29-04-12

Zondags Kortrijk (ansicht 28)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

Mezennestje1.JPG

Het is bijna mei, en in die maand leggen alle vogels een spreekwoordelijk ei. Ik vermoed dat het alleen de vrouwelijke exemplaren zijn. Bij Freddy Clauw in de Olmenlaan is dat al enkele jaren in zijn vroegere brievenbus.

Zeven zakjes doorzichtig vel richten zich meteen op als Freddy het deurtje van zijn vroegere brievenbus voorzichtjes opent, met evenveel fluorescerend gele opengesperde snaveltjes. Ze zijn niet gemakkelijk te trekken die nerveuze opdondertjes; stilzitten staat niet in hun genetische code.

Maar Freddy (auteur volgende foto) heeft blijkbaar een vastere hand dan jullie dienaar - het zijn er dus wel degelijk 7:Foto Freddy.jpg

Voor de op- en afvliegende pa en ma koolmees maken die oversizede bekken het heel duidelijk wat er van hen wordt verwacht: eten! De minuscule jongen liggen op zowat twintig centimeter zacht groen, mos vooral, afgewerkt met een bovenlaagje dons en haartjes - en 't zou mij niet verwonderen als daar ook haartjes bij zijn die Freddy's hondje César op de koer heeft achtergelaten.

Het spektakel keert elk jaar terug. Het is alsof die, toch wel ongewone, nestplek in het collectieve geheugen van een stam koolmezen is opgeslagen. Toch wel een markant voorbeeld van hoe bepaalde vogels zich aanpassen aan de oprukkende verstedelijking.

Mezennestje4.JPG

Freddy woont in de sociale woonwijk Nieuw Kortrijk, door oude Kortrijkzanen soms ook 'Korea' genoemd, naar de oorlog die woedde op het moment van de bouw van de wijk. Met geld van de eerste wet-De Taeye bouwde de stedelijke sociale huisvestingsmaatschappij Goedkope Woning in 1951-1955 een sociale wijk op een waterzieke uithoek van de in de jaren dertig begonnen stadsuitbreiding Nieuw Kortrijk. Disten Pulle, alias Vlasmuseumoprichter Bert Dewilde, omschreef het gebied in een beroemd cursiefje in het weekblad Atlas in 1953 als 'Kortree Plaaze in 't Ingels' (Kortrijk aan Zee). Bij de ophoging van het gebied heeft men de tuinen achter de sociale woningen vergeten. 's Winters hebben de bewoners soms water tot aan hun achtergevel. 

De wijk is merkwaardig om meer dan een reden. Hoewel het allemaal woningen zijn in dezelfde stijl - traditionele baksteengevels -, was het een mengeling van huur- en koopwoningen. De huurders kregen bovendien het recht hun woning na verloop van tijd aan te kopen met aftrek van een deel van de huur die ze al betaald hadden (zogenaamd BA-woningen, vlug afgeschaft wegens onbetaalbaar voor de overheid).

Hier zag men ook voor het eerst een type woningen opduiken dat naderhand heel populair zou worden in Kortrijk: rijhuizen met keldergarages en met de living op een halve verdieping boven het straatniveau. Nog meer vooruit op de tijd waren de 'duplex-woningen', waarin twee gezinnen boven elkaar gehuisvest werden, een soort kangoeroewoningen avant-la-lettre hoewel ze door de maatschappij nooit op die manier zijn uitgebaat. Freddy woont in een dergelijke duplex, in het gelijkvloerse appartement.

De huurwoningen in de wijk zijn heden ten dage dringend aan renovatie toe. Wijkbewoonster Petra Demeyere, sp.a-gemeenteraadslid, bracht die verwaarlozing een tijd geleden in de gemeenteraad ter sprake.

Olmenlaan Freddy.JPG

De woningen hadden eerst allemaal een ingebouwde brievenbus in de gevel. Maar met al die voortuintjes en trappen eiste de Post bussen tegen het voetpad. De meeste bewoners hebben hun oorspronkelijke bussen dan ook toegemetst of gebarikadeerd met plaklint. Freddy niet. En hij vindt het jammer dat niet meer van zijn buren zijn voorbeeld volgen en hun afgedankte brievenbussen ter beschikking stellen van het gevederde volkje.

In de wijk is de zorg voor de natuur nochtans opmerkelijk. Een buurtcomité maakte onder de vleugels van Natuurpunt Kortrijk van een strook restgrond tussen de wijk en een hoge beboste oprit van de Kortrijkse ring een stadsreservaatje, de 'Natuurtuin Gilbert Desloovere'. Freddy's tuin paalt aan die weelderige begroeiing, tot zijn groot genoegen. "Het is nog niet te laat voor de natuur" zegt Freddy: "maar het is toch de hoogste tijd om ze in stand te houden".

Mees.JPG

Nu is het leuk te zien dat de mezenpopulatie in de wijk stevig is en zelfs nog aangroeit, niet alleen door Freddy zijn brievenbus maar ook door de vele nestkastjes die overal worden opgehangen. Anders is het gesteld met de mussen. Er zijn er nog, in tegenstelling tot veel andere plaatsen in Kortrijk, maar toch veel minder dan ooit. Een van de oorzaken van de achteruitgang zou het gebrek aan nestmogelijkheden zijn. De daken zijn zodanig geïsoleerd dat er geen gat meer te vinden is waarin mussen kunnen nestelen.

Misschien moet er eens gedacht worden aan een stedelijke premie voor mussenpannen. De Kortrijkse dakpannenproducent Koramic (Wienerberger) heeft die altijd in zijn assortiment gehad. Hier en daar zie je er nog op daken maar niet op vernieuwde. In Kortrijk bestaat thans al een premie voor de bescherming van zwaluwnesten. De mussen behoren toch ook tot het aloude stedelijke natuurerfgoed?

mussenpan.JPG

Foto Freddy2.JPG

26-04-12

Tante Trees, het Pradopark, Kortrijks eerste stadsvernieuwingsproject, aan haar lot overgelaten

stoomketel Prado2.JPG

De bewoners van de jonge volkswoningenwijk Pradopark, ooit het project 'Tante Trees', tussen de Zwevegemsestraat en de Sint-Denijsestraat in Kortrijk zijn het beu. Hun nieuwe wijk, nochtans een mooi voorbeeld van sociale stadsvernieuwing - dat in Kortrijk niet meer werd herhaald - blijft na twintig jaar kampen met tal van kinderziekten. Een schrijven aan het stadsbestuur wordt niet beantwoord. Een petitie met vijftig handtekeningen haalt tot nu evenmin iets uit. Zij vragen nochtans niets anders dan enkele kleine maatregelen die van hun wijk een aantrekkelijke, nette en veilige omgeving kunnen maken voor bewoners, bezoekers en spelende kinderen.

Petitie

Op 2 maart 2012 schreven een drietal bewoners met adres in Klakkaardsreke, Klakkaardsplein en Steyts Koer een klassieke brief aan het stadsbestuur. Omdat er geen antwoord op kwam, stuurden zij een e-mail naar het stadhuis op 11 april. Ook daarop geen respons. Vandaar dat er een petitie werd georganiseerd waaronder niet minder dan vijftig handtekeningen werden verzameld, bij gezinnen uit Klakkaardsreke, Jan Sabbestraat, Steyts Koer, Zwevegemsestraat, Sint-Denijsestraat, en Klakkaardsplein.

Nu maar afwachten of het stadsbestuur de klachten van de wijk ernstig neemt. Alvast zal ik het stadsbestuur in de volgende gemeenteraad interpelleren over zijn reactie op het verzoekschrift van de bewoners van het Pradopark.

Tante Trees

De nieuwe wijk op de terreinen van de vroegere textielfabrieken Vlaamse Textielweverij (VTW) en Prado, van de familie Sabbe en de aansluitende sloppen met onderkomen textielarbeidershuisjes is een initiatief geweest in de jaren negentig van de Zuid-West-Vlaamse Sociale Huisvestingsmaatschappij (voorzitter Marc Olivier). Daartoe schreef de maatschappij een architectuurwedstrijd uit die werd gewonnen door het project onder de schuilnaam Tante Trees, van de architectenassociatie Henk De Smet en Paul Vermeulen. De oude stoomketels van de Pradoweverij en de monumentale fabrieksschouw werden als 'landmark' in het midden van het park bewaard.

Pradopark.jpg

Voor de realisatie van meer dan honderd koop- en huurwoningen vond de Zuid-West-Vlaamse compagnons bij het Kortrijkse OCMW, Goedkope Woning en het socialeverhuurkantoor De Poort. Toch is het project na twintig jaar nog altijd niet voltooid. Het hoge 'kopgebouw' aan het rondpunt Zwevegemsepoort, een van de belangrijkste ingangen van het stadscentrum, is er nooit gekomen. Nu broedt het stadsbestuur op een andere invulling, met onder meer sociale-economiebedrijfjes, in samenwerking met het stadsontwikkelingsbedrijf SOK. Daartoe werd al het rijtje honderdjarige huisjes in de Zwevegemsestraat rond Le Petit Café gesloopt; ook werden in de Sint-Denijsestraat huizen opgekocht.

De klachten van de bewoners van wat een modelwijk had moeten worden, zijn viervoudig: toegangproblemen, parkeermoeilijkheden, overlast, en een gebrek aan zorg voor de woonomgeving.

Toegangsmoeilijkheden

 

Enkele jaren gelden werd in de vernieuwde Sint-Denijsestraat eenrichtingsverkeer ingevoerd. Om met de wagen aan hun woning te geraken, hebben bewoners van het Klakkaardsplein geen andere keuze dan aan te schuiven op de rotonde op het einde van de Zwevegemsestraat, in de (soms lange) file voor het winkelcentrum K in Kortrijk. Zou het niet mogelijk zijn de paaltjes op het einde van Barbesreke weg te nemen zodat men langs daar naar de woningen kan rijden? 

 

Parkeerproblemen

Eenmaal Klakkaardsreke opgereden, is het hopen dat er nog ergens een stalplaats vrij is. De meeste plaatsen worden namelijk ingenomen door leerlingen en leerkrachten van Stella-Maris, afgelost na de schooluren door bezoekers van dansschool Dursin. In Barbesreke is er soms wel nog plaats, maar wie aan de kant van het Klakkaardsplein woont, heeft met zijn bewonerskaart slechts recht te staan in de Klakkaardsreke en de Doorniksewijk. Dit, ondanks dat hun voordeur op Barbesreke uitgeeft. De bewoners vinden dat terecht onbegrijpelijk aangezien de Doorniksewijk een eindje van hun woningen vandaan is.

Ook voor bezoekers is het meestal een eindje zoeken vooraleer in de buurt een parkeerplaats te vinden. Of kunnen een aantal parkeerplaatsen uitsluitend voor buurtbewoners gereserveerd worden? Als een ziekenwagen of brandweerwagen dringend aan het plein moeten geraken dan kunnen zij niet eens door aan Klakkaardsreke. De doorgang tussen het entrepot en de carport wordt dagelijks vernauwd door foutparkeerders.

Ook rond de poort met toegang tot de garage van het appartementsgebouw staan veelal verkeerd geparkeerde wagens, waardoor bijvoorbeeld ramenwassers aan de buitenkant de ramen van de appartementen niet kunnen schoonmaken. Helaas stellen de bewoners vast dat dit foutparkeren veelal ongemoeid gelaten wordt. Zij vragen een strenger optreden van het stedelijk parkeerbedrijf Parko.

Wildplassers

Aan het einde van de woningen op het Klakkaardsplein is een lege ruimte waar het donker is en die dagelijks wordt misbruikt door wildplassers en foutparkeerders.  Die ergerlijke toestand kan heel gemakkelijk met behulp van een paar paaltjes opgelost worden. In Steyts Koer loopt een steegje dat ondertussen helemaal onder de graffiti hangt. Ook dit is een geliefkoosde plek om te urineren. De meeste buurtbewoners zijn al meermaals getuige geweest van die wansmakelijke praktijk. 'Ze' doen het niet enkel tegen de muren maar zelfs tegen tuinomheiningen. Het gebeurt ongegeneerd ongeacht of er op het woonerf kinderen buiten spelen of niet.

Graag zouden de bewoners het Klakkaardsplein nog veel meer als groene speellong voor de kinderen willen benutten. Jammer genoeg is er maar een beperkt aanbod in de speeltuin. Vaak worden de speeltuigen door jongeren beschadigd en het duurt tergend lang eer er herstelling komt.

Hondendrollen

Regelmatig komen auto's het plein opgereden, wat het te gevaarlijk maakt om kleinere kinderen zich even te laten uitleven. Kunnen ook hier geen paaltjes geplaatst worden? Die auto's komen sinds enige tijd ook door de poort van het JOC, Filips Van den Elzaslaan. Die poort wordt tegenwoordig niet meer gesloten. Buurtbewoners zien regelmatig auto's langs daar het park oprijden om naar de elektrozaak Selexion te rijden. 

In het park zelf blijven de hondendrollen gewoon liggen, tot ze weggeregend zijn. Dat is niet prettig als de kinderen in het park willen spelen. Een aantal jaar geleden werd een hondentoilet geïnstalleerd, maar het park bleef bezaaid met uitwerpselen. Het toilet werd verwijderd en er kwam een vuilbak voor de drollen.

Voorts blijven mensen zakjes met huisafval deponeren bij de enkele vuilnisbakjes die er nog staan. Een duidelijk parkreglement, met regelmatige controles en boetes kan misschien een oplossing bieden, aldus de petitie.

De bewoners zijn ervan overtuigd dat hun klachten, met enkele relatief geringe ingrepen, snel en efficiënt kunnen worden opgelost. Zij dromen van het park en de aantrekkelijke, nette en veilige woonomgeving die hen werden voorgespiegeld toen zij zich in de wijk kwamen vestigen. 

Tante Trees1.JPG

23-04-12

Spoelberg vraagt bushokje terug

Spoelberg verbtrd21.JPG

Bij de herinrichting van de parking van de stedelijke topsporthal Langemunte sneuvelde niet alleen het gros van de bomen en struiken maar ook het bushokje. De buurt baalt eens te meer. De gebruikers van buslijn 2, die daar op- of afstappen, moeten het daar nu stellen zonder beschutting en met de voeten meestal in de modder. Waar is dat hokje naartoe en kan het niet terugkeren? Of waarom verplaatst men de halte niet naar de betonnen designabri van het crematorium Uitzicht? Redelijke vragen!

Rooien

In de zomer van vorig jaar liet het Kortrijkse stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, onverhoeds, de meer dan vijftig hoogstammen en het weelderige struweel op de parking van de topsporthal Langemunte, Ambassadeur Baertlaan, rooien. De bomen moesten plaatsmaken voor een uitbreiding van het aantal stalplaatsen, van 430 tot 551. In de gemeenteraad gaf milieuschepen Stefaan Bral, daarover ondervraagd door Bart Caron (toen nog in naam van de progressieve fractie), toe dat de kaalslag was gebeurd zonder afdoende overleg met de buurt. Ook Natuurpunt Kortrijk was gescandaliseerd.

Spoelberg verbtrd24.JPG

Bij de herinrichtingswerken sneuvelde ook het veelgebruikte bushokje 'Lange Munte' in de Ambassadeurlaan. De Kortrijkse buslijn 2 die daar stopt, voert dagelijks hele drommen buurtbewoners, studenten en bezoekers van de stedelijke begraafplaats en het crematorium aan en af. Voor die busgebruikers is alleen een smalle (modder-)strook vrijgemaakt. Het vroegere schuilhuisje is vervangen door een eenzame paal. De passagiers moeten er nu weer en wind trotseren, en waaien kan het daar, op de kam van de Spoelberg, vooral ook nu er geen groen meer is om de wind te breken!

Spoelberg verbtrd22.JPG

De verwijdering van dat straatmeubilair is eveneens zonder enig overleg met de buurt en de gebruikers gebeurd.

Halte verleggen

Het zou kunnen zijn - daar en over heel de kwestie moet ik het stadsbestuur ondervragen als gemeenteraadslid - dat er tijdelijk geen nieuw schuilhokje kan worden geplaatst omdat de stad een nieuwe concessionaris zoekt voor de reclamedragers die die hokjes toch zijn. Maar waarom kan men dan niet, even tijdelijk, het oude hokje terugplaatsen?

De buurt zelf brengt een mogelijke alternatieve oplossing aan. Naast de kaalgeslagen parking staat een esthetisch verantwoord schuilhuisje voor de bezoekers van de stedelijke begraafplaats en het crematorium Uitzicht. Eigenlijk heeft die mooie constructie in beton en staal nauwelijks een functie. Maar de abri zou wel perfect dienst kunnen doen als bushokje. Het zou volstaan dat De Lijn de halte een vijftigtal meter verlegd. Ook dat vraag ik aan het stadsbestuur.

Spoelberg verbtrd23.JPG

22-04-12

Zondags Kortrijk (ansicht 27)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

Bloemfontijn.JPG

In deze traag op gang komende lente - vorig jaar liep de zomer al op zijn einde! - ben ik voor het zondagse prentje op zoek gegaan naar bloesem. Een spectaculaire explosie van bloeisel is te zien in de Stasegemsestraat. Of hoe één boom (kerselaar of pruimenboom?) een hele straat kan opfleuren. De boom is buur van een gewezen café met de heel toepasselijke naam 'Bloemfontijn'. Maar onverlaten hebben het uithangbord met de beroemdste spellingsfout van Kortrijk heel recent van de gevel gehaald. Jammer (voor mijn verhaaltje).

De steenvruchtdrager die dienst doet als levende fontein van bloemetjes staat op het perceel van een arbeiderswoning die  is gesloopt (jaren 80?) in het kader van  stadsherwaarderingsplannen voor de wat achtergestelde buurt. Het was een briljante zet van de stadsplanners om in die groenarme buurt een hoogstam te planten waar men in heel de nochtans zeer lange Stasegemsestraat niet naast kan kijken. In de Pieter de Conincklaan vormt die boom en zijn tweelingbroer een gezellig plantsoentje met een paar rustbanken en een fietsenstalling. Wat verderop staat het gerenoveerde poortgebouw, in art deco-stijl, van de vroegere vestiging van de Vetex-fabriek (eerder Algemene Jutemaatschappij). Het wordt als buurthuis gebruikt.

De felle bloeier is de buur van het pand Stasegemsestraat 84. Daar was tot voor enkele jaren het volkscafé Bloemfontijn. Dat was een herberg met een hele geschiedenis. Hij werd gebouwd in 1900; van meet af aan was het een café. Het kwam tegemoet aan een behoefte van de sinds de aanleg van de Vaart Kortrijk-Bossuit (1861) stilaan volgebouwde fabrieken- en arbeidersbuurt.

Bloemfontijn3.JPG

De werkmanswoningen uit het einde van de negentiende eeuw zijn lang miskend als onvolwaardige huisvesting maar de typerende 'reken' die er nog staan geven de buurt toch stilaan een schilderachtige aanblik. Te herkennen zijn nog de 6 huizen in de Stasegemsestraat van de familie Delombaerde (1873), 5 huizen van aannemer A. Geers-Declercq in de Schaekenstraat (1876), 7 huizen van aannemer Victor Debooserie in de Vaartstraat (1878), 7 huizen op de hoek van de Schaekenstraat en de Stasegemsestraat van Petrus Saelens (1881), 4 huizen van handelaar Gustaaf De Geyne in de Schaekenstraat (1883), hele reken huizen van hoefsmid Gabriël Vanden Broucke in de Stasegemsestraat: 14 in 1868 en nog eens 6 in 1891. En in 1888 verkreeg Minet-Cavenaille een bouwvergunning om zijn schuur in de Stasegemsestraat om te bouwen tot 4 huizen; in 1894 bouwde hij er nog eens 9 huisjes bij. De standaardbreedte van al die woningen is 3,5 meter. Voor zijn gelagzaal kreeg Bloemfontijn een grotere breedte.

De naam van het café is om meer dan een reden merkwaardig. Vooreerst is er die spellingsfout. Die is meer dan 110 jaar op de gevel blijven staan; qua authenticiteit kan dat tellen. Bloemfontein is en was de hoofdstad van de Zuid-Afrikaanse deelstaat Vrijstaat. De naam van de stad bevat op zichzelf al een spellingsfout. Hij is genoemd naar de bron van de chef van de inlandse Khoikhoi; hij werd door de Nederlandse kolonisten Jan Blom genoemd; eigenlijk moest het dus Blomfontein zijn.

Rond de vorige eeuwwisseling woedde in Zuid-Afrika de bloedige Tweede Boerenoorlog (1899-1902), het Engelse imperium op zoek naar diamanten en goud tegen de eerder daar gevestigde Zuid-Afrikaners (Boeren) in hun republieken. Er was in Europa nogal wat solidariteit met de Boeren, ook al omdat de Engelsen er voor het eerst concentratiekampen inrichten waar de vrouwen en kinderen van de guerillavoerende boeren werd opgesloten en uitgehongerd. De president van de boerenrepubliek Transvaal, Paul Kruger, bezocht in de jaren ook ons land, op zoek naar steun. Overal te lande, ook in Kortrijk, werden er grote steunmanifestaties gehouden, onder meer gesteund door de opkomende socialisten.

Uit die tijd stammen veel straatnamen die verwijzen naar Zuid-Afrika. In Kortrijk was het dus een café dat aan die anti-imperialistische beweging een naam ontleende. Toch is het merkwaardig dat het de naam van een stad uit de republiek Onranje-Vrijstaat koos. Meestal nam men namen uit de republiek Transvaal (Pretoria) van de genoemde Kruger. Krüger is in die tijd ook de naam geworden van een biermerk - met een nieuwe spellingsfout: die umlaut op de u hoeft niet.

bloemfontijn2000.JPGHet café in 2000

Het café in de Stasegemsestraat is in de jaren zeventig nog een lokaal geweest van de Kortrijkse afdeling van de Kommunistische Partij, uitgebaat door de broer van André Dekimpe die toen KP-vrijgestelde was. In het zaaltje achteraan was een zelfs een jeugdclubje voor de communistische jongeren. Eigenaardig genoeg hield de waard niet erg van politieke disputen aan zijn toog. De KP werd toen trouwens erg gecontesteerd door extremer varianten. Maar als je hem op zijn paard kreeg, ging hij in zijn achterkeuken een oude affiche opdiepen van een steunmanifestatie aan Francisco Ferrer, de Spaans-Catalaanse anarchist die in 1909 op het kasteel van Montjuïc (Barcelona) werd geëxecuteerd als vermeend leider van een anarchistische opstand. Hij introduceerde heel vernieuwende ideeën in het onderwijs. Die affiche erfde Dekimpe van zijn grootmoeder: "In de strijd voor het algemeen stemrecht is mijn grootmoeder nog vertrokken met een bel op straat. Tegen dat zij op de Grote Markt arriveerde, werd zij gevolgd door een menigte manifestanten!". Dat moet in 1902 geweest zijn. (Ik had eerst geschreven 'moeder' maar Ivan Vermeulen maakte er mij op attent dat de moeder van Romain pas in 1908 is geboren. Ik heb het dus gecorrigeerd.)

Waartoe een pak bloesem toch al niet kan leiden!

Toch jammer dat het uithangbord van café Bloemfontijn zonder boe of ba is verwijderd van de gevel. Op het venster is een kenteken aangebracht van het jongerenvormingscentrum Arktos

Bloemfontijn2.JPG

15-04-12

Zondags Kortrijk (ansicht 26)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

BIsisdo 1.JPG

De prentjesjacht vandaag gaat naar een wel zeer mysterieuze, zeg maar mystieke plek in de stad: de Mariagrot van broeder Isidoor, op het kloosterdomein van de Passionisten (Veldstraat-Wandelingstraat). In 1984 is op het hoofdkwartier van de katholieke kerk in Rome officieel bevestigd dat zich daar een 'mirakel' heeft voorgedaan. Zo staat het toch in het dossier van de 'zaligverklaring' van broeder Isidoor. Grot en graf van de broeder trekken nog steeds volle bussen bedevaarders, hopend op een beetje meeval, wat troost of een gelukkig 'hiernamaals'. De Sint-Antonius-kerk van de Passionisten is een vroeg werkstuk van François Hennebique, later wereldberoemd uitvinder van het gewapend beton.

Alleen de naam van de straat, Veldstraat, herinnert nog aan wat de paters en broeders Passionisten daar aantroffen toen zij in 1873 in Kortrijk neerstreken: een terrein landbouwgrond tussen de velden, niet ver van de gedempte stadsgracht en de Sint-Janspoort. Nu is het hartje stad, een oud ogende wijk al.

BIsisdo 2.JPG

In 1908 bouwde men er naast het klooster een kunstmatige grot, min of meer een kopie van de Masabiellegrot in Lourdes (Franse Pyreneeën), waar in 1858 de katholieke moeder gods, Maria zou zijn verschenen aan het herderinnetje Bernadette Soubirous. Het opvallende bouwsel werd ook de jubelgrot genoemd omdat het Lourdesgebeuren toen vijftig jaar geleden was. Van meet af aan was de grot op zichzelf reeds een aantrekkingspool voor bedevaarders.

BIsisdo 5.JPG

In 1912 arriveerde de nog jonge maar doodzieke (kanker) broeder Isidoor in het klooster. De boerenzoon uit Okkerzele (Waasland, 1881-1916) maakte er zich nuttig, eerst als kok voor het klooster en het bijhorende Sint-Gabriëlscollege, later als portier in het winkeltje van religieuze snuisterijen bij de grot. De grotbezoekers vonden hem heel sympathiek; hij werd op de duur 'broeder Goed' genoemd.

Als 'goedgelovig' had men hem ook kunnen typeren. Verschillende van zijn brieven aan zijn ouders zijn bewaard gebleven. Behalve de te verwachten godsdienstigheden blijkt er ook een zeker heimwee uit naar zijn vroeger leven als boerenjongen en wat schrik voor de boze buitenwereld waaraan hij was kunnen ontsnappen bij de paters en broeders. Van de socialisten die toen volop aan het opkomen waren, moest hij evenmin iets weten (citaat brief): "Gij leest soms in de gazet over de socialisten, hoe die zeggen : alleman gelijk, alleman even rijk. Ja maar zij werken allemaal voor de kas van een die alles binnenpalmt. Maar hier zijn wij allen gelijk van de overste tot de laagst geplaatste : allen aan ene tafel. allemaal in een gebed, allemaal in ene rust, allen in een verzet, allen gelijk aan het werk : de enen met de geest, de anderen met het lichaam volgens ieders gesteldheid".

.   

 

Straks meer

11-04-12

Een GAS-sanctie met een reukje in Kortrijk

GAS-sanctie.JPG

Het stadsbestuur is achteruit gekrabbeld bij de Politierechter bij de vervolging van een overtreding van de lokale regels voor openbare aanplakkingen. Er is immers gebleken dat een artikel van de Algemene Politieverordening (artikel 39) wettelijk niet door de beugel kan. Eerst was de vermeende overtreedster door de sanctionerend ambtenaar gestraft met een administratieve boete van 100 euro. Daartegen ging zij in beroep bij de Politierechtbank. Beide partijen kwamen nadien overeen om boete en beroep in te trekken.

Sabbe

Met deze affaire heeft Ivan Sabbe, Vlaams parlementslid voor LDD, niets te maken. Maar de foto toont wel een verboden aanplakking, daterend van de kiescampagne van 1994, die jarenlang is blijven hangen aan een verlichtingspaal op de middenberm van de Kon. Leopold III-laan.

Die aanplakking is strafbaar volgens artikel 33 van het Kortrijkse politiereglement (Algemene Politieverordening), dat onder meer zegt: “Het is niet toegestaan aan te plakken op leegstaande panden, op verkeerstekens, verkeerslichten, vluchtheuvels en verkeerspleinen”. Ik denk niet dat de gewezen baas van de Lidl daar ooit voor veroordeeld is. Wie kan trouwens bewijzen dat hijzelf die sticker daar heeft aangebracht?

GAS

Dergelijke overtredingen worden sinds enkele jaren bestraft met een 'GAS-sanctie': een gemeentelijke administratieve sanctie. Nu kan een daartoe aangestelde ambtenaar - in casu Tessa Allewaert - voor dergelijke pekelzonden een eenvoudige boete opleggen.

Vroeger moest het stadsbestuur daarvoor naar de procureur, die al dan niet de zaak kon voorleggen aan de Politierechtbank. Maar de procureur heeft wel andere katten te geselen in zijn strijd tegen de misdaad. Een overtreder die niet akkoord gaat met Tessa's uitspraak, kan daartegen in beroep gaan bij de Politierechtbank.

Roos

Tegen de GAS-lamp voor wilde aanplakkingen liep wel de Harelbeekse Marie-Rose Eligius, universeel verantwoordelijk uitgever voor alle drukwerk van de PVDA. Eind 2011 had de sanctionerend ambtenaar haar daarvoor een boete opgelegd van 100 euro. Donkerrode Roos weigerde die te betalen. Haar verweer was dat zij als verantwoordelijk uitgever niet verantwoordelijk kon worden gesteld voor alles wat achteraf met die affiches wordt uitgespookt. Toen Tessa Allewaert niet te vermurwen bleek, nam Marie-Roos Eligius de Antwerpse advocaat Edith Flamand, van Progress Lawyers Network onder de arm en zij gingen in beroep bij de politierechter.

De advocaat pakte uit met zwaarder juridisch geschut. Zij vocht op basis van artikel 159 van de Grondwet de wettelijkheid aan van de bepalingen in het Kortrijkse politiereglement over aanplakkingen. Dat grondwetsartikel geeft de rechters de macht om besluiten van gelijk welke overheid te controleren op hun wettelijkheid.

Genoemd politiereglement is niet wettelijk omdat het aan het stadsbestuur de macht geeft om op een totaal willekeurige manier de dader van een verboden aanplakking aan te wijzen. Artikel 39 van dat reglement zegt immers: "Als overtreders worden beschouwd: de eigenaars, de aannemers van aanplakkingen en reclame, de personen waarvoor reclame wordt gevoerd, of enig ander persoon verantwoordelijk voor de plaatsing ervan".

Draai

Dat argument bracht de sanctionerend ambtenaar aan het wankelen. Zij stelde dan ook aan het stadsbestuur voor om de boete in te trekken. Intussen zou zij bij haar collega's te rade gaan om die kwestigieuze bepalingen een aanvaardbaarder draai te geven. De tegenpartij was bereid om het beroep bij de politierechter in die omstandigheden te laten vallen, op voorwaarde dat de stad de 35 euro 'rolrecht' voor zich zou nemen.

De Politierechtbank constateerde dan ook op 7 maart 2012 dat de zaak in onderling akkoord kon 'doorgehaald' worden.

Misschien heeft die zaak ook nog gevolgen voor een reeks gelijksoortige beslissingen. In Kortrijk wordt nogal wat energie gestoken in het vervolgen van wildplakken. Uit de recente Criminaliteitsbeeldanalyse 2011 van de Politiezone Vlas blijkt dat er daarvoor vorig jaar door de politie 13 processen-verbaal zijn opgesteld. In Kuurne heeft men vorig jaar het geweer van schouder veranderd en is men prioriteit gaan geven aan andere overlastfenomenen; het gevolg was een spectaculaire daling van het aantal pv's.

Dit is niet het eerste akkefietje met de nieuwe Algemene Politieverordening. Eerder (2008) moest men artikel 100 wijzigen, dat een censuurbevoegdheid gaf aan de burgemeester. GAS en mensenrechten zijn niet altijd even verzoenbaar, zoals uit een artikel in Knack al bleek.

10-04-12

De Kortrijkse politie op zwart zaad gezet?

te paard 8 IV 12.JPG

2012 is voor de lokale politie in Kortrijk, Kuurne en Lendelede een penibel besparingsjaar. Dat blijkt uit de laattijdig goedgekeurde begroting en de analyse ervan door de politiediensten zelf. Die botte bijl staat in schril contrast met de stoere indruk die het Kortrijkse stadsbestuur wil geven op gebied van veiligheid.

Theater

Neo-burgemeester Stefaan De Clerck weert zich als een duivel in een wijwatervat om de indruk weg te wissen die het grote publiek heeft van zijn veiligheidsbeleid. Daags na de politieraad waarop duidelijk werd hoe hard men wou besparen op de politiediensten, belegde hij een persconferencie op het stadhuis. Daar pakte hij uit met allerlei plannen en opvallende initiatieven om te weerleggen dat de politiewerking zou te lijden hebben onder de botte bijl van de besparingen.

Hij verwees eens te meer naar zijn zogenaamd negenpuntenplan dat hij eerder bekendmaakte op de gemeenteraad van februari, waarop een uitgebreid veiligheidsdebat werd gehouden - op vraag van sp.a-fractieleider Philippe De Coene trouwens. Het zit hem wel niet mee, want bij nader toekijken blijken niet alle punten juridisch uitvoerbaar. Zo is zijn idee om lastverkopers huisarrest te geven zonder langs de rechter te passeren, niet realistisch. Nog los van de - pertinente! - vraag of een burgemeester dat zomaar kan, valt een dergelijk arest niet te controleren zonder elektronisch toezicht (enkelband bijvoorbeeld).

Zijn plannetje om straatverbod op te leggen aan bepaalde individuen, is voorlopig onwettelijk. Een Antwerpse poging werd afgeschoten door de Raad van State. Minister van Binnenlandse Zaken Joelle Milquet verklaarde zich wel bereid een wettelijke regeling te treffen maar die moet nog eerst naar de federale ministerraad (niet eerder dan mei) en moet dan nog de hele procedure doorlopen in het federale parlement: niet meer voor dit jaar bijgevolg.

Enige theatraliteit kan ook helpen om een vastberaden indruk te maken. In die enscenering  past het verzoek van de burgemeester, voorzitter van politiecollege en -raad van de zone Vlas, aan de federale politie om een tijdlang te paard te patrouilleren in de stadskern.

Besparingen 

Voor het eerst in de jonge geschiedenis van de politiezone Vlas worden er minder uitgaven opgenomen in de begroting dan het jaar voordien. Op de gewone begroting voor 2011 stond een totaal van uitgaven van 23.962.400 euro, in oktober vermeerderd tot 24.412.394,38 euro na een dikke 730.000 euro besparingen. Ook in 2011 moest de politie dus al de buikriem toesnoeren. Volgens de begroting voor 2012 mag de politie nog maar 24.192.947,50 euro meer uitgeven. Dat is minder dan na de begrotingswijzing voor 2011 in oktober. 

Dat noopt de lokale politie tot nog drastischer besparingen in 2012 . Er wordt zowel besnoeid in de personeelskosten als in de werkingskosten. Ik citeer een intern document van de politie.

Personeel

Het personeel vergt logischerwijze het grootste deel van het budget, bijna 84%. Vier leden van het operationeel kader - het 'blauw op straat' dus - die in 2012 op pensioen gaan, worden niet vervangen: een besparing van 168.811 euro. De verwachte indexaanpassing van de lonen in november wordt niet ingeschreven; als ze moet worden uitgegeven zal dat ten koste gaan van andere uitgaven (32.665 euro).

De extra-prestaties worden met 2.916 uren verminderd (64.570 euro), de weekendprestaties met 6.156 uren (99.107 euro), de nachtprestaties met 5.549 uren (37.234 euro). Een totale personeelbesparing bijgevolg van 402.387 euro.

Op de politieraad van maart bleek alvast dat er 12 vacatures waren in het operationeel kader. Daarvan worden er slechts 4 ingevuld 'om budgettaire redenen'.

Werkingskosten

In de politiezone wordt er al jaren erg zuinig omgesprongen met de werkingskosten. Toch ook hier ingrijpende besparingen. 24.035 euro wordt gewonnen door de dienstvergoedingen te verminderen (bijvoorbeeld de telefoonvergoeding). Een besparing die vragen oproept omdat de uitgave in feite betwistbaar is, is de betaling van de loonkosten van een medewerker op het kabinet van de burgemeester (zogenaamd verbindingsambtenaar): samen met het stopzetten van expertiseopdrachten min 150.700 euro.

In de administratieve kosten zoals allerhande personeelsbegeleiding en -vorming wordt voor 118.500 euro het mes gezet, en in de technische kosten 55.000 euro.

Het zou mij een mirakel lijken als deze aanzienlijke besparingen geen weerslag zouden hebben op de dienstverlening van het korps!

08-04-12

Paaszondags Kortrijk (ansicht 25)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

Docquir 5.JPG

In mijnen tijd vertelden ze aan de kindjes - om ze braaf te houden - dat de paaseieren werden uitgestrooid bij het krieken van de Paasdag door de klokken na hun terugkeer uit Rome. Die klokken waren halverwege de mis op Witte Donderdag naar Rome gevlogen om die eieren van bij de paus te gaan ophalen. En waarempel op Goede Vrijdag en Stille Zaterdag was noch op de toren van Sint-Maarten, noch op die van Onze-Lieve-Vrouwe of van Sint-Elooi of Sint-Rochus en zelfs niet van Sint-Eutropius of Sint-Audomarus enig gebeier te horen! Dat was het katholieke sprookje.

In de protestantse gebieden (Duitsland, Nederland) was het de paashaas die de eieren kwam leggen. Thans zijn al die vertellingskes overal te horen. Nog een geluk dat Coca-Cola het chocoladeneierengesnoep niet heeft aan de haak geslagen.

Docquir 3.JPG

In Kortrijk is het traditie dat de winkeliers hun paasbeste beentje voorzetten om op Witte Donderdag uit te pakken met zo mooi mogelijke etalages. Ik heb er eentje uitgekozen. Wie de andere wil zien - zeer de moeite waard! - moet maar zelf gaan kijken. 

Bij Gyselinckdesign, Wijngaardstraat 26-28, is er overigens tot eind mei een opmerkelijke tentoonstelling: 'Kortrijkse commerçanten'. Winkeliers worden er met familie en al in beeld gebracht in hun etalage. Het is een project van de Kortrijkse zelfstandige fotografe Sabine Deknudt (Jan Palfijnstraat 8). 

Bij bloemist Vincent Docquir in de Leiestraat zijn de klokken op zijn gevel geland. Ze trekken niet alleen kleurrijk de aandacht naar zijn boetiek maar naar heel de straat, een van de hoofdstraten van de stad.

Docquir 2.JPG

Vincent Docquir startte in maart 2007 een zaak van 'florale vormgeving' in de Leiestraat 38 in Kortrijk. Hij maakt boeketten en bloemstukken volgens de wensen van zijn klanten voor begrafenissen, huwelijken en andere bijzondere gelegenheden. Het zijn telkens originele creaties. Zijn werk is te zien op zijn website.

Docquir 4.JPG