09-07-10

Damast, een nieuw relatiegeschenk op het Kortrijks stadhuis

verilin 1

Op het stadhuis van Kortrijk zit men met een tekort aan relatiegeschenken. Iemand had een zinvol idee: in plaats van voor allerlei gênante gadgets en kookboeken is er gekozen voor een aloud streekproduct: linnen damast. Bovendien is het de bedoeling dat de tafellakens en servetten een designtoets krijgen. Na een vlugge prijs-kwaliteitvergelijking gaat de opdracht naar de firma Verilin uit Heule-Watermolen. De financiering wordt gedebudgetteerd; het zijn de Vrienden van de Musea die de prijs gaan voorschieten. Het gaat om een opdracht van 23.541 euro.

Damast

De Cel Protocol van het Kortrijkse stadhuis liet aan het stadsbestuur weten door zijn relatiegeschenken te zitten. De Cel organiseert alle recepties met inbegrip van officiële ontvangsten, zoals indertijd van de beruchte Silvio Berlusconi (19 oktober 2001, op vraag van zijn vriend en toenmalig burgemeester Stefaan De Clerck). Nog geen jaar geleden kocht het stadsbestuur voor een 13.000 euro prent- en kookboeken van het inmiddels al ter ziele gegane VTM-restaurant Dell'Anno (zie mijn eerder stuk). Maar die kan men nu bezwaarlijk nog meegeven als bijvoorbeeld nogmaals de ontslagnemende Nederlandse premier Balkenende het stadhuis met een bezoek zou vereren. Wat het lot is van die boeken (1000), is zelfs voor de Cel Protocol nog een raadsel.

Op het stadhuis had men thans het zeer zinvolle idee terug te grijpen naar een aloud streek- en zelfs stadsproduct: linnen damast. Toen rond 1500 de Kortrijkse lakenproductie (wol) ten onder ging aan protectionisme en godsdiensttroebels, vond de plaatselijke textielbedrijvigheid in het linnen (vlas) nieuwe bestaans- en ontwikkelingsmogelijkheden. Een van de verfijnde vormen van linnen is damast: monochrome stof waarin toch een dessin wordt geweven. Dat dessin is door de lichtinval vanuit een bepaalde hoek zichtbaar, bijvoorbeeld als men op een damasten tafelkleed kijkt terwijl men aan tafel zit.

Le Corbusier

Op voorstel van de Cel Protocol is voor de nieuwe relatiegeschenken gekozen voor tafellakens en servetten in 100% linnen damast. Het ontwerp is het resultaat van een gericht optreden van de overigens heel discrete vzw Designregio, onder leiding van designmeester en ex-directeur van de biënnale Interieur Marc Dubois. Hij liet de damastdessins uitwerken door de befaamde interieurontwerpsters Marie Mees en Cathérine Biasino. Beide design-iconen lieten zich al vaker inspireren door wat Le Corbusier 'le jeu savant des formes sous la lumière' noemde. En wat is damast anders dan een geweven spel van licht?

Voor de bestelling werd prijs gevraagd aan drie gespecialiseerde luxe-weverijen: Verilin uit Heule-Watermolen (site), Slots Pure Textiles uit Vichte (site), en Textiellab Tilburg (een textielmuseum dat ook op bestelling produceert, zie site). Het Nederlandse Textiellab moest onmiddellijk de rol lossen omdat men daar niet de gewenste breedte kan weven - ze zijn meer gespecialiseerd in vlaggen en dergelijke. Slots boodt een gunstiger prijs. Maar Verilin stak erbovenuit met zijn hogere afwerkingsgraad en de kwaliteit van zijn puur Belgische linnen.

Museumshop

Het luxetextiel wordt verpakt in geschenkdozen met een woordje uitleg over damast. Op het stadhuis wil men ineens 100 tafellakens en 800 servetten. Daarmee moet men twee jaar voort kunnen.

Het gaat om een niet onaanzienlijke uitgave van 23.541 euro. Maar het stadsbestuur hoeft niet meteen in de stadskas te graaien. Het blijkt eigenlijk te gaan om een initiatief van de vzw Vrienden van de Musea, die damasttextiel te koop zal aanbieden in de museumshop van het Broelmuseum, het Vlasmuseum en Kortrijk 1302. De stad zal van die voorraad afnemen naar gelang de noodwendigheden en pas dan de kostprijs betalen aan de museumshop.

verilin22

05-07-06

Lelijke parking Kasteelstraat: nog een jaartje

De stad huurt van in 1999 een parking op de hoek van de Kasteelstraat en de Oude Kasteelstraat. Die parking kwam tot stand na afbraak van twee oude panden. De eigenaars wilden de gronden verkopen aan de stad. Maar het stadsbestuur nam de wijze beslissing daar niet op in te gaan. Nog een jaartje geduld en het lelijke gat in het stedelijke weefsel van een van de oudste wijken van de stad kan weer toegebouwd worden.

Zowel de Kasteelstraat als de Oude Kasteelstraat verwijzen naar een elegante burcht, 'waterkasteel', die van 1394 tot 1430 gebouwd werd door Filips de Stoute aan de Leie ter hoogte van de huidige Vismarkt. De versterking werd na het Verdrag van Regensburg, een pauze in de langdurige schermutselingen tussen Frankrijk en de Habsburgse keizers, opgeblazen in 1684 door Franse genietroepen. En de overdekte vismarkt is ondertussen ook al lang verdwenen. Maar het pleintje wordt wel prachtig weerspiegeld in de glazen gevel van het Hospitaal aan de overkant van de Oude Leie.
 
De Kasteelstraat en de Oude Kasteelstraat behoren tot de wijk tussen het Stadhuis en de Rijselsestraat en de Oude Leie. Het is een van de oudste wijken van de stad intra muros, en dat kun je er hier en daar nog aan merken (smalle straatjes, oude panden of fragmenten van oude panden enzovoort - ooit moet ik hier toch eens een 'onvermoed hoekje'-stukje van maken). De buurt ligt evenwel buiten het normale circuit van bezoekers en passanten. Het voordeel daarvan is dat het er zeer rustig is. Het nadeel is dat je vaak te laat merkt dat er weer een interessant stuk bouwkundig erfgoed is gesloopt om plaats te maken voor een flatgebouw in zogenaamd 'tijdloze' architectuur.
 
Begin 1999 sloot de stad een huurovereenkomst met de eigenaars van de twee stukken braakliggende grond op de hoek van de Kasteelstraat en de Oude Kasteelstraat. Het ene stuk is eigendom van de familie Hollebecq, het andere van nv Jaminex. Op die gehuurde terreinen richtte de stad een parkeerterrein in voor het stadspersoneel, op wandelafstand van het stadhuis. De stad betaalt 5.000 frank per gerealiseerde parkeerplaats. geïndexeerd is dat 1.148,64 euro per jaar aan de consoorten Hollebecq en 3.082,13 euro per jaar aan nv Jaminex.
 
Beide eigenaars boden de terreinen al te koop aan aan de stad. Het stadsbestuur gaat daar niet op in. Het is immers de bedoeling voor het stadspersoneel plaatsen te reserveren in stedelijke parkings zoals de Schouwburgondergrondse. Ook wil men het woon-werkverkeer eens grondig bekijken en eventueel een beetje organiseren zodat er minder autoverkeer op gang blijft.
 
Maar om alles goed te kunnen plannen heeft de stad nog een jaartje nodig. Daarom zijn de huurcontracten met beide eigenaars voor een laatste jaar verlengd, tot 30 september 2007. Daarna kan de gapende wonde in het stedelijk weefsel in die interessante wijk weer gevuld worden, met hopelijk een verantwoord project.