22-10-10

De jurisprudentie van de parkeersancties in Kortrijk (9): sms-parkeren niet zonder valkuilen

Groeningekaai.JPG

In Kortrijk worden de parkeersancties opgelegd door het autonoom gemeentebedrijf Parko. Wie een bon onder de ruitenwisser krijgt, kan daartegen bezwaar indienen bij het stadsbestuur. Die uitspraken zijn te vinden in de notulen van het college van burgemeester en schepenen, documenten waar je als gewone sterveling nauwelijks aan geraakt. Sinds oktober 2009 publiceert Kortrijklinksbekeken een commentaar op die uitspraken. Zo kunnen parkeerders zich een idee vormen van de beleidslijnen die het stadsbestuur aanhoudt. Onder meer bij ongemotiveerde afwijkingen van die beleidslijnen heeft men kans in beroep gelijk te halen bij de rechtbank. Tegen de uitspraken van het stadsbestuur kan je namelijk in beroep gaan bij de rechtbank van eerste aanleg van Brugge.

In deze aflevering blijkt uit een paar gevallen dat sms-parkeren toch niet zonder risico is voor wie wat slordig zijn administratie voert. Bewonersparkeren evenmin. Niet minder dan vier gevallen betreffen een autoverhuurbedrijf dat bonnen aangesmeerd krijgt hoewel het de huurders waren die een parkeerfout maakten. En in een laatste geval is een chirurg de klos van een toch wel heel strenge toepassing van de regels.

Sms-parkeren, rompslomp

Volgens het parkeebedrijf Parko is sms-parkeren 'eenvoudig' en heeft het 'alleen maar voordelen'. In de praktijk kan dat nog wel es tegenvallen. Getuigen daarvan de twee volgende gevallen.

Een automobiliste stalt haar wagen om 8.30 uur op het betalend parkingetje Boerenhol, in de schaduw van de Sint-Maartenskerk en ex-VTM-restaurant Dell'Anno. Met de munten die zij op zak heeft, kan zij geen ticket nemen tot zij denkt terug te kunnen zijn. Daarom laat zij zich verleiden door de reclame op de parkeerautomaat voor het sms-parkeren. Ze stuurt het vereiste sms-je en krijgt een berichtje terug dat zegt dat alles in orde is - de parkeerster denkt dat dit geldt tot 10.30 uur. Maar om 9 uur al krijgt zij een nieuw sms-bericht van Parko dat zegt dat haar 'parkeersessie is afgelopen' en dat ze P moet sms'en naar 4411 om de sessie voort te zetten. Sakkerend volgt zij het bevel. Maar dan komt een automatisch antwoord dat die voortzetting wordt geweigerd. Zij moet zich eerst op het internet laten registreren. Tja, dat was natuurlijk onmogelijk op dat moment. Het gevolg laat zich raden: een Parko-medewerker passeert op het Boerenhol en noteert dat voor de auto van de mevrouw in kwestie niet betaald is. Bon van 15 euro, waarop de automobiliste bezwaar indient bij het stadsbestuur.

Het stadsbestuur volgt de redenering van Parko. Een eenmalige registratie is nodig om facturen te kunnen opsturen. Kan dat dan niet per sms? Wel kan een parkeerder een enkele keer een gratis sms-parkeerbeurt krijgen als proef. En de dame in kwestie had die beurt al enkele weken eerder genomen.

Toch blijft het raar dat Parko eerst een sms stuurde waarin werd gemeld dat alles in orde was. Ik weet niet of de bezwaarschrijfster volledig kansloos zou zijn bij de rechter in beroep aangezien het toch Parko zelf is die haar op het verkeerde been had gezet en haar in een situatie had gebracht waaraan zij op dat moment niet meer kon remediëren...

Een andere mevrouw stelt een bon van 15 euro te hebben opgelopen omdat zij twee minuten te laat een sms had verzonden. Zij moest voor haar werk in het Ondernemerscentrum zijn en liet haar wagen om 9 uur achter op de nabijgelegen Verzetskaai. Zij betaalde per sms voor twee uur. Daarop kreeg zij van Parko het antwoord dat het volstond de letter P te sms'en om de parkeertijd te verlengen. Om 11 uur heeft de dame haar wagen evenwel genomen om iets te gaan eten. Terug om 12.25 uur op de Verzetskaai, heeft zij de bewuste letter P ge-sms-t voor wat zij dacht een verlenging te zijn (maar wat eigenlijk een nieuwe sessie was). Om 16 uur heeft zij de parkeertijd nog eens verlengd. Toch kreeg zij een parkeerbon onder de ruitenwisser.

Navraag bij Parko leerde dat de parkeertijd pas om 12.28 uur werd verlengd nadat de parkeerwachter een overtreding had vastgesteld om 12.26 uur. In haar bezwaarschrift zegt de dame dat zij niet gratis heeft willen parkeren aangezien zij drie keer per sms betaalde. En iemand die betaalt aan een automaat heeft toch soms ook twee minuutjes nodig om een ticket te gaan halen.

Het stadsbestuur wuift haar bezwaar weg. Het schaart zich achter de argumenten van Parko. De betrokkene stond al in overtreding vanaf 11.04 uur. Door te verlengen om 12.28 uur is daartoe het bewijs geleverd.  

Ah ja? Wie zegt dat de auto daar is blijven staan na 11.04 uur? De vaststelling is pas gemaakt om 12.26 uur. De dame in kwestie stelt dat zij om 11 uur met haar wagen iets is gaan eten. Zij stelt ook dat zij de bon pas 's avonds heeft gevonden en dat het dus niet waar is dat zij rap rap rap nog een sms-je heeft verzonden op het moment dat de parkeerwachter de bon stond te schrijven. In die zin kan het inderdaad dus een onredelijk zware bestraffing zijn van twee minuutjes vertraging. Ook die bezwaarschrijfster is niet kansloos bij de rechter in beroep.

De naheffing gaat naar de houder van de nummerplaat

Niet minder dan vier bezwaren kwamen van een Brugs autoverhuurbedrijf. Telkens gaat het om wagenhuurders die niet in regel waren met het 'belastingsreglement op het straatparkeren'. Het verhuurbedrijf stelt dat de naheffing naar de wagengebruiker moet gaan en niet naar het verhuurbedrijf. In de vier bezwaarschriften wordt dan ook naam en adres van de foutparkeerders aan het stadsbestuur doorgespeeld. Het bedrijf verwijst naar de verkeerswetgeving die zegt dat het de gebruiker van de wagen is die verantwoordelijk is voor geplaagde inbreuken. Bovendien zegt ook de gesloten huurovereenkomst hetzelfde.

Het stadsbestuur gaat daar niet mee akkoord. Het verhuurbedrijf moet de bonnen voorschieten en moet dan maar op eigen houtje en op basis van de verhuurovereenkomst de 15 euro ziet te recupereren bij de autogebruiker. Het stadsbestuur beroept zich op hoofdstuk I van de Programmawet (een soort vuilbakwet in de marge van de begroting met heel uiteenlopende bepalingen) van 22 december 2008.  

Die wet regelde dat inderdaad. Maar intussen heeft het Grondwettelijk Hof verklaard dat het niet de federale overheid maar de gewesten zijn die daartoe de bevoegdheid hebben. Het Vlaams Parlement keurde intussen al een decreet goed om die leemte te vullen. In die zin is de verwijzing van Parko en stadsbestuur verkeerd. Ze zouden moeten verwijzen naar het decreet in plaats van naar de federale wet (Decreet houdende de invordering van parkeerheffingen door parkeerbedrijven van 9 juli 2010).

Bewonersparkeren, zorgvuldig mee om te springen 

Een bewoner van de Groeningestraat - de mensen die in het hartje van de stad willen wonen verdienen een decoratie! - kreeg niet minder dan drie naheffingen in zijn bus; 45 euro, dat is niet niks. Hij heeft een bewonerskaart ('bewonersvergunning') sinds begin 2009 voor de zone Overbeke. Het betreft een kaart waarvoor hij moet betalen; blijkbaar heeft er iemand anders in het gezin de gratis kaart. Hij betaalt maandelijks (15 euro); voor zes maanden ineens zou hij 75 euro betalen en voor direct een heel jaar 137,50 euro. In december 2009 belde hij naar Parko om zijn kaart eens te meer te verlengen, in januari 2010 nog eens. Toch kreeg hij voor zijn voertuig dat in de Kleine Leiestraat stond gestald parkeerbonnen voor 27 en 28 januari en voor 1 februari.

In zijn bezwaarschrift verklaart de foutparkeerder dat hij in de waan was begin januari te hebben betaald. Volgens Parko is dat niet zo; hij betaalde de eerste keer op 3 februari. Volgens Parko betekent dit dat de verlenging van zijn bewonersvergunning pas vanaf 4 februari is ingegaan.

Tja, waarom betaalt de man niet meteen voor een jaar? Dat is toch goedkoper. Anderzijds is het toch wel een gedoe om zo een bewonerskaart te verlenging. Het volstaat niet te betalen; je moet die verlenging eerst aanvragen. Graag wat administratieve vereenvoudiging.

En uit de regeling blijkt toch niet veel vertrouwen in de burgers. Voor dienstverlening volstaat meestal een overeenkomst waarna een factuur wordt gestuurd. Op die manier zou men met een of andere simpele procedure (telefoontje of e-mail bijvoorbeeld) kunnen verlengen waarna een factuur volgt die men volgens de gebruikelijke commerciële termijnen zou kunnen betalen. Maar neen, Parko eist voorafgaande betaling. Moet dat eigenlijk?

Chirurg de klos

 Een chirurg is de klos geworden van de parkeerproblemen bij de verhuis van de Sint-Niklaaskliniek, Houtmarkt, naar AZ Groeninge, Kennedylaan. In het voorjaar van 2010 kon door die grootscheepse evacuatie van ziekenhuismateriaal de eigen parking van de kliniek aan de Houtmarkt niet worden gebruikt. Om de werking van de kliniek niet te storen, was er tussen de kliniek, Parko en de verkeerspolitie een overeenkomst gemaakt, die het resterende personeel van de Sint-Niklaaskliniek de mogelijkheid gaf te parkeren op een afgebakend stuk van de Houtmarkt.

Een dokter parkeerde haar wagen op 8 april om 12.30 uur aan die kant van de Houtmarkt. Ze moest om 13 uur in de operatiezaal staan. Toen ze om 21 uur afgepeigerd de kliniek verliet, vond zij onder haar ruitenwisser een naheffing. Nochtans had zij er goed op gelet haar auto binnen de afgebakende zone te plaatsen. Voor alle zekerheid nam zij met haar gsm nog een foto waarop duidelijk was te zien dat het verkeerbord dat het einde van de zone aanduidde, achter haar auto stond. Bovendien vond de chirurg het hoogst eigenaardig dat de parkeerwachters, die normaliter heel de dag ononderbroken op de Houtmarkt actief zijn, deze keer drie uur hebben gewacht om de bon uit te schrijven (om 15.33 uur). Natuurlijk diende de dokter een bezwaar in bij het stadsbestuur.

Maar dat stadsbestuur kent geen genade. Parko pakt immers ook uit met foto's, waarop blijkt dat het bewuste verkeersbord voor haar wagen stond.

Is hier een flauwe plezante aan het werk geweest met het verplaatsen van dat verkeersbord? Het bewijs van Parko is ook niet helemaal sluitend. Waarom haalt het parkeerbedrijf er het plan niet bij van de afgebakende zone volgens de gesloten overeenkomst? Daarop zou toch in combinatie met de foto's duidelijk zijn geweest of de wagen zich al dan niet in die afgesproken zone bevond?

Overigens vind ik de sanctie in de gegeven omstandigheden een beetje onredelijk. Het staat vast dat de wagen van de chirurg ofwel voor ofwel achter het verkeersbord stond maar in elk geval in de onmiddellijke omgeving van dat bord. Gelet op het (levens-)belang van de opdracht die de chirurg moest vervullen, zou men toch wat meegaander mogen zijn bij het beoordelen van haar poging om haar wagen vlot kwijt te geraken.

De sanctie kwam deze keer des te harder aan aangezien de chirurg ook al bij een eerdere ziekenhuisverhuis een parkeerbon had opgelopen. In 2003 verhuisde zij met haar afdeling van de ziekenhuiscampus Reepkaai naar de campus Sint-Niklaas. Zij stationeerde daartoe haar wagen voor eventjes op een parkeerplaats aan de ingang. Met de hulp van een verpleger ging zij enkele plooiboxen medisch materiaal inladen. Daarvoor kon zij moeilijk de ondergrondse parking inrijden want die was slechts te bereiken via drie deuren waarvoor zij een badge moest gebruiken. Met je handen vol is dat onmogelijk. Maar toen zij na een paar minuten buitenkwam, werd zij verwelkomd door een parkeerwachter die haar meldde: "'t Is te laat. U staat er al op!".

De vorige becommentarieerde parkeerbonuitspraken van het stadsbestuur vind je met volgende links:

Jurisprudentie parkeersancties 1

Jurisprudentie parkeersancties 2

Jurisprudentie parkeersancties 3

Jurisprudentie parkeersancties 4

Jurisprudentie parkeersancties 5

Jurisprudentie parkeersancties 6

Jurisprudentie parkeersancties 7

Jurisprudentie parkeersancties 8

De foto toont een geparkeerde oldtimer op de Groeningekaai. In de Groeningekaai geldt nog altijd vrij parkeren in tegenstelling met de andere straten in de buurt. De wagen staat voor het leuke geveltje van de gewezen kruidenierswinkel 'In de welkom'. Ik schreef er een stukje over in 2006.

17-10-10

Werelddag van verzet tegen armoede in Kortrijk

Zomerresidentie Jack1.JPG

Het is in Kortrijk stilaan een - goede! - traditie geworden om halverwege oktober mee te doen met de Werelddag van Verzet tegen Armoede, met steun van stad en OCMW. Op heel wat verwachte en onverwachte lokaties hingen de opgeknoopte witte lakens te getuigen van de wil om mee de strijd 'aan te knopen'. Van diverse acties trok de 'Soepe Fjièste' op de Veemarkt de meeste aandacht. De jonge actievoerders die in de voorbije week met groot politiespektakel waren weggejaagd uit de sociale woonwijk Venning, poogden er een gesprek 'aan te knopen' met minister van Justitie Stefaan De Clerck, gewezen burgemeester. Hij verwees hen naar de sociale huisvestingsmaatschappij. Feit is dat gebrek aan betaalbare woningen ook in Kortrijk nog een zwaarwichtige factor is van armoede. Op de foto hiervoor de zomerresidentie van Jack, Kortrijks beroemdste BD (bekende dakloze).

In een merkwaardig helder artikel zegt de website van stad Kortrijk het zo: Iemand die gezond is, goed kan plannen en beschikt over openbaar vervoer, heeft volgens recent onderzoek minstens 980 euro per maand nodig om een menswaardig leven te kunnen leiden. De meeste uitkeringen liggen daar evenwel ver onder. Het leefloon voor alleenstaanden in België bedraagt vandaag zelfs niet meer dan 726 euro. Hoewel de Belgische regering al enkele uitkeringen verhoogde, leeft 5% van de bevolking nog steeds onder die armoedegrens. Het overgrote deel van hen heeft nochtans een job. Het zou niet mogen dat mensen voor hun dagelijks leven schulden moeten maken en zo in een hopeloze schuldenspiraal terecht komen.

Zomerresidentie Jack3.JPG

Jack

Een van de meest in het oog springende acties van de Kortrijkse verenigingen die op de Werelddag naar buiten komen is het uithangen van opgeknoopte witte lakens. Het oneigenlijk gebruikte beddengoed doet denken aan de manier waarop bajesklanten het gevangenisleven ontvluchten in oude ganster- of westernfilms. Evenzo moeten mensen in armoede de kans krijgen zich uit dat deprimerende leven te wringen. Het is ook een oproep om solidair mee 'de strijd aan te knopen'. Die actie is in Kortrijk heel creatief aangepakt.

Zo was ook het tulpenbomenpad dat leidt naar het plantsoen met de naam Groeningekouter 'gepint' met witte lakens. Dat plantsoen is 's zomers een van de plekken waar mensen met tegenslagen in het leven even komen verpozen onder lotgenoten. Een bijzondere versiering kreeg de bank die dienstdoet als de zomerresidentie van Jack, Kortrijks beroemdste BD (bekende dakloze). Ondertussen gaat het weer beter met hem; hij was in goede doen aanwezig op de Soepe Fjièste - "of hij naar de kapper was geweest" kreeg hij van zowat iedereen te horen.

Soepe

Origineel was de Grote Regionale Soepe Fjièste op de Veemarkt, georganiseerd door diverse organisaties die zich in Kortrijk met armoede bezig houden: A'kzie, OCMW en stad Kortrijk, Centrum Overleie, Achturenhuis, V-tex, CAW Stimulans en Piramide, De Kier, Unie der Zorgelozen, ATD   4de wereld (All Together for Dignity. In het Frans: Agir Tous pour la Dignité) , ACW, Welzijnsconsortium en hogeschool Ipsoc. Wie een beker kocht, kon een vergelijkende warentest uitvoeren bij de soepkramen van de deelnemers. Het was een ludieke manier om even stil te staan bij de gevolgen van een beperkt voedingsbudget.

soepe fjièste 1.JPG

Het soepfeest was natuurlijk ook een kans om op het gezellige pleintje tussen de tenten aan netwerking te doen. De Overleise vereniging A"kzie presenteerde er een petitie voor hun erkenning als 'organisatie waar armen het woord voeren'. Hoewel de groep al jaren actief is, mistte zij onlangs haar erkenning op een zucht na, omdat ze nog geen twee jaar zichzelf in het keurslijf van een vzw had geperst. Bureaucratie!

Dreadlocks

n het oog sprong ook een groepje jongelui, bij wie de dreadlocks nog volop in de mode bleken. Het was de groep die van de week met veel machtsvertoon door de politie op bevel van de burgemeester was weggejaagd uit de sociale woonwijk Venning. In het vooruitzicht van volledige ontvolking voor een grondige vernieuwing, laat de sociale huisvestingsmaatschappij Goedkope Woning daar meer en meer woningen leegstaan. De jonge idealisten willen dat zij tot ze werkelijk worden gesloopt (voor nieuwbouw) of gestript (voor vernieuwbouw) nog zoveel mogelijk tijdelijk nuttig worden gebruikt, bijvoorbeeld als doorgangswoningen voor daklozen en gezinnen in grote woonnood.

De zogenaamde krakers spraken op de Soepe Fjièste gewezen burgemeester en minister van Justitie Stefaan De Clerck erop aan. Maar ondanks aandringen wou hij zich niet uitspreken over de wettelijkheid van de politieactie - nochtans huisvredebreuk! En met hun suggesties van tijdelijk gebruik verwees hij hen naar de sociale huisvestingsmaatschappij zelf - alsof zijn stad niet de hoofdaandeelhouder ervan is.

Zomerresidentie Jack2.JPG

04-10-10

Kortrijks stadsbestuur blijft worstelen met communicatie

ledwall11.JPG

Kortrijk maakt wat mee met het communicatiebeleid van het stadsbestuur! Een poging om een nieuwe campagne te lanceren - denk aan die van 2009 'Maak Kortrijk mee!' of aan de opstijgende Siberische knobbelzwaan van burgemeester de Bethune - is na twee jaar op een sisser uitgelopen. Van de vijf geselecteerde bureaus is er geeneen die het stadsbestuur, voorgelicht door een ambtelijke jury, kon verleiden tot het gunnen van de opdracht. De campagne wordt sine die verdaagd. Het budget (40.000 euro) wordt elders op de begroting geparkeerd. Wat is er hier misgelopen? Heeft men de verkeerde bureaus geselecteerd? Of heeft men die bureaus verkeerd gebriefd? En is er wel nood aan een zoveelste campagne om het enthousiasme van de Kortrijkzanen koste wat het kost op te krikken?

Imago

"Kortrijk legt op alle slakken zout. Zo gaat er zeer veel geld naar cultuur en toch komt dat niet uit de verf. Met hetzelfde geld en personeel kunnen veel betere resultaten worden behaald. Neem nu het filmgebeuren, toch een belangrijk onderdeel van cultuur. Kortrijk is wellicht, na Antwerpen en Gent, de derde filmstad van Vlaanderen, met een wekelijks aanbod van meer dan dertig prenten per week. Welnu, tot voor kort was er op de website van de stad zelfs geen overzicht te vinden van de films die actueel draaien in de verschillende bioscopen van de stad. Van gerichte communicatie en marketing is hier nog maar weinig sprake". Dat hoorden wij in een bijzondere commissievergadering van de gemeenteraad verklaren door cultuurintendant Wim Van Severen. De man is tijdelijk aangeworven om het cultuurbeleid van de stad uit zijn 'vernesteling' te halen. Als vanzelf wees hij ook op het falende communicatiebeleid van het stadsbestuur.

Het was burgemeester Emmanuel de Bethune (1995-2000) die in Kortrijk pionierde met citymarketing. Hij liet het communicatiebureau Slangen&Partners een eindeloze 'Imago'-campagne op touw zetten, waarvoor hij zowaar meer dan een miljoen euro stadsgelden over had. Het betreft die campagne met de uit de Leie opstijgende Siberische knobbelzwaan en de vuurspuwer. Zijn opvolger Stefaan De Clerck pakte het anders aan met het steeds maar herhalen van de mantra 'Kortrijk, stad van innovatie, creatie en design'. Dat duurde tot iedereen het beu was gehoord, ook al omdat het stadsbestuur die hooggegrepen ambitie niet helemaal waar kon maken en bovendien de indruk gaf de dagelijkse besognes te verwaarlozen.

Maak Kortrijk mee

Het huidige stadsbestuur (CD&V-OpenVLD) vond het nodig opnieuw een communicatiebureau in te schakelen. Kortrijk onderging na de verkiezingen van 2006 een ware metamorfose, een inhaaloperatie van openbare werken die eigenlijk al waren beslist en gepland onder de vorige ploeg (met sp.a). Twee jaar na het aantreden van de nieuwe ploeg begon het op het stadhuis te dagen dat al die werken in de binnenstad misschien wel enige wrevel zouden kunnen opwekken bij de bevolking en de bezoekers. Een communicatiecampagne moest eventueel ongenoegen voorkomen door de nadruk te leggen op de troeven van de stad. Een tiental bureaus werden uitgenodigd een voorstel uit te werken. Zie mijn stuk van toen.

Het was de tijdelijke vereniging Duall/Copy and Concept die de opdracht in de wacht sleepte. Duall is een grafisch bureau rond de figuur van Benjamin Martijn, Kortrijkzaan maar sinds 2004 actief in Antwerpen. Copy and Concept is Frederik De Wispelaere, eveneens afkomstig uit Kortrijk maar na jarenlange ervaring opgedaan te hebben bij onder meer VVL/BBDO en EURO RSCG Brussels, momenteel zelfstandig copywriter en reclamemaker (o.a. voor Duval Guillaume, Saatchi&Saatchi...). De campagne (25.000 euro) werd beperkt tot het jaar 2009. Nochtans was het aanvankelijk de bedoeling voor de komende jaren de basis te leggen voor een 'overkoepelende communicatie waarbij elk van de stedelijke actoren gebruik maakt van eenzelfde campagnebeeld, logo of basistoon'. Eigenlijk zocht het stadsbestuur ook een huisstijl .

De campagne 2009 kwam onder het logo 'Maak Kortrijk mee'. Het was de bedoeling de bevolking van de ene opening naar het andere evenement te lokken. 2009 zou het historische jaar worden waarin heel wat stadsprojecten afgewerkt geraakten. Maar dat ging een beetje de mist in omdat verschillende realisaties op zich lieten wachten. Het winkelcentrum K in Kortrijk kon pas in maart 2010 de deuren openen. De Noordbrug is nog altijd niet in gebruik genomen. Enzovoort.

Kwaaltje

Vandaar dat het stadsbestuur besloot om het geweer van schouder te veranderen. Op een zomerconclaaf werd beslist in 2010-2012 een andere campagne te voeren, gericht op het overhalen van jonge gezinnen om in Kortrijk te komen wonen. In een informatieve nota die aan de aangeschreven communicatiebureaus werd overgezonden stond letterlijk: "De stad (Kortrijk) is niet écht ziek (de laatste jaren werd fors geïnvesteerd, in alle betekenissen van het woord) maar lijdt wel onder een slepend kwaaltje. De stad heeft immers te klagen van stadsvlucht. Los van het grillig spel van nataliteit, mortaliteit en immigratie verliest de stad in elk geval elk jaar een duizendtal huishoudens, waarvan de meesten in een buurgemeente een huis of een appartement kopen. Goed volk dus, simpele hardwerkende gezinnen, die tot ze verhuisden in de stad belastingen betaalden, belastingen, die de stad nodig heeft om rond te komen en om nog meer te investeren in kwaliteit. Voor die klacht zoekt de stad een huisdokter, een logische geest met boerenverstand, een low brow ervaringsdeskundige met de voeten op de grond, die de stad van dat slepend kwaaltje kan genezen."

40.000 euro - een schijntje in vergelijking met wat indertijd aan Slangen werd betaald! - werd vrijgemaakt op de begroting en negen bureaus werden aangeschreven. Zij kregen een uitnodiging om in een eerste fase een heel beknopt voorstel te uit te werken waarbij zij heel ad rem aantonen de Kortrijkse situatie juist in te schatten. Op basis van die eerste nota zou dan verder onderhandeld worden met mogelijke kandidaat-bureaus. De deelnemers werden wel op het hart gedrukt dat het een assertieve campagne moest worden: "Je kan Kortrijk bijna omschrijven als ‘the place to be’. Vanaf 2010 hebben we te maken met een compleet geactualiseerde stad waar er voor elk wat wils is". Let wel, de stad wil geen wooncampagne voeren, werd nog meegegeven. Wonen en het aantrekken van nieuwe inwoners moet een finaliteit zijn, maar moet daarom niet uitgesproken worden. Het moest een communicatieverhaal worden over "het verzilveren van kwaliteiten en troeven van een nieuwe stad".

Content 

Van de negen deden er vijf een voorstel: Focus Advertising (een lokale speler - Heule - die eerder al in onderaanneming de Imagocampagne van voormelde Slangen mee vorm gaf en bijvoorbeeld ook de reclame voor het Museum 1302 mocht maken), Cayman (Brugge, deed eerder de campagne afvalarm winkelen voor de Provincie West-Vlaanderen), Content Cowboys (Berchem maar meer thuis in virtuele wereld van het internet, onder meer met de lancering van Samsung Galaxy S), Dirk Vandekerckhove (Content Republic, ook reclameadviseur bij Standaard- en Nieuwsbladuitgever Corelio, en met gewezen burgemeestersdochter Marie De Clerck in zijn team), en Gutzandglory (Kortrijk - op het stadhuis steevast verkeerdelijk 'Gust and Glory' genoemd - bekend van onder meer de 'Week van de Smaak').

Op 5 januari 2010 al werden de bureaus op het stadhuis verwacht voor een confrontatie met een jury bestaande uit stadsambtenaren die gepokt en gemazeld zijn in de communicatie. De zogenaamde 'vrijblijvende ontmoeting' liep uit op een complete afgang. Het was de bedoeling dat de bureaus nadien met hun eventueel bijgeschaafde voorstellen ook rechtstreeks met het stadsbestuur zelf in contact konden komen. Maar zover is het niet gekomen. De ambtelijke jury concludeerde na een namiddag vergaderen dat de opkomst en de toelichtingen echt niet opleverden wat er werd verwacht. De vraag werd gesteld of men met deze magere opkomst wel kon voortwerken.

Chief

Van het minst tegenvallende bureau werd gezegd dat het 'matig' was maar er nog net door kon. Een ander bureau kreeg als score: 'matig positief maar negatief voor deze opdracht'. De overige drie werden alle als 'negatief' bestempeld. Bij een bureau zag de jury geen enkel positief aspect. Meer zelfs: "brengt zelf een zeer negatief beeld van de stad op diverse manieren: teveel allochtonen in bvb de Kaai en in de Jan Breydellaan, geen ophaal huisvuil enzovoort. Er zijn problemen met het voorgestelde logo. Probeert een van de juryleden te overtuigen door hem nieuwe titels te geven als chief marketing [op het stadhuis zijn ze anders wel wat gewoon aan exotische benamingen, zoals 'rastermanager' en 'citymarketingcoördinator' n.v.d.r.]. Weinig visie en inhoud. Zeer negatief".

De jury zelf wijt de afgang niet uitsluitend aan het gebrek aan interesse van de deelnemende bureaus. Ze stelden zich de vraag of de boodschap voldoende was overgebracht. Ook stelden de ambtenaren vast dat het erg moeilijk was aan de bureaus een duidelijke opdracht te geven op een moment dat het stadsbestuur zelf nog geen concrete of strategische uitspraken had gedaan over citymarketing [en dàt terwijl binnen twee jaar de bestuursperiode van de huidige ploeg bijna achter de rug is! n.v.d.r.].

Het stadsbestuur heeft er tien maanden over gedaan om te bekomen van die tegenvaller. Vlak voor de zomervakantie kwam het tot het besef dat de strategische beleidskeuzes niet correct waren weergegeven in de opdracht aan de bureaus. Ligt de focus nu plots toch niet meer op het aantrekken van jonge gezinnen? Eind september 2010 besliste het stadsbestuur wijselijk de opdracht niet te gunnen. Het vrijgemaakte budget van 40.000 euro zou gebruikt worden voor een communicatieopdracht die meer op marketing zou zijn gericht. Misschien wordt het in de komende weken wel duidelijk wat men daarmee bedoeld - of anders zal uit de stadsrekening 2010 blijken dat het een van de vele niet uitgegeven begrotingsposten is geweest.

 

ledwall21.JPG