23-08-10

Sp.a Kortrijk pleit voor geïntegreerd woonplan

 

Bouwblokrenovatie3.JPG

Jonge gezinnen kunnen moeilijk een betaalbare woning vinden in het centrum van Kortrijk. Dat blijkt uit een onderzoek van sp.a-Kortrijk. Zie vorig stuk. De sp.a pakt daarom zelf uit met acht voorstellen, een 'octopusplan' als het ware, voor het stadsbestuur. Dat stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, reageert inmiddels gepikeerd: "We zijn er zelf al mee bezig!". Voortvarend kan men de meerderheid op het stadhuis niet noemen. Zij hebben immers twee derden van hun bestuursperiode achter de rug. Er rest hun nog twee jaartjes. Wat hebben zij in godsnaam de vorige vier jaar uitgevreten?

Woonplan

Vooreerst moet er, volgens de sp.a, op het Kortrijkse stadhuis een geïntegreerd woonplan worden uitgewerkt. Dat moet niet gebeuren door een of ander geïsoleerd studiebureau of ambtenarencenakel, maar alle stedelijke en regionale betrokken instanties moeten ingeschakeld worden. De klemtoon moet liggen op betaalbaar wonen en aantrekkelijk wonen voor jonge gezinnen. Van een dergelijke planmatige aanpak is momenteel geen sprake. Op diverse beleidsniveaus is iedereen met zijn eigen projecten en projectjes bezig, vaak zonder rekening te houden met elkaar en soms zelfs in concurrentie of tegen elkaar. De spanningen tussen - en zelfs intern in - de meerderheidspartijen CD&V en OpenVLD daarover zijn legio. Het getouwtrek om de centen voor huisvesting en stadsontwikkeling is bij iedere begrotingswijziging opvallend.

In een vlugge reactie op de regionale TV-zender WTV verklaarden de Kortrijkse meerderheidspartijen bezig te zijn aan een dergelijk woonbeleidsplan en dat hun plan binnenkort zou afgerond worden. Waarnemend burgemeester Filip Santy: "Betaalbaar wonen is een prioriteit, ook voor de Kortrijkse meerderheidscoalitie van CD&V en Open VLD. De woon- en huurprijzen zijn de voorbije jaren fors gestegen, en daar zal in het geïntegreerd woonplan, dat momenteel wordt opmaakt, zeker aandacht voor zijn". Intussen heeft die bestuursmeerderheid er wel al vier jaar van haar bestuursperiode opzitten. In 2012 zijn er al opnieuw gemeenteraadsverkiezingen. Veel tijd rest de meerderheid niet meer. Ze kunnen moeilijk zeggen dat zij in de voorbije vier jaar een prioriteit hebben gemaakt van het woonbeleid!

Sociale woningen

Uiteraard hebben de Kortrijkse socialisten bijzondere aandacht voor de sociale huisvesting. Zonder voldoende sociale huurwoningen kan er simpelweg geen sprake zijn van betaalbaar wonen in Kortrijk voor een groot deel van de bevolking. Dat blijkt alleen al uit de hoge huurprijzen die worden gehanteerd op de private markt en uit de lange wachtlijsten bij de sociale huisvestingsmaatschappijen. Daarom eist de sp.a dat de stad zich eindelijk eens zou opwerpen als de regisseur van het lokale sociale huisvestingsbeleid. Die opdracht hebben de steden en gemeenten trouwens gekregen in de Vlaamse Wooncode, maar in Kortrijk is daarvan nog niet veel te zien.Philippe De Coene: "Er moet een eenheid van beleid komen tussen de stad, het stadsontwikkelingsbedrijf SOK, de sociale huisvestingsmaatschappijen en het OCMW".

Stadsbestuur en -administratie moeten zelf actief op zoek gaan naar bouwmogelijkhedenvoor de sociale huisvestingsmaatschappijen. Ze moeten de - nog schaarse! - bouwprojecten van die maatschappijen actief begeleiden. Vandaag de dag worden die projecten door de stadsdiensten nog te veel behandeld als doodgewone bouwaanvragen. Dat leidt tot weigeringen van vergunningen en aanzienlijk veel uitstel en vertraging.

De stad zou al veel meer greep krijgen op de sociale huisvesting op haar grondgebied als de verschillende sociale huisvestingsmaatschappijen zouden bijeengebracht worden in één krachtige organisatie. Thans is er een versnippering van visie, middelen en beleid. Er is amper één maatschappij die bestuurd wordt vanuit Kortrijk zelf: Goedkope Woning, beperkt tot het grondgebied van de oude kernstad. De andere maatschappijen hebben hun zetel in buurgemeenten: Eigen Haard is Goud Waard, werkzaam in Aalbeke, Rollegem en Marke, wordt bestuurd vanuit Lauwe (Menen); Eigen Haard, werkzaam in Bellegem, wordt bestuurd vanuit Zwevegem; De Leie, werkzaam in Kooigem, wordt zelfs bestuurd vanuit het verre Wervik; en de Zuid-West-Vlaamse Huisvestingsmaatschappij is een regionale instelling. Daarnaast zijn er nog het sociale verhuurkantoor De Poort en het OCMW zelf die aan sociale huur doen volgens hun eigen inzichten. Zie ook mijn eerder stuk.

Onomwonden eist de sp.a de daadwerkelijke realisatie van 850 extra duurzame sociale huurwoningen tegen 2020. De socialisten wijzen erop dat een ruime beschikbaarheid van betaalbare huurwoningen ook startende gezinnen kan aantrekken. In de jaren dat zij een goedkope huurwoning betrekken, kunnen zij een kapitaaltje bijeensparen waarmee ze later zelf een huis kunnen kopen en al dan niet renoveren. Sociale huurwoningen worden veel te vaak kortzichtig beschouwd als aantrekkingspolen voor probleemgezinnen.

Woonregie

Het stadsontwikkelingsbedrijf SOK moet met meer personeel en meer middelen worden uitgebouwd tot een volwaardige woonregie. Er is een tijd geweest dat Kortrijk een 'grondregie' had, nog opgericht door de legendarische burgemeester Ivo Joris Lambrecht. Zie mijn reportage van enkele jaren geleden. Honderden hectaren grond aan de zuidrand van de stad (Blauwe Poort, Sint-Elisabeth, Morinnegoed, Langemunte enzovoort) werden verkaveld door die regie en tegen uiterst betaalbare prijzen ter beschikking gesteld van jonge gezinnen om er hun droomhuis te bouwen. Sindsdien is het besef gegroeid dat dat stad intussen al genoeg open ruimte heeft ingenomen en dat de inspanningen veeleer in de bestaande bebouwde kom zelf moeten worden geleverd.

Als men nu eens het SOK daarvoor zou inzetten? Als woonregie zou het SOK stelselmatig op zoek kunnen gaan naar interessante bouw- en verbouwmogelijkheden in de binnenstad (de aan de Kortrijkse kern grenzende delen van Bissegem en Heule inbegrepen). Die panden en gronden zouden dan op grote schaal en tegen goedkopere prijzen kunnen ter beschikking worden gesteld van de Kortrijkzanen, met nadruk bijvoorbeeld op de bouw van rijwoningen in plaats van appartementen.

Er loopt momenteel een interessant project: de bouwblokrenovatie in de Pluimstraat. Met actieve steun en begeleiding worden eigenaars en kopers van bescheiden woningen geholpen om hun huis daar te voorzien van hedendaags comfort en woonkwaliteit. Het gaat om een ongezien intense vorm van samenwerking tussen stadsdiensten, SOK, De Poort en OCMW. Maar dat project is veel te bescheiden. Als het daarbij blijft, doet het alleen dienst als een soort van alibi om het gebrek aan een echt doorgedreven woonbeleid in Kortrijk te verstoppen. Het project moet worden veralgemeend over het hele gebied van de oude wijken.

Premies

Voor alle (ver-)bouwlustige gezinnen is de eis van de sp.a om opnieuw een ambitieus premiestelsel voor renovatie en comfort in te voeren in Kortrijk. Enkele jaren geleden was er zo een premiestelsel - uitgewerkt onder impuls van toenmalig eerste schepen Frans Destoop, CD&V (ACW) -, maar de nieuwe meerderheid, waarin de CD&V de sp.a had vervangen door OpenVLD, schafte de premie in 2008 af en verving hem door een ingewikkeld stelsel van premies waarvoor amper de helft van de middelen van Destoops premie werd uitgetrokken. Daarover berichtte Kortrijklinksbekeken toentertijd uitvoerig: 19 december 2007, 20 december 2007, 21 december 2007, 16 februari 2008.

De sp.a eist zonder meer dat er voor die nieuwe algemene verbouwpremie twee miljoen euro per jaar zou worden vrijgemaakt. Dat zou neerkomen op de vernieuwing van een duizendtal woningen met gemiddeld 2000 euro premie elk.

Belastingsvermindering

Bovenop dat woonbeleidsplan vraagt de sp.a ook aandacht voor andere factoren die belangrijk zijn voor jonge gezinnen. Zo moet de publieke ruimte (straten, pleinen en parken) beter worden onderhouden en moet het stadsbestuur de leefbaarheid van de wijken nauwgezet in het oog houden. Dat betekent onder meer dat er weer meer moet worden geïnvesteerd in nieuwe groenzones, in onderhoud en netheid. Ook moet er meer worden ingezet op verkeersleefbaarheid (voetpaden, fietspaden, trager rijden enzovoort).

En ten slotte kan de stad zijn aantrekkingskracht fors verhogen door de stedelijke belastingen te verlagen. Jongeren die uitwijken naar Gent - en er zijn er zoveel dat men van een trend kan spreken - constateren daar met plezier dat de belastingen er veel lager zijn dan in Kortrijk. In Kortrijk zijn zowel de aanvullende personenbelasting, de onroerende voorheffing als stadstaks op de waterfactuur torenhoog. Die drie belangrijkste belastingen treffen vooral de werkende gezinnen. In 2003 beliep dat trio nog 1470 euro per gezin; in 2009 spreken we al van 1760 euro per jaar (je moet vooral liberalen in het bestuur halen als je de belastingen wil verhogen).

Voor dat alles heeft de sp.a berekend dat het aan de stad zowat 5 miljoen euro per jaar zou kosten of 30 miljoen euro tussen 2013 en 2018 (na de volgende gemeenteraadsverkiezingen). Daarin is een forse vermindering van de personenbelasting en de waterfactuur inbegrepen. Dat bedrag is perfect haalbaar want de reële overschotten die jaar na jaar worden geboekt op kosten van de Kortrijkse gezinnen, zijn hoger. Bovendien zijn er terugverdieneffecten. Nieuwe gezinnen, betere woningen en een toenemend aantal inwoners zullen de stad veel extra inkomsten bezorgen. De sp.a durft te rekenen op zowat 10 miljoen euro extra per jaar - met een verminderde fiscale druk!

Op initiatief van sp.a-militant Axel Weydts is er inmiddels een facebookgroep 'Wij willen betaalbaar wonen in Kortrijk' opgericht: link.

18-08-10

Zoek maar es een betaalbare woning in Kortrijk...

 

vtex11.JPG

Een koppel beginnende verpleegkundigen moet de wedde van een van hun beiden volledig spenderen aan hun lening als zij in Kortrijk een huisje willen kopen tegen de gemiddelde kostprijs. Bijna de helft van de wedde van een van hun beiden gaat eraan als zij hun gezinsleven willen starten met het huren van een gemiddelde woning in Kortrijk. Dat toont een onderzoek aan van de sp.a van Kortrijk. Uit die ontluisterende vaststelling blijkt de noodzaak aan een veel actiever woonbeleid in de stad.

Dat was merkwaardig genoeg ook de conclusie van het weekblad Trends, dat absoluut niet van socialistische sympathieën kan worden verdacht. Trends schreef op 6 mei 2010: "Kortrijk heeft het nog altijd moeilijk om jonge gezinnen aan te trekken, maar dat is wellicht grotendeels te wijten aan de prijsproblematiek. Veel jonge gezinnen zouden graag in de stad wonen, maar het is heel moeilijk om in het centrum van de stad een betaalbare woning met tuin te vinden. De overheid zou eens moeten nadenken over hoe ze daar een stukje corrigerend kan werken”.

Ouder

Philippe De Coene, sp.a, Vlaams volksvertegenwoordiger, wijst erop dat de bevolking van Kortrijk stagneert sedert 2005, na een stelselmatige daling. De andere centrumsteden groeien intussen weer lustig aan. Er is een Kortrijkvlucht van de jongere generaties terwijl de vijftigplussers de stad in massa weer komen opzoeken. Verontrustend is ook dat de Kortrijkse bevolking niet alleen veroudert maar ook verarmt. Het gemiddeld inkomen van de Kortrijkzanen stijgt trager dan elders in Vlaanderen en in de andere centrumsteden.

Er staan op Kortrijks grondgebied ongeveer 35.000 panden waarvan er 32.302 zijn bewoond. 64% van die panden zijn bewoond door hun eigenaars - ook dat is minder dan elders in het Vlaamse gewest - , 35% door huurders - wat veel is. Dat woningenbestand blijkt bovendien ouder te zijn dan elders: 82% is ouder dan 25 jaar (in heel West-Vlaanderen is dat slechts 74%).

Wachtlijsten

Ondanks de grote populatie huurders, is het aantal sociale huurwoningen in Kortrijk veeleer bescheiden. Het zijn er een kleine 3000 als men er niet alleen de woningen van de sociale huisvestingsmaatschappijen (SHM's, 2359 woongelegenheden) maar ook die van het sociale verhuurkantoor De Poort (317), het Vlaams Woningfonds en het OCMW (265) bijneemt. Ik herinner eraan dat De Poort - die schitterend werk doet! - er indertijd is gekomen precies omdat de SHM's er maar niet in slaagden een voldoende aantal huurwoningen aan te bieden.

De wachtlijsten voor sociale huurwoningen zijn nog altijd onbehoorlijk lang. De wachttijd voor een sociale huurwoning varieert, volgens de SHM's zelf, al naargelang het type, tussen de 29 en 66 maanden. Nochtans is een sociale huurwoning een heel betaalbare optie; de huurprijs is zowat de helft van de private huurprijzen, tussen de 200 en de 255 euro per maand. Het gemiddelde gezinsinkomen van sociale huurders schommelt rond de 1500 euro.

Onderzoek

Interessant is de doorlichting die Mario Craeynest, medewerker van Philippe De Coene, gemaakt heeft van de woonkost van Kortrijkse gezinnen. Hij bracht een aanbod van 436 verkooppanden en 143 verhuurpanden in kaart in de maanden april, mei, juni en juli 2010, bij zowel de Kortrijkse immokantoren als de notarissen en advertenties van particulieren.

Kopen

koopap.JPG

Uit de bevindingen van Mario blijkt dat er in Kortrijk nauwelijks appartementen te koop zijn tegen minder dan 100.000 euro (2,2%). Het aanbod van minder dan 150.000 euro is nog geen derde (28%). Een groot derde (36%) kost meer dan 200.000 euro. De gemiddelde kostprijs is 225.185 euro (252.000 euro met inbegrip van kosten).

koopwo.JPG

Wie een huis wil in plaats van een flat, vindt amper iets onder de 100.000 euro (6,3%). Huizen van minder dan 150.000 euro vormen nog geen kwart van het aanbod (24%). De helft van wat er te koop staat, kost meer dan 200.000 euro, en ruim 20% kost meer dan 300.000 euro. De gemiddelde kostprijs is 251.621 euro (282.000 euro met inbegrip van de kosten).

Huren

huurap.JPG

huurwo.JPG

Wie een huis of een flat wil huren in Kortrijk, moet 'zijn bretel spannen'. Er is bijna niets te vinden, nog geen 1% van het aantal panden. Er is geen flat te huur onder de 300 euro en onder de 400 euro alleen enkele van mindere kwaliteit. Er is geen huis te vinden onder de 400 euro per maand. Door de band liggen de pachten twee tot drie keer hoger dan bij de sociale woningen. De gemiddelde huurprijs van alles wat Mario onder ogen kreeg, bedraagt 590 euro per maand voor een appartement en 730 euro voor een huis.

Bouwen

nieuwbouwwo.JPG
Na jaren geslabak, zijn de promotoren intussen opnieuw in gang geschoten op Kortrijks grondgebied. Maar bij die nieuwe projecten worden doorgaans verkoopprijzen gehanteerd die buiten het bereik liggen van een doorsnee startersgezin. Een verhelderend voorbeeld biedt de Vetex-site in de Veldstraat, een herbestemmingsproject van ex-industriële grond, waarin nogal wat overheidsinspanningen en -centen zijn gestoken. De eerste fase van dat project, een rij woningen in de Veldstraat, nadert zijn voltooiing. De kleinste woning kost - zonder garage! - 320.000 euro (incl. kosten); de wat grotere 385.000. Het volledig private project 't Park in de Gentsesteenweg, een herbestemming van de gewezen ververij Lambrecht, biedt goedkoper prijzen: gemiddeld 241.000 euro met autostalplaats inbegrepen. De promotor van de verkaveling Marie Desmetplein, aan het Ring Shopping Center, vraagt gemiddeld 258.000 euro per huis. In de Oogststraat in Heule komt het gemiddeld op 270.00 euro.

nieuwbouwap.JPG
De - gecontesteerde - appartementen in de Residentie Vlasmarkt worden zonder garage te koop aangeboden tegen gemiddeld 315.000 euro. Goedkoper zijn de flats in de Kanonstraat (project Saint-Georges, 183.000 euro gemiddeld), het al genoemde project 't Park, Gentsesteenweg (gemiddeld 211.000 euro), en in Titan Groeningelaan (215.000). Veel duurder zijn dan weer het vernieuwbouwproject K115 in de Gentsesteenweg (gemiddeld liefst 461.000 euro) en de verbouwde Stalinistische taart waarin tot voor kort De Post huisde op de Grote Markt (640.000 euro, met zicht op de Halletoren).

De conclusies met betrekking tot de nieuwbouw zijn simpel. Onder de 100.000 euro is er niets. Onder de 200.000 geen huis. Er zijn dubbel zoveel flats in opbouw dan huizen. En de gemiddelde prijzen zijn te vergelijken met de prijzen van wederverkopingen van bestaande panden.
Wie kan dat allemaal nog betalen?

Sponsoring

De Kortrijkse sp.a ging op zoek naar wat startende mensen op de arbeidsmarkt kunnen vangen. Behalve beleidsmedewerkers en bankbedienden zijn er heel weinig die meer dan 2000 euro netto per maand verdienen. Bijvoorbeeld: een verpleegkundige 1800, een ambtenaar Onderwijs 1400, een kleuterleidster 1500, een buschauffeur ook 1500 enzovoort. Die bedragen werden vergeleken met de huidige - heel lage - leningtarieven. Voor een gemiddeld appartement moet men zowat 220.000 euro lenen. Met een afbetalingstermijn van 20 jaar - vroeger standaard! - kost dat een gezin ongeveer 1400 euro per maand. Een gemiddelde woning vraagt een leninglast van een slordige 250.000 euro. Op 20 jaar komt dat op 1600 euro per maand. en op 30 jaar toch nog op 1300 euro. Conclusie: starters moeten hun koopwensen opbergen als ze niet kunnen beschikken over serieuze sponsoring.

De sp.a van Kortrijk is ervan overtuigd dat ook de stedelijke overheid iets aan die situatie kan doen. Zij heeft daartoe een reeks voorstellen uitgewerkt. Die komen aan bod in een volgend stuk.

11-08-10

Wordt vijfburgemeestersdossier - fietspad Loofstraat - eindelijk afgerond?

fietspad Loofstraat1.JPG

Niet minder dan vijf Kortrijkse burgemeesters (sinds 1985) hebben met het aanslepende dossier te maken gehad: de illegale sloop van het beschermd patriciërslandhuis Vercruysse-Nolf in de Doorniksewijk en de (magere) compensatie daarvoor die een nieuw fietspad tussen de Loofstraat en de Wolvendreef moest bieden. Het gedeeltelijk gerealiseerde fietspad loopt nog altijd dood op betonplaten. Maar er zijn tekenen dat de stadsdiensten eindelijk weer in gang geschoten zijn om het dossier vlot te trekken. Precies twee jaar geleden drong ik daarop nog aan met een voorstel van resolutie in de gemeenteraad.

Vijfentwintig jaar

Volgende week maandag, 16 augustus 2010, vieren wij de trieste vijfentwintigste verjaardag van de illegale sloping - in het midden van de nacht! - van het wondermooie beschermde patriciërslandhuis in het private park Doorniksewijk 148. Het was gebouwd door de Kortrijkse textieldynastie Vercruysse in empirestijl. Het park wordt in Kortrijk veelal het park Nolf genoemd naar andere, jongere textielbaronnen die later eigenaar werden van het domein. De schelmen die de wederrechtelijke afbraak op hun geweten hadden, behoorden tot de directie van het toenmalige ziekenhuis Maria's Voorzienigheid (thans opgenomen in het Algemeen Ziekenhuis Groeninge) in de Loofstraat. Ook de Zusters van Liefde van Heule, eigenaar van de kliniek, zaten in de combine. Ze hadden het park Nolf nodig voor een uitbreiding van kliniek en parkings. Het park zelf, ook al beschermd, hebben zij naderhand volledig verwaarloosd, zodat ook van dat erfgoed nauwelijks nog iets rest. Zie mijn stuk van twee jaar geleden.

De schuldige afbraak leidde tot tal van rechtszaken, tot bij de hoogste instanties, van de stad tegen kliniek en klooster. Te beginnen onder het burgemeesterschap van Joseph Dejaegere eiste de stad terecht niets minder dan de heropbouw van de prachtige pand. Intussen kon de kliniek fluiten naar enige vergunning om haar instelling of parkings uit te breiden.

De schermutselingen duurden tot 1998. Toen besloten beide partijen hun betwisting te beëindigen met een 'dading', een overeenkomst om onder bepaalde voorwaarden vrede te sluiten. De onderhandelaar van de stad was waarnemend burgemeester Felix Decabooter - burgemeester Emmanuel de Bethune was verhinderd. Als schepen van verkeer heeft wijlen Decabooter zich opmerkelijk ingespannen voor de fietsers in de stad, en dat was te zien aan de overeenkomst. In ruil voor het stoppen van de vijandelijkheden eiste en bekwam de schepen van de kliniek de aanleg van een fietspad op de grond van de kliniek. Een nieuwe fietsverbinding tussen de Loofstraat en de Wolvenstraat zou een welgekomen alternatief bieden voor de drukke en smalle Doorniksewijk, een verbinding die door nogal wat scholieren en studenten dagelijks wordt afgefietst.

Twaalf jaar

De kliniek heeft haar verplichtingen uit de dading sindsdien vervuld. Er ligt een fietspad op de grond van de kliniek, met ingang in de Loofstraat. De helft van de aanleg is betaald door de stad, de andere helft door de kliniek, die van de gelegenheid heeft gebruik gemaakt om daar ook een extra parking met toegangsweg te bouwen. De stad mag dat fietspad uitbaten, voor niets. De grond blijft eigendom van de kliniek maar die moet een "onvergelde en eeuwigdurende erfdienstbaarheid van overgang en doorgang" toestaan. Nu blijkt dat die 'erfdienstbaarheid' - dat doorgangsrecht dus - twaalf jaar na het afsluiten van de dadingovereenkomst, nog altijd niet is geregistreerd bij de notaris! Dat detail typeert de achteloze manier waarmee het Kortrijkse stadsbestuur dit dossier behandelt.

Het ergste is evenwel dat het fietspad op het einde van de grond van het ziekenhuis doodloopt op de betonplaten die de tuin van de buren afsluiten. Tussen het voorlopige einde van het fietspad en de Wolvenstraat waar het pad moet op uitgeven, liggen immers nog enkele private gronden in de weg. Het pad rechtdoor trekken, kon moeilijk, want dan had men niet minder dan vier aparte eigenaars moeten onteigenen van een stuk tuin waarmee hun respectievelijke tuinen in tweeën zouden worden gedeeld. Een uitweg werd gevonden door het pad een kronkel te laten maken via de uitrit van het domein Vanden Avenne.

Maar de familie Vanden Avenne, nv Creah, wou slechts meewerken als de het domein een alternatieve uitrit kreeg over de grond van de naastgelegen eigendom van Belgacom. Daartoe werd door de stad (goedgekeurd door de gemeenteraad van 14 mei 2001, ook al weer 9 jaar geleden!) een strook van Belgacom aangekocht. Tegen het prijzige bedrag van 687.000 frank (17.030,29 euro) voor 458 m², met kosten voor de stad voor een extra omheining in Colstrop en versterkingswerken aan de kop van de gracht van Belgacom.

Die strook (451,24 m²) is intussen nog altijd niet geruild met nv Creah (die 355,26 m² zou inbrengen). Men zou wachten op een bodemattest, dat de stad blijkbaar met bijzonder weinig haast heeft aangevraagd. Volgens het akkoord met Creah (29 mei 1998) moet de ruil gebeuren vierkante meter voor vierkante meter. Creah moet dus het verschil betalen, berekend tegen de prijs die de stad aan Belgacom heeft betaald; het komt op 3.569 euro. De stad stond ook toe dat Creah inspraak krijgt in de aanleg van het pad over zijn vroegere eigendom, maar "enkel om het aspect 'landelijk en groen karakter van deze verbinding' te garanderen".

Laatste stukje

Om de vereiste bocht te kunnen maken tussen het domein van de kliniek en dat van ex-Creah, behoeft de stad nog een kleine 75 m² tuingrond in te nemen van buurvrouw Teerlynck. Van die eigenares werd op 24 juni 1998 een 'eenzijdige verbintenis' bekomen, waarbij zij beloofde de grond tegen 1500 frank per m² (37,18 euro) te verkopen aan de stad, in ruil voor een degelijke groenafsluiting op kosten van de stad. Twaalf jaar later blijkt het stadsbestuur nog steeds geen gebruik te hebben gemaakt van dat kooprecht. Meer nog, het wachten moe, liet de eigenares onlangs haar notaris een aangetekende brief schrijven naar het stadsbestuur om haar eenzijdige verbintenis op te zeggen!

Normaliter kan een dergelijke opzegging niet. Maar in dit specifieke geval is het hoogst onzeker of een rechter het stadsbestuur zou gelijk geven als het nu plots de uitvoering van de eenzijdige verbintenis zou eisen. Het stadsbestuur heeft die mevrouw immers twaalf jaar lang in het ongewisse gelaten, en daarmee is de redelijke termijn ruimschoots overschreden. Het kwam dus tot nieuwe onderhandelingen. De verkoopster van de grond vroeg thans ineens 150 euro per m². Na een officiële schatting door het Aankoopcomité van de federale overheid kwam het stadsbestuur haar tegemoet tot 100 euro per m². Daarmee ging zij uiteindelijk akkoord. De verkoopster duldt nu evenwel geen uitstel meer. Zij wil het geld op haar rekening tegen ten laatste 1 november 2010.

Nu ook dat laatste stukje benodigde grond wordt aangekocht, staat niets meer de realisatie van het fietspad Loofstraat-Wolvenstraat in de weg. Maar dat zal dan wel niet meer voor dit jaar zijn. Intussen zou men een voorlopige doorgang kunnen maken over andere gronden van de kliniek, die wat dichter naar de Doorniksewijk uitgeven op de Wolvenstraat. In de dading stond daarover trouwens een clausule opgenomen. Maar die verplichting gold slechts tot eind 2000, omdat men ervan uitging dat tegen dan het eigenlijke fietspad zou zijn voltooid. Na die datum heeft het ziekenhuis - daarmee bewijzend van slechte wil te blijven - de voorlopige doorgang over zijn parking doodleuk gebarricadeerd met een ursus-afsluiting en een poortje met een molslot. Nimmer heeft het stadsbestuur een poging ondernomen om de directie van het ziekenhuis te overhalen de fietsers toch maar weer doorgang te verlenen door dat poortje.

fietspad Loofstraat3.JPG

Gemeenteraad

In september 2008 deed ik na een oproep van de Kortrijkse fietsersbond een interpellatie in de gemeenteraad over het uitblijven van de realisatie van dat fiets- en voetpad. Ik stelde zelfs een resolutie voor om wat druk te zetten op het stadsbestuur. Van op de schepenbanken kwam als reactie dat die resolutie niet nodig was omdat men onverwijld opnieuw in gang zou schieten. Twee jaar later staan we nog nergens - of beter: nog altijd voor die betonnen platen. Tijd voor een nieuwe interventie in de gemeenteraad!

10-08-10

Izegemnaar neemt Kortrijks ex-VTM-restaurant Dell'Anno over

 

Dell'Anno3.JPG

Izegemnaar Alain Vandesande (Bistro Bina Canar-Ingelmunster, De Gekruide Verbeelding-Meulebeke, en Beau M op de Grote Markt Kortrijk) neemt integraal de erfpacht over van het failliet gegane ex-VTM-restaurant Dell'Anno. Van de beschermde Oude Dekenij wil hij een klasserestaurant maken met suggestiemenu's aangepast aan de seizoenen. Het stadsbestuur - de stad is eigenaar van het mooie gebouw - gaat akkoord met de overname, temeer omdat de ervaren horecaman zonder meer bereid is de bankwaarborg van 100.000 euro te stellen. Komt hiermee een gelukkig einde aan een televisie-avontuur waarop het stadsbestuur heel grote maar onrealistische verwachtingen vestigde? De overnemer heeft alvast een werknaam voor zijn project: "De herontdekking".

Claudio

Een dik jaar geleden won het duo Claudio Dell'Anno en Gaëlle Six met zijn restaurant Dell'Anno de VTM-wedstrijd Mijn Restaurant. Eerder was het allerbereidwilligste stadsbestuur met VTM overeengekomen dat het koppeltje gebruik kon maken van de Oude Dekenij, een fraai stuk bouwkundig erfgoed pal naast de Sint-Maartenskerk en het Begijnhof, in het hartje van historisch Kortrijk. Meer zelfs, als Dell'Anno laureaat zou worden van de VTM-wedstrijd, dan kon het onder bepaalde voorwaarden beschikken over het gebouw om er definitief zijn restaurant te vestigen. Wat gebeurde.

Uit motieven van city marketing heeft het stadsbestuur vanalles gedaan om de buit, bestaande uit aanzienlijke TV-populariteit, binnen te halen. De overwinning van het jonge horecakoppel werd nog euforisch gevierd. Maar daarna bekoelden de relaties heel vlug. De restauranthouders bleken zich weinig of niets aan te trekken – of zich te kunnen aantrekken bij gebrek aan kapitaal en ervaring? - van de bouwregelgeving of van hun verplichtingen. Op een bepaald moment werd het restaurant zelfs verzegeld. De uitbaters werden bestempeld als krakers. Dat was toen bleek dat zij ongevraagd de verdiepingen van de Oude Dekenij in gebruik hadden genomen hoewel VTM toen slechts de beschikking had over de gelijkvloerse verdieping. Verschillende keren liet de stad verbouwingswerken stilleggen (zie mijn eerder stuk).

Niettemin werd eind 2009, na afloop van de periode waarin VTM als hoofdhuurder Claudio en Gaëlle de Oude Dekenij in gebruik gaf, nog een erfpachtcontract afgesloten tussen bvba Clausix, de vennootschap van het koppel, en de stad. Al ras bleek dat Clausix het moeilijk had om de erfpachtvergoeding ('canon') van 30.000 euro per jaar te betalen en aan een bankwaarborg te geraken van 100.000 euro. Het restaurant, dat in de eerste maanden constant volgeboekt was, liep daarna ook niet meer zoals het hoorde, door een heel nonchalante uitbating en een voortdurend personeelsverloop.

Claudio dacht een nieuwe kapitaalsbron te hebben aangeboord toen zich ene Xavier Pauwaert aandiende. De man nam het aandeel van Claudio in de bvba Clausix over met de belofte voldoende geld in de eettent te stoppen zodat aan de verplichtingen kon worden voldaan. Helaas, ging diezelfde redder de boeken neerleggen in de Handelsrechtbank. “Te veel ongekende schulden” was zijn versie. “Een oplichter” zeiden Claudio en verschillende kranten. Sindsdien is het veel stiller geworden op het Sint-Maartenskerkhof.

Deprez

Van de verhoopte publiekstrekker “die Kortrijk op de kaart ging zetten” was geen sprake meer, veeleer van een deprimerende plek in het stadsleven. In tegenstelling met andere erfpachtcontracten had het stadsbestuur hier geen clausule opgenomen van automatisch verval van de overeenkomst bij faillissement. Dat betekende dan ook dat de curator van bvba Clausix zelf op zoek kon gaan naar een overnemer. Wel staat er in de erfpachtovereenkomst dat de stad toestemming moet verlenen bij een dergelijke overdracht.

Enkele weken geleden raakte bekend dat koffiebrander Peter Deprez, Vichte (Viva Sara), oprichter in 1987 van het Kortrijks Koffiehuis in de Leiestraat, kandidaat was voor overname van de Oude Dekenij. Hij werd in 2006 nog bekroond als de beste espressozetter van het land. In 2008 deed hij al een bod om de fraaie doening te kopen maar het stadsbestuur vroeg te veel (een miljoen euro). De koffiespecialist wou van de Oude Dekenij een tearoom met vergaderfaciliteiten (workshoplocatie) maken. Ondervraagd door de pers verklaarde burgemeester Lieven Lybeer bij die bekendmaking (zie Kortrijkwatcher) dat er nog een andere gegadigde werd verwacht, iemand die meer in de richting van een restaurant dacht.

Vandesande

Nu is duidelijk dat het ging om de Izegemse horeca-ondernemer Alain Vandesande. De voorkeur van de curator van het failliete Clausix ging naar hem omdat hij bereid is de erfpachtacte integraal over te nemen, dus ook de daarin vervatte verplichtingen zoals het stellen van een bankwaarborg van 100.000 euro.

Zoals gezegd, kan die erfpacht slechts overgedragen worden met akkoord van het stadsbestuur. Maar de juridische dienst op het stadhuis is van mening “dat er geen enkele reden voorhanden is op basis waarvan zou kunnen beslist worden niet in te gaan op het voorstel van de curator”. Op 9 augustus jl. ging het stadsbestuur dan ook overstag. Vandesande kan aan zijn project beginnen zodra – en ten laatste tegen 30 september 2010 – hij kan bewijzen dat hij effectief in het bezit is van een bankwaarborg van 100.000 euro.

Beau M

Vandesande is een succesvolle ondernemer in de horeca, met een ervaring van 26 jaar. Momenteel is hij uitbater van Bistro Bina Canar in Ingelmunster (sinds 2005) en De Gekruide Verbeelding in Meulebeke (sinds 2007). Zie website. In beide gevallen gaat het om zaken die al geruime tijd leeg stonden en die Vandesande in een oogwenk weer goed liet draaien. Momenteel is hij op de Grote Markt van Kortrijk, kant Patria, in nummer 22, een “trendy restaurant-tearoom” aan het inrichten. De zaak krijgt de naam 'Beau M' en zal vanaf oktober op twee verdiepingen zowat tachtig zitplaatsen bieden. Het is met de daarvoor opgerichte BVBA Beau M dat Vandesande de erfpacht van de Oude Dekenij wil overnemen. Hij gaat zelf op de tweede verdieping wonen.

Alain Vandesande koestert grootse – maar in vergelijking met zijn voorgangers mischien toch iets minder irrealistische – plannen met de Oude Dekenij. Vooreerst lijkt hij in zijn 'bid-brief' de merknaam Dell'Anno te willen behouden. Met alle mediabelangstelling die de mislukte poging van Claudio en Gaëlle kreeg, is er wellicht nauwelijks nog iemand te vinden die niet weet dat dit de naam van een eettent is. Wel zou hij er naast 'restaurant' ook de termen 'bar-salon' aan willen koppelen en de base-line 'De Herontdekking'.

Als restaurant verlaat Dell'Anno de experimentele paden en het zou uitpakken met seizoensgebonden suggestiemenu's van hoog niveau. Vandesande vindt overigens dat de inrichting van de Oude Dekenij veel gezelliger kan. Hij heeft daarover al diepgaande gesprekken gevoerd met stadsarchitect ad interim Mathieu Desmet. Ook de akoestiek werkt er op zijn zenuwen. Momenteel kan een gesprek aan de ene tafel gemakkelijk meegevolgd worden aan een tafel aan de andere kant van de zaal. Je zal daar maar eens een zakenlunch hebben... De tuin zal aangepast worden aan de nieuwe goedgekeurde plannen (zonder half ingegraven vuilniscontainers?). Vooraan, op de keien van het Sint-Maartenskerkhofpleintje, wil de ondernemer de bestaande twee parkeerplaatsen voor gehandicapten vervangen door een verbruiksterras.

Dakterras

De kandidaat-overnemer blijkt vooral gevierd te zijn op het inschakelen van het dakterras op het eerste. Waar de deken van Kortrijk ooit brevierde, wil hij een ontmoetingsplaats creëren voor mensen “die in een exclusief kader op hun gemak iets willen drinken of een tapa willen eten”. Hij heeft voor de eerste verdieping een kaart voor ogen met tal van cocktails, verschillende koffies (!), bieren en een zeer uitgebreid gamma van sterke dranken. Op zomeravonden moet zijn cliënteel kunnen uitwaaieren over het dakterras, waar men zal kunnen neervleien in clubzetels rond salontafeltjes. Discrete achtergrondmuziek zal het praten veeleer bevorderen dan storen. De eerste verdieping, dakterras incluis, moet kunnen bereikt worden door een ingang apart van die van het restaurant.

Vandesande wil er naar eigen zeggen 200 percent voor gaan (is dat dan 300 % met de gelijktijdige start van Beau M op de Grote Markt?). Die inzet zal ook wel nodig zijn, want met de overname van de erfpacht, 'erft' de man ook alle nog niet opgeloste conflicten tussen de vorige uitbaters en de stad. Eind september weten wij of dit dossier gunstig kan worden afgesloten.

 

05-08-10

De jurisprudentie van de parkeersancties in Kortrijk (8): het stadsbestuur erkent uitzonderlijke omstandigheden en overmacht

 

VT2.JPG

Eens te meer deed het stadsbestuur van Kortrijk als bezwaarinstantie uitspraak over een aantal parkeerbonnen uitgeschreven door het autonoom gemeentebedrijf Parko. Sinds oktober vorig jaar publiceert Kortrijklinksbekeken een commentaar op die uitspraken. Zo kunnen parkeerders zich een idee vormen van de beleidslijnen die het stadsbestuur aanhoudt. Onder meer bij ongemotiveerde afwijkingen van die beleidslijnen heeft men kans in beroep gelijk te halen bij de rechtbank. Algemene regels die uit de nieuwe oogst uitspraken kunnen worden gehaald zijn de volgende. Het stadsbestuur blijkt – voor het eerst! - bereid te zijn om in 'uitzonderlijke omstandigheden' naheffingen kwijt te schelden. Ook bij 'overmacht' toont het stadsbestuur zich inschikkelijk. En Parko blijkt zich te houden aan een ongeschreven regel dat parkeerbonnen kunnen worden geannuleerd voor de dag waarin men opgenomen wordt in een Kortrijks ziekenhuis.

 

Uitzonderlijke omstandigheden

Een automobilist bood zich op 2 maart 2010 aan bij de cardioloog van de kliniek in de Loofstraat. Geen dag te vroeg, zo bleek: de dokter stelde een hartslag vast van 180, liet de man stante pede elektroshocks toedienen en hospitaliseerde hem in de afdeling hartbewaking. Pas op 5 maart liet hij hem gaan. Intussen stond de wagen van de patiënt geparkeerd in de Boerderijstraat. Daar geldt 'betalend dagparkeren': tegen 1 euro kan men er zijn voertuig een dag achterlaten. Parkeerwachters van Parko staken op 4 maart een 'naheffing' van 15 euro onder de ruitenwisser. “Ik kon toch moeilijk in pyama en met een baxter aan mijn arm iedere ochtend een euro komen bijsteken” verklaart de man in zijn bezwaar.

In zijn advies is Parko onvermurwbaar: er is vastgesteld dat er geen geldig parkeerticket lag en dus moet de parkeerbon worden betaald. Wel stelt Parko uitdrukkelijk – en dat is nieuw! - dat men voortaan bereid is de eerste dag van een spoedopname een naheffing te annuleren. Maar in dit geval is sprake van vier dagen waarvan slechts 1 door een geldig ticket was gedekt. De bezwaarschrijver mag zelfs nog van geluk spreken dat hij geen 6 bonnen aangesmeerd heeft gekregen; er mag immers een parkeerboete worden uitgeschreven per halve dag.

Het stadsbestuur volgt zijn parkeerbedrijf niet in zoveel harteloosheid. Het scheldt de naheffing kwijt gezien de 'uitzonderlijke omstandigheden'. Voorwaar een belangrijk precedent.

Overmacht

De bestuurder van een bedrijfswagen viel in panne – startmotor en alternator kapot – op het Stationsplein in Kortrijk,op het moment dat hij naar Parijs moest voor een beurs. Hij plaatste een gevarendriehoek aan de voorruit en nam de trein in plaats van de wagen. Parko schreef twee bonnen uit, waartegen de man protesteert met voorlegging van de sleep- en garagefactuur van die dag. Eigenaardig genoeg maakt Parko aan dit geval niet veel woorden vuil: de factuur bewijst overmacht en dat volstaat om het stadsbestuur te adviseren de bonnen kwijt te schelden.

Het stadsbestuur volgt zonder verpinken het advies op. Ook hieruit kan een belangrijke beleidslijn worden gedistilleerd: bij bewezen overmacht worden parkeerbonnen ingetrokken.

Annulatie wegens ziekenhuisopname

In een tweede geval van ziekenhuisopname bevestigt en preciseert Parko zijn gedragsregel om parkeerbonnen voor de dag van de opname te annuleren: “Parko voorziet in een annulatie op de dag van de opname omdat men er tijdens die omstandigheden niet aan denkt een parkeerticket aan te kopen” - zo staat het letterlijk in een advies aan het stadsbestuur.

Een vader moest zijn zoontje van vijf maanden laten opnemen in het ziekenhuis op de Houtmarkt. Hij kon zijn spruit onmogelijk even alleen laten om geld te gaan bijstoppen. De dag van de opname was 16 december 2009. Parko schreef de wagen op wegens ontbreken van een parkeerticket. Maar zoals gezegd, wordt die bon ingetrokken.

Op 18 december noteerden parkeerwachters evenwel een tweede keer dat de wagen zonder geldig ticket was geparkeerd op de Houmarkt. Er lag wel een ticket, maar slechts eentje van 0,9 euro in plaats van de vereiste 2,5 euro voor de maximale twee uur dat men er mag staan. Bovendien, zegt Parko, kon de man gemakkelijk zijn wagen een hele dag kwijt in de nabijgelegen stedelijke parkeerkelder op de Veemarkt (een hele dag tegen 5 euro). Het stadsbestuur gaat ermee akkoord dat de vader die tweede bon van 15 euro dan toch moet betalen.

Het noteren waard is de opmerking van Parko dat men nu niet meer moet afkomen met de smoes dat men geen kleingeld bij zich had om in de parkeerautomaat te stoppen: “Sinds de invoering van het sms-parkeren kan men nu te allen tijde zijn parkeertijd verlengen of starten”.

Toleranter?

Vorig jaar liet Parko weten voortaan toleranter te zullen optreden en bijvoorbeeld geen bonnen meer te zullen uitschrijven voor korte boodschappen van minder dan een kwartier. In de praktijk blijkt de meegaandheid van Parko echter heel wat gerelativeerd te moeten worden.

Een kersverse vader verliet even het moederhuis in de Loofstraat om rap een pakje frieten te gaan verorberen in frituur Cindy op het Volksplein. Na welgeteld zeven minuten kwam hij met zijn puntzak buiten bij Cindy en hij vond al een naheffing van 15 euro onder zijn ruitenwisser. Parko vindt dat te recht. Op het Volksplein kan men een hele dag parkeren tegen 1 euro. Het eerste uur is zelfs gratis maar men moet wel een ticket gaan nemen aan een automaat. Waar kosteloos kan geparkeerd worden met een gratis ticket, kan volgens Parko van geen tolerantie sprake zijn. Het stadsbestuur volgt zijn bedrijf daarin.

In dergelijke zones mag men zelfs geen enkele minuut te laat zijn! Dat overkwam een mevrouw op het Conservatoriumplein. Zij had een gratis ticket tot 15.30 uur. Maar precies op dat moment passeerde er een stortvlaag en zij ging even schuilen onder de luifel van het conservatorium. Toen zij om 15.31 uur dan toch aan haar wagen kwam, had een druipende parkeerwachter haar al opgeschreven. Geen tolerantie, zeggen zowel Parko als het stadsbestuur.

Tevergeefse argumenten

Een paar bekeurde parkeerders vinden het overdreven dat parkeerwachters bonnen uitschrijven op momenten waarop er in de betrokken straten absoluut geen vrije parkeerplaatsen te kort zijn. Dat beroep op het gezond verstand vinden Parko en stadsbestuur tevergeefs; reglement is reglement!

Eens te meer is er een geval van een parkeerder die niet wist dat er in de wijk achter het station een blauwe zone geldt. Het blijft een parkeerdersval omdat niet in elke straat ondubbelzinnig wordt duidelijk gemaakt dat men er zijn blauwe kaart moet plaatsen.

Het argument van een verontwaardigde Waregemnaar dat hij geen blauwe kaart meehad, is eveneens tevergeefs. Een Spierenaar probeerde aan zijn bon te ontsnappen door te stellen dat het zijn wagen niet was die was opgeschreven. Zijn leugentje pakte niet want er waren foto's genomen.

Betalend zondagparkeren

Interessanter is het bezwaar van een Heulenaar die met de wagen naar een ... fietsbeurs (Velofollies) in Xpo ging. Hij werd er opgeschreven op een zondag. Voor parkeren geldt in Kortrijk als algemene regel dat het op zondag gratis is, zo stelt hij, niet helemaal ten onrechte. Maar in de omgeving van de beurshallen van Xpo (Doorniksesteenweg, Kennedylaan) moet er om de parkeerdruk bij beurzen beheersbaar te maken, toch ook op zondag een ticket worden genomen.

De man beweert dat die uitzondering op de algemene regel niet voldoende onder de aandacht van het publiek wordt gebracht. Dat wordt ten stelligste ontkent door Parko, daarin gevolgd door het stadsbestuur. Aan de hoofdingang van Xpo hangt trouwens een bericht waarin wordt benadrukt dat parkeren op de terreinen van Xpo goedkoper is dan parkeren op straat.

VT1.JPG
De vorige becommentarieerde parkeerbonuitspraken van het stadsbestuur vind je met volgende links:

Jurisprudentie parkeersancties 1

Jurisprudentie parkeersancties 2

Jurisprudentie parkeersancties 3

Jurisprudentie parkeersancties 4

Jurisprudentie parkeersancties 5

Jurisprudentie parkeersancties 6

Jurisprudentie parkeersancties 7

03-08-10

Kortrijk claimt de titel wwwstad.be op het internet

 

Zwevegemsestraat 23.JPG

Naast 'kortrijk.be' wil het Kortrijkse stadsbestuur ineens nog een 35-tal andere domeinnamen laten registreren op het internet. Er zijn eerder al tal van domeinnamen op eigen houtje vastgelegd door diverse stedelijke instellingen en directies. Het is de bedoeling ook die op de duur in één overzichtelijk pakket samen te brengen. Op aangeven van de intercommunale Leiedal doet de stad daarvoor een beroep op de firma Hostbasket, Lochristi. Daartoe verdubbelt men het te besteden bedrag voor het lopende jaar van 500 tot 1000 euro. In het lijstje gewenste domeinnamen zitten er toch wel enkele die de wenkbrauwen doen fronsen. Zo claimt de stad allerminst bescheiden de titel 'wwwstad.be'.

 

Kortrijk.be

Op het internet vormen de laatste twee onderdeeltjes ('naam.be' of 'naam.com' of 'naam.eu' enzovoort) van een adres van een website (URL ofte Uniform Resource Locator) of van een e-mail (alles na het krulletje) de 'domeinnaam'. Dat is als het ware een familienaam die verwijst naar de vader of de moeder van de informatie. Zo weet je dank zij de domeinnaam 'marclemaitre.be' dat 'www.marclemaitre.be' een website is van dezelfde auteur als een e-mail van 'kortrijk@marclemaitre.be'. Die domeinnamen op het internet moet je laten registreren; anders zou het een koud kunstje zijn om misbruik te maken van bepaalde namen of om je op het internet voor te doen als een andere instantie.

Al geruime tijd hanteert Stad Kortrijk de domeinnaam 'kortrijk.be'. Www.kortrijk.be is het adres van de officiële website van de stad en ook de officiële mailadressen van stadsdiensten, stadspersoneel, gemeenteraadsleden, schepenen en burgemeester eindigen op 'kortrijk.be'. Als gemeenteraadslid heb ik dus ook een mailadres 'marc.lemaitre@kortrijk.be'.

Maar die ene domeinnaam volstaat niet voor de ruime werking van het stedelijke beleid. Zo heeft wel elk ontmoetingscentrum zijn eigen site alsook de musea, de toeristische dienst, verschillende stadsdiensten enzovoort. Ook voor tijdelijke projecten is het handig dat de burgers er iets op het internet kunnen over lezen; denk aan www.kortrijkbereikbaar.be. Dat betekende wel iedere keer weer een aparte registratie, tijdverlies, vermijdbare kosten en een afnemend overzicht over welke domeinnamen de stad nu eigenlijk wel beschikte.

Hostbasket

Eind 2008 besliste het stadsbestuur dan ook in te gaan op een voorstel van de streekintercommunale Leiedal om gezamenlijk met buurgemeenten zoveel mogelijk gemeentelijke domeinnamen centraal en overzichtelijk te laten beheren door een gespecialiseerde firma, een 'provider', tegen een voordeliger tarief. De opdracht ging naar een van de talrijke internetbedrijven die zich genesteld hebben tussen de dahliavelden in Lochristi: Hostbasket. Hostbasket nam voortaan ook voor stad Kortrijk de taak op zich voor de registratie van domeinnamen, mail en webhosting.

De prijs zou afhankelijk zijn van het aantal te registreren domeinnamen en werd voor 2009 geraamd op 500 euro. De directie ICT, die het beheer van de domeinnamen in de Kortrijkse administratie voor zijn rekening neemt, is inmiddels tot de constatatie gekomen dat er zeker een 35-tal domeinnamen aan de goede zorgen van Hostbasket moeten worden toevertrouwd. Dat betekent een verdubbeling van de kostprijs. Het stadsbestuur gaat daar mee akkoord.

Marke.be

Eigenaardig genoeg zit 'kortrijk.be' niet onder de aan Hostbasket gegeven domeinnamen. De namen van de deelgemeenten wel ('rollegem.be' enzovoort) behalve dan 'marke.be'. In het op zijn eigenheid staande Marke beheert het ontmoetingscentrum apart de dorpswebsite www.marke.be. Die site voert een wat dissidente beleidslijn ten opzichte van de door het stadsbestuur gepatroneerde deelgemeentensites. Er is veel meer ongecensureerde interactie mogelijk door de Markenaren. Zo kan het actiecomité Torkonjestraat de website vrij als tribune gebruiken. En er loopt een uitgebreide opiniepeiling Marke 2010-2030, waaruit verschillende werkgroepen een doordacht beleidsadvies zullen formuleren voor het stadsbestuur.

Enkele domeinnamen getuigen van creativiteit bij de bedenkers maar tonen niet onmiddellijk wat erachter zit. Zo hanteert de Erfgoedcel Kortrijk de domeinnaam 'geheugenvankortrijk.be'. Bij de naam 'ckodekoepel.be' hoort het centrum voor kinderopvang De Koepel. Nog voor kapers op de kust alle namen van feestdagen konden laten registreren in – verkoopbare – domeinnamen, liet Kortrijk 'sinksen.be' vastleggen. Je vindt er alle informatie over de Sinksenfeesten in Kortrijk, tot spijt van de organisatoren van de nog veel grotere Sinksenfoor in Antwerpen.

wwwstad.be

Blijk gevend van een wereldwijde digitale ambitie is de domeinnaam 'wwwstad.be'. Alsof Kortrijk de hele Siliconvalley naar de kroon wil stoten. Wat het stadsbestuur met die internetnaam van plan is, mag Joost – of is het Hans? - weten. Als je www.wwwstad.be aanklikt, kom je op een subsite van Hostbasket terecht die je waarschuwt dat de naam niet meer vrij is want geregistreerd. Wie of wat achter de registratie zit, wil de firma niet laten weten: “Hostbasket weerhoudt zich van "Domain Name Brokering" voor deze domeinen en zal geen enkele informatie prijsgeven die niet reeds publiek beschikbaar is”. Dezelfde geheimzinnige mededeling krijg je als je www.mijnkortrijk.be aanklikt. Nog raadselachtiger is het bericht dat je krijgt als je eens www.courtrai.be gebruikt. Ook die naam heeft stad Kortrijk laten vastleggen, maar je komt alleen te weten dat de naam al is geregistreerd.

Andere domeinnamen komen een beetje raar over. Zo bezit de stad niet alleen 'vlasmuseum.be' maar ook 'museedulin.be', 'flaschmuseum.be' en 'flaxmuseum.be'. Als je daar als anderstalige www. voor zet, word je simpelweg afgeleid naar de puur Nederlandstalige website van het vlasmuseum. Waarom de naam 'kortrijkidee.be' nog twee jaar moet meegaan, is ook niet duidelijk. Kortrijkidee was de naam van een reeks blogs van gebiedswerkers, een interessant initiatief, dat het stadsbestuur evenwel in 2009 een stille dood heeft laten sterven.

Slimme jongens en meisjes

Voor verschillende met Kortrijk geassocieerde domeinnamen vist het stadsbestuur achter het net. Slimme jongens en meisjes hebben die namen al eerder voor hun eigen portefeuille laten registreren. Surf eens naar www.kortrijk.com. Dan kom je op een klungelige site terecht die verklaart 'soon online' te zullen worden maar toch al volop steun verleent aan ... Claudio en Gaëlle, intussen al eeuwen uit elkaar en opgezadeld met een faillissement van hun gelauwerd VTM-restaurant. Www.stadkortrijk.be is van een piraat die hengelt naar reclame-inkomsten van lokale handelszaken. Www.kortrijkstad.be doet wat meer inspanningen; het is een gesponsorde site met persfoto's en letterlijk overgenomen persberichten. Het internetadres www.kortrijk.org geeft ook enkele namen van commerciële activiteiten in de stad maar verklaart in het Engels: "The domain kortrijk.org is for sale. To purchase, call BuyDomains.com".

Www.overleie.be is evenmin nog beschikbaar; maar meer dan de boodschap “under reconstruction” krijg je niet te zien. Wel blijkt de stad de domeinnaam 'kortrijk.eu' binnengehaald te hebben. Die URL leidt je automatisch om naar 'kortrijk.be'.

De lijst

De lijst van de bij Hostbasket geregistreerde domeinnamen is de volgende:

rollegem.be
bissegem.be
bellegem.be
aalbeke.be
kooigem.be
heule.be
geheugenvankortrijk.be
devonke.be
museedulin.be
flaschmuseum.be
flaxmuseum.be
innovationfestival-kortrijk.be
innovationfestival.be
ckodekoepel.be
academiekortrijk.be
kortrijkidee.be
uitinkortrijk.be
sinksen.be
sinksenfeesten.be
vlasmuseum.be
dekortrijkseschouwburg.be
kortrijkloopt.be
courtrai.be
1777.be
kortrijkbereikbaar.be
eilandvanlicht.be
kortrijk1302.be
tourismkortrijk.be
kortrijktourismus.be
tourismecourtrai.be
toerismekortrijk.com
toerismekortrijk.be
mijnkortrijk.be
wwwstad.be
broelmuseum.be

00:00 Gepost in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: domeinnamen |  Facebook |

02-08-10

De Congoreis van Arthur Clays (3): de Union Minière du Haut-Katanga

De Kortrijkse rode senator J. Arthur Clays bezocht Belgisch Congo in september-oktober 1955, als lid van een delegatie van de commissie voor Landsverdediging van de Senaat. Behalve een inspectie van twee in opbouw zijnde legerbasissen – die de Kortrijkzaan maar matig konden interesseren – werd het gezelschap ook een propagandistische rondreis in de Belgische kolonie aangeboden. Zo bezocht men onder meer de grootschalige koperwinning in de provincie Katanga. Arthur Clays liet zich als socialist geen rad voor de ogen draaien. In zijn reisindrukken geeft hij naar aanleiding van dat bezoek ongezouten commentaar op de arbeidsverhoudingen in de kolonie. De documentatie die hij verzamelde om zijn reisindrukken te stofferen, onderstrepen zijn kritiek.

accongo3 1.jpg

Labeur

Heeft men aan de neger wel een dienst bewezen door hem weg te halen uit de brousse? Dat vraagt senator Arthur Clays zich af na een bezoek op 3 oktober 1955 aan de mijnen van Kipushi en de fabrieken van Union Minière du Haut-Katanga (UMHK) in Elisabethstad (Lubumbashi). In zijn reisindrukken noemt hij de mijnen van Kipushi de rijkste van de wereld. Er wordt vooral koper maar ook zink als bijproduct uit de ertsen gehaald. De senator daalt samen met enkele andere moedigen af in een schacht tot 500 meter onder de grond.

accongo3 5.jpg
Daarna gaat men een kijkje nemen in een van de UMHK-fabrieken. De senator, die zelf als elfjarige in de textiel moest gaan werken, ergert zich vreselijk aan de arbeidsomstandigheden van de Afrikaanse arbeiders. Clays: “Het werk is er zwaar en lastig en het is er verschrikkelijk warm. Het gloeiende koper loopt als water zonder onderbreking”. In die tijd was er nog volop een rassenscheiding in de arbeidsorganisatie: de zwarten waren arbeiders, de Europeanen bediende. Men geneerde zich niet om daarvoor zelfs medische redenen aan te halen: “Bezuiden de evenaar kan de Belg nauwelijks ander werk uitoefenen dan dat van leidinggeven. Het continue fysieke labeur, elke vorm van handenarbeid, wat op zichzelf al lastig genoeg is, is er hem min of meer verboden”. Dat schreef in 1923 de gewezen katholieke premier Henri Carton de Wiart (Mes vacances au Congo).

Slaaf

De leden van de senaatscommissie krijgen er een cadeautje. Arthur Clays is er niet mee gediend. Hij noemt het “een blijvend aandenken van de slavenarbeid der negers, een bewijs van de kapitalistische roof van de Congolese bodemschatten”. In de voordrachten met 'lichtbeelden' waarmee de senator nadien de lokale afdelingen afschuimde, gaf de autodidact volgende beschrijving van het personeelsbeleid van Union Minière: “Zeker, men doet veel voor de neger-arbeiders. Men geeft ze 'een brokke van een huis'. Ze worden geneeskundig verzorgd. Men spant zich in om ze zo lang en zo goed mogelijk aan het werk te houden. Men spoort ze zelfs aan tot het verwekken van kinderen, om deze morgen eveneens te kunnen gebruiken. De negers zijn weggehaald van hun stam en dorp. Men heeft ze volledig afgezonderd om te beletten dat ze naar hun oude stam terug zouden keren. Zo kan men ze het langst mogelijk als slaaf gebruiken”.

accongo3 22.JPG

De Kortrijkse socialist zag trouwens nog andere tekenen van slavernij in Belgisch Congo. Hij stoorde zich mateloos aan het gebruik van 'boys', jonge mannen als huis- tuin- en keukenhulpje van de vrouwen van de blanke kolonialen. De advertentie aan het begin van dit stuk illustreert de verhoudingen toen. Zij verscheen in het tweewekelijks blad Nsango Ya Bisu, het orgaan van de Force Publique, dat gepubliceerd werd in het Lingala.

Uitzonderlijk hoog

Wat het roven betreft, had de rode senator het zeker bij het rechte eind. De UMHK haalde in die tijd recordomzetten en -winsten. 225.000 ton koper werd in 1954 uit de Afrikaanse grond gehaald, goed voor een omzet van bijna 11 miljard frank, waarvan niet minder dan 10% werd verdeeld onder de – vooral Belgische – aandeelhouders. De omzet van de UMHK was in die jaren merkelijk groter dan de hele staatsbegroting van 'Belgisch-Congo', die in 1954 uitkwam op 9 miljard frank inkomsten tegenover 7,5 miljard frank uitgaven.

In de documentatie die Arthur Clays verzamelde, zit een rede van gouverneur-generaal Léon Pétillon, toen het hoogste gezag in de kolonie. De man – naar wie een metrostation in Brussel is genoemd – heeft het over “de prachtige en aanhoudende voorspoed van Congo” die blijkt “uit het onderzoek van de tegenwoordige opbrengst van het kapitaal in dit land. Deze opbrengst – in sommige gevallen uiterst hoog – maakt niet alleen een milde bezoldiging der aandeelhouders mogelijk, maar ook voordelige afschrijvingen, voortdurende zelffinanciering en vorming van zeer belangrijke reserves van allerlei aard”. De senaatscommissie werd persoonlijk door de gouverneur-generaal verwelkomd bij aankomst op 23 september en met een lunch de dag nadien.

accongo3 6.jpg

Kampementen

Ook de bitse beschrijving die Arthur Clays geeft van de personeelswerving van de Union Minière snijdt hout. “Katanga barstte van de ertsen, maar er was geen mens om ze op te graven” schrijft David Van Reybrouck in zijn recente standaardwerk 'Congo. Een geschiedenis' (p. 136). In de savanne leefden amper mensen en de bewoners van de schaarse dorpen in de omgeving waren nauwelijks bereid zich in de helse mijnen en fabrieken te gaan afbeulen. In de beginfase liet UMHK 'private contractors' jonge mannen ronselen uit heel Congo en uit de buurlanden, met vaak betwistbare praktijken zoals het omkopen van dorpshoofden en geweld. Naderhand lokte de koperreus zijn werkvolk met iets hogere lonen en met enkele sociale voorzieningen. Dat paternalistische beleid had zoals senator Clays het zo plastisch weergeeft, als bijkomend voordeel dat men langer kon wachten eer men de geoefende arbeiders moest vervangen door nieuwkomers waar kosten aan waren.

UMHK bracht zijn arbeiders bijeen in afgesloten dorpen, die waren losgesneden van de traditionele dorpsstructuren. In tegenstelling daarmee lieten andere koloniale ondernemingen hun werkvolk bij de fabrieken installeren volgens hun etnische gewoonten. In de arbeiderskampen van de Union Minière stond er telkens een blanke kampchef aan het hoofd, die van elke arbeider en zijn familie een fiche bijhield en tuchtmaatregelen kon nemen. Tot 1923 waren vrouwen verboden in de kampementen. Nadien mochten de arbeiders hun vrouw laten overkomen, maar tot aan de onafhankelijkheid moesten die vrouwen aan de kampchef toestemming vragen om even naar hun dorp op bezoek te gaan. En ook de kweekpolitiek die Arthur Clays aanklaagt, is niet uit de lucht gegrepen. Van Reybrouck: “Haar kinderen [van de arbeidersvrouw] moesten al vanaf hun tiende jaar lessen handarbeid krijgen, kwestie van hen voor te bereiden op het latere werk” (p. 186).

accongo3 4.jpg

Sociale vrede

In zijn voordrachten liet de rode senator zich ontvallen: “Eigenlijk zijn de toestanden in de Congolese industrie zoals bij ons vijftig jaar geleden [n.v.d.r. rond 1900 dus]. Met het socialisme en de arbeidersstrijd zijn wij erin geslaagd ons uit die ellende te bevrijden. In Congo moet het ook zo verlopen”. Met die mening stond hij diametraal tegenover het officiële standpunt zoals verwoord door gouverneur-generaal Pétillon in zijn voormelde rede: “De sociale strijd hebben wij in Congo vermeden, omdat de wijsheid van de werkgevers hem nutteloos heeft gemaakt. En ook omdat de openbare machten, doordrongen van het belang van hun verheven rol van voogd over de inboorlingen en van bewaker van de sociale vrede, voortdurend en tijdig de passende maatregelen hebben getroffen”. In 1941 werd een staking van het inlands personeel van de Union Minière in Lubumbashi bloedig neergeslagen met een fusillade waarbij minstens zestig doden en meer dan honderd gewonden vielen...

Lange tijd, tot 1946, was het in Congo voor de 'inlanders' verboden aan te sluiten bij een vakbond. De Belgische vakbonden, ACV en ABVV, waren er wel actief maar aanvankelijk uitsluitend onder de Europeanen. In 1955 waren er in Congo zowat 12 miljoen zwarten en 100.000 blanken. Van de bijna 1,2 miljoen loontrekkenden in dat jaar waren er amper 6160 zwarten gesyndiceerd. Volgens Van Reybrouck was de tegenwerking van het koloniale bestuur de oorzaak van de lage syndicalisatiegraad.

Julien Decock

Dat belette Arthur Clays niet om de eerste dagen van zijn bezoek enkele keren zijn mede-senatoren in de steek te laten om op eigen houtje een bezoek te brengen aan een ... rood Kortrijks gezelschap in Kinshasa (Leopoldstad toen). Het waren de Kortrijkse ABVV'ers Julien Decock – na zijn terugkeer nog een tijdlang socialistisch gemeenteraadslid in Kortrijk – en 'vader en zoon' Mulleman - eerder socialistische pioniers van aan de Gentpoort. Achter de rug van de gouverneur-generaal stonden die kameraden hun stadsgenoot al op te wachten toen het hoge gezelschap landde op Congolese bodem. Terwijl de andere senatoren bleven hangen op de receptie van de commandant van de Force Publique, generaal-majoor Emile Janssens, troonde Arthur Clays de andere socialistische senatoren (Knops, Brassart en Missiaen) mee naar zijn vriend Julien Decock (zie volgende foto).

accongo3 3.jpg

's Anderendaags (24 september) liet Clays een receptie op de Japanse ambassade schieten voor een heuse vergadering van de socialistische vriendenkring van Leo, in het huis van het ABVV. In zijn reisindrukken noemt de rode senator de vergadering “buitengewoon”: “Er waren niet minder dan zeventig kameraden en gezellinnen aanwezig, waaronder een tiental negers. Een neger ontpopte zich als een flink redenaar”. Ik heb niet kunnen achterhalen wie die redenaar was. Bij de onafhankelijkheidsplechtigheid van Congo op 30 juni 1960 zei premier Patrice Lumumba, ook een begenadigd spreker, onder meer: “Wij hebben dwangarbeid gekend in ruil voor lonen die veel te laag waren voor voldoende voeding, degelijke kledij, menselijke huisvesting en decente opvoeding van onze kinderen”. Dat was Arthur Clays vijf jaar eerder niet ontgaan.

Dit stuk maakt deel uit van een feuilleton naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van de onafhankelijkheid van Congo op 30 juni 2010. Er komen nog meer afleveringen, met originele, nooit eerder gepubliceerde foto's. De inleidende aflevering verscheen op 1 juni, de eerste aflevering op 7 juni 2010 de tweede aflevering op 26 juni 2010.