30-08-11

Wat de Kortrijkse gezinnen betalen aan stroom en gas: een wereldrecord

 

RKilowatt 1.JPG

Een studie van Test-Aankoop leidt tot schokkende bevindingen over Kortrijk. De Kortrijkse gezinnen betalen, meer dan in alle Belgische en Europese steden, de hoogste prijs voor hun gas en elektriciteit: 30% meer dan in Antwerpen bijvoorbeeld en zelfs het dubbele van in Rijsel!

De enige reden is dat de intercommunale Gaselwest, waarbij Kortrijk is aangesloten, de duurste prijzen van Europa (de wereld?) hanteert voor het gebruik van haar gas- en stroomleidingen. Die prijzen worden vastgelegd door de bestuursorganen van Gaselwest, waarin ook vertegenwoordigers van Stad Kortrijk zetelen. De aangesloten steden en gemeenten ijveren traditioneel voor zo hoog mogelijke deelnames in de winst van Gaselwest. Die winst wordt overigens nog gedeeld met private partner Electrabel. Voor elke euro die naar de steden en gemeenten gaat, moet er een halve euro aan Electrabel worden gegeven. Het is door die hoog opgedreven winstuitkeringen dat de energiefacturen van de Kortrijkse gezinnen zo duur uitdraaien. Eigenlijk is dat een verdoken belasting, maar dan wel een onrechtvaardige belasting op een basisbehoefte en een peperdure belasting. In de gemeenteraad van september wordt gestemd over een resolutie om die dure gas- en elektriciteitsprijzen te verminderen.

Slechtste voorbeeld

Test-Aankoop heeft in een studie de tarieven voor gas en elektriciteit vergeleken voor de gezinnen in de verschillende centrumsteden van België en in de buurlanden. In die studie en in het hoofdartikel dat Test-Aankoop aan zijn studie wijdt in zijn maandblad (september 2011), wordt Kortrijk uitdrukkelijk vernoemd, als slecht voorbeeld. Zelfs als het slechtste voorbeeld van alle onderzochte steden!

Een gezin dat in Antwerpen 3500 kWh elektriciteit per jaar nodig heeft (een doorsneeverbruik) betaalt daarvoor gemiddeld 723 euro. Een Kortrijks gezin moet voor hetzelfde verbruik niet minder dan 933 euro afdokken. Een gezin in Rijsel, op 25 km van Kortrijk, komt ervan af met 480 euro - de helft goedkoper dan in Kortrijk dus!

Factuur

Op de factuur die je thuis krijgt - van Electrabel, Nuon, Essent, Luminus enzovoort - staat 1 bedrag dat je moet betalen. Maar dat bedrag is het resultaat van twee onderdelen. Het eerste onderdeel is de kost van de elektriciteit en het gas volgens jouw verbruik. Je kan kiezen bij welke energieboer je dat koopt; je kan de goedkoopste kiezen - wat de meeste gezinnen nog altijd niet doen.

Het tweede onderdeel is de kost van de leidingen waarlangs gas en elektriciteit tot in je huis zijn geraakt. Voor dat tweede onderdeel kunnen de gezinnen niet kiezen. Er is maar één enkel leidingennet aanwezig per streek - de wet zegt dat er niet meer mogen zijn en dat is ook logisch. Die leidingen zijn geheel of gedeeltelijk in handen van de steden en gemeenten.

De lokale overheden hebben daarvoor de handen in elkaar geslagen en ze hebben 'intercommunales' opgericht. In bepaalde streken zijn die intercommunales 'zuiver', dat is: zonder privé partner. In andere streken zijn ze 'gemengd' (toch nog voor een tijdlang): de machtige energiegroep Electrabel is mede-eigenaar. In Kortrijk zijn de leidingen in handen van de intercommunale Gaselwest, waarvan de steden en gemeenten de aandelen delen met genoemde Electrabel.

Distributieprijs Gaselwest

Als je gas of elektriciteit verbruikt, laat Gaselwest jouw leverancier (Electrabel, Nuon, Essent, Luminus of weet ik veel, naar jouw eigen keuze) een prijs betalen voor het bezigen van de leidingen. Jouw leverancier rekent die prijs dan door aan jou. Het is dàt onderdeel van de prijs, die jij uiteindelijk betaalt, die in Kortrijk zoveel hoger ligt dan overal elders. Dat is aan Gaselwest te wijten - Gaselwest waarin de steden en gemeenten van onze streek het voor het zeggen hebben!

Test-Aankoop stelt vast dat in Kortrijk de distributiekosten (dat tweede onderdeel van de prijs dus) voor elektriciteit liefst 41% bedragen van de factuur. Dat is een record, meer dan overal elders in België, meer dan overal elders in de onderzochte Europse steden - een wereldrecord als het ware! De distributieprijs voor een inwoner van het werkgebied van Gaselwest bedraagt niet minder dan 300 euro (driehonderd euro!) meer dan voor een gezin dat het geluk heeft aan de leidingen te zitten van de Régie de Wavre.

Hoge winstuitkeringen

De hoge prijs voor elektriciteit en gas die de Kortrijkse gezinnen al jaren betalen heb ik al eerder aangeklaagd, bijvoorbeeld in de Kortrijkse gemeenteraad. Zie mijn stuk van enkele jaren geleden. Ik ken ondertussen de uitvluchten waarmee Gaselwest en haar aandeelhouders - jouw en mijn stadsbestuur! - telkens weer mee afkomen. Ook nu weer verklaart Gaselwest, in een eerste reactie, dat de hoge aangerekende prijs te wijten is aan het feit dat haar grondgebied veel landelijker is dan bijvoorbeeld dat van IMEA in Antwerpen. Hoe verklaart men dan dat men duurder is dan in de Ardennen bijvoorbeeld?

De hoofdreden voor de duurte van gas en elektriciteit in Kortrijk is de ongelofelijk hoge winst die steden en gemeenten (èn hun private spitsbroeder Elektrabel) zichzelf uitkeren. In het jaarverslag van Gaselwest (2010) zijn cijfers te vinden waarvan je achterover valt. Op een omzet (alle mogelijke inkomsten bijeen) voor elektriciteit van 280 miljoen euro wordt niet minder dan 24 miljoen euro uitgekeerd aan de steden en gemeenten en 10 miljoen euro aan private partner Electrabel. De eigenlijke winst is groter, want er zijn vooraf al aanzienlijke afhoudingen gebeurd voor de reserves (wat goed is!). Voor gas zijn de cijfers nog spektaculairder. Op een omzet van 75 miljoen euro is er in 2010 liefst 14 miljoen euro uitgekeerd aan de steden en gemeenten, en bijna 6 miljoen euro aan Electrabel. Dat is een uitkeerbare winst op de gasleidingen van ... 26%!

Aan stad Kortrijk keerde Gaselwest vorig jaar 4,114 miljoen euro dividenden uit. Weet dat daartegenover een cheque aan Electrabel staat van 1,7 miljoen euro.

Laffe belasting

Eigenlijk zijn die winstdeelnames van Gaselwest noch min noch meer een stedelijke belasting op het verbuik van gas en elektriciteit. Maar het is wel een laffe belasting; ze wordt geheven zonder dat de Kortrijkse gezinnen er zich van bewust zijn. Het is ook een dure belasting. Tegenover elke euro die deze verborgen belasting in de stadskas brengt, staat bijna een halve euro (0,41 euro) die naar de private partner Electrabel gaat. Een belasting met een inningskost van 41% is een heel dure en inefficiënte belasting!

En tenslotte is het ook een erg onrechtvaardige belasting. Aangezien elk gezin, arm of rijk, zich moet verwarmen, moet koken, wassen enzovoort, gaat het om een belasting op een baisbehoefte. Die belasting is voor de armere gezinnen een veel zwaardere vaste kost dan voor de meer begoede gezinnen.

Bestuursorganen

De prijzen voor het gebruik van de stroom- en gasleidingen van Gaselwest worden vastgelegd door de bestuursorganen van de intercommunale. Daarin zetelen vertegenwoordigers van de deelnemende steden en gemeenten en van private partner Electrabel. Voor Kortrijk, veruit de grootste aandeelhouder, zetelen Guy Leleu en Carl Decaluwe, CD&V, in zowel de raad van bestuur al in het directiecomité.

Traditioneel dringen de steden en gemeenten in die bestuursorganen aan op zoveel mogelijk winstdeelname. Een uitzondering indertijd was de socialitische burgemeester van Wervik Albert Deconinck. Hij werd door zijn collega's bekeken als een spelbreker. In elk geval zijn het de steden en gemeenten die de overdreven tarieven van Gaselwest naar beneden kunnen halen. Het volstaat hun winstdeelnames tot redelijker proporties te laten zakken.

In voormeld jaarverslag verklaart Gaselwest-voorzitter Luc Dehaene, burgemeester van Ieper, dat het niet Gaselwest is die de distributietarieven bepaalt maar de CREG (Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit en het Gas). "We werken tegen kostprijs en doen permanent inspanningen om de doorgerekende kosten tot een minimum te beperken" zegt ie zonder verpinken. Dat men inspanningen doet om de kosten te beheersen, kan perfect zijn en is maar logisch ook. Maar ze werken absoluut niet tegen kostprijs. Er blijven enorme bedragen aan de strijkstok hangen, in de vorm van winstuitkeringen aan de steden en gemeenten en aan Electrabel. Liegt de voorzitter of is 't ie niet helemaal bekwaam?

CREG

De voorzitter weet toch ook dat Gaselwest en de andere gemengde distributienetbeheerders jarenlang een reuzengevecht hebben gevoerd tegen de CREG om precies hun tarieven te kunnen opslaan. De CREG is de federale regulator voor de elektriciteits- en gassector. Het is logisch dat de overheid regelend optreedt, omdat de netbeheerders zoals Gaselwest een wettelijk monopolie hebben. Een duidelijke regulering in het belang van de verbruikers is hier op zijn plaats.

Jarenlang heeft de CREG zich verzet tegen een reeks boekhoudkundige opties van Gaselwest en andere maatschappijen. Dat ging bijvoorbeeld over de afschrijvingen voor de kabines en het leidingennet, op 50 of op 33 jaar. Gaselwest koos voor opties die de uitkeerbare winst opdreven. De CREG verzette zich tegen de tariefvoorstellen die daarop waren gebaseerd. Iedere keer weer leidde dat tot processen die Gaselwest en co aanspanden tot op het hoogste niveau. Proces- en vooral advocatenkosten werden -  eveneens tegen de zin van de CREG - doorgerekend in de tarieven voor de verbruikers. In 2007 heeft de CREG definitief in het zand gebeten na een uitspraak van het hof van beroep van Brussel.

Het zijn dus wel degelijk Gaselwest en co die de distributienettarieven zelf bepalen. De CREG keurt die goed als ze beantwoorden aan bepaalde regels. Maar de CREG zal zich helemaal niet verzetten tegen voorstellen om die tarieven te verminderen.

Voorstel

Vandaar dat ik in de komende gemeenteraad (maandag 12 september 2011, 18 uur - vrije toegang) een voorstel ter stemming leg om de Gaselwesttarieven naar beneden te halen. Zie mijn voorstel van resolutie. Mijn voorstel is dat het stadsbestuur een standpunt zou uitwerken dat dan aan Guy Leleu en Carl Decaluwe kan worden meegegeven met de opdracht dat te verdedigen in de bestuursorganen van Gaselwest. Terzelfdertijd krijgt het stadsbestuur zelf de opdracht bondgenoten te zoeken onder de andere steden en gemeenten die zijn aangesloten bij Gaselwest.

Intussen liet schepen Guy Leleu, in tegenstelling met eerdere uitspraken, in Het Nieuwsblad weten mijn voorstel te zullen bijtreden. Ik ben benieuwd op welke manier hij dat zal doen. Voor uitvluchten en loze beloftes is het na de onweerlegbare studie van Test-Aankoop te laat. 

Reddy Kilowatt.JPG

19-08-11

De jurisprudentie van de parkeersancties in Kortrijk (10): eenvoudig sms-parkeren alleen voor Proximusklanten - discriminatie?

sms-parkeren.JPG

In Kortrijk geldt, vooral in de binnenstad, hoe langer hoe meer betalend parkeren. Overtreders krijgen een parkeersanctie van het autonoom gemeentebedrijf Parko. Wie een bon onder de ruitenwisser krijgt, kan daartegen bezwaar indienen bij het stadsbestuur. Die uitspraken zijn te vinden in de notulen van het college van burgemeester en schepenen. Maar als gewone burger geraak je nauwelijks aan die nochtans pricipieel openbare documenten. Sinds oktober 2009 publiceert Kortrijklinksbekeken een commentaar op die uitspraken. Zo kunnen parkeerders zich een idee vormen van de beleidslijnen die het stadsbestuur aanhoudt. Onder meer bij ongemotiveerde afwijkingen van die beleidslijnen heeft men kans  gelijk te halen bij beroep op de rechtbank. Tegen de uitspraken van het stadsbestuur kan je namelijk in beroep gaan bij de rechtbank van eerste aanleg van Brugge.

In deze aflevering (beslissingen van het stadsbestuur van 20 juli 2011) blijken Parko en het stadsbestuur heel bureaucratisch te reageren als parkeerders geconfronteerd worden met defecte parkeerautomaten. Er zijn verschillende gevallen van bevroren - "vervrozen" en "bevrozen" - toestellen. Bewoners- en sms-parkeren blijken eens te meer niet zo simpel. Ergerlijk is ten slotte dat eenvoudig sms-parkeren een voorrecht is van Proximus-klanten. Wie bij een andere operator zit, moet zich eerst registreren op het internet; wat je uiteraard niet kunt als de nood het hoogst is bij een defecte parkeerautomaat.

Bewonersparkeren te rigide

De Israëlische voetbalinternationaal Gershon Rami, door Standard aan KV Kortrijk uitgeleend, is in het stadion in de Meensesteenweg een betere verdediger dan in zijn conflict met Parko. Hij heeft niet minder dan 10 'naheffingen' van 15 euro het stuk aan zijn broek. Het gaat om de zoveelste verwikkeling met bewonersparkeren. Hij rijdt met een wagen van cvba Kortrijk Voetbalt en zijn parkeerperikelen worden behartigd door KVK-manager Matthias Leterme, zelf zoon van onze nationale zaakwaarnemer. Die parkeerbonnen liep hij op in de lente van dit jaar in de nabijheid van het station. Normaal moet je daar betalen in een regeling van kortparkeren (maximaal twee uur tegen 2,50 euro). Maar geregistreerde bewoners hoeven zich daar niet aan te houden.

De registratie als bewoner moet evenwel gebeuren bij Parko zelf, ondanks het feit dat men zijn domicilie goed en wel heeft aangegeven op het stadhuis. Men moet immers ook zijn nummerplaat laten noteren. Door een vergissing is in het geval van onze stervoetballer door KVK, die een hele vloot aan personeelswagens heeft lopen, een verkeerde nummerplaat op de bedrijfswagen gemonteerd. Parko, daarin bijgetreden door het stadsbestuur, willen van geen toegeeflijkheid weten: "de enige verplichting vanwege de burger is ons onmiddellijk te informeren ingeval van een nieuwe/andere nummerplaat". Dat kan aan het loket tijdens de openingsuren doch ook fullcontinu op de website van Parko.

Een mevrouw uit de Burgemeester Pyckestraat ondervond hetzelfde. Zij stond voor haar eigen deur geparkeerd. En in haar straat geldt ook bewonerspakeren: wie er niet woont, moet de blauwe kaart zetten. Na aanschaf van een nieuwe wagen had zij nog geen gaatje gevonden om haar nieuwe nummerplaat aan te geven bij Parko. De parkeerwachters vonden haar wel. In haar bezwaarschrift protesteert zij tegen het gebrek aan flexibiliteit waarmee parkerende stadsbewoners worden geconfronteerd. Zij vindt dat in tegenstelling met de officieel verkondigde doelstelling om het wonen in het stadscentrum aantrekkelijker te maken. Maar het stadsbestuur laat zich niet vermurwen: betalen zal ze!

Die mevrouw heeft m.i. niet helemaal ongelijk. De regeling van bewonersparkeren is hopeloos ingewikkeld. Zou er geen mogelijkheid bestaan van automatische registratie voor het bewonersparkeren zodra men zijn domicilie in de betrokken straten heeft aangegeven op het stadhuis? Heeft men op het stadhuis (en bij filiaal Parko) niet de mogelijkheid om de inschrijvingen van wagens in Kortrijk te volgen? Een nog simpeler oplossing zou zijn een termijn in te stellen van regularisatie voor parkerende bewoners nadat zij de eerste keer zijn opgeschreven door de parkeerwachters. De huidige regeling is inderdaad te rigide.

Defecte parkeerautomaten

Nogal bureaucratisch is ook de reactie van Parko en stadsbestuur als parkeerders die wèl willen betalen, te maken hebben met defecte parkeerautomaten. Twee gevallen deden zich voor tijdens de winterprik van december 2010. Een Kortrijkzane stalde haar auto op de centrumparking Broeltorens. Zij volgde nota bene een opleiding op het ... stadhuis. Zij koos voor een dagticket en dropte twee euro in de gleuf. Het toestel weigerde te functioneren; zelfs de annulatieknop was geblokkeerd en zij was haar muntstuk kwijt. Zij denkt zich uit de situatie te redden door een briefje op haar dashboard te leggen met de tekst: "Om 09:00 uur 2 euro in de automaat gestoken, maar die is vervrozen, werkt dus niet".

Een andere vrouw werkt al jaren in het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg in Kortrijk. Zij parkeerde op 7 december 2010 op de centrumparking Handelskaai. Door ijzel en sneeuw was zij met veel moeite van Gent gekomen om haar dagtaak op te nemen. Ook zij krijgt geen leven in een vervroren automaat. Zelfde oplossing: zij legt een handgeschreven briefke achter haar voorruit met de melding: "2 euro in machine gestoken, knopen bevrozen # kon ze niet indrukken, ook geld niet terug".

Een man liet zijn wagen achter op het Klakkaardplein. Ook daar was de parkeermeter defect. Ook hij legde een handgeschreven briefje op zijn dashboard met de boodschap: "parkeermeter werkt niet".

In alle drie de gevallen is de reactie van Parko en stadsbestuur dezelfde. Citaat: "Indien men merkt dat de parkeerautomaat niet werkt, dan dient volgens de algemene wegcode de parkeerschijf voorgelegd te worden. Deze informatie is op iedere parkeerautomaat vermeld. De parkeerschijf dient dan in plaats van het niet-bekomen parkeerticket als indicatiemidel van de aankomsttijd. Met de schijf kan men dan tot het einde van de parkeerduur parkeren. Een handgeschreven briefje heeft volgens het parkeerreglement en de algemene wegcode geen enkele betekenis!".

Die stijl! Inhoudelijk is dat toch een erg bureaucratische aanpak. Beide dames hadden gewoon betaald wat zij moesten betalen. Doordat de parkeermeters in panne waren, kregen zij ook geen ticketje om hun parkeerkost te recupereren bij hun werkgever. Die eerste vrouw had zich zelfs vastgeprikt aan een vroeg en vast aankomstuur ("09:00 uur"), wat dan toch hetzelfde is als wat zij met haar blauwe schijf zou hebben bekendgemaakt. En bovendien zijn de drie 'fouten' minstens voor een belangrijk deel te wijten aan het feit dat Parko er niet in geslaagd was om zijn toestellen naar behoren te laten werken. Ik kan de vader van een van de 'slachtoffers' niet helemaal ongelijk geven. Hij schreef een furieuze brief naar het stadsbestuur, waarin hij Parko en het stadsbestuur beschuldigt van 'diefstal' (van die twee euro) en verklaart de parkeerbon van 15 euro niet te zullen betalen en integendeel de twee euro terugeist.

Het argument dat die verplichting om de blauwe schijf uit te stallen op de parkeermeter staat vermeld, is zwak. Er staat immers zoveel op en wie heeft, op weg naar zijn werk of een andere dringende afspraak de tijd om dat allemaal eens grondig te lezen? Het is niet meer dan een disclaimer, in de kleinste lettertjes, om de verantwoordelijkheid bij defecten te kunnen afschuiven op de klant. Niet netjes!

disclamer.JPG

En in een ander geval van een defecte automaat had de parkeerder wel degelijk zijn blauwe schijf uitgestald. Hij had in de Minister Tacklaan verscheidene keren geprobeerd geld in de automaat te steken maar die spuwde het telkens weer uit. Reactie van Parko, daarin bijgetreden door het stadsbestuur: waarschijnlijk heeft de man iedere keer op de verkeerde knop geduwd, vermoedelijk de annulatieknop.

Het is inderdaad waar dat diezelfde automaat op andere momenten wel functioneerde. Maar het was toen 6 december 2010, een dag waarop de temperatuur op geen moment boven het nulpunt kwam. Misschien was de automaat ook wel bevroren zoals in de twee gemelde gevallen op 7 december. De man verdient het voordeel van de twijfel.

Sms-parkeren niet eenvoudig voor Mobistarklanten

Een bewoonster van Overleie moest op 9 februari 2011 naar Antwerpen. Zij parkeert haar wagen op het Conservatoriumplein. De parkeerautomaat werkt niet - nog een! Zij besluit per sms te betalen zoals aangegeven staat op het toestel. Zij stuurt het gevraagde sms-je en rent naar het station om haar trein te halen. Terug in Kortrijk om 15.20 uur vindt zij niet 1 maart 2 parkeerbonnen (30 euro bijeen) onder haar ruitenwisser. Reactie van Parko en het stadsbestuur: guilty! Parko geeft toe dat de automaat in panne was die dag. Maar de parkeerster had maar haar blauwe parkeerschijf moeten gebruiken. De sms-betaling is niet gelukt en dat had de bestuurster kunnen weten aangezien het haar eveneens per sms onmiddellijk is gemeld. 

Interessant is de aanvullende uitleg van Parko over sms-parkeren in Kortrijk: "We vermoeden dat betrokkene een niet-Proximusklant is waardoor een eenvoudige eenmalige registratie noodzakelijk is om van deze optionele betaalfaciliteit gebruik te kunnen maken. Nota: sms-parkeren wordt momenteel enkel aangeboden door een dochteronderneming van Belgacom-Proximus".

M.i. is dat toch een vorm van discriminatie. En hoe kan iemand die in tijdsnood aan een defecte automaat staat, vlug even het internet op om zich 'eenvoudig' te laten registreren? Wat zou de rechter hiervan denken?

Rekenkunde

Twee op de bon gezette parkeerders poogden de rekenkunde van de Kortrijkse parkeerregeling te doorgronden maar ze mispakten zich. Iemand uit Dworp las op de parkeermeter in de Peter Benoitstraat dat een uur parkeren 1 euro kost en twee uur parkeren, het maximum, 2,5 euro. De regel van drie toepassend berekende hij hoeveel hij moest inwerpen voor anderhalf uur. Hij kwam uit op 1,50 euro. Parko, daarin geruggesteund door het stadsbestuur, ziet het anders: het eerste uur kost inderdaad 1 euro maar het tweede uur is de helft duurder en kost 1,50 euro (samen 2,50 euro voor twee uur). Het ticket van de vermeend gedupeerde was dus maar geldig voor 1.20 uur. Zijn bezwaarschrift is afgewezen.

Een parkeerder uit Sint-Baafs-Vijve stalt zijn wagen aan de Hoochie Coochie op de Verzetskaai. Hij koopt een Parko-ticketje van 1,20 euro, geldig tot 16.11 uur. Even voor 16 uur gaat hij terug naar zijn auto en omdat hij nog een boodschap moet doen, koopt hij een extra ticket. Dat extra ticket geldt tot 16.54 uur maar de parkeerder is in de overtuiging dat de resterende 17 minuten op zijn eerste ticket ook nog gelden. Hij legt dus beide ticketten naast elkaar.

Parko pikt dat niet. "Tijdens de controle wordt er steeds rekening gehouden met het jongste verstreken parkeerticket. Er wordt geen cumulatieve berekening uitgevoerd met allerlei oude parkeertickets die zich eventueel op het dashbord (sic) bevinden. Parko kan geen rekening houden met het feit dat betrokkene te vroeg een nieuw parkeerticket aankocht". Het bezwaar van de inwoner van Groot-Wielsbeke is afgewezen.

De regeling is wat ze is en ze wordt hier naar de letter toegepast. Geen verdere commentaar.

Eerdere uitspraken

De vorige becommentarieerde parkeerbonuitspraken van het stadsbestuur vind je met volgende links:

Jurisprudentie parkeersancties 1

Jurisprudentie parkeersancties 2

Jurisprudentie parkeersancties 3

Jurisprudentie parkeersancties 4

Jurisprudentie parkeersancties 5

Jurisprudentie parkeersancties 6

Jurisprudentie parkeersancties 7

Jurisprudentie parkeersancties 8

Jurisprudentie parkeersancties 9

16-08-11

Stad Kortrijk gaat zijn archief inscannen

Benoeming gemeenteraardslid 12 juni 1987.JPG

Het stadsbestuur heeft beslist de verslagen van de gemeenteraad vanaf november 1969 en van het college van burgemeester en schepenen vanaf maart 1970 te laten inscannen. Het is de bedoeling dat die verslagen van op de computer kunnen worden geraadpleegd, als tekst. Thans beschikt men op het stadhuis pas vanaf 1994 over digitaal opgeslagen bestanden. Een verstandige beslissing. Maar waarom doet men daarvoor beroep op een externe firma (raming 7.500 euro)? En waarom stopt men in 1969 - voor historisch onderzoek zouden de eerdere jaren zeker zo interessant zijn?

Stencils

Tot halverwege de jaren 90 werden er op het stadhuis van Kortrijk alleen papieren documenten bewaard. De officiële verslagen van de gemeenteraad en het college van burgemeester en schepenen werden getypt op - toch al elektrische - schrijfmachines en 'gedupliceerd' met diverse ambachtelijke technieken zoals stencil en bureau-offset.

Hoe grondig is alles sindsdien veranderd met het in gebruik nemen van computer, netwerken, e-mail, printers, scanners en kopieertoestellen - al dan niet in gecombineerde toestellen.

Gemeenteraad juni 1987  

Ik ben eens in mijn eigen archief gedoken en heb er de documenten van mijn eerste gemeenteraad opgediept (zie foto). Vooreerst blijkt die een jaar later te zijn geweest dan men op het stadhuis denkt: 12 juni 1987 (en niet in 1986). Punt 13 op de agenda was toen de "aankoop van een offsetapparaat en een bijpassende plaatmaker". In de toelichting werd verduidelijkt dat die aankoop dringend nodig was. Een eerdere offsetmachine was versleten en een tijdlang was men teruggevallen op het gebruik van stencils voor het 'dupliceren'. Per jaar werden toen zowat 800.000 vellen papier bedrukt. Dat klinkt veel, maar in vergelijking met wat hedentendage wordt verprint, is het een habbekrats, nauwelijks 1600 pakken printpapier. De aankoopprijs van de offsetdrukmachine werd op 30.000 euro geraamd, die van de plaatmaker op 6000 euro. En niet te vergeten: er werd toen blad per blad gedrukt. Alles moest na de druk nog samengeraapt en geniet worden. Ook daarvoor waren toen al machines op de markt. Er werd overgegaan tot de aankoop van een 'verzamelmachine' (15-vaks) en een papiersnijder. Samen nog eens 14.000 euro.

De papieren notulen van mijn eerste gemeenteraad worden straks ingescand en digitaal opgeslagen. Binnenkort is mijn eerste optreden in de gemeenteraad dan ook elektronisch raadpleegbaar. Eeuwige roem valt mij ten deel, ahum. Nee, uit die notulen zal toch blijken dat ik al van de eerste keer een interpellatie heb gedaan; ik vroeg steun van de stad voor het toen nog in zijn kinderschoenen staande sociale verhuurkantoor De Poort.

Folio 

In elk geval is het opzoeken in digitale bestanden veel simpeler dan in papieren documenten. Het is dan ook een verstandige beslissing van het stadsbestuur om documenten van voor de ICT-opkomst te laten omzetten in computerbestanden. Concreet wil het stadsbestuur de notulen inscannen van de gemeenteraad van november 1969 tot december 1994. Een kleine verwikkeling is dat men pas eind 1981 is overgegaan op het thans gebruikelijke DinA4-formaat - voordien gebruikte men papier van het folio-formaat (iets langer). Voorts moeten ook de notulen van het college van burgemeester en schepenen worden ingescand van maart 1970 tot december 1999. Alles samen gaat het om zowat 150.000 vellen.

Het is de bedoeling dat er per zitting een afzonderlijk bestand wordt gemaakt. De gewenste kwaliteit is minstens 300 dpi en het moeten doorzoekbare pdf's worden met tekstherkenning (OCR).

Daarvoor wil het stadsbestuur een beroep doen op een externe firma. Er wordt prijs gevraagd aan Sercu Microdata - Roeselare, Vandenbroele - Brugge, Pictura - Heilo Nederland, Schaubroeck - Nazareth, en ACMIS - Schoten. De geraamde prijs is 7500 euro.

Vragen

De vraag is of zo een eenvoudige opdracht moet uitbesteed worden. Zou men niet beter zelf een professionele machine aankopen, die men op het stadhuis vroeg of laat toch zal nodig hebben - voor zover dergelijke machine(s) nog niet aanwezig zijn? Inscannen is geen werk waarvoor men lang moet hebben gestudeerd. En 150.000 bladzijden is ook het einde van de wereld niet. En als men het in huis doet, zijn de risico's op beschadiging en verlies veel minder dan als men de documenten moet vervoeren naar de externe firma.

Voorts hoop ik dat het niet bij die ene scan-operatie zal blijven. Wat de gemeenteraad betreft, is het document met de toelichtingen minstens even interessant dan de officiële notulen. En waarom gaat men niet verder terug dan 1969? Zeker voor historisch onderzoek zou het heel interessant zijn ook de vroegere periodes digitaal raadpleegbaar te maken. Maar ook bij fundamentele beslissingen van stadsontwikkeling kan het nuttig zijn na te gaan hoe alles tot nu toe zo is gegroeid.

Ten slotte staat na het digitaliseren niets meer in de weg om al die documenten - die in principe openbaar zijn! - op een eenvoudige manier ook ter beschikking te stellen van de bevolking. In het, vervlogen, tijdperk van het papier, kon men praktische problemen inroepen om een al te grote beschikbaarheid van die officiële verslagen tegen te houden. Die problemen zijn er niet meer; er hoeft geen ambtenaar aan de andere kant van de lijn of van het loket in permanentie worden gehouden om burgers te voorzien van documenten. Zet die bestanden gewoon op de website van de stad. En begin met de verslagen die nu al digitaal zijn opgeslagen (sinds 1994/1999). Het is eigenlijk onverantwoord dat de burger op het internet de verslagen van het schepencollege niet kan raadplegen.

11-08-11

Rechter vraagt buurt proces aan te spannen tegen Kortrijks stadsbestuur

Hugo Verriestlaan Binnenhof 2.JPG

Op vraag van een buurtbewoner zijn het Kortrijkse stadsbestuur en de Zuid-West-Vlaamse Sociale Huisvestingsmaatschappij zich moeten komen verantwoorden bij de vrederechter. De man bewoont een van de 45 woningen van het 'Binnenhof', een sociaal - maar duur! - huisvestingsproject van voormelde maatschappij in de Hugo Verriestlaan. Hij maakt, zoals veel van zijn buren, zijn beklag over het gebrek aan onderhoud van de publieke delen van het 'hof'. Aangezien het gaat om openbaar domein zou het normaal zijn dat de stad die delen onderhoudt. Maar de stad weigert dat te doen zolang de betrokken gronden niet zijn overgedragen aan de stad. De officiële - voorlopige en nadien zelfs ook al de definitieve - oplevering van het openbaar domein van het Binnenhof is evenwel al gebeurd. Alleen de overdracht per notariële acte blijft uit door onenigheid tussen de stad en de maatschappij over de staat van beplantingen en bodembedekkingen. Volgens de vrederechter ontslaat dat niet het stadsbestuur van zijn verantwoordelijkheid om de voor het publiek toegankelijke delen van de miniwijk te onderhouden. Hij raadt de bewoners dan ook aan een proces in regel te beginnen tegen de stad.

Hiermee is een precedent in de maak voor verscheidene sociale woonprojecten in Kortrijk waar de stad al jaren weigert het onderhoud van de publieke delen op zich te nemen!

Klachten

Reeds bij de opening van het Binnenhof in de Kortrijkse Hugo Verriestlaan in 2008, klaagden de nieuwe eigenaars-bewoners van het sociale koopwoningenproject over de slordige afwerking en het onderhoud van de publieke ruimten (buurtbewoner Kurt Devolder in Het Laatste Nieuws van 11 augustus 2008). Drie jaar later hebben de bewoners nog altijd dezelfde klachten. Het klagen beu richtte een bewoner zich uiteindelijk tot het Vredegerecht van het eerste kanton Kortrijk.

De rechter riep de betrokken partijen, bewoner, stadsbestuur en huisvestingsmaatschappij, samen voor een eerste gesprek op 12 juli jl. Het was zijn bedoeling te komen "tot een minnelijke schikking en een oplossing voor het onderhoud in het Binnenhof van onder meer rozenperk en het groen, het wegwerken van de losliggende stenen, en het bestrijden van de woekerende distels". De bewoner die van lieverlede naar de vrederechter stapte, wil ook meer verlichting omdat er te veel vandalisme is in de duistere hoeken van het 'hof'.

Hugo Verriestlaan Binnenhof 4.JPG

Op de kop

Op de gronden van de verdwenen textielfabriek Teinturerie Saint-Antoine van Durieux tussen de Hugo Verriestlaan en de Elfdejulilaan heeft de Zuid-West-Vlaamse Sociale Huisvestingsmaatschappij (een van de zes sociale huisvestingsmaatschappijen actief in Kortrijk) een opmerkelijk project gerealiseerd. De ververij was berucht geworden door de grove vervuiling waarmee ze de omgeving verpestte, met roetuitstoot en zware bodemverontreiniging. Juul Debaere, Agalev en ikzelf hebben daarover nog herhaalde keren geïnterpelleerd in de gemeenteraad. De sanering van bodem en grondwater vergde jaren sanering op kosten van de maatschappij (van de afbraak van de fabriek in 1999 tot lang na de afwerking van het project in 2008). 

De architect, Filip Cnockaert, Kortrijk, ambieerde niet minder dan de creatie van een tweede 'Begijnhof' in de stad, in een stijl die hij "mix van modernisme en post-modernisme" noemde, met een voorliefde voor spitsgevels. Zou het kunnen dat de ontwerper zich heeft laten inspireren door het tuinwijkje in de Boudewijn IX-laan, een paar straten verder, het eerste sociale woonexperiment van Kortrijk? Er kwamen 35 koopwoningen, 3 huurwoningen en 7 huurappartementen waarvan het grootste deel uitgeeft op een rustgevend binnenpark. Dat park, met speelhoek, rozenperk, grasveld en getooid met een sculptuur (Hemelwortels van Maarten Schaubroeck), kon er komen door de bouw, extra gesubsidieerd door Stad Kortrijk, van een ondergrondse parkeergarage met rechtstreekse toegang tot de woningen.

Door de hoge kost van het project (6,135 miljoen euro) moest de bouwmaatschappij in 2008 verkoopprijzen aanrekenen die wat aan de hoge kant werden bevonden (zowat 170.000 euro dooreengenomen) voor zogenaamd 'sociale' woningen. Toch geraakten de huizen vlot verkocht. Wellicht zagen de kopers ook wel in dat zij een nagelnieuwe woning met drie à vier slaapkamers, living, keuken, badkamer, tuin en ondergrondse garage voor twee wagens op de kop konden tikken die zonder de uitgebreide subsidies van het Vlaamse Gewest en de Stad nog veel duurder zou zijn.

Hugo Verriestlaan Binnenhof 5.JPG

Onderhoud

De slordige toestand van het binnenplein haalt het modelvoorbeeld van binnensteedse nieuwbouw jammer genoeg een beetje onderuit. De oorzaak is een aanslepend geschil tussen het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, en de huisvestingsmaatschappij. Het was van meet af aan de bedoeling dat de stad het binnenplein met al zijn publieke onderdelen na oplevering gratis zou overnemen van de maatschappij. Dat binnenplein schept overigens ook een publiek toegankelijke doorgang voor fietsers en stappers tussen de Hugo Verriestlaan en de Elfdejulilaan. Op de oplevering, die intussen in twee stappen - de voorlopige en de definitieve oplevering - is gebeurd, is er trouwens toezicht geweest van de stadsdiensten. Die stadsdiensten hebben mee het document ondertekend waarmee aan de aannemer van de aanleg van de publieke ruimten is bevestigd dat hij zijn taak naar behoren heeft volbracht.

Normaliter staat na de oplevering - zeker na de definitieve - niets meer in de weg om de publieke delen aan de stad over te dragen. Maar in dit geval was er na die oplevering insijpeling geconstateerd in de parkeerkelder. Door de herstellingswerken was er enige schade aan de pleinaanleg bovengronds. De stad weigerde daarom de overname tot voldaan werd aan een lijst van negen opmerkingen van de stedelijke directie Mobiliteit en Infrastructuur. En het standpunt van het stadsbestuur was ook: zo lang wij geen eigenaar zijn van de grond, gaan wij het niet onderhouden.

Directeur Dries Cuvelier van de Zuid-West-Vlaamse Sociale Huisvestingsmaatschappij is in tegendeel van mening dat de onderhoudsplicht van de stad los staat van het eigenaarsschap. Aangezien de definitieve oplevering is gebeurd met akkoord van het stadsbestuur, draagt de stad van dan af de verantwoordelijkheid voor onderhoud en herstelling van het publieke domein. Het stadsbestuur heeft trouwens aan de ingang van het binnenplein al een officieel straatnaambord gehangen: "Hugo Verriestlaan 34-50".

Nu heeft de vrederechter laten uitschijnen dat helemaal niet de officiële overdracht van de betrokken gronden moeten worden afgewacht voordat de stad plein en doorgang moet onderhouden. Zodra de locatie met instemming van de stad is opengesteld voor het publiek, draagt de stad de onderhoudsverantwoordelijkheid. De rechter geeft de bewoners met klachten dan ook de suggestie een proces in regel te beginnen tegen de stad: "Spreek desnoods iemands verzekering van rechtsbijstand aan".

Hugo Verriestlaan Binnenhof 6.JPG

Vroeger

Het was vroeger, onder de burgemeesters Lambrecht en Sansen trouwens de gewone praktijk dat de groendienst van de stad stilzwijgend de publieke ruimten van de verschillende sociale woonwijken en appartementscomplexen onderhield. De overdracht van die publieke ruimten was dan ook absoluut geen prioriteit. Zo komt het dat ze bij heel wat decennia-oude projecten nog altijd niet zijn overgedragen aan de stad. Naderhand dacht men op het stadhuis - wellicht geïnspireerd door besparingsdrang - dat geen openbare dienstverlening mocht worden verleend op particuliere - want niet overgedragen - gronden. Nu zou wel eens op de rechtbank kunnen blijken dat dit verkeerd is gedacht.

Inmiddels koesteren sommigen op het stadhuis de mening dat de onderhoudsverantwoordelijkheid van de stad intreedt op het moment reeds van de voorlopige oplevering. Dat is al een stap in de richting van de officieuze mening van de vrederechter. Die wil dus nog verder gaan: oplevering of niet, zodra het publiek de ruimten mag betreden, moet de stad ze onderhouden.

Wat voor de bewoners van het Binnenhof aan de Hugo Verriestlaan van belang is, is dat hun binnenpark in elk geval onmiddellijk moet onderhouden worden door de stad!

Hugo Verriestlaan Binnenhof 3.JPG


09-08-11

Da Shake Kortrijk: een ommezwaai van het stadsbestuur

Da Shake VIII 11 1.JPG

Het ziet ernaar uit dat de dancing Da Shake op het commercieel centrum Pottelberg in Kortrijk volgend jaar in mei definitief de deuren moet sluiten. Het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, besloot immers geen verlenging toe te staan van de milieuvergunning. De beslissing viel tijdens een vakantiezitting (27 juli 2011) van het college van burgemeester en schepenen - en dus buiten de aandacht van de pers. De beslissing is des te opmerkelijker gezien het recente debat in de gemeenteraad van 4 juli 2011. In dat debat vertolkten de oppositieraadsleden Bert Herrewyn en Philippe De Coene, sp.a, de onveiligheidsgevoelens van de buurtbewoners na ettelijke zware incidenten met het Da Skakepubliek. Burgemeester Lieven Lybeer, CD&V, minimaliseerde de overlast, ondanks een erg bezwarend politierapport. Precies dat politierapport overtuigde burgemeester en schepenen een paar weken later om de dancing toch maar het voortbestaan onmogelijk te maken.

Geen bezwaren?

Het was een raar debat in de Kortrijkse gemeenteraad. Burgemeester Lybeer verklaarde met een uitgestreken gezicht geen weet te hebben van de zware criminele feiten die Bert Herrewyn in zijn interpellatie meldde. Herrewyn had zich geïnformeerd bij de lokale politie en kwam zo te weten dat er in de voorbije twee jaar niet minder dan 72 criminele feiten waren vastgesteld waarbij publiek van Da Shake betrokken was. Bert Herrewyn, zelf jong en fervent deelnemer aan het uitgangsleven in Kortrijk, zegt helemaal niets te hebben tegen dancings maar betreurt het erg dat een van de enige fuiftempels van de streek die weg is opgegaan. 

Het groot argument van de burgemeester, tevens voorzitter van de politieraad van de lokale politiezone VLAS, om Da Shake in bescherming te nemen was: "Er kwam geen enkel bezwaar binnen bij het openbaar onderzoek voor de verlenging van de milieuvergunning van de dancing". Het zag er dan ook naar uit dat het stadsbestuur die verlenging zonder meer zou toestaan. De buurt van de Pottelberg (Engelse Wandeling, P. Damiaanstraat, Bruyningstraat, Doenaertstraat, Dumolinlaan en verder), die in de voorbije jaren al geregeld had geprotesteerd tegen allerhande baldadigheden, zag het met lede ogen aan.

Intimidaties

Zo was het weer ieder weekend boel in april jl. Op zondagnacht 3 april bleef het nog beperkt tot nachtlawaai. Een kolonne auto's reed in een rotvaart de Engelse Wandeling op en af, met open ramen en luide muziek. Een Franse wagen negeert de politiecontrole en rijdt tussen de opgestelde kegels weg. Een week later wordt er geraced op de uitgestrekte parkings van Bouwcentrum Pottelberg. Als de politie arriveert, stuiven de wagens weg. Er ontstaat een massale vechtpartij (40-tal personen) tussen diverse groepjes. Na de sluiting van de dancing 's morgens escaleert de toestand. Groepen jongeren raken slaags. Een bezoeker van Da Shake wordt gekidnapt en wat verder op de oprit van de R8 uit de rijdende auto gegooid en er nog eens door overreden ook. Op 18 april noteert een hoofdinspecteur van de politie opnieuw nachtelijke autoraces in de buurt van Da Shake. Het gaat om Franse nummerplaten. Veel jongeren gaan de dancing niet binnen maar blijven rondhangen. Enzovoort.

Die schets van het (nacht)leven-zoals-het-is in de omgeving van de Pottelberg komt uit het advies van de lokale politie tijdens het ambtelijk onderzoek naar aanleiding van de aanvraag tot verlenging van de milieuvergunning voor Da Shake. De lopende vergunning vervalt op 8 mei 2012. Op voormelde gemeenteraad leek het even alsof de verlenging van die vergunning al was toegestaan. Dat blijkt niet zo te zijn. Het onderzoek was nog volop aan de gang. Het klopt dat van de omwonenden geen reactie meer kwam tijdens het openbaar onderzoek. Niet verwonderlijk als men geregeld geconfronteerd wordt met allerlei intimidaties tot en met openlijke gezwaai met wapens. Ook gebeurde dat openbaar onderzoek heel discreet: de bekendmaking was beperkt tot een affiche aan het commercieel centrum (en eentje in de poort van het stadhuis). Wel kon het stadsbestuur putten uit een uitgebreid klachtenbundel.

De sussende reactie van de burgemeester tijdens de gemeenteraad is raadselachtig. De discussie in de gemeenteraad was op 4 juli. De burgemeester beschikte al over het politieadvies op 21 juni en wist dus meer! Het is uiteindelijk dat politierapport dat het stadsbestuur heeft doen beslissen Da Shake op termijn op te doeken.

Arena

Het politierapport maakt een inventaris van alle interventies vanaf 2008 waarvan een proces-verbaal werd opgesteld. Er zijn 3 interventies genoteerd voor inbreuken tegen de private veiligheid, 13 voor diefstallen, 14 voor slagen en verwondingen, 6 voor drugs, 3 voor verboden wapendracht, 1 voor poging tot doodslag, 1 voor brandstichting, en 3 voor inbreuken tegen de openbare orde. Bovendien waren er 12 bommeldingen met ontruiming van de dancing en afgrendeling van de site. Voorts ook 11 interventies bij vechtpartijen zonder pv's.

De conclusie van de politie behoeft geen verdere commentaar: De site wordt tijdens de openingsuren van de dancing herschapen in een arena van racende wagens, bendes die met elkaar in de clinch gaan, waanzinnige achtervolgingen met zware gewonden (o.m. messteek in de longen, opzettelijk overrijden), verbale en fysieke agressie tegen de security van de zaak, wegvluchten bij politiecontrole, rondhangende jongeren in het bezit van verboden wapen en/of drugs, en zelfs afrekeningen met vuurwapens in omliggende straten.

Uit de tellingen blijkt dat het overgrote deel van de bezoekers jongeren betreft die zich verplaatsen met voertuigen met Franse nummerplaat. De portiers en de security van de dancing treden hardhandig op, brengen slagen en vewondingen toe en beroven soms klanten van gsm en geld. Uitbater en veiligheidspersoneel hebben moeite om zelf de orde te handhaven en zij moeten keer op keer een beroep doen op de politie. Spijts eerdere maatregelen van de burgemeester (tijdelijke sluiting, sluitingsuur om 3 uur) nemen de interventies niet af. Om al die redenen adviseert de politie de verdere exploitatie van de dancing negatief.

Onaanvaardbaar

Op basis van dat rapport stelt het stadsbestuur vast dat de dancing een veiligheidsrisico vormt dat een aanvaardbaar peil van hinder onherstelbaar overschrijdt. De openbare orde en veiligheid komen in het gedrang. Bovendien biedt de dancing geen meerwaarde voor de lokale jongeren. De maatschappelijke kosten van het etablissement liggen onaanvaardbaar hoog in vergelijking met de baten voor de stad. Daardoor is de exploitatie ook niet te verenigen met de stedenbouwkundige bepalingen van het Bouwcentrum Pottelberg waarin ze is gevestigd. Daarin staat dat er alleen 'niet storende functies' kunnen ondergebracht worden. Het stadsbestuur beslist dan ook de verlenging van de milieuvergunning te weigeren.

Het is opvallend dat die beslissing is genomen op een vakantiezitting van het college van burgemeester en schepenen, in het midden van de congé van Kortrijk (21 juli tot 15 augustus). Is dat een bewuste zet geweest om zo veel mogelijk ruchtbaarheid te vermijden?

Uiteraard kan en zal de exploitant van Da Shake in beroep gaan tegen de beslissing van het stadsbestuur. De uitkomst is niet zeker. Eerder weigerde hetzelfde stadsbestuur - natuurlijk om heel andere redenen - de komst van een Aldi op de site Bouwcentrum Pottelberg. Bij de hogere instanties verkreeg Aldi naderhand toch zijn vestigingsvergunning.

Da Shake VIII 11 2.JPG