25-03-12

Zondags Kortrijk (ansicht 23)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

frituur1.JPG

Ze verdwijnen een voor een uit het straatbeeld: de vrijstaande frietkoten. Eind 2012 zou zelfs de legendarische frituur op de Grote Kring - 105 jaar oud! - eraan moeten geloven. Ze zou in de weg staan voor bepaalde stadsvernieuwingsplannen. Die frietkoten op de openbare weg vallen onder het stedelijke reglement voor ambulante en kermisactiviteiten. Meer bepaald wordt hun activiteit beschouwd als 'kermisgastronomie'. Een van de bepalingen van het reglement is dat de frietbakkers jaarlijks een standgeld moeten betalen. Overigens lijkt achter dat reglement de bijbedoeling dat culinair erfgoed zoveel mogelijk te beperken.

Maar het frietkot dat vandaag mijn aandacht trekt, is een speciaal geval, De Smullhoek in de Oude Ieperseweg in Heule. Het staat zo vrij als het kot van Nero's boezemvriend Jan Spier (in de Fraterstraat in Merelbeke bij Gent). Toch ontsnapt De Smulhoek aan voormeld reglement want het staat op de eigen grond van de uitbater. Wat niet wil zeggen dat zijn frieten het predicaat 'gastronomie' niet verdienen. In elk geval is het er druk, met vaste klanten uit de buurt en veel scholieren uit scholen in de omgeving. Met die vaste cliëntèle kan de baas het zich zelfs permitteren de zaterdag heel de dag te sluiten. En aangezien de Oude Ieperseweg dagelijks veel - te veel - verkeer verwerkt, stoppen er ook heel wat passanten. De zaak is dan ook uitgerust met een ruime, private parking.

frituur2.JPG

De naam van het patatkraam is een beetje speciaal: 'De Smullhoek' met twee l'en. De L van likkebaarden waarschijnlijk.

Wegens gezondheidsredenen staat de zaak al enige tijd te koop. De prijs is een opmerkelijk laag, 99.000 euro, via makelaar Maribrik. Die investering levert je niet alleen een volledig uitgeruste, startklare en drukbeklante frituur op, met inbegrip van handelsfonds en inboedel, maar bovendien 214 m² grond. Het is nog geen bouwgrond, maar dat kan het vlug worden. Het is 'woonuitbreidingsgebied'. Het volstaat dat het stadsbestuur een ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) goedkeurt om er bouwgrond van te maken.

Nergens in groot-Kortrijk is er meer verkaveld in de jongste jaren dan in Heule. Vroeg of laat komt ook het binnengebied achter de Kortrijksestraat, de Oude Ieperseweg en de Moorseelsestraat aan bod. Naast het terrein van de frituur ligt trouwens een discreet, onverhard maar openbaar weggetje naar enkele oude woningen aan de afgeschafte overweg Leiaarde (achterkant KTA Heule).

frituur3.JPG

De Smulhoek is op zichzelf erfgoed. Vrijstaande frietkoten behoren tot onze eigenheid! Maar wie kan denken dat het kraam bijna rug aan rug staat tegen een op de lijst van waardevol erfgoed opgenomen pand? Samen met de twee werkmanshuizen vormt De Smulhoek echt een hoek, de hoek van de Oude Ieperseweg en de Kortrijksestraat. Het echte hoekhuis, Oude Ieperseweg nr. 1, trok de aandacht van de deskundigen van het Vlaamse agentschap Onroerend Erfgoed, die steeds op zoek zijn naar gebouwen die het conserveren waard zijn. Het wordt omschreven als: "Arbeidershuisje van ca. 1900 met verankerde bakstenen lijstgevel. Aflijnende overhoekse muizentandfries. Muurkapel".

OI1.JPG

19-03-12

Laat Kortrijks stadsbestuur Kuurne en Lendelede opdraaien voor meerkosten Politiezone Vlas?

pol1.JPG

Op maandag 26 maart 2012 krijgt de politieraad van de zone Vlas (Kortrijk-Kuurne-Lendelede) eindelijk de politiebegroting voor 2012 voorgeschoteld. Ze moest al een maand of vier eerder zijn goedgekeurd. Die laattijdige ontwerpbegroting is een beetje eigenaardig. Het blijkt dat de gemeenten Kuurne en Lendelede wel de door de politie gevraagde verhoging met 2% van hun dotatie hebben goedgekeurd. Stad Kortrijk houdt het daarentegen op het bedrag van vorig jaar.

De afrekening van 2011 toont dan weer aan dat de financiële problemen van de lokale politie niet moeten overdreven worden. 2010 eindigde met een overschot van een miljoen euro. In 2011 is daar nog 400.000 euro bijgekomen. Ook op de afrekening van de, aparte, investeringsbegroting voor 2011 is er een resultaat van een dikke 400.000 euro. Op de bankrekening van de politie op 6 januari 2012 (bij Dexia) staat er 2,641 miljoen euro; een jaar eerder was dat 2,385 miljoen euro. Verre van liquiditeitsproblemen derhalve. Wat moeten wij hiervan denken? Ik ben toch hoogst benieuwd naar de resultaten van de (eindelijk!) aangevraagde audit (grondige controle en beoordeling) van de werking en de financies van de Politiezone door de Algemene Inspectie. Hierover meer in een later stuk.

De politie van de eengemaakte korpsen van Kortrijk, Kuurne en Lendelede, zone Vlas dus, schikt volgend jaar 23 miljoen euro uit te geven voor haar normale werking. Daarbij komen nog eens 706.000 euro voor investeringen, maar die worden begrotingstechnisch uit de gewone begroting gehouden omdat ze traditioneel gedekt worden met leningen - de jaarlijkse afbetaling van die leningen komt dan wel weer in de normale begroting.

Die 23 miljoen uitgaven worden voor het grootste deel betaald door de partnergemeenten. 66% (een dikke 15 miljoen euro) komt van Kortrijk, Kuurne en Lendelede. Zowat 32% zijn federale vergoedingen en subsidies. De rest zijn inkomsten van betaalde prestaties en intresten.

Wanverhouding

Volgens de wet kunnen de partners van een politiezone de gemeentelijke dotaties onder elkaar verdelen naar eigen inzichten. In de zone Vlas zijn ze heel ongelijk verdeeld. Stad Kortrijk betaalt het leeuwenaandeel: 13.136.798 euro of 175,5 euro per inwoner. Kuurne stort 1.575.264 euro in de pot, of slechts 122 euro per inwoner. En Lendelede komt ervan af met 474.123 euro of amper 85,5 euro per inwoner. En eigenlijk werd van Kortrijk 13.400.000 euro (2% meer dus) verwacht of 180 euro per inwoner.  

De reden van die wanverhouding is historisch. Toen de politiezone uit de startblokken ging in 2001 stelden Kuurne en vooral Lendelede vast dat zij onmogelijk zoveel aan de politie konden spenderen als Kortrijk. Beide gemeenten waren het niet gewoon veel aan een eigen korps uit te geven. Kuurne had slechts een heel beperkt korps en Lendelede nauwelijks een veldwachter. Men maakte meer dan Kortrijk gebruik van de diensten van de toenmalige Rijkswacht. Om Kuurne en Lendelede niet in financiële moeilijkheden te brengen ging het Kortrijkse stadsbestuur ermee akkoord dat de kleinere partners verhoudingsgewijs minder moesten inbrengen. Vandaar die ongelijke verdeling van de financiële last. Maar is dat eigenlijk geen beloning voor jarenlang ondermaats veiligheids- en politiebeleid?

Sindsdien is aan die verdeling geen wijziging meer gebracht. Integendeel: elke keer dat beslist werd de gemeentelijke dotaties op te trekken, is het verschil van inbreng tussen de drie partners nog vergroot.

Heronderhandelen

Met de begroting 2012 is daar wat verandering ingekomen. Kuurne en Lendelede betalen wel de 2% meer zoals gevraagd door de politie, Kortrijk niet. Maar wellicht zal ook Kortrijk in de loop van het jaar bijdraaien, met name op het moment dat de eigen stadsfinancies kunnen opgefleurd worden met het overschot van 2011.

Daarmee blijft de vraag overeind hoe rechtvaardig de verdeling van de gemeentelijke dotatie aan de politiezone wel is. Moet die verdeling niet eens opnieuw bekeken en onderhandeld worden tussen de drie partnergemeenten? Dat dossier zal zeker ter tafel komen volgend jaar bij de vernieuwing van de politieraad na de komende gemeenteraadsverkiezingen!


Over de financiële toestand van de politiezone en de ingrijpende besparingen bericht ik in een volgend stuk. Ondertussen kun je hier mijn tussenkomst lezen in de politieraad van 26 maart 2012:

 

De financiën van de politiezone Vlas

Dit is een eigenaardig moment in het financiële leven van de politiezone.Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat het korps zelf alles behalve gelukkig is met het keurslijf waarin deze laattijdige begroting 2012 het snoert. Hoe moeten wij anders dat even merkwaardige als toe te juichen document 'De kracht van de cijfers – de financiën van de politiezone Vlas' interpreteren? Ik hoop dat die oefening een jaarlijkse traditie wordt.

Maar het eigenaardigste vandaag is dat Kuurne en Lendelede wel 2% meer willen betalen en Kortrijk niet. Het Kortrijkse stadsbestuur verklaart in de begrotingscommissie te willen wachten met de verhoging tot na de aangekondigde audit en een eventuele andere verdeling van de taken van het CALopersoneel. Ik kan daar inkomen. Men sleept er ook de uitvoering van het zogenaamde negenpuntenplan bij, maar dat is niet ter zake. Hoe valt het te rijmen dat men meer dienstverlening eist en tegelijk de geldkraan toedraait? Er zijn zo van die zelfvervullende profetiën...

Misschien is daarmee het moment gekomen om de verdelingscriteria van de gemeentelijke dotaties eens te evalueren. Die zijn indertijd zonder veel discussie vastgelegd en sindsdien nimmer opnieuw bekeken. De verhogingen waren lineair, tot nu (voorlopig?). Ik pleit ervoor om die criteria eens onder de loep te nemen en te kijken of ze nog beantwoorden aan de realiteit en de noden. Dat zou zelfs een commissie ad hoc van de politieraad kunnen zijn aangezien die verdeling onze bevoegdheid is.

Nu stel ik vast dat Lendelede met zijn 5553 inwoners een dotatie betaalt van 474.123 euro. Dat is 85,5 euro per inwoner. Kuurne heeft 12.910 inwoners en betaalt 1.575.264 euro of 122 euro per inwoner. En Kortrijk betaalt met zijn 74.911 inwoners een dotatie van 13.136.798 euro; dat is 175,5 euro. De verschillen zijn groot en worden groter naar gelang men de dotatie laat stijgen. Is dat nog wel redelijk?

Inhoudelijk biedt de begroting ook heel wat stof tot discussie.

Ik heb de lijst van de beoogde besparingen bekeken. Ik stel vast dat die besparingen operationele gevolgen gaan hebben: minder extra-prestaties, minder inzet in 't weekend en 's nachts. Bovendien zien we dat het personeel wordt ingekrompen. Straks wordt ons gevraagd vier plaatsen in het operationele kader vacant te verklaren in plaats van de twaalf mogelijke plaatsen. En u bent zo eerlijk erbij te vermelden dat die inkrimping er komt “om budgettaire redenen”. Is dat te verantwoorden na het veiligheidsdebat dat hier en in de Kortrijkse gemeenteraad is gevoerd? Hoe gaat u met een uitgedund korps het ambitieuze negenpuntenplan van vorige maand kunnen uitvoeren?

In elk geval maken die personeelsbesparingen de aangekondigde audit des te dringender. Ik begrijp daarbij niet dat u er nu al blijkt van uit te gaan dat die audit zal aantonen dat het ook met minder personeel (en nog minder werkingskosten) kan. Dat staat helemaal niet vast. Een grondige doorlichting zou ook wel eens het tegenovergestelde kunnen aantonen.

De werkingskosten worden verminderd met 6% ten opzichte van de rekening 2011. Is dat wel haalbaar? Of... blijkt nu dat tot vandaag bepaalde zotte kosten waren? Hoe zit dat bijvoorbeeld met die verbindingsambtenaar op het kabinet van de burgemeester? Kan ik daar wat meer uitleg over krijgen? Waarom moest de burgemeester de kosten daarvan afwentelen op de politiezone?

Als Kortrijk de 2% extra betaalt, komen wij uit op een sluitende begroting. Wat in de praktijk betekent dat er een zeker overschot zal zijn. Zijn in dat geval alle geopperde besparingen wel even verantwoord?

Ik zie ook dat de zone verstandiger is dan Kortrijk. In Kortrijk heeft de schepen van Financiën de gemeenteraad bij hoog en bij laag laten geloven dat de stad die zogenaamde responsabiliseringsbijdrage al in 2012 moest betalen. Ik zie dat de zone beter op de hoogte is: ze moet slechts eind 2013 worden betaald.

De meest veelzeggende tabel in het document is die over de evolutie van het jaar resultaat. In de beginjaren zijn indrukwekkende overschotten geboekt – gefinancierd met te hoge gemeentelijke dotaties, die men op een bepaald moment is beginnen weg te stoppen in de reserves. Het is pas vanaf 2009 dat we die spaarpot, dat buikspek, zijn beginnen op te gebruiken. Ik blijf bij mijn stelling van altijd dat die grote overschotten in de beginjaren nergens voor nodig waren. Tenzij misschien om de financiële weerslag op de steden en gemeenten van de politiehervorming erger voor te stellen dan hij was. Overigens vind ik het maar normaal dat men eerst die reserves gebruikt vooraleer de partnergemeenten aan te spreken. Die gewone – maar abnormale – reserve zal grotendeels op zijn in 2012: dat is niets om paniekerig over te doen.

En we hebben nog een tweede reserve, de buitengewone. Daar zit nog 1,5 miljoen euro in. En de begroting laat 2012 eindigen met een overschot op de buitengewone begroting van een dikke 200.000 euro. Het zal uiteraard meer zijn. In die omstandigheden begrijp ik niet goed waarom men dan toch nog 490.000 euro zal lenen om 706.000 euro te investeren? Gebruik dan toch dat overschot voor de financiering en haal wat je te kort hebt uit de spaarpot!

Marc Lemaitre

politieraadslid sp.a


18-03-12

Zondags Kortrijk (ansicht 22)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

Bouvekerke.JPG

Moeilijk om thuis te blijven vandaag. Er is de Woningwandeling. Maar er is ook de Dag van de Zorg waaraan in Kortrijk een dozijn initiatieven deelnemen (tot 17 uur):

de Hond in het Kegelspel 8500 Kortrijk
De Korf vzw 8500 Kortrijk
Den Achtkanter 8500 Kortrijk
het Andere Geschenk 8500 Kortrijk
Rode Kruis Bloeddonorcentrum 8500 Kortrijk
Sint Vincentius vzw 8500 Kortrijk
Solidariteit voor het Gezin 8500 Kortrijk
Wit Gele Kruis West-Vlaanderen 8500 Kortrijk
Zorggroep H.Hart 8500 Kortrijk
'de branding' 8501 Heule
De Kindervriend 8510 Rollegem

De Dag van de Zorg wordt dit jaar voor het eerst georganiseerd.Meer dan 200 zorg- en welzijnsorganisaties verwelkomen u over heel het Vlaamse Gewest op hun opendeurdag: ziekenhuizen, ouderenzorg, gehandicaptenvoorzieningen, thuiszorg en thuisverpleegkunde, psychiatrische ziekenhuizen, centra algemeen welzijn enzovoort. Eigenlijk is dat wel een teken van hoge beschaving, al die initiatieven voor zorg en welzijn. Nu maar hopen dat de opeenvolgende besparingsrondes die beschaving niet ondergraven. 

Achtkanter1.JPG

Ik bezocht Den Achtkanter, gevestigd in de historische hoeve Goed te Bouvekerke, Sint-Denijseweg 71 in Kortrijk. Den Achtkanter verricht bewonderenwaardig werk voor en met volwassenen met verstandelijke beperkingen en volwassenen met een niet-aangeboren hersenletsel. De gewezen boerderij zit stampvol ateliers en verblijfsruimten waarin beide doelgroepen - ieder volgens zijn of haar persoonlijke interesses en noden - aangename dagen kunnen doorbrengen. De al dan niet therapeutische activiteiten zijn erop gericht met een persoonlijke aanpak elkeens mogelijkheden te ontplooien.

Den Achtkanter wordt professioneel gerund. Toch zijn vrijwilligers meer dan welkom.

Bouvekerke4.JPG

Goed te Bo(u)vekerke

Goed te Bouvekerke is onder de Kortrijkse hoeven er een waarvan men tot het verst in de geschiedenis het wedervaren heeft kunnen terugvinden. Het is dan ook een beetje raar dat ze niet is opgenomen op de officiële lijst van waardevol bouwkundig erfgoed. Heel vroeg, in de jaren 1300 en ervoor was de hoeveuitbating een soort van betaling in natura van de 'broodmeester' (panetier) van de graaf van Vlaanderen in hoogsteigen persoon. De oudste benaming is Goed te Bovekerke.

Het 'broodmeesterschap' was een erfelijke functie aan het hof van de graaf van Vlaanderen. De panetier was verantwoordelijk voor al wat betrekking had op het kopen van koren en bakken van brood voor het uitgebreide grafelijke hof. Dat evolueerde tot een meer boekhoudkundige en inkopersfunctie.

Ter vergoeding van dat hoge ambt kreeg de broodmeester de opbrengsten van Goed te Bovekerke (met bijna 35 ha landbouwgrond) en nog wat andere lucratieve rechten. Zo mocht hij ook rechtertje spelen op het domein dat hij in leen had, boeten opleggen en voor zichzelf houden, tol heffen, vondsten opeisen enzovoort. De bezitter van het goed werd dan ook de heer van Bovekerke genoemd. In 1365 was dat Lodewijk van der Woestine. Nadien kwam de functie en het goed in handen van de kapitein van het kasteel van Kortrijk, Lotin de Coninglant en zijn echtgenote Maria de Clary(s). In 1470 was Jacob de Gilleschamps, residerend in Amiens, de heer van Bovekerke.

In 1502 splitste de Bourgondische hertog Filips de Schone, ook graaf van Vlaanderen, Goed te Bouvekerke af van het pan(n)etierschap. Panetier werd Olivier Roose. Paschier van den Bogaerde werd heer van de landbouwuitbating. Soms duiken ook religieuze ambtenbekleders op als bezitter van Goed te Bouvekerke. Zo was dat halverwege de jaren 1500 Jan Mosschroen, kanunnik in Ronse. Rond 1700 inden de Kortrijkse Jezuieten de opbrengsten van het goed.

1882.JPG

Na de Franse Revolutie geraakte Goed te Bouvekerke in handen van de Kortrijkse textielpatriciërs van de clans Goethals en Vercruysse die zich uiteindelijk door huwelijk verenigden. De eerste Belgische burgemeester van Kortrijk was trouwens een Goethals, Antoine. Ook de (de) Bethunes zijn verwant. De familie Goethals renoveerde de hoevegebouwen grondig in 1882, te zien op een jaarsteen. In de jaren 1950 erfde Boudewijn Goethals het goed van Thérèse Goethals, de kasteelvrouw van 't Hoge in Kortrijk. In de jaren 60 heeft Stad Kortrijk hoeve en gronden opgekocht, onder meer voor de bouw van de Kulak en voor stadsverkavelingen door de stedelijke Grondregie. De laatste exploitante was Lea Samyn, tot 1967.

Bouvekerke5.JPG

Van die verkavelingsgronden is er nog altijd eentje niet gerealiseerd: de enkele hectaren tussen de Ambassadeur Baertlaan, het crematorium, de Sint-Denijseweg en ... Den Achtkanter. Het stadsontwikkelingsbedrijf SOK is momenteel die verkaveling aan het realiseren, na onnoemelijk veel hindernissen te hebben overwonnen.

Bouvekerke6.JPG

Van de gebouwen van 1882 zijn woonhuis, schuur en stallingen, wagenberg, berging en zelfs het hondenkot, verplaatst naar het erf, bewaard gebleven. De oude gebouwen zijn geschikt gemaakt en uitgebreid voor de werking van het dagcentrum. De gedempte vroegere gracht is weer uitgegraven en rondomrond is er een uitgestrekte (moes- en sier-) tuin met ecologisch verantwoorde aanleg.

Bouvekerke3.JPG

Is er nog iets dat herinnert aan de grafelijke broodmeester? Neen. Maar op Goed te Bouvekerke werd, zoals in bijna alle boerderijen, toch brood gebakken voor eigen gebruik. Dat gebeurde in het 'ovenbuur'. Bij de verbouwing van 1882 werd een nieuw overbuur gebouwd links van het woonhuis, onder hetzelfde dak met de berging, maar los van het woonhuis en de schuren wegens het brandgevaar. Na de Tweede Wereldoorlog werd met dat bakken gestopt. Waar het overbuur was, kun je nog zien aan de schouw op het dak, aan de aparte deur en het venster. Achteraan het overbuur, met een zijdeur met luchtgaatjes, is nog het toilet van 1882 te vinden: een plank met een gat erin. Het wordt niet meer gebruikt.

 

ovenbuur.JPG

12-03-12

Kortrijks stadsbestuur wenst geen pottenkijkers in voorraadbeheer

depot 102 2.JPG

Een voorstel van de stadssecretaris om een audit (grondige doorlichting) te laten uitvoeren door een gespecialiseerd bureau over het voorraadbeheer van Stad Kortrijk, is door het stadsbestuur (CD&V-OpenVLD) afgeschoten wegens te duur. Nochtans verplicht het gemeenterdecreet de stad een intern controlesysteem op te bouwen. En bovendien heeft de stad contractuele verplichtingen ten opzichte van het geselecteerde auditbureau.

In Nederland is de controle op "de doelmatigheid, de doeltreffendheid en de rechtmatigheid van het door het gemeentebestuur gevoerde bestuur" grondig geregeld in de Gemeentewet. Steden en gemeenten kunnen er zelfs een 'rekenkamer' voor oprichten, een soort lokaal Rekenhof. Voor de financies worden voorts jaarlijks professionele externe accountants ingeschakeld. Een droom voor de weinige raadsleden die zich jaarlijks niet laten afschrikken door de cijfervloed waarachter de meeste besturen hun financieel en logistiek beleid verbergen.

Maar goed, we zijn in het Vlaamse Gewest. Het Vlaamse Gemeentedecreet verplicht de steden en gemeenten een 'intern controlesysteem' uit te bouwen. De verantwoordelijke is de stads(gemeente)secretaris. Jaarlijks moet hij waarvan een rapport opstellen voor burgemeester en schepenen.

Het is in het kader daarvan dat stadssecretaris Geert Hillaert, na overleg met de top van de stadsadministratie, een voorstel uitwerkte om het voorraadbeheer aan een audit te onderwerpen. Op zijn voorstel sloot de stad zich eerder aan bij vzw Audio, een gespecialiseerde vereniging van lokale besturen (vooral OCMW's). Op de begroting werd zelfs 32.000 euro uitgetrokken voor het betalen van audits.

Audio maakte daarop een voorstel tot het uitvoeren van een audit op het voorraadbeheer van de stad. Op volgende vragen ging het bureau een antwoord zoeken: Worden de activa voldoende beschermd en wordt fraude voorkomen? Wordt het gebruik van de middelen efficiënt en economisch aangestuurd en beheerd? Is er betrouwbare beheers- en beleidsinformatie? Als gemeenteraadslid zouden de antwoorden op die vragen mij in allerhoogste mate interesseren!

Concreet zou het team na inzage van de invetarissen de processen en de kwaliteit van de interne controle op het voorraadbeheer nagaan (zowel van exploitatie- als van investeringsgoederen). Gekeken zou worden naar de fysieke beveiliging van de voorraden in de diverse depots. Aandacht gaat ook naar het geoorloofd gebruik (rechtmatig en niet buitensporig). En ten slotte wordt onderzocht hoe de verwijdering en/of de verkoop van materiaal en voorraden gebeurt (overtollige, onnodige, verouderde, afgedankte, defecte of afgeschreven goederen).

Meer bepaald wou het team van Audio volgende stadsdirecties binnenste buiten keren: Mobiliteit en Infrastructuur (natuursteenmaterialen en machines), Leefmilieu (materiaalstroom containerparken en machines), Facility (voorraden gebouwenteam en wagenpark, afschrijvingen ijzer en oud materiaal, brandstoffen, werkkledij en schoonmaakproducten), en de Directie ICT (ICT-materiaal). Het team zou overal ter plekke afstappen en een boel gesprekken voeren op de werkvloer. Met de verzamelde gegevens zou een sterkte-zwakteanalyse worden opgesteld, met concrete verbeterpunten en aanbevelingen.

Dit alles tegen het zachte prijsje van 16.650 euro en 600 euro verplaatsingskosten.

Eigenaardig genoeg stuurt het stadsbestuur de secretaris met zijn voorstel wandelen (beslissing schepencollege van 29 februari 2012, punt 2). De stad heeft weinig voorraden, beweert men. De kostprijs van de audit wordt daarom te duur geacht voor het beperkte rendement. "Een opmaak van de inventaris van de voorraden is voldoende".

Tja, op die manier zullen slordigheden en eventueel grensoverschrijdende gewoonten (of fraude - als er zou zijn) natuurlijk nooit aan het licht komen. En zou het kwaad kunnen eens een eenmalige maar grondige operatie efficiëntie en zuinig beheer op gang te brengen? Maar het stadsbestuur blijkt toch liever geen externe pottenkijkers toegang te geven tot zijn inkoop-, bewaar- en verkoopactiviteiten.

Bij de toetreding van Kortrijk tot vzw Audio vorig jaar betaalde het stadsbestuur overigens al 10 cent per inwoner aan de vereniging (7500 euro). Door die toetreding verbond het stadsbestuur zich ertoe in te stemmen met het auditcharter van Audio en een auditcomité op te richten. Bovendien engageerde het stadsbestuur er zich toe een langetermijnsamenwerking aan te gaan met Audio met inbegrip van de afname van enkele audits. Het is nu maar de vraag of de stad geen schadevergoeding moet betalen aan Audio nu het afziet van die audit op zijn voorraadbeheer.

11-03-12

Zondags Kortrijk (ansicht 21)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

site Callens 1.JPG

Persoonlijk had ik liever een woonwijk gehad achter de Moorseelsestraat en de Vlasbloemstraat. Maar het nieuwe gebouw dat er nu staat, waarin bijna alle technische diensten van de stad zijn bijeengebracht, is wel een van de mooiste realisaties van de stad in de voorbije tien jaar. Een prentje waard!

Ooit werden in de Moorseelsestraat 102, op de grens tussen de Kortrijkse laagstad Overleie en de Heulse wijk Haantjeshoek, ameublementstoffen geweven. Eerst door de firma Weyers (1923), later na overname in 1927 door Callens Textielfabriek NV. Toch eigenaardig dat een dorp zoals Moorsele met een straatnaam is bedacht in Kortrijk. Wel, dat heeft een reden: eeuwen geleden lieten de Kortrijkse vlasverwerkers bijna al hun linnen kleuren in Moorsele! Het is dus al langer een druk bereden weg.

callens4.JPG

Callens wierp tientallen jaren hoge ogen op de internationale textielmarkten, ook door zijn vroeg gebruik van nieuwsoortige garens. De stoffen, waarmee vooral matrassen en zetels werden bekleed, werden ter plekke ontworpen. Maar na de gouden jaren zestig ging het langzaam bergaf, ook al omdat men in de Moorseelsestraat bleef zweren bij de ingeburgerde dessins met ambachtelijke toets (medaillon- en gobelinweefsels). Eind december 2002 werden de boeken ingediend. Daarbij verloren toch nog 33 mensen hun job.

Sindsdien stond het fabriekspand, een site van 1,5 hectare voor twee derden bebouwd, te verkommeren. De fabriek had van die typische zaagtanddaken (sheddak) met belichting uit het noorden (altijd dezelfde lichtsterkte). Erbovenuit torende een hoge fabrieksschouw, een echt 'belfort van de arbeid' - jammer dat men die schouw niet heeft laten staan als aandenken aan de plek waar zoveel mensen in de textielnijverheid hun zweet hebben gelaten. Aan de Moorseelsestraat zelf stond een karaktervol bureaugebouw, met daarin stalen ramen van de even Overleise smederij Halsberghe Gebroeders. Van die typische textielfabriek schiet niet veel meer over. Wel heeft men ter afscheiding van de achtertuinen van de huizenrij in de Moorseelsestraat de fabrieksmuren laten staan, met steunberen en al. Dat geeft dan toch nog een zekere herinnering aan de grote fabriek die er ooit zoveel mensen uit de buurt werk verschafte.

site Callens 2.JPG

De curatoren van Callens organiseerden in 2005 een openbare verkoop van de fabriek. Na puik prospectiewerk van het Stadsontwikkelingsbedrijf SOK en een vluchtig onderzoek naar de mogelijkheden door de intercommunale Leiedal deed de stad een bod. De stad won de openbare verkoop en kocht het bedrijfspand tegen 502.200 euro. Hoewel ik diverse keren in de gemeenteraad erop aandrong om op de verworven 1,5 ha bouwgrond een nieuwe woonwijk te laten ontwikkelen, verkoos het stadsbestuur daar zijn technische diensten te centraliseren. Na enig buurtprotest, waarin Axel Weydts, toen nog politiek niet actief maar intussen lokaal sp.a-voorzitter, mee aan de koord trok, werd er toch ook aandacht besteed aan de opwaardering van de wat verkommerde buurt.

Een architectuurwedstrijd (drie deelnemers, elk 8300 euro) leverde het Kortrijkse bureau Architecten en Ingenieurs D'Hondt (Beneluxpark) op als laureaat. In samenwerking met architect Carl Claeys ontwierp het bureau een elegant gebouw in prefabbetonplaten "afgewerkt met verfijnde geïsoleerde sandwichpanelen". D'Hondt hanteert als leuze: "Venustas firmitas utilitas" (schoonheid, stevigheid en bruikbaarheid). Dat is een adagio van Vitruvius (Romeins militair architect, 85-20 voor Christus, schrijver van het klassieke standaardwerk 'De architectura'). In de site Callens zijn die vrome voornemens zichtbaar toegepast.

site Callens 3.JPG

Op het dak van het gebouw staan genoeg zonnepanelen om niet alleen zichzelf van voldoende stroom te voorzien maar ook het nabijgelegen Sportcentrum Wembley. Het regenwater van de uitgestrekte daken wordt gebruikt voor de besproeiing van het openbaar groen in de stad.

Het gebouw heeft zowat 5,5 miljoen euro gekost. De bouw ging van start in februari 2011 en is onlangs voltooid. De hoofdaannemer was Desiré Stadsbader-Flamand. Studiebureau Boydens, Brugge, tekende voor de technieken. De veiligheidscoördinatie was in handen van W&B, Roeselare. Six bvba deed de loodgieterij, Electrolyse bvba de elektrische installatie, Schindler nv de goederenlift en Vandenabeele nv de garage-inrichting.

Tot voor kort sprak men altijd over de 'Site Callens'. Maar het gebouw is in alle stilte herdoopt tot 'Depot 102'. Het pand biedt inderdaad onderdak aan niet minder dan zes eerdere stadsdepots (stapelplaatsen). 102 is het nummer dat Callens Textielfabriek had in de Moorseelsestraat. In Overleie spreken de oudere generaties evenwel nog altijd over 'Te Kaljes' als zij het over die site hebben. Was dat geen mooiere naam geweest? 'Depot 102' is trouwens de naam van een al eerder bestaande internethandel van tuinmeubelen in Izegem. Als daar maar geen proces van komt!

En wat heel raar is, ook in Izegem heeft het stadsbestuur een 'Site Callens' ontwikkeld, de gronden van een gewezen houthandelaar. Daar heeft men wel een op wonen gericht inbreidingsproject gerealiseerd. De woonwijk kreeg de naam 'De nieuwe wereld'.

Depot 102.JPG

07-03-12

Een van de mooiste terrassen van Kortrijk zwaar ondergewaardeerd

Open zwembad1.JPG

Het is een regelrecht drama! Voor een cafetaria met een van de mooiste terrassen van Kortrijk is nauwelijks interesse van de horecasector: de cafetaria in het stedelijk openluchtzwembad in de Abdijkaai. Een vorige uitbaatster ging er failliet. De concessiehouder van vorig jaar wil er zeker niet meer in. Met het zomerseizoen in aantocht wil de stad de concessie weer op de markt brengen. Gezien het ontbreken van enige belangstelling is de instelprijs teruggebracht tot ... 1 euro. Wat een afgang. Het probleem is dat je entreegeld voor het zwembad moet betalen, ook als je slechts iets wilt drinken. Een aparte ingang zou de zaak al heel wat aantrekkelijker maken.

Kwartje

Zonder strafregister kun je tegen een driemaandelijkse prijs van een kwartje van een euro de prachtige cafetaria van het al even prachtige openluchtzwembad (Abdijkaai, Kortrijk) in concessie krijgen! Het Kortrijkse stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, zit met de handen in het haar. Er is geen interesse meer van de horecasector voor de uitbating van die 'prachtige cafetaria'. In 2003 verwierf BVBA DDS, Moorsele, de concessie voor 9 jaar. In 2006 ging die concessie naar de co-zaakvoerster van de vennootschap. Maar vanaf 2009 kon zij het financieel niet meer bolwerken. In het voorjaar van 2011 werd zij failliet verklaard.

Voor de zomer van 2011 - het openluchtzwembad is de jongste jaren open van 1 mei tot eind augustus (m.i. veel te kort) - schudde het stadsbestuur een tijdelijke oplossing uit zijn mouw. De concessiehouder van een ander stedelijk zwembad, het wondermooie Magdalenazwembad, werd bereid gevonden de toog in de Abdijkaai open te houden. 'Zijn' zwembad werd immers heel de zomer gesloten. Het was de bedoeling dat hij zo een en ander kon compenseren. Daarvoor liet hij 1000 euro schadevergoeding van de stad vallen. Welnu: hij heeft er zijn broek aan gescheurd. De zaak bracht zelfs geen 1000 euro op.

De vorige concessiehoudster betaalde nog 12.830,26 euro voor die concessie.

Onheilspellend

Er komt nu dus een nieuwe oproep voor kandidaten-uitbaters. De minimale instelprijs te verminderd tot bijna het absolute minimum: 1 euro per jaar in 4 keer te betalen (zo staat het ècht in het contract!), weliswaar onderworpen aan de index, maar dan wel de gezondheidsindex. Wel moet men een borgtocht stellen van 1000 euro. Als concessiehouder heeft men natuurlijk ook enkele verplichtingen. Men moet het imago van de stad hoog houden met een 'stijlvolle bediening'. En vooral: de cafetaria moet open zijn als het mooi weer is. Bij slecht weer volstaan enkele geplaatste automaten. Bovendien: "gevraagd wordt alle consumpties aan te bieden tegen gebruikelijke, democratische prijzen".

De concessie gaat weer in voor negen jaar met voor beide partijen een opzegmogelijkheid om de drie jaar (drie-zes-negen). Een beetje onheilspellend voor de fans van het mooie artdeco-zwembad is de clausule dat het stadsbestuur eenzijdig de concessie (mits een opzeg van een jaar) kan opzeggen "wanneer de exploitatie van het zwembad wordt stopgezet". Zouden er dan toch weer plannen bestaan om het zwembad in de Abdijkaai (op een locatie waar al van in 1864 een dubbel openbaar zwembad was ingericht) op te doeken?

Strand

Wat een afgang! Hoe is het toch mogelijk dat een dergelijke cafetaria met een schenkzaal, een bierkelder, een overdekt en een zonneterras, met zicht op het zwemwater en de ligweide, niet rendabel kan draaien? Het is verdorie het strand van Kortrijk in de zomer.

Het grote probleem is dat de cafetaria alleen toegankelijk is voor wie een entreekaartje betaalt. En dat entreekaartje is peperduur, 7 euro, tenzij men zich vooraf een Sportkaart van Stad Kortrijk heeft aangeschaft (de kaart kost 3 euro, dan betaal je per bezoek maar 2 euro per persoon). Maar euh: die Sportkaart kun je niet bekomen in het openluchtzwembad; je moet daarvoor eerst naar een van de andere stedelijke zwembaden of sporthallen. Die ingewikkelde procedure is uitgedacht om ongewenst bezoek van overlastpubliek te weren, maar vormt toch een serieuze drempel voor wie op een zonnige dag eens met zijn kinderen in openlucht wil gaan zwemmen en zonnen.

Open zwembad2.JPG

Aparte ingang

Waarom kan men de uitbating van de cafetaria niet loskoppelen van het zwembad? Dat is perfect mogelijk als men de cafetariaklanten laat binnenkomen door een andere ingang dan de zwembadgebruikers. Zwembad- en ligweidegebruikers moeten hoe dan ook een ticket hebben om hun kleren kwijt te geraken in de vestiaire. Dan krijgt men een rubberen armbandje. Dat zou dan meteen ook toegang kunnen geven tot de cafetaria. Wie zo geen bandje heeft, zou in de cafetaria en op haar terras moeten blijven. Die tweede toegang is er al, namelijk de poort aan de kant van de stedelijke schietstand. Infrastructureel zou het volstaan een bijkomende afsluiting te maken tussen de cafetaria en het eigenlijke zwembadterrein.

Bovendien kan men dan de uitbatingsuren van de cafetaria uitbreiden. Ze hoeven niet meer gekoppeld te zijn aan de openingsuren van het zwembad. Waarom zou men er bijvoorbeeld geen pintje kunnen gaan drinken 's avonds met zicht op het blauwe water en het groene gras? De locatie blijft schitterend, ook als er geen zwemmers in het water liggen. Niets belet dan ook de uitbater van de cafetaria om zelf activiteiten te organiseren die zijn zaak aantrekkelijker maken, een barbecue bijvoorbeeld.

Er zijn oplossingen om van de cafetaria van het openluchtzwembad een meer dan rendabele uitbating te maken. Maar het stadsbestuur moet een beetje meewillen!

04-03-12

Zondags Kortrijk (ansicht 20)

Elke zondag een bijzonder prentje, een ansicht van Kortrijk.

Wit Kasteel3.JPG

Het is niet zeker dat fabrikant Emiel Florin in 1910 een dergelijke bestemming voor ogen had toen hij in de Doorniksesteenweg in Kortrijk de beroemde architect Jan Robert Vanhoenacker zijn witte villa liet bouwen. Maar eigenlijk: hij wou een lusthof, welnu 't Wit Kasteel wòrdt een lusthof (in een letterlijke betekenis van het woord)!

Het Wit Kasteel dook in de voorbije weken geregeld op in de lokale dagbladpagina's. In de doening met toren, Doorniksesteenweg 210 komt een 'parenclub'. Toch wel een eigenaardig samengesteld woord, een combinatie van een werkwoord met een zelfstandig naamwoord, of ben ik mis?

Grote opschudding op 17 februari 2012 toen Barbara Gandolfi, niemand minder dan de actuele vriendin van Jean-Paul Belmondo, Bebel pour ses amis, er een inval deed met een gespierd groepje. Zijzelf heeft, naast uiteenlopende andere drukke bezigheden, een concurrerende club in Ronse. Achter het project in Kortrijk zou haar 'stiefvader' zitten en hij zou niet alleen 200.000 euro schulden bij haar hebben, zij verdenkt hem bovendien van diefstal in Ronse. De raid liep uit op een sisser.

De oudere Kortrijkzanen kennen 't Wit Kasteel van de wat chiquere communie- en trouwfeesten waarbij de traiteursfamilie Darras in de potten roerde en over het protocol waakte. Later passeerde er een pleiade van 'feestarchitecten', zaalverhuurders, fuiforganisatoren, lounge-uitbaters enzovoort, waarbij de naam 't Wit Kasteel soms niet en soms wel werd vervangen door exotischer uithangborden (zoals Villa Alba en Ksanadoe). De parenclub wordt - als 't toch nog lukt - 'Amatus' gedoopt. Vergeten we zeker niet die heugelijke zomerdag in 2008 toen er een lokale afdeling van Lijst Dedecker (LDD) boven de doopvont werd gehouden. Voorzitter - heel kortstondig - werd Eric Flo, ex-VlaamsBelanger, die zich onlangs in de gemeenteraad nog voorstelde met de woorden: "Ik ben een genie!".

Van de oorspronkelijke binneninrichting zal na die onophoudelijke stroom uitbaters met elk hun eigen ideeën wel niet veel meer overschieten. De buitenkant van de monumentale villa is wel nog goed bewaard gebleven. Het pand is terecht opgenomen op de lijst van waardevol bouwkundig erfgoed. De officiële inventaris wordt de villa 'eclectisch' genoemd. Dat is een stijl die gebruik maakt van diverse elementen uit andere, historische stijlen.

In 1910 koos architect Jan Robert Vanhoenacker voor een bakstenen gevel waarbij de overwegend witte vlakken horizontale strepen kregen in grijze stenen. Uit de voorgevel springen twee stukken naar voren - in architectuurjargon noemt men zo een uitsprong een 'risaliet'. Het risaltiet van de voordeur is uitgebouwd tot een vijf verdiepingen hoge toren, als je de met leien bedekte bedaking met lantaarn onder een peerenspits meerekent. Het vensterrisaltiet zit onder een puntgevel met een ronde erker.

Dat Wit Kasteel moet nogal opschudding hebben verwekt onder de Kortrijkse beau monde. Het opvallende project was het startsein voor een hele reeks opdrachten in de Groeningestad tot aan de Eerste Wereldoorlog. In 1909 had Vanhoenacker al het 'hôtel' van graanmarchand Charles Vande Venne-Meeuws, Doorniksewijk 66, ontworpen. Tijdens de bezetting logeerde daar de Duitse legerstaf en er wordt verteld dat de Duitse kaiser er ooit over de drempel schreed. In 1911 tekende Vanhoenacker het spectaculaire Brouwershuis van Omer Vander Ghinste - ja, die van de Bockorbrouwerij in Bellegem, Doorniksewijk 49. In 1912 niets minder dan de Kortrijkse stadsschouwburg! In 1913 de villa van dokter Peel in de Bloemistenstraat (kantoor van de Belastingen), een nieuwe gevel voor café De Middenstand in de Lange Steenstraat en het Van Ackershof op Hoog Mosscher. Enzovoort.

Jan Robert Vanhoenacker is dus zeker een van de bouwmeesters die zijn stempel heeft gedrukt op het uitzicht van Kortrijk. Hij was wat in de vergetelheid geraakt maar Filip Canfijn, directeur van de stadsdienst Stadsplanning en Ontwikkeling heeft er, ter promotie van het wonen in de stad, een zeer interessante brochure over geschreven.

Jan Robert Vanhoenacker (1875-1958) is in Kortrijk geboren. Hij volgde eerst de opleiding houtsnede en schrijnwerkerij (!) aan de Kortrijkse Academie. Nadien (1895-1898) ging hij bouwkunde studeren aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen. Als beginnend architect liep hij stage bij de bekende architect Ernest Dieltiens (de ontwerper van onder meer het Zuiderpershuis in Antwerpen, 1882). Vanhoenacker is in Antwerpen blijven hangen, maar tot aan de Eerste Wereldoorlog wist hij vooral in het Kortrijkse opdrachten op de kop te tikken. Na de oorlog werd hij rijk, in associatie met zijn confraters Jos Smolderen en John Van Beurden, in de grootschalige wederopbouw van de 'verwoeste gewesten' aan de IJzer.

Zijn huzarenstuk blijft evenwel de Antwerpse Boerentoren, de eerste wolkenkrabber van Europa in 1928-1931. Maar dat is uiteraard geen Kortrijks ansicht.

Wit Kasteel4.JPG

02-03-12

De jurisprudentie van de parkeersancties in Kortrijk (12): geen verzachtende omstandigheden

parkeren.JPG

In de Kortrijkse binnenstad is parkeren intussen bijna overal betalend geworden. Wie een parkeerbon (15 euro per keer) aangesmeerd krijgt, kan bezwaar aantekenen bij het stadsbestuur. Die uitspraken van het stadsbestuur, zetelend als administratief rechtscollege, zijn interessant. Ze geven inzicht in de uitvoering van het parkeerreglement. En als het stadsbestuur het zich zou permitteren willekeurig af te wijken van eerder ingenomen beleidslijnen, zouden zijn uitspraken de toets van de beroepsrechter niet doorstaan. Maar om te weten hoe het stadsbestuur zijn eigen parkeerreglement interpreteert, moeten die uitspraken wel worden gepubliceerd. Zo lang het stadsbestuur die publicatie zelf niet doet, neem ik mij voor ze uit te brengen op Kortrijklinksbekeken, mèt commentaar. Tegen de uitspraken van het stadsbestuur kan men in beroep gaan bij de rechtbank van eerste aanleg van Brugge.

Uit de thans besproken uitspraken van het stadsbestuur (schepencollege van 15 februari 2012) blijkt eens te meer dat onze bestuurders niet te vermurwen zijn met verzachtende omstandigheden. Het reglement is de wet en wie het overtreedt moet, ongeacht de omstandigheden, 15 euro - of verschillende keren 15 euro - afdokken. Nu ja, misschien denken ze wel dat men voor die luttele 15 euro niet niet te veel complimenten moet maken... Het bedrag is voor de beboeten meestal ook te gering om kosten te maken voor een proces in beroep tegen de stad.

Slachtoffer van diefstal

Een Kortrijkzaan werd in september het slachtoffer van inbraak en diefstal in zijn huis en zijn wagen. De man reed naar de politie om aangifte te doen maar daar was het computersysteem kapot. Toen hij onverrichterzake terug bij zijn wagen kwam, die hij had geparkeerd in de Meersstraat (even buiten het centrum), vond hij op de koop toe een parkeerbon onder zijn ruitenwisser! De gedupeerde tekent daartegen bezwaar aan bij het stadsbestuur. Hij argumenteert dat hij niet alleen overstuur was maar ook geen kleingeld meer had voor de parkeerautomaat: alles was immers gestolen, ook zijn bankkaart om geld af te halen. Later op de dag kon hij dan toch zijn verhaal kwijt op het politiecommissariaat en het zijn de flikken zelf die hem de raad gaven die parkeerboete aan te vechten "gezien de speciale omstandigheden".

Neen, zegt het stadsbestuur na advies van het stedelijk parkeerbedrijf Parko: "ongeacht de omstandigheden moet er een parkeerticket worden voorgelegd". Zij trekken overigens het verhaal van het slachtoffer in twijfel. De aangifte van de politie gebeurde pas om 16.40 uur en de bon is uitgeschreven om 10.18 uur. Zij zien dus geen verband tussen bon en inbraakaangifte. Tja, dan hebben zij het verhaal van de man niet goed gelezen; hij is twee keer naar de politie moeten komen omdat de eerste keer het computersysteem defect was! Met verzachtende omstandigheden wordt dus geen rekening gehouden.

Overigens kan men in genoemde Meersstraat een uur gratis parkeren. Daarvoor moet men dan wel een ticket nemen. Wie dat vergeet, is eraan voor zijn moeite.

Eerste uur gratis, niet altijd gemakkelijk

Een Zwevegemnaar parkeerde in mei 2011 in de Boerderijstraat. Daar geldt betalend parkeren (2 euro voor een hele dag) met het eerste uur gratis. De man blijkt niet op de hoogte te zijn van de steedse parkeerreglementering: dat gratis uur krijg je slechts als je een gratis ticketje uit de parkeerautomaat laat rollen. Hij had in de plaats daarvan zijn blauwe parkeerkaart achter zijn voorruit gelegd. Dat was om 16 uur. Om 16.22 uur passeerde een parkeerwachter van Parko en, reglementair blind voor de parkeerschijf, dopte die een parkeerbon onder de ruitenwisser.

De Zwevegemnaar argumenteert dat het niet duidelijk op de parkeerautomaat staat aangegeven dat men een ticket moet nemen voor een gratis uurtje. In elk geval stond zijn wagen op het moment van het uitschrijven van de bon daar nog geen uur. Hij eist in elk geval een deel van zijn 15 euro terug. Tevergeefs: een ticket nemen is verplicht, aldus het stadsbestuur. Het reglement is de wet en daarmee basta.

Blauwe zone Station-Zuid

Eens te meer zit er ook weer een geval tussen van iemand die parkeert in de straten achter het station en niet opgemerkt heeft dat het daar blauwe zone is (om bewonersparkeren mogelijk te maken). Er zijn niet in alle betrokken straten blauwezoneborden aangebracht. 

Het stadsbestuur verklaart wettelijk alleen verplicht te zijn borden te plaatsen aan het begin en het einde van de blauwe zone. het is geenszins verplicht die borden in elke straat te zetten. Toch staan er her en der herhalingsborden. Blijkbaar toch niet genoeg!

Wegenwerken

Een mevrouw werkt in een fastfoodzaak nabij Kortrijk Xpo. In november van vorig jaar was daar niet alleen de beurs Classica maar bovendien lag de Doorniksesteenweg open door wegenwerken. Zij stalde haar wagen op een zondag dan maar op een bewonersparkeerplaats. Gevolg: twee parkeerbonnen, eentje 's morgens en eentje 's avonds.


Haar argument dat zij haar wagen nergens elders in de omgeving kwijt kon, maakt geen indruk op het stadsbestuur. Ook hier geen verzachtende omstandigheden.


Eerdere uitspraken

 De vorige becommentarieerde parkeerbonuitspraken van het stadsbestuur vind je met volgende links:

 Jurisprudentie parkeersancties 1
 Jurisprudentie parkeersancties 2
Jurisprudentie parkeersancties 3
Jurisprudentie parkeersancties 4
Jurisprudentie parkeersancties 5

Jurisprudentie parkeersancties 6
Jurisprudentie parkeersancties 7
Jurisprudentie parkeersancties 8
Jurisprudentie parkeersancties 9
Jurisprudentie parkeersancties 10

Jurisprudentie parkeersancties 11