26-09-12

De grootste verrassing in de Kortrijkse stembusslag: Axel Weydts

Axel klein 2012.JPG

Voor wie de stedelijke politiek in Kortrijk al een tijdlang volgt, is Axel Weydts op de sp.a-lijst onmiskenbaar de grootste verrassing. Het is alsof een grondstroom zich verlegt, zonder dat iemand daar op bedacht was. De jeugdleider van chiro Sint-Jan brengt in zijn zog een resem maatschappelijk geëngageerde jongeren mee naar de progressieve lijst. Bovendien is hij de kleinzoon en het petekind van een van de sterkmakers van ACW-Kortrijk, Joël Devos. Diezelfde stemmentrekker lanceerde bij zijn afscheid zijn neefje, ... Lieven Lybeer. Inmiddels is Lybeer ook al gewezen interimburgemeester. Axel had zijn redenen bij zijn intrede in de sp.a, onder andere oprechte verontwaardiging. En het is niet bij een simpele aansluiting gebleven. Axel Weydts is volop aan de lokale afdeling gaan sleuren, tot hij zelfs voorzitter werd. Ouwe rotten in de Kortrijkse politiek zoals Philippe De Coene en ikzelf (nog ouder, hihi) hadden ons geen betere versterking kunnen dromen.

Verontwaardiging

De keuze van Axel Weydts voor de sp.a in Kortrijk is gebaseerd op pure verontwaardiging. Hij groeide nochtans op in een familie waarin de Kortrijkse gemeentepolitiek bijna elke dag op tafel kwam. Grootvader Joël Devos was een van de grote stemmentrekkers van 'De Gilde' (zoals het ACW in Kortrijk wordt genoemd), de arbeidersvleugel van CVP/CD&V. Bij zijn eerste verkiezing in 1971 op de christendemocratische lijst haalde Joël Devos meteen 6000 voorkeurstemmen. Pas in 1982 mocht hij zijn aangroeiend stemmenkapitaal verzilveren in een schepenambt. Politiek was voor Axel als kind de niet aflatende interne strijd tussen de Gilde en de Middenstand (Unizo, Boerenbond en Kristelijke Werkgevers) in de CVP/CD&V.

Axels blik op de Kortrijkse politiek verbreedde naarmate hij volwassener werd. Actief in de Jeugdraad zag hij Bert Herrewyn, een tijdlang voorzitter van de raad, in 2006 de stap zetten naar de socialisten. Bert kreeg alle kansen in het Textielhuis en is toen ook verkozen. Voor het eerst in de Kortrijkse geschiedenis zag Axel Weydts precies in die periode een andere partij dan de CD&V mee besturen. Wat hij te zien kreeg van de sociale, vooruitstrevende inbreng van enig socialistisch schepen Philippe De Coene, stond hem wel aan.

In de verkiezingen van 2006 ging de sp.a-Spiritlijst opmerkelijk vooruit. Maar de blijdschap van Axel Weydts sloeg om in verbazing en uiteindelijk verontwaardiging toen CD&V-kopman Stefaan De Clerck de roden - die zes jaar lang constructief met hem hadden samengewerkt - zonder pardon uit de meerderheid stootte ten voordele van de blauwen. VLD'er Vincent Van Quickenborne was bereid een halve schepenzetel minder te aanvaarden dan de sp.a vroeg. Resultaat: van de 10 te verdelen posten (burgemeester, 8 schepenen CD&V, OCMW-voorzitter) behield CD&V met 18 zetels 8,5 bestuursposten en VLD met 9 zetels 1,5. Van een totaal onevenredige verdeling gesproken.

Op datzelfde moment heeft Axel Weydts zich een partijkaart van sp.a aangeschaft: "Met zo'n trouweloze coalitiepartner lijkt het wel alsof de vorming van een stadsbestuur niets meer is dan een spelletje van bieden en afbieden op een rommelmarkt! Zo kwaad was ik dat ik die nacht bijna geen oog heb dichtgedaan. 's Anderendaags heb ik dan direct Bert Herrewyn opgebeld met de vraag om lid te kunnen worden van Animo, de jongeren van sp.a".

Pépé Joël Devos

Axels moeder, Hilde Devos is een van Joëls vijf dochters. Axel is dus het kleinkind van de legendarische stemmentrekker van De Gilde. Joël is zelfs zijn dooppeter. Pépé Joël zelf is de zoon van een van de pioniers van het ACW in Kortrijk, Floris Devos. De man was 'broodvoerder' van de coöperatieve bakkerij Het Volk. In die tijd stonden werkmensen die zich niet wilden neerleggen bij hun armzalig lot voor een moeilijke keuze: ofwel werden ze socialist, ofwel gingen ze naar De Gilde, aanvankelijk een katholieke reactie op het opkomende socialisme. Floris Devos, een diepgelovig man, koos voor de katholieke arbeidersbeweging. Wat hem niet belette om op zijn broodronde nu en dan pinten te gaan drinken met socialistische concullega's van de coöperatieve Het Volksrecht.

Joël was van kindsbeen af actief in die katholieke arbeidersbeweging. Hij vond er ook werk toen hij door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn studies van onderwijzer moest opgeven. Als zeer gedienstige loketbediende van de Christelijke Mutualiteit scoorde hij zoals gezegd opvallend veel voorkeurstemmen bij de lokale verkiezingen (meer dan 6000 in 1971). Niet iedereen in het ACW kon daarbij zijn jaloezie de baas. In 1982 kon de lokale CVP-top niet meer voorbij aan dat torenhoge aantal voorkeurstemmen, en Joël werd schepen na een tumultueuze stemming in de gemeenteraad waarbij het verwachte verraad van enkelen in de meerderheid werd gecompenseerd door socialistische meestemmers. Joël bleef schepen tot 1995.

Bij zijn afscheid lanceerde Joël Devos op de CVP-lijst zijn neefje Lieven Lybeer. Ook Lieven haalde direct veel voorkeurstemmen. "Het ligt voor de hand dat pépé Joël mij liever ook in de ACW-rangen had zien optreden." zegt Axel : "Maar uit de vele gesprekken met hem kan ik opmaken dat hij toch blij en trots is dat zijn petekind in de Kortrijkse politiek is gegaan". Zo kreeg Axel van Joël te horen: "Ik ben vooral content, jongen, dat je bij een partij bent gegaan die opkomt voor de mens in de straat".

Joël zal dus op 14 oktober voor de keuze staan: een stem voor zijn kleinzoon en petekind Axel of een stem voor zijn politieke opvolger Lieven. Intussen maakt hij reclame voor ... allebei. In zijn voortuin in de Berkenlaan staan zowel borden van Lieven en de Gilde als van Axel en zijn rode vrienden. Waar is de tijd dat de kiezers konden panaceren (stemmen voor kandidaten op verschillende lijsten)? In het sportieve duel Axel/Lieven wordt er nu al gepanaceerd met vensteraffiches. Veel familieleden en gezamenlijke kennissen hangen de kop van allebei aan hun raam!

Een dergelijke 'doorbraak' heeft men in Kortrijk, dat al 150 jaar en meer wordt bestuurd door katholieke partijen, nog nooit meegemaakt. Een eerdere barst in de christendemocratische burcht was er in 2006 al; toen nam Ruben Mayeur, de kleinzoon van de Kortrijkse ACW-burgemeester Arthur Mayeur een plaats in op de sp.a-lijst. Axel: "Denk nu niet dat de familie ten prooi valt aan een eeuwige vete. Ik alvast wil de relaties menselijk houden. Ik hoop op wederzijds respect voor elkaars inzet, zonder daarom de politieke meningsverschillen toe te dekken".

Voor alle duidelijkheid: persoonlijk is Axel nooit actief geweest binnen ACW of CD&V. Hij staat erop te beklemtonen dat hij geen overloper is, een politieke praktijk die hij verafschuwt.

Axel en zijn peter 2012.JPG

Kosovo

Met zijn 30 jaar is Axel nog pril in de politiek. Als je zijn cv bekijkt, leek weinig hem te leiden naar die politiek. Na enkele jaren electromechanica aan het PTI, deed hij op 16-jarige leeftijd een ingangsexamen bij Defensie. In Saffraanberg, een school van het leger in Sint-Truiden, volgde hij electronica, met een specialisatiejaar Avionix F16. In die militaire school kwam Axels verantwoordelijkheidsgevoel al eens bovendrijven - niet evident in het leger. Er bestond daar een overlegorgaan tussen het commando en de leerlingen. Niemand van de leerlingen durfde daarin gaan zetelen, tot Axel het zich aantrok. Een probleem waarmee de leerlingen werden geconfronteerd was de langdurige afwezigheid van een leraar wiskunde. Axel trok met het probleem rechtstreeks naar de kolonel. En hoewel die in zijn openingsspeech in het begin van het jaar had gezegd "mijn deur staat altijd open", liep Axel een straf van drie weken op omdat hij de 'hiërarchische weg niet had gevolgd'. Maar kort daarop kregen wij wel weer een leraar wiskunde, zegt Axel fijntjes.

Geslaagd in het officiersexamen specialiseerde hij zich in logistiek, zeg maar de bevoorrading van de troepen. Met die opdracht trok hij tweemaal op buitenlandse missie als luitenant bij het logistieke korps: vier maanden Macedonië en vier maanden bij de Navo-vredesmacht KFor in Kosovo.

Axel blikt er met enige weemoed op terug. Hij moest er bijvoorbeeld het nodige aankopen op de lokale markt. Die zware verantwoordelijkheid bracht hem in nauw contact met de plaatselijke bevolking en dat leverde hem een almaar bredere kijk op op het leven. Over politiek moest je in dat gebied vol spanningen niet beginnen. Te veel mensen hadden er verschrikkelijke dingen meegemaakt. Een dergelijke ervaring scherpt wel de flexibiliteit aan. Ondanks de moeilijke omstandigheden en de schaarste moest het leger ook daar de Belgsiche regels van overheidsopdrachten naleven bij zijn aankopen. Minstens moest Axel bij elke aankoop de concurrentie laten spelen tussen de verkopers.

Intussen heeft zijn loopbaan wel een politieke wending gekregen. En dat wilde hij wel heel graag. Het was zijn droom om van de politiek, waarin hij 'achter zijn uren' zo mee bezig was, op een of andere manier ijn job te kunnen maken. Gedetacheerd door het leger is hij aangeworven op het kabinet van federaal vice-premier Johan Vande Lanotte, sp.a. Hij fungeert er als een soort verbindingsman met West-Vlaanderen. Hij volgt er de dossiers op die een weerslag hebben op de lokale besturen; hij beantwoordt er de lokale vragen aan de bewindsman, en hij begeleidt de minister op zijn werkbezoeken aan de provincie, met inbegrip van de lokale perscontacten.

Chiro

Zoals zoveel jongeren ontwikkelde Axel zijn zin voor maatschappelijk engagement in de jeugdbeweging, in de chiro in zijn geval. Nu heb ik zelf wel mijn kortebroekjaren doorgebracht in die chirojeugd (in voorhistorische tijden in Overleie), maar men kan toch niet zeggen dat die organisatie ooit een toegangskanaal is geweest naar de socialistische beweging, integendeel. Zonder dat er echt veel inspanningen zijn geleverd door de Kortrijkse sp.a, heeft zich plots een hele generatie sociaal actieve jonge mensen vanuit precies die onverwachte hoek aangeboden om in Kortrijk bij de sp.a (èn de jongerenclub Animo) politiek actief te worden. Ze zijn er met open armen verwelkomd. Uit het verhaal van Axel kunnen we misschien wat redenen ontdekken waarom die jongeren zich tot de sp.a wenden.

Axel Weydts liet zich als broekje van 6 meetronen naar de chiro van Sint-Jan en hij bracht er zijn hele jeugd door tot hij op een dag constateerde dat hij 23 was. Hij was drie jaar hoofdleider van de vrolijke bende. Hij heeft er pas afscheid genomen toen hij op buitenlandse missie moest vertrekken. Toch is hij dan nog eerst meegegaan op kamp, als 'kookouder' - koken is toevallig zijn grootste hobby. Axel geniet nog na van 'die fantastische chirotijd' waarin hij met vrienden zoals Kasper Devroe zich volop kon uitleven in het organiseren van allerhande activiteiten en het animeren van een groep uiteenlopende jonge mensen. De 'leidersvergaderingen' op vrijdagavond in het lokaal Ten Akker in de Goedendaglaan - intussen gesloopt en vervangen door appartementen - liepen steevast uit tot een gat in de nacht. "Eigenlijk hadden wij daar onze eigen jeugdclub zonder dat het die naam had" zegt Axel.

Is de chiro niet uitgesproken katholiek? Axel Weydts beschrijft de leidersploeg waarvan hij deel uitmaakte als pluralistisch, met een uitgesproken respect voor gelovigen. Zelf noemt hij zich vrijzinnig (hij is lid van het vrijzinnig ontmoetingscentrum Mozaïek). In de chiro van Sint-Jan speelden ook heel wat moslimkinderen mee en niet-gedoopte vrijzinnigen. Het compromis met de katholieke oorsprong van de chiro bestaat uit een jaarmis en een mis op het zomerkamp. Met proost Michel Roggeman heeft Axel nog altijd goede contacten. Het sleutelwoord is respect, aldus Axel.

Wat is dan het geheim van die onverwachte aantrekkingskracht van de sp.a op bepaalde jongeren? Wel, zegt Axel, de partij zoals ze is geëvolueerd biedt genereus kansen aan jongeren die zich willen inzetten voor de samenleving. Zo kon hij na zijn aansluiting probleemloos lid worden van het bestuur, zonder veel bureaucratische tralala. "Wie actief wil meewerken, is welkom" verklaart Axel: "en dat is ook mijn opvatting van partijpolitiek". Zijn enthousiasme en zijn ervaring in organiseren en animeren is niet onopgemerkt gebleven in de Kortrijkse sp.a. Axel Weydts is daardoor met unanimiteit benoemd tot lokaal partijvoorzitter.

Axel is niet de enige van chiro Sint-Jan die de stap gezet heeft naar de sp.a. Maar ook uit andere chiro-afdelingen, uit andere jeugdbewegingen en jeugdclubs is er volk gekomen. "Eigenlijk is het pure netwerking", aldus Axel: "het zijn maten die meekomen en maten van maten". Zo krijg je op de duur een generatie binnen natuurlijk.

Moorseelsestraat

Axel 22 2012.JPG

Intussen is Axel, getrouwd en al, verkast naar de Vlasbloemstraat. Hij is er zich letterlijk aan het ingraven, in een van de volkrijkste buurten van Overleie. De woning die hij daar gekocht heeft met zijn echtgenoot John Deloof, zijn ze grondig aan het verbouwen. In volle kiescampagne moeten ze het zonder keuken stellen - jeugdige overmoed (grijnsje)!

Maar ook figuurlijk liet Axel er in zijn nieuwe buurt geen gras over groeien. Achter zijn eigendom sloopte het stadsbestuur de gewezen textielfabriek Callens voor de bouw van een nieuw logistiek centrum (Depot 102). De mensen van de Vlasbloemstraat, de Moorseelsestraat en de Garenstraat waren beducht voor de gevolgen voor hun woonomgeving. Een bewonerscomité werd opgericht, waaraan Axel volop meewerkt. Dat comité volgt ook met argusogen mogelijke ontwikkelingen in het dossier van de N328, een invalsweg die CD&V nog altijd wil realiseren en die de buurt zou doorkruisen. In compensatie voor de verwachte stijging van de verkeersdruk in de straat (aan- en afvoer van stadsmateriaal) werd de Vlasbloemstraat op vraag van het comité heraangelegd. In de Moorseelsestraat heeft men alleen de trottoirs vernieuwd. Het comité blijft aandringen op ernstiger maatregelen om de snelheid van het verkeer in de Moorseelsestraat af te remmen.

Uit het comité groeiden ook allerhande plezierige buurtinitiatieven, zoals de jaarlijkse verrassingsreis met café De Vlaskapel. De droom leeft om er ooit een heus wijkfeest op poten te zetten.

Die lokale binding zoekt Axel Weydts ook in de sp.a. In het noorden van Kortrijk (Heule, Overleie, Bissegem) bestaat nog altijd - stilaan een unicum! - een levende 'socialistische gemeenschappelijke actie'. Onder het voorzitterschap van Georges Soubry komt met tweemaandelijks bijeen in het ontmoetingscentrum De Vonke, met de sympathisanten van de partij, de vakbond, de vrouwenbeweging en de mutualiteit. Die vriendengroep heeft Axel omarmd en hij draait er mee, tot en met het uitschenken van de koffie. Zelf zegt hij het heel belangrijk te vinden over een reële achterban te beschikken. Blijkbaar is hij die goed aan het opbouwen.

In de stembusslag voor de Kortrijkse gemeenteraad staat Axel op plaats 6 op de sp.a-lijst. Voor de provincielijst is hij lijsttrekker; ook daarmee loopt hij in het voetspoor van zijn peter en grootvader Joël Devos, die van 1978 tot 1994 provincieraadslid was.

Commentaren

Wienhad erdat nu kunnen peinzen ?

Gepost door: Roger | 03-10-12

De commentaren zijn gesloten.