26-09-06

Kortrijk 11% veiliger in eerste helft 2006

veiligheid

De criminaliteit in Kortrijk is in de eerste helft van 2006 gedaald met 11%. Dat blijkt uit de cijfers die gisteren in de Politieraad zijn bekendgemaakt. De daling, gemeten op basis van het aantal uitgeschreven PV's, doet zich voor in alle klassen misdrijven. Opvallend is de daling met 22% van de misdrijven 'tegen de persoon en het gezin' (slagen en verwondingen, seksuele misdrijven, stalking, weigering bezoekrecht, enzovoort). Geruststellend is de daling van de rubriek 'diefstal met geweld' met liefst 43%.

Er zijn partijen die van veiligheid een thema willen maken in de stembusslag voor de gemeentehuizen. Het is uiteraard een belangrijk aandachtspunt voor het beleid. En ieder feit waarvan een burger het slachtoffer wordt, is er een te veel, alleen al voor de traumatische gevolgen voor het slachtoffer in kwestie en de mensen in zijn omgeving.

Daarom is het verheugend vast te stellen dat de criminaliteit in Kortrijk in de eerste helft van 2006 zowat 11% lager ligt dan in de eerste helft van 2005. In de eerste zes maanden van 2005 noteerden de politiestatistieken in Kortrijk 4017 feiten; een jaar later waren dat er 3592.

Opgesplist over de verschillende soorten misdrijven, kon ik op de Politieraad alleen de cijfers vernemen voor de hele politiezone VLAS (Lendelede en Kuurne incluis). Opvallend is de algemene afname van de diefstallen met geweld en afpersing: van 91 naar 52. Piekmaanden van 20 feiten en meer zoals in de voorgaande jaren zijn in 2006 nog niet genoteerd. Het aandeel van de handtassendiefstallen is enorm afgenomen, met een daling van 32 naar 11 feiten. Verergerd zijn de diefstallen die gewapenderhand werden gepleegd (van 7 naar 12) en de inbraken in gebouwen (van 308 naar 368).

Alle andere soorten diefstallen zijn gelukkig niet gestegen: 42 autodiefstallen zoals vorig jaar, 5 motordiefstallen zoals vorig jaar, 423 fietsdiefstallen i.p.v. 493, 127 winkeldiefstallen i.p.v. 146, 161 diefstallen uit voertuigen i.p.v. 189, en 514 andere diefstallen tegen 635 vorig jaar.

Bij de inbraken in gebouwen, gestegen van 308 feiten naar 368, valt het op dat de inbraken in woningen nauwelijks meer stijgen maar te hoog blijven (188 tegen 186). Opmerkelijk is de algemen toename van het aantal inbraken in niet-woongebouwen: scholen, ontmoetingscentra, welzijnsinstellingen, cafés, sporthallen enzovoort. De inbraken in woningen gebeuren vooral op vrijdag- en zaterdagavond voor middernacht. De kraken in andere gebouwen worden ook uitgevoerd op woensdag en zondag, vooral dan na middernacht.

Een andere ergerlijke stijging valt te noteren bij vandalisme: van 388 naar 465. Deze keer ging het vooral om beschadigingen van wagens. Maar het volstaat dat enkele jongeren met het zot in de kop op tocht gaan om auto's te bekrassen om de cijfers ferm op te drijven.

Een andere in het oog springende stijger is de categorie midrijven tegen de seksuele moraal: van 23 naar 27 feiten. Toch zou normaliter ook hier een daling waar te nemen zijn, ware daar niet die exhibitionist die in verschillende parken een optreden ten beste gaf. Daardoor stegen de feiten van openbare zedenschennis van 22 naar 27. Inmiddels is de dader gevat.

Goed voor de rust in de buurten is de aanzienlijke daling van de misdrijven die onder de term "belaging" vallen: van 94 naar 70 (twee jaar geleden nog 108). Daaronder begrijpt de politie misdrijven zoals stalking, seksuele bedreiging en pesterij.

Zoals al gemeld, blijft het aantal autodiefstallen laag: zoals vorig jaar 42 feiten. Vooral in het weekend loopt het blik op wielen het risico gepakt te worden. Hotspots zijn vooral de grote parkings. Autodieven zijn het meest belust op het merk Ford: 4 Escorts, 5 Fiësta's en 3 andere Fords. Maar ook Mercedes (4 diefstallen), Opel (6) en Volkswagen (4, waaronder 2 Golfs) blijven in trek.

25-09-06

 

 

Advertentie:

GEMEENTERAADSVERKIEZINGEN NOG 12 DAGEN

Kies een kandidaat met een hart voor Kortrijk

 

Uw dagelijkse berichtgever

Marc Lemaitre

lijst 1 sp,a-spirit

4de plaats

23:32 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen |  Facebook |

KVK wil naar eerste en moet dus camera's aanpassen

KV Kortrijk wil naar eerste nationale in de voetbalcompetitie. Voorwaarde daartoe is uiteraard dat de 'kerels' genoeg punten behalen. Maar een koninklijk besluit formuleert een extra voorwaarde: de camerabewaking moet aangepast worden. In plaats van de twee camera's die er nu hangen, moeten er 18 komen. De gemeenteraad ging ermee akkoord dat het stadsbestuur prijs zou vragen bij verschillende installateurs.

KV Kortrijk, die nu in de tweede afdeling van de nationale voetbalcompetitie speelt, wil naar eerste. Ploeg en bestuur komen daar ronduit voor uit. Dat vergt een aantal technische aanpassingen aan het Guldensporenstadion. Zo legt het koninklijk besluit van 22 februari 2006 'betreffende de installatie en de werking van bewakingscamera's in de voetbalstadions' een hele reeks nieuwe regels op. Volgens de toelichting komt die wijziging aan de reglementering er om onruststokers beter te kunnen identificeren.

Momenteel beschikt KVK over twee bolcamera's, een aan elke zijde van de grote tribune. Dat is lang niet meer voldoende. Bovendien zijn beide camera's niet meer zo bedrijfszeker. Voormeld KB eist camera's die het volledige terrein en elk compartiment in detail kunnen filmen, bij dag of bij nacht, in gelijk welke weersomstandigheden. Ook moeten er camera's komen om de ingang en de kantien voor de supporters van de bezoekende clubs in het oog te houden. In elk geval moeten er camera's staan op de plaatsen waar er in het verleden gevochten is.

Die camera's moeten kunnen inzoomen op individuen. De beelden moeten direct kunnen uitgeprint worden en digitaal geregistreerd. Ten slotte is eveneens een onderhoudscontract vereist met een gespecialiseerde firma.

Voor het Guldensporenstadion betekent dat de installatie van een aantal vaste en een aantal beweegbare camera's. Met de vaste camera's kan men in het commandolokaal de ticketverkoop, de in- en uitgangen en de cafetaria bekijken. Die camera's kunnen ook foto's nemen. De beweegbare camera's worden manueel bediend bij incidenten. Op rustige momenten maken zij een virtuele wandeling door het stadion.

In totaal komen er 5 beweegbare bolcamera's (muurmontage, dag/nacht, 26 x optosche zoom), 4 vaste kleurencamera's voor buiten (met auto-irislens), 2 vaste kleurencamera's voor binnen (met auto-irislens), en 7 vaste bolcamera's in vandaalbestendige behuizing. Samen alle toebehoren, registratieapparatuur, printers en commandopost is het een opdracht van 79.769,25 euro (BTW in).

Het stadsbestuur gaat nu prijs vragen bij verschillende installateurs.

24-09-06

ZONDAG 24 SEPTEMBER 2006: potten p(b)akken aan de Gouden Splete

 

Istambul heeft zijn Gouden Hoorn. Kortrijk zijn Gouden Splete. Maar buiten een paar hoogbejaarde Overleienaars, is iedereen die naam vergeten. Van een onvermoed hoekje gesproken! Onvermoed is ook de bewogen geschiedenis van die hoek van de stad. Volg mij naar de Meensepoort, de Mosselbank, de Pottenbakkershoek, de Graaf de Smet de Nayerlaan en de Meensestraat. Zelfs de zoon van de eigenzinnige koning Willem I vond de plek indertijd, 1829, een bezoek waard.

Het is een van de drukste kruispunten van Kortrijk: de Menenpoort. Honderden zo niet duizenden mensen rijden er elke dag achteloos voorbij, niet beseffend hoe interessant het al te grote verkeersplein wel is. Ooit was het de noordwestelijke toegangspoort van de stad, een verdedigingsbouwwerk en later een tolkantoor. En zowel binnen als buiten de stadsvestingen was het een van de levendigste en dichtst bewoonde volksbuurten van Overleie, "la basse ville".

Van die veelzijdige geschiedenis zijn nog altijd sporen te zien, als je wat naderbij gaat kijken. Geen plaats voor een fikse wandeling, wel voor een bezoek waarbij je je nieuwsgierigheid kunt laten prikkelen. Dat kun je zelfs al zittend doen, op een van de mooiste caféterrassen van Kortrijk.

Poort

Op de Menenpoort stond vroeger wel degelijk een stadspoort, de Bissegempoort genaamd, een onderdeel van de wisselende versterkingen die Kortrijk moesten beschermen tegen al die legerbenden die hier voorbijtrokken. Rond 1800 werd de middeleeuwse poort gesloopt en in 1827 vervangen door een elegante classicistische sierpoort die diende als bareel voor het innen van accijnsen (octrooien) op alle goederen die de stad werden ingevoerd.

Het was de Hollandse tijd en de poort werd genoemd naar koning Willem I der Nederlanden. Zijn zoon, erfprins van Oranje-Nassau en de latere koning Willem II, bezocht op 4 oktober 1829, een jaar voor de Belgische opstand, het bouwwerk dat aan zijn vader was gewijd. In 1860 werden de gemeenten in België verlost van de korvee om belastingen (octrooien) te heffen aan de gemeentegrenzen. Het Gemeentefonds werd opgericht om de gemeenten jaarlijks een toelage te geven in vervanging van die octrooirechten. De Willemspoort, die na de Belgische onafhankelijkheid Menenpoort werd genoemd, had dus geen functie meer. In 1874 werden de laatste overblijfselen afgebroken.

Jeanette

De plaats van de poort lag jarenlang braak, maar in 1932 werd er een parkje aangelegd. Ook daarvan schiet niet veel meer over; alles moest wijken voor het autoverkeer, vooral bij de grote verbredingswerken aan de Brugse- en Meensestraat in 1967, waarbij tientallen huizen en herbergen sneuvelden aan de kant van het Astridpark. Maar de grote plataan omringd door struiken van paplaurier is nog een overblijfsel van het parkje.

Onder de plataan staan twee authentieke straatventerskramen. Het ene is een krantenkiosk, waar je voor het krieken van de dag al jouw dagelijkse leesvoer kunt ophalen, het vroegst van heel Kortrijk. Het andere kraam is een van de weinige frietkarren die in onze stad nog op de openbare weg staan opgesteld. De zaak wordt nog altijd uitgebaat door Jeanette, de dochter van Stafke, onze groetenboer van in de Antoon Van Dycklaan in mijn jeugd.

Wat weinigen weten, is dat achter die kramen nog de enige openbare pissijn van Kortrijk te vinden is. De niet goed onderhouden voorziening wordt geapprecieerd door de Overleise supporters van KVK, als ze na een thuismatch en enkele pintjes halverwege op de terugweg zijn aanbeland.

Het is daar altijd een druk verkeersknooppunt geweest. Komende vanuit Overleie (Meensestraat) of vanuit het stadscentrum (Noordstraat) kun je er zowel de weg naar Menen, Moorsele of Heule inslaan, zonder de Graaf de Smet de Nayerlaan te vergeten, die je naar Heule-Watermolen (de oude weg naar Izegem) brengt. Dat was dus een goede ligging voor activiteiten zoals de verhuur van koetsen. Pierre Van Houtte, waard van Au Cheval Blanc vooraan in de Meensesteenweg, verhuurde koetsen tot rond 1900. Ook nu nog tref je in de omgeving van de Menenpoort een paar verhuurders van auto's en vrachtwagens.

Potten bakken

Die hoek van Overleie was vroeger een centrum van potten- en pijpenbakkerij. Verdwenen is de ooit beroemde pijpenbakkerij van de familie De Bevere, gesticht in 1800 in de Meensestraat op de plaats waar de jongste uitbreiding van het Astridpark plaatsvond. In de jaren dertig was het de enige pijpenfabriek van België die de crisis en de opkomst van de modernere sigaretten had doorstaan. De laatste baas, Armand De Bevere was de vader van Maurice De Bever, beter gekend als Morris en geestelijke vader van stripcowboy Lucky Luke. De meeste arbeiders van de pijpenfabriek woonden in de aanpalende steegjes, de Kleine en de Grote Mosselbank, intussen ook al verdwenen.

Aan de overkant van de Meensestraat dreef Constant Willemyns vanaf 1826 zijn pottenbakkerij, waar typisch Kortrijks aardewerk werd vervaardigd in donkergroene, -blauwe en bruine kleuren. Vooraleer die creatieve productie eigen aan onze stad helemaal in de vergetelheid geraakt, zou er toch ooit eens een historische overzichtstentoonstelling moeten komen. Wie voelt zich geroepen?

Die pottenbakkerij lag aan het steegje dat in 1876 de Pottenbakkershoek werd genoemd. Na sluiting van de pottenbakkerij kreeg de Belgische Evangelische Zending in 1931 een bouwvergunning om de fabrieksgebouwen om te vormen tot een Evangelische kerk. De protestantse gemeente nam de naam aan van "de Pottenbakker". De Zending groeide uit een Amerikaans initiatief tijdens de Eerste Wereldoorlog. Protestantse zendelingen brachten troost in de loopgraven van het IJzerfront en zetten hun missie nadien verder. Aan de Meensestraat heeft de Evangelische gemeente eveneens het oude herenhuis van pottenbakkersbaas Willemyns in gebruik.

Mosselbank

Naast de Evangelische kerk heeft de Kortrijkse sociale huisvestingsmaatschappij Goedkope Woning grond kunnen kopen van Gaselwest, de intercommunale voor het beheer van het elektriciteits- en gasnet. Binnen afzienbare tijd komen er 17 sociale appartementen. Aan de overkant van de Meensestraat heeft Goedkope Woning in de jaren negentig een omvangrijk appartementencomplex gebouwd. Het kreeg de naam de Mosselbank, herinnerend aan de beluiken Kleine en de Grote Mosselbank die daar vroeger stonden.

De Grote Mosselbank was eigenlijk een straatje van de Meensestraat naar de Bissegempoortmolen, die tot 1825 stond te molenwieken op de stadswal, nu Astridpark. De Kleine Mosselbank was het steegje met de meest mensonwaardige woonomstandigheden van de stad: zeven huisjes met 1 gemeenschappelijke wc. Onder de bedden werden kippen gekweekt en op een plankje tegen de wand van de enige kamer werd een konijn vetgemest dat stil bleef zitten uit hoogtevrees. Tot in 1959!

Gasfabriek

Aan de overkant van de Pottenbakkershoek liggen de terreinen van Eandis, een werkmaatschappij van Gaselwest. Nog één huisje van het vroegere steegje is in stand gebleven; na een lange periode van leegstand en verval is het weer opgeknapt en bewoond. Op de grond van Eandis/Gaselwest ging in 1837 de Kortrijkse gasfabriek van start. Men maakte er stadsgas voor de straatverlichting en mettertijd ook voor de verlichting en verwarming van bepaalde burgershuizen. Investeerder was Henri Desclée de Maredsous. Stadsgas was een uiterst giftige mengeling en doordat de gasleidingen onvermijdelijk niet geheel lekvrij waren, was het Kortrijkse grondwater in enkele jaren vergiftigd en niet meer drinkbaar. Noodzakelijkerwijs is het stadsbestuur daarna overgegaan tot het leggen van een waterleiding.

Oudere Overleienaars herinneren zich nog de twee grote gascilinders (elk 6.000m³), die op en neer gingen naargelang er gasvoorraden werden ingeblazen. Zij werden pas afgebroken in de jaren tachtig, hoewel er in 1959 al een bolvormige gascontainer werd in gebruik genomen. Na de Tweede Wereldoorlog werd geen gas meer geproduceerd aan de Menenpoort. Eerst liet men stadsgas van de fabriek in Zeebrugge overkomen en sinds 1969 is het aardgas.

Zolang Eandis/Gaselwest de site blijft gebruiken, is er niets aan de hand. Maar op het moment men zal uitkijken naar een nieuwe bestemming, zal men wellicht geconfronteerd worden met zware industriële vervuiling. Bij de productie van stadsgas was een van de afvalstoffen ... cyaankali.

Potten pakken

Maar bij een bezoek aan de Menenpoort gaat je aandacht onweerstaanbaar naar een opvallend café op de hoek van de Meensestraat en de Graaf de Smet de Nayerlaan. De taverne is een voorbeeld van gedurfde hedendaagse architectuur en is geopend in 1997. De zaak draagt de naam 'De Menenpoort', maar staat in de volksmond bekend als 'Potsjemiezens'.

Die oude naam gaat terug op een legendarische uitbater van het vroegere café. Van 1903 tot begin de jaren dertig was Leopold Semeesel er cafébaas. Zijn specialiteit was bier geschonken uit een stenen kan (een 'pot' dus) waarin hij voor de helft bruin en voor de helft blond bier had getapt. Hij betrok zijn bieren van de Kortrijkse brouwerij Lust. Tot 1992 dreven zijn nakomelingen de zaak, waar inmiddels de Bellegemse brouwer Bockor eigenaar was geworden.

Het herbouwde café is een van de pilootprojecten van Bockor. De pleisterplaats is voorzien van een ruim beschut terras met uitzicht op het drukke verkeer op de Menenpoort. Op zomerdagen waan je je er ergens in het zuiden van Frankrijk: zeer gezellig.

Gouden Splete

En hoe zit dat dan met die aangekondigde Gouden Splete? Welnu, in de Meensestraat waren er vroeger tientallen beluiken, steegjes, 'hoeken', 'poortjes' en 'spleten' te vinden: citeetjes vol minuscule arbeiderswoningen. Een van die steegjes was de Gouden Splete, wat nooit een officiële straatnaam is geworden.

Het wegdek ervan, blauwe kasseien, ligt er nog. Het is de ingang vanuit de Meensestraat van de nieuwe Mosselbank, het appartementencomplex van Goedkope Woning. Het steegje loopt tegen de achterkant van de zes eerste woningen van het korte deel van de Graaf de Smet de Nayerlaan, die daar een hoek vormt. Het contrast tussen de werkmanshuisjes en de residentiële woningen in de Graaf de Smet de Nayerlaan moet indertijd zeer groot geweest zijn.

Voor meer foto's zie: http://kortrijkonvermoedehoekjes.skynetblogs.be

23-09-06

Inbreidingsproject Hortensialaan

In de Hortensialaan komt een verkaveling die kan beschouwd worden als een inbreidingsproject. Een gevolg van de taks op onbebouwde percelen? Er komen woningen die nu al te koop worden aangeboden tegen prijzen tussen 150.000 en 220.000 euro.

Vraag aan 10 Kortrijkzanen waar de Hortensialaan ligt, en 9,9 gaan het niet weten. Die 0,1 Kortrijkzaan zal zich vergissen; hij zal denken dat het een straat is in de Sionwijk (waar de bloemenstraten welig tieren zoals de Narcissenlaan, Rozenlaan en Hyacintenlaan). De Hortensialaan is een zijstraat van de Elfdenovemberlaan, Blauwepoortwijk, en dateert pas van 1958.

Het is een doodlopend straatje (uitgerokken pijpenkop) met een groene middenberm. Bij het inrijden van de straat passeer je een boomgaard van Japanse kerselaars. Aan de rechterkant staan relatief jonge rijwoningen. Op het uiteinde bots je op een te koop aangeboden bedrijfsgebouw. En links liggen een paar hectaren onbebouwde weiden. Tot voor kort graasden hier nog paarden. Wellicht zijn die terreinen achteraan de al lang volgebouwde Sint-Denijsestraat onbebouwd gebleven omdat ze de windvangstrook vormden van de verdwenen Sint-Denijskotmolen.

Het is dus schitterende bouwgrond op fietsafstand van het stadscentrum en op een boogscheut van alle mogelijke voorzieningen. Het zou mij niet verwonderen als die gronden nu op de markt komen als gevolg van de invoering van een taks op onbebouwde percelen in Kortrijk. Doordat er nog meer dergelijke occasies te koop worden aangeboden, zijn de grondprijzen redelijk schappelijk. Twee promotoren bieden daar al woningen aan, sleutel-op-de-deur, met een drietal slaapkamers en een garage inbegrepen. De prijzen variëren, grond, bouwkosten en afwerking inbegrepen, tussen de 150.000 en 220.000 euro per pand.

Ik gun de kopers hun succes en ik ben blij dat de stad zich verrijkt met nieuwe woningen zonder dat daarvoor de open ruimte aan de rand van de stad moet worden aangesneden. Toch heb ik wat vragen bij voormelde taks. Het is een operatie waarvan de goede bedoelingen slechts eenmalig kunnen waargemaakt worden. Zoals tijdens de solden: op is op! Als al die percelen, die nu manu militari op de bouwmarkt gegooid worden, verkocht en bebouwd zijn, worden wij opnieuw geconfronteerd met bouwgrondschaarste. Eén generatie vaart er wel bij; laat ons daarmee getroost zijn.

Verkavelingsovereenkomst

De gronden in kwestie zijn erfgoederen van de familie Vanfleteren (Christine en Jacques). Het stadsbestuur verleende hun een verkavelingsvergunning op 31 januari 2006. Met een dergelijke vergunning kun je niet zomaar aan het bouwen slaan. Je moet eerst nog een 'verkavelingsovereenkomst' afsluiten met het stadsbestuur. Dat gebeurde op 16 mei 2006. Volgens artikel 2 van dat contract, moeten de verkavelaars, de Vanfleterens dus, een ontwerper aanstellen volgens de strikte voorwaarden van de stad.

Die ontwerper, bureau Cnockaert van Kortrijk, werkte de plannen uit voor de wegen- en rioleringswerken die er moeten gebeuren. Er komt bijvoorbeeld een extra riool om een rioleringsstelsel te krijgen waarin afvalwater en regen apart worden afgevoerd. Per bouwperceel moeten er twee wachtaansluitingen gemaakt worden. En de bestaande Hortensiastraat wordt aan de kant van de verkaveling heraangelegd: nieuwe greppel, borduren en trottoir.

Het is een werk van 64.700,84 euro (25 werkdagen). De gemeenteraad besliste om die opdracht openbaar aan te besteden. Op kosten van de verkavelaar, welteverstaan.

De promotoren die er nu al huizen verkopen, zijn: Dupont-Korimmo, Doorniksesteenweg 81/7, 8500 Kortrijk en Entro, Brugsesteenweg 253, 8500 Kortrijk. Zie: http://www.entro.be/default.aspx?id=114 en http://www.easy.be/Immo/Goed.aspx?W=1&id=501933 .

22-09-06

Luc Vanden Bogaerde, een veldwerker in de politiek

In het vooruitzicht van de komende gemeenteraadsverkiezingen wil ik even de aandacht trekken op een bijzondere kandidaat op de sp.a-spiritlijst (lijst 1): Luc Vanden Bogaerde op de 16de plaats. De man stond in de jaren tachtig aan de wieg van het bewonerscomité van de Kortrijkse wijk Overleie, Kameleon. Die werkgroep slaagde erin de bevolking van Overleie een beslissende stem te geven in de heraanleg van het Sint-Amandsplein, het Sint-Annabeluik en de Kapellestraat, het hart van de wijk. Luc behoort tot de politiek actieve mensen zoals ik ze graag heb: werkend aan en met de basis. Een gesprek met een politieke verwant.

Luc, vertel eens wat over jezelf. Ben je een echte Kortrijkzaan?

Luc: Ik ben een echte Kortrijkzaan sinds 1986. 49 jaar geleden werd ik geboren in Ooigem, deelgemeente van Wielsbeke aan de Leie. Ik landde hier als onderwijzer aan de afdeling van het Sint-Amandscollege in de gewezen Broederschool op Overleie. We kochten toen een huis in de Vlaanderenstraat op Heule-Watermolen, maar ik woon nu al een tijdlang in het Begijnhof.

Kortrijkser kan niet. Toevallig heb ik zelf mijn lagere school doorlopen in die Broederschool, waarin de Broeders van Oostakker hun uiterste best deden om iedereen mee te krijgen onder leiding van broeder Paulinus. De Overleienaars meester Pattoor en meester Reybroeck zijn bij velen legendarisch. Meester Luc ook?

Luc: Och, ik gaf er les in alle leerjaren. Maar het Sint-Amandscollege heeft die wijkschool intussen verkocht aan een private vormingsorganisatie, en ik vrees dat mijn periode op de speelplaats onder de schutterstoren van Wilhem Tell en met het deurtje naar Vercruysses Poortje, een beetje te kort was. Als jonge onderwijzer kon ik daar wel mijn energie kwijt in de ouderwerking. Gezien het gevecht dat elk schooljaar weer moest geleverd worden voor het voortbestaan van de school, waren er nogal wat ouders te vinden die wilden meewerken.

Kon je jezelf gemakkelijk inburgeren op Overleie?

Luc: Mag ik van mezelf zeggen dat ik gemakkelijk contacten leg? Mijn ervaring als leider in Chiro Jattetoet van Ooigem heeft me die vaardigheid bijgebracht. En in die tijd werden de kinderen na schooltijd nog naar huis begeleid in 'rijen', op Overleie 'rangen' genoemd. Elke dag stapten de kinderen in groep onder begeleiding van een leerkracht naar verschilende richtingen zoals de Meensepoort, het Astridpark en zelfs naar de Grote Markt en de Samenkomst (ver in de Brugsesteenweg). Milieuvriendelijk was dat in elk geval. Ik sloeg al eens een babbeltje met de ouders en de mensen onderweg, en zo kwam ik op de hoogte van de problemen in de wijk.

En van het een kwam het ander?

Luc: 't Is te zeggen: samen met het oudercomité dienden wij een project 'Voor een leefbare schoolomgeving' in bij de Koning Boudewijnstichting. Wij deden dat aan de hand van een knelpuntenlijst die wij hadden opgesteld. Tot onze verrassing werd ons project bekroond met een premie van 15.000 frank. In die tijd liep er op TV een populair kinderprogramma onder de naam Kameleon. Wij hebben die naam dan maar overgenomen voor de werkgroep die wij oprichtten. Een collega die in zijn vrije tijd tekende, ontwierp ons gekende logo (het reptieltje met de gekrulde staart). Iemand die in de buurt woonde, leende ons zijn correspondentieadres. En zo waren wij vertrokken. Van schoolcomité waren wij wijkcomité geworden.

Een comité als een ander, maar in wiens naam spraken jullie?

Luc: Goh, wij hebben de democratie altijd hoog in het vaandel gevoerd. Er was wel een soort dagelijks bestuur, de werkgroep, die voorstellen uitwerkte, maar de beslissingen en de standpunten werden altijd vastgelegd op open wijkvergaderingen waarop iedereen van de wijk werd uitgenodigd. Een van onze eerste beslissingen was om het geld van de KB-stichting te gebruiken voor professionele begeleiding. Wij contacteerden de bureaus Langzaam Verkeer en CIBE.

Gaven jullie daarmee niet het initiatief uit handen?

Luc: Bah neen. Integendeel. Met die professionele hulp konden de ouders en wijkbewoners beter hun wensen formuleren en leerden wij ook plannen ontwerpen die uitvoerbaar waren. Wij werden al vanaf de eerste informatieavond met vzw Langzaam Verkeer op de goede weg gezet. Met al dat schoolverkeer per auto op het Sint-Amandsplein en het Kapellestraatje, leefde de wens naar eenrichtingsverkeer. Maar onze begeleiders leerden ons om niet direct met oplossingen uit te pakken. Zij gaven ons de goede raad om stapsgewijze te werken en eerst eens goed de bestaande toestand te bekijken. Daaruit volgde een knelpuntenlijst en een stappenplan waarbij hoe langer hoe meer mensen uit het wijkleven werden betrokken. Begonnen met ouders en leerkrachten, werkten wij al vlug ook met wijkverenigingen zoals de KWB, het handelscomité, de parochie Sint-Elooi enzovoort.

Maar was het dan niet uiteindelijk vzw Langzaam Verkeer die de voorstellen uitwerkte?

Luc: Helemaal niet. Wij hebben heel veel tijd gestoken in het in kaart brengen van de wijk. Tientallen buurtbewoners en ouders staken een handje toe. Zo maakte Marcel Hallaert op basis van het wijkonderzoek een prachtige video, ingesproken door Radio2-journaliste Katrien Rosseel. De video - nu zou het een DVD zijn - toonde de verschillende knelpunten in de wijk, de tegenstellingen tussen vervallen en sjieke straten, de verkeersproblemen, de leegstaande panden enzovoort. Maar ook leerlingen van onze school deden van alles. Zo maakten zij een foto-album van het wat verwaarloosde Sint-Amandsplein. Voortdurend gingen al die activiteiten gepaard met buurtvergaderingen waarop soms tot 50 mensen afkwamen. Eigenlijk geraakte de school perfect geïntegreerd in de buurt.

Wat haalden al die inspanningen uit?

Luc: Welnu, met die oogst aan waarnemingen kwamen we stilaan naar buiten. Kameleon gaf een persconferentie die een grote weerklank had. Onze eisen kwamen op die manier ter ore van het stadsbestuur en we werden uitgenodigd voor een onderhoud. De stad kon overtuigd worden om het Sint-Amandsplein met aangrenzend Kapellestraatje en Sint-Annabeluik een grote beurt te geven. Het Sint-Amandsplein kon je beschouwen als een autocircuit rond een gazon, dat het grootste hondentoilet van Kortrijk vormde. De oude, dicht verstedelijkte buurt had er weinig aan. Kameleon formuleerde een alternatief waarachter buurt en school stonden.

Het Sint-Amandsplein is inderdaad heraangelegd. Is er rekening gehouden met jullie suggesties?

Luc: Zeer zeker. Wij konden de aangestelde ontwerper, Snoeck & Partners, overtuigen om het plein en de aanpalende straatjes om te vormen tot een groot woonerf. Het plein moest weer de ontmoetingsplaats van Overleie worden. En zo is het ook gebeurd. Op het Sint-Amandsplein is er niet alleen plaats voor ordentelijk geparkeerde wagens, een wens van de vele handelaars in de Overleiestraat, maar ook voor een speelhoek, caféterrassen, kuierplekken en sinds kort ook het monument van De Spatjes. Gelukkig is ook de enorme plataan gespaard gebleven, een waar natuurmonument.

Heeft de werking van Kameleon zich beperkt tot het Sint-Amandsplein?

Luc: Wij zagen het breder. Maar het plein is toch onze strafste stoot geweest. Wij hebben het plein nadien officieel in gebruik genomen met een groot buurtfeest in een feesttent. Sponsors daarvoor zoeken, was nog zo een avontuur. Het was een feest met alles erop en eraan, tot fanfares toe. Veel succes had het optreden van de carnavalgroep uit de Vlasbloemstraat, de Schotten.

Nadien is Kameleon in een hogere versnelling geschakeld. Wij gingen ons moeien in de aanslepende discussie over de Leieverbredingswerken. Die ingrijpende werken gingen maar niet van start en verlamden elke stadsontwikkeling op Overleie. Wij hebben toen zelfs iemand van UNIZO ingehuurd voor een voordracht over: 'Hoe brengen wij een nieuwe dynamiek in tanende winkelstraten?'.

Maar na een jaar of zeven was bij mij het bobijntje af. Wijkwerking is een uitputtende bezigheid. Steeds weer moet je de mensen kunnen motiveren om mee te doen en lang niet altijd haal je resultaten zoals de vernieuwing van het Sint-Amandsplein. Wie zegt overigens dat wijkcomités zich eeuwig moeten voortslepen? Het is ook een kwestie van generaties. Als de ene is uitgeblust, kan het een tijdje duren voor er zich een andere groep actievelingen aandient.

Dat is ook mijn ervaring in die andere uithoek van Kortrijk, de Vaartkant. Met het bewonerscomité Vaart behaalden wij in het begin vlug resultaten; zo kwam er op onze vraag een buurtwerk van de stad. Maar na een jaar of tien constateer je dat je de mensen steeds weer voor dezelfde knelpunten bijeenroept zonder dat er veel bougeert. Tijd om er even mee op te houden, dacht ik dan.

Luc: Maar nu zien we weer aan de kant van de Sint-Denijsestraat schitterende dingen gebeuren van sociale stadsvernieuwing waarin de bewoners hun zeg hebben.

Ja, daar worden miljoenen euro's geïnvesteerd in de verbetering van straten, pleinen en parken. Ik zou hetzelfde wel eens willen zien in stadskwartieren als die rond de Vaart, die eveneens snakken naar vernieuwing en verbetering. Misschien moeten we, na de verkiezingen, weer eens de bewoners mobiliseren om hetzelfde te eisen van al dat moois in de wijk Sint-Denijsestraat-Volksplein-Sint-Elisabeth.

Luc: Doen! Maar lerend uit de ervaringen van Kameleon moet je sterke bondgenoten en professionele bijstand zoeken. En kies niet te vlug voor al te gemakkelijke voorstellen; probeer eerst een overzicht te krijgen van de toestand en maak een stappenplan. Hou de werking van het comité zoveel mogelijk open; laat iedereen die wil meedoen; hou open vergaderingen. En wees een beetje positief ingesteld. Je kan veel meer bereiken bij het stadsbestuur en andere instanties als je het ook eens vanuit hun standpunt en vanuit hun beperkte middelen bekijkt. Wat niet betekent dat je je moet laten manipuleren.

Zie ook: http://luc-in-de-stad.blogspot.com

21-09-06

Bypass-operatie voor verkeer AZ Groeninge

Om het verkeerskluwen op Hoog-Kortrijk te ontwarren is eigenlijk de doortrekking van de Kortrijkse grote ringweg R8 nodig. Maar voor die omvangrijke klus is er in het Vlaamse Gewest nog voor jaren geen geld genoeg. Intussen hoeft men niet bij de pakken te blijven zitten. De stad liet een studie (mobiliteitseffectenrapport ofte 'mober') uitvoeren door studiebureau Tritel. Dat schoof een reeks voor de hand liggende maatregelen naar voren, onder meer een rechtstreekse afslag van de afrit van het Ei naar Kennedypark en fusieziekenhuis AZ Groeninge in aanbouw. NV Arcadis mag al de plannen tekenen.

Het is een constante beleidskeuze van het Kortrijkse stadsbestuur (al sinds burgemeester Lambrecht in de jaren 60) geweest om grootschalige attractiepolen buiten het stadscentrum en aan de overkant van de autostrade E17 bijeen te brengen op 't Hoge. Over de gegrondheid van die keuze kan gediscussieerd worden. Maar die weg is onherroepelijk ingeslagen en intussen trekken diverse activiteiten daar dagelijks lange rijen auto's aan. Denk aan de universiteit KULAK, de campus voor hoger onderwijs Katho, de beurshallen Xpo, het vormingscentrum voor middenstanders Syntra West en de hoofdkwartierenzone Kennedypark.

Recentelijk zijn daar bij gekomen de megabioscoop Kinepolis en de topsporthal Lange Munte. En dan vergeten wij nog de uitbreiding van het Kennedypark, de commerciële zone Beneluxlaan (Decathlon!), het komende crematorium, omvangrijke nieuwe verkavelingen. In volle opbouw is het nieuwe ziekenhuis van AZ Groeninge, waarin op termijn alle ziekenhuisactiviteiten van Kortrijk zullen verzameld worden en dat het verkeer nog sterker zal doen aangroeien.

Mober

Hoewel gelegen aan de autostrade E17, is het wegennet van Hoog-Kortrijk (de naam is een creatie van de intercommunale Leiedal) niet voorzien op die ontstuimige ontwikkeling. Het grote probleem is de verbinding met zowel de E17 als met de R8. Momenteel functioneert een eivormig doolhof, 'het Ei van Kortrijk', als enige verkeerswisselaar tussen de onafgewerkte ring, de autostrade en de ontsluitingswegen als de Beneluxlaan, de Doorniksesteenweg en de Kennedylaan. Het Ei is niet berekend op die opdracht. Alleen de doortrekking van de ringweg R8 tussen de Oudenaardsesteenweg en Walle (ter hoogte van het Ei) kan een definitieve oplossing betekenen, aldus directeur Robert Stock van de stedelijke directie Mobiliteit en Infrastructuur. Maar daarvoor is er bij het Vlaams Gewest geen geld beschikbaar.

Op zoek naar interimoplossingen voor het erger wordende verkeersprobleem op Hoog-Kortrijk liet de stad in samenwerking met de afdeling Wegen West-Vlaanderen van het Vlaamse Gewest, de wegenbeheerder, een mobiliteitseffectenrapport (mober) opstellen door het Mechelse studiebureau Tritel. De studieopdracht werd gegeven in november 2004. Binnenkort wordt een tweede mober-opdracht uitgeschreven, voor de oostkant van het gebied over de E17 (kant Lange Munte).

Kennedylaan

Tritel rondde zijn onderzoek af met een lijst van wenselijke infrastructuurwerken. Om het verkeer naar het Kennedypark en AZ Groeninge gemakkelijker te laten doorstromen, moet er aan het uiterst drukke rondpunt Kennedylaan-Beneluxlaan (het eerste rondpunt na afrit van het Ei) een apart wegje komen (een 'bypass' om in ziekenhuistermen te blijven) met rechtstreekse aansluiting op de Kennedylaan. Dat is een kleine ingreep met zeer gunstige gevolgen: het verkeer met bestemming Kennedylaan-west moet niet meer de rotonde op, die daardoor minder overbelast zal zijn. Voor de aanleg van die 'bypass' hoeft nauwelijks grond van het Kennedybos afgenomen worden. De bestaande brede berm volstaat.

Er moet voorts een tweede rond punt komen in de Kennedylaan ter hoogte van het kruispunt met de Munkendoornstraat. Daarlangs zou dan het verkeer gestuurd worden dat naar een van de 'palazzo's' (de sjieke hoofdkwartieren van de grote ondernemingen van de streek - het woord is van de Italiaanse urbanist Bernardo Secchi) op het Kennedypark moet. Dat verkeer steekt thans de laan over om in te slaan aan het Moysoncentrum; dat wordt onmogelijk gemaakt door de middenberm in de Kennedylaan door te trekken.

De Kennedylaan zelf wordt op volle breedte gebracht tussen de Munkendoornstraat en de Marionetten. Momenteel is dat nog een smalle weg van het landelijke type. Op het einde, aan de Marionetten, komt er nog een derde rond punt, dat ook moet dienen voor de wagens die de uitgestrekte parking van AZ Groeninge op- of afrijden.

Ten slotte komt er tussen de nieuwe kliniek en het Bruyningspad (fietsroute) een nieuwe oprit van het Ei, als kortste verbinding met de E17.

Arcadis

Het Vlaamse Gewest heeft al laten weten geen bezwaren te hebben tegen al die ingrepen. Wel verwacht men dat stad Kortrijk zelf het initiatief neemt door de plannen voor die werken te laten opstellen. De kosten van die studieopdracht en de eigenlijke werken achteraf, zullen verdeeld worden tussen beide instanties. Doordat Kortrijk module 14 van de 'mobiliteitsconvenant' heeft afgesloten met het Vlaamse Gewest, krijgt de stad een tegemoetkoming in de verschillende werken van 40 of 60%.

Het stadsbestuur raamt de ontwerpkosten op zowat 150.000 euro (plus 18.000 euro voor de veiligheidscoördinatie). In tegenstelling met wat gebruikelijk is, wordt voor die ontwerpopdracht geen prijs gevraagd bij verschillende gegadigden. In diezelfde omgeving is thans immers studiebureau Arcadis, Kortrijk, aan de slag voor een hele reeks ontwerpen (360.000 euro) van riolerings- en waterbeheersingswerken. Volgens de stadsadministratie zijn die werken verweven met voormelde wegenwerken. Aangezien de nieuwe (hier als aanvullend beschouwde) opdrachten minder kosten van de helft van de eerste opdracht, kan men ze wettelijk direct toevertrouwen aan Arcadis. Arcadis heeft overigens een ruime ervaring in het ontwerpen van wegeninfrastructuur.

20-09-06

Goud van Entente Florale voor Kortrijk

Kortrijk scoort zeer hoog in een internationale wedstrijd voor bebloemde steden. De jury van specialisten was niet alleen onder de indruk van de grootschalige bebloeming in stad en deelgemeenten, maar viel ook voor de vele vernieuwende projecten zoals het groene standbeeld van Cowboy Henk, de Vlindertuin op de Venning en Stadsgroen Marionetten met inbegrip van het wandelaarspaviljoen de libel.

Vrijdagavond 15 september werd in het Duitse Bad Sackingen de proclamatie gehouden van de 30ste jaargang van Entente Florale. Entente Florale is een internationale wedstrijd voor groen in de steden. Er namen dit jaar 12 landen aan deel (Oostenrijk, Frankrijk, Italië, Tsjechië, Duitsland, Groot-Brittannië, Hongarije, Ierland, Nederland, Slovenië, Kroatië en België) en Kortrijk was geselecteerd om ons land te vertegenwoordigen. 

Kortrijk behaalde de hoogste onderscheiding, een gouden medaille, in het gezelschap van steden als Linz (Oostenrijk) en Beaune (Frankrijk). “Kortrijk situeert zich in de hoogste categorie omwille van de duidelijke visie inzake milieubeleid en de talrijke vernieuwende projecten die de stad realiseert. Ook de massale bebloeming en de omgevingsaanpak van de Leie maakten deel uit van een presentatie die indruk maakte” zo luidde het vrijdagavond in het juryverslag.

De jury van Entente Florale, met vertegenwoordigers van elk deelnemend land, was op 6 en 7 juli te gast in Kortrijk. De leden kregen tijdens de tweedaagse presentatie een 50-tal projecten te zien, waaronder het Stadsgroen Marionetten met de libel, de vlindertuin en volkstuinen op de Venning, de bebloemingsprojecten, de Leieboorden, een aantal gerenoveerde parken, de plantensculptuur Cowboy Henk, de Rozentuin, de groenaanpak op de Lange Munte en het natuurgebied de Kleiputten.

Kortrijk kreeg vrijdagavond ook als enige stad een special award voor de Rozentuin die samen met de provincie West-Vlaanderen wordt uitgebaat. Het is de eerste keer in meer dan tien jaar dat een Vlaamse stad goud behaalt en ook de eerste keer sinds de wedstrijd een nieuwe vorm kreeg.

Oorspronkelijk ging het om een loutere bebloemingswedstrijd. Later werd Entente Florale omgevormd tot een wedstrijd voor algemeen milieubeleid. Als criteria worden gehanteerd : groen en bebloeming, ecologie en leefmilieu, stadsontwikkeling en infrastructuur, cultuur, educatie en sensibilisatie, toerisme en recreatie, participatie en communicatie.