde, gerecupereerde natuursteen.

De eigenaars waren er zich aanvankelijk niet van bewust dat zij voor dergelijke werken een bouwvergunning nodig hadden. Toen zij daarvan op de hoogte werden gebracht, bleek dat er absoluut geen bezwaren bestonden. Een verwikkeling was dat intussen, in 2003, kasteel en park officieel beschermd werden als monument. Maar ook daarmee waren de uitgevoerde herstellingswerken verenigbaar.

Het beschermde landhuis en het park, met omgrachting, waarin het staat, liggen volgens het gewestplan in parkgebied. Dat betekent dat zijn "in hun staat moeten bewaard worden om hun sociale functie te vervullen". Nu moet je niet denken dat je het domein van het kasteel zomaar kunt betreden. Zelfs bekijken kan je niet zomaar: vanaf de weg genaamd Sint-Anna is het domein afgeschermd met een dichte houtwal. Om het kasteel en de vernieuwde grachten te bekijken moet je een stuk de mooie dreef ingaan die leidt naar het Delacroixgoed, een gewezen boerhof (het 'neerhof' van het kasteel?).

Het domein ligt ook in het parkgebied van het bijzonder plan van aanleg Groen Lint Zuid, ondertussen omgedoopt tot Stadsgroen Marionetten, een groene gordel van 60 hectare van 't Hoge tot het Preshoekbos van het Vlaamse Gewest. Grachten en kasteelpark vormen een stukje in die groene puzzel. Ook daarmee waren de herstellingswerken perfect te verzoenen. Logischerwijze kregen de aanvragers hun regularisatie.

Raar taaltje

De ambtelijke nota van de directie Stadsplanning en Ontwikkeling gebruikt wel een speciaal taaltje. Dat is des te verwonderlijk omdat de directie onder de bevoegdheid valt van schepen Frans Destoop, een echte taalzuiveraar. De ambtenaren hebben het voortdurend over de "omwalling" van het kasteel. In het Nederlands betekent "wal" een berm van opgehoopte aarde of stenen. De West-Vlaamse "wal" is precies het tegenovergestelde: een uitgraving in de grond waarin als het lukt water staat, een gracht dus.

Het kasteel van Sint-Anna is wel omringd door een gracht met water bedekt met eendenkroos, maar het domein is voorts zo plat als een biljartlaken. Van een wal is er niets te bespeuren. Het landhuis is helemaal niet omwald, maar 'omgracht'.

Sint-Anna was voor de samenvoeging van Kortrijk-stad met enkele randgemeenten een enclave van Kortrijk in Marke. Het kasteel werd reeds in 1759 opgetekend op landmeterskaarten. Die datum is ook te vinden op de rococoschouwmantel in de eetkamer. Naderhand is het landhuis verschillende keren verbouwd. In de eerste jaren van 1900 kreeg het zijn huidige elegante uitzicht met twee torentjes en neo-romaanse vensters, wat toen modern was.

 

03-08-06

Lecot levert brandweerkluizen voor diverse stadsgebouwen

Hoe kun je zien of een stadsgebouw belangrijk is? Kijk 3 meter boven de grond. Als je er een inox deurtje ziet, is het een belangrijk stadsgebouw: daar zit een 'brandweerkluis'. De Heulse firma Lecot mag een pak van die brandweerkluizen leveren en plaatsen, tegen een prijs die bijna 20% lager ligt dan de raming.

Een schitterend idee hoeft niet altijd high tech te zijn. Iemand kwam ooit op het idee om de brandweer een verzekerde toegang te geven tot belangrijke gebouwen door op een afgesproken plaats een kastje met sleutels in te bouwen. Alleen de brandweer kan het openen. De 'brandweerkluis' was geboren, een stevige trend in de hedendaagse brandbestrijding.

Reeds 14 stadsgebouwen zijn met zo'n discreet aangebracht kluisje uitgerust. Het gaat om inox kastjes in de gevel, met een cylinderslot. Alleen de Kortrijkse brandweerkorpsen beschikken over de juiste hoofdsleutel (loper). De plaatsing gebeurt in overleg met de dienst brandvoorkoming van de brandweer. Veelal is dat kastje 3 meter hoog ingewerkt, om vandalisme te vermijden. In die kluisjes vindt de brandweer de nuttigste sleutel van het gebouw in kwestie: zoals van de stookplaats, de liften, de machinekamer enzovoort. Op de begroting 2006 is daarvoor 5.000 euro ingeschreven.

De gemeenteraad zette op 10 april 2006 het licht op groen om dat geld aan te wenden. In uitvoering van die beslissing vroeg het stadsbestuur prijs aan volgende firma's: ABES Demeyere van Zonnebeke, Decabooter Sleutels van Kortrijk, Edwin Multi-Service van Menen, NV Lecot van Heule, A. Duyvejonck-Belaen van Kortrijk, en APlus Security van Menen. Alleen Lecot en APlus deden een offerte.

De firma Lecot van Heule bleek de laagst regelmatige inschrijver te zijn, met een prijs van 4.114 euro, of 847 euro lager dan de geraamde prijs. Lecot kreeg de opdracht dan ook gegund.

02-08-06

Kortrijk in conflict met Brouwerij Alken-Maes over Vlasblomme

De Brouwerij Alken-Maes dreigt stad Kortrijk op kosten te jagen. Voorwerp van het juridische geschil is de handelshuurovereenkomst tussen de stad als eigenaar van het Vlasmuseum en bijhorend café De Vlasblomme en de Brouwerij als huurder. De stad heeft alvast een raadsman aangesteld om eventueel een tegenvordering in te stellen.

Café De Vlasblomme was vroeger het woonhuis van de herenboerderij waarin het Vlas-, Kant- en Linnenmuseum is gevestigd. Sinds 1982 wordt de stemmige zaak gehuurd door NV Brouwerijen Alken-Maes, die het café in handen geeft van een uitbater. Pas met nieuwjaar 2000 werd de stad volledig eigenaar van de monumentale hoevegebouwen en het museum. De handelshuur met de brouwerij werd indertijd afgesloten door vzw Nationaal Vlasmuseum, die het museum runde. Thans heeft de stad een beheersovereenkomst met de stedelijke vzw Nationaal Vlas-, Kant- en Linnenmuseum. Wat het café betreft, is het de stad zelf die de zeggenschap heeft overgenomen van de vroegere vzw.

De handelshuur was al twee keer verlengd en de brouwerij had als huurder in principe recht op nog een laatste verlenging. Bij de overname stootte de stad evenwel op een aantal aanslepende problemen. De stad wou het contract niet verlengen als niet eerst een oplossing werd gevonden voor die 'pijnpunten'. Zo bleek de intussen bijgebouwde feestzaal niet in de handelshuur opgenomen te zijn. Een woongedeelte dat er moest ingericht worden, was er nooit gekomen. Maar vooral was er een openstaande schuld voor gas en elektriciteit van de huurder.

Na langdurige onderhandelingen kwam het tot een akkoord dat in juli 2005 aan de gemeenteraad werd voorgelegd. Een gewijzigde overeenkomst van handelshuur werd goedgekeurd onder opschortende voorwaarde dat eerst alle openstaande schulden zouden vereffend worden.

Aanvankelijk was er geen vuiltje aan de lucht. NV Brouwerijen Alken-Maes faxte te zullen overgaan tot betaling van alle resterende facturen. Op 15 december 2005 werd 22.898,22 euro gestort op de rekening van de stad. Maar toen liep een wiel af. De brouwerij rekende het bedrag door aan de vorige uitbaters van de cafetaria. Die gingen daarmee niet akkoord en de brouwerij dagvaardde hen voor de Kortrijkse vrederechter. Bij die schermutselingen kwam onverwachts ook de stad onder vuur te liggen. Alken-Maes dagvaart immers ook de stad "in tussenkomst en vrijwaring". Daarbij geeft de brouwerij volgens de stad een zeer vertekend beeld van de feiten. Zo verzwijgt de brouwerij dat de betaling van die kleine 23.000 euro in uitvoering gebeurde van een nieuwe overeenkomst die een eind moest maken aan een kluwen van onopgeloste problemen in de handelshuurverhouding.

Om zich niet als een lam naar de slachtbank te laten leiden, heeft het stadsbestuur een advocaat aangesteld. Meester Luc Van Dorpe moet onderzoeken of de stad in de gegeven omstandigheden geen tegenvordering moet instellen.

01-08-06

Uitbaggeren vijver Blauwe Poort definitief opgeleverd

Het is geen geld in het water geweest, de investering voor het uitbaggeren van de vijver van Stadsgroen Blauwe Poort. Na afwerking in het voorjaar van 2005 was het nog even uitkijken of het werk wel goed was uitgevoerd en of bijvoorbeeld de oevers niet inzakten. Thans blijkt dat tot een "definitieve oplevering" kan overgaan worden.

De toegeslibte vijver van het Blauwe-Poortpark aan de Doorniksesteenweg was al lang een doorn in het oog van hengelaars en natuurliefhebbers. Kun je nog van een vijver spreken als die geen halve meter diep meer is? Groenschepen Philippe De Coene, sp.a, had van bij zijn aantreden een beleidspunt gemaakt van de systematische opfrissing van de Kortrijkse parken en groenzones. Op zijn voorstel keurde de gemeenteraad in september 2004 de uitbaggering van de vijver goed.

Het park van de Blauwe Poort vormt het groene hart van een wijk van zowat 600 woningen uit de jaren vijftig. De poort die blauw was, was geen stadspoort maar de, bewaard gebleven, toegangspoort van een historische hoeve van Kortrijk-Buiten. De hoeve, nu een sfeervolle taverne, heeft eeuwenoude wortels. Reeds in 1449 werd op die plaats de vestiging genoteerd van de Heerlijkheid van Steenbrugge. Die stenen brug zal wel over de gracht die de hoeve omringt, gelegen hebben. Precies die gracht is uitgebreid tot de vijver van Stadsgroen Blauwe Poort.

Het uitbaggeren van de vijver werd toevertrouwd aan aannemer BVBA Lavaert van Lauwe. Hij klaarde de klus voor 19.700 euro, BTW inbegrepen.

31-07-06

WONEN IN KORTRIJK: wat ik ervan vind

Nog een dikke twee maanden en het zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Als aandachtig waarnemer van Kortrijk en als kandidaat (sp.a-Spiritlijst, 4e plaats) ga ik hier nu en dan mijn ideeën posten voor de komende bestuursperiode. Vandaag schets ik wat ik vind dat er zou moeten gebeuren voor wonen in Kortrijk. Dat is een beleidsdomein dat ik van heel nabij heb gevolgd; ik heb mij immers ingezet als voorzitter van de Kortrijkse sociale huisvestingsmaatschappij Goedkope Woning. Ook in de Stadsontwikkelingsbedrijf Kortrijk, SOK, voorheen Woonregie, was ik actief.

Kortrijk is een aangename stad om te wonen. Er is een rijke verscheidenheid aan woongelegenheden. Je kan er in stad wonen, in de woonkernen van de deelgemeenten en op de buiten. Je kan een appartement betrekken, een rijhuis, een woning in een verkaveling, en er is een groeiende keuze aan moderne woonvormen zoals lofts. De vastgoedprijzen zijn er minder scherp gestegen dan elders. Er is veel openbaar groen en achter de meest grijze gevelrijen zitten veelal huizenblokken die goed voorzien zijn van stadstuinen. Kinderen kunnen er op fietsafstand naar school. Het winkelaanbod is meer dan behoorlijk. En wat ontspanning, sport en cultuur betreft, is Kortrijk Vlaams koploper in het aanbod.

Toch kan het nog heel wat beter. Dat wordt onder meer bewezen doordat de bevolking niet meer groeit - wat ze in de andere centrumsteden wel doet. Er is de onmiskenbare veroudering van de bevolking en een door iedereen erkend tekort aan jonge gezinnen die er zich willen vestigen. 

Stuk nog niet af. Vakantieperikelen...