11-08-10

Wordt vijfburgemeestersdossier - fietspad Loofstraat - eindelijk afgerond?

fietspad Loofstraat1.JPG

Niet minder dan vijf Kortrijkse burgemeesters (sinds 1985) hebben met het aanslepende dossier te maken gehad: de illegale sloop van het beschermd patriciërslandhuis Vercruysse-Nolf in de Doorniksewijk en de (magere) compensatie daarvoor die een nieuw fietspad tussen de Loofstraat en de Wolvendreef moest bieden. Het gedeeltelijk gerealiseerde fietspad loopt nog altijd dood op betonplaten. Maar er zijn tekenen dat de stadsdiensten eindelijk weer in gang geschoten zijn om het dossier vlot te trekken. Precies twee jaar geleden drong ik daarop nog aan met een voorstel van resolutie in de gemeenteraad.

Vijfentwintig jaar

Volgende week maandag, 16 augustus 2010, vieren wij de trieste vijfentwintigste verjaardag van de illegale sloping - in het midden van de nacht! - van het wondermooie beschermde patriciërslandhuis in het private park Doorniksewijk 148. Het was gebouwd door de Kortrijkse textieldynastie Vercruysse in empirestijl. Het park wordt in Kortrijk veelal het park Nolf genoemd naar andere, jongere textielbaronnen die later eigenaar werden van het domein. De schelmen die de wederrechtelijke afbraak op hun geweten hadden, behoorden tot de directie van het toenmalige ziekenhuis Maria's Voorzienigheid (thans opgenomen in het Algemeen Ziekenhuis Groeninge) in de Loofstraat. Ook de Zusters van Liefde van Heule, eigenaar van de kliniek, zaten in de combine. Ze hadden het park Nolf nodig voor een uitbreiding van kliniek en parkings. Het park zelf, ook al beschermd, hebben zij naderhand volledig verwaarloosd, zodat ook van dat erfgoed nauwelijks nog iets rest. Zie mijn stuk van twee jaar geleden.

De schuldige afbraak leidde tot tal van rechtszaken, tot bij de hoogste instanties, van de stad tegen kliniek en klooster. Te beginnen onder het burgemeesterschap van Joseph Dejaegere eiste de stad terecht niets minder dan de heropbouw van de prachtige pand. Intussen kon de kliniek fluiten naar enige vergunning om haar instelling of parkings uit te breiden.

De schermutselingen duurden tot 1998. Toen besloten beide partijen hun betwisting te beëindigen met een 'dading', een overeenkomst om onder bepaalde voorwaarden vrede te sluiten. De onderhandelaar van de stad was waarnemend burgemeester Felix Decabooter - burgemeester Emmanuel de Bethune was verhinderd. Als schepen van verkeer heeft wijlen Decabooter zich opmerkelijk ingespannen voor de fietsers in de stad, en dat was te zien aan de overeenkomst. In ruil voor het stoppen van de vijandelijkheden eiste en bekwam de schepen van de kliniek de aanleg van een fietspad op de grond van de kliniek. Een nieuwe fietsverbinding tussen de Loofstraat en de Wolvenstraat zou een welgekomen alternatief bieden voor de drukke en smalle Doorniksewijk, een verbinding die door nogal wat scholieren en studenten dagelijks wordt afgefietst.

Twaalf jaar

De kliniek heeft haar verplichtingen uit de dading sindsdien vervuld. Er ligt een fietspad op de grond van de kliniek, met ingang in de Loofstraat. De helft van de aanleg is betaald door de stad, de andere helft door de kliniek, die van de gelegenheid heeft gebruik gemaakt om daar ook een extra parking met toegangsweg te bouwen. De stad mag dat fietspad uitbaten, voor niets. De grond blijft eigendom van de kliniek maar die moet een "onvergelde en eeuwigdurende erfdienstbaarheid van overgang en doorgang" toestaan. Nu blijkt dat die 'erfdienstbaarheid' - dat doorgangsrecht dus - twaalf jaar na het afsluiten van de dadingovereenkomst, nog altijd niet is geregistreerd bij de notaris! Dat detail typeert de achteloze manier waarmee het Kortrijkse stadsbestuur dit dossier behandelt.

Het ergste is evenwel dat het fietspad op het einde van de grond van het ziekenhuis doodloopt op de betonplaten die de tuin van de buren afsluiten. Tussen het voorlopige einde van het fietspad en de Wolvenstraat waar het pad moet op uitgeven, liggen immers nog enkele private gronden in de weg. Het pad rechtdoor trekken, kon moeilijk, want dan had men niet minder dan vier aparte eigenaars moeten onteigenen van een stuk tuin waarmee hun respectievelijke tuinen in tweeën zouden worden gedeeld. Een uitweg werd gevonden door het pad een kronkel te laten maken via de uitrit van het domein Vanden Avenne.

Maar de familie Vanden Avenne, nv Creah, wou slechts meewerken als de het domein een alternatieve uitrit kreeg over de grond van de naastgelegen eigendom van Belgacom. Daartoe werd door de stad (goedgekeurd door de gemeenteraad van 14 mei 2001, ook al weer 9 jaar geleden!) een strook van Belgacom aangekocht. Tegen het prijzige bedrag van 687.000 frank (17.030,29 euro) voor 458 m², met kosten voor de stad voor een extra omheining in Colstrop en versterkingswerken aan de kop van de gracht van Belgacom.

Die strook (451,24 m²) is intussen nog altijd niet geruild met nv Creah (die 355,26 m² zou inbrengen). Men zou wachten op een bodemattest, dat de stad blijkbaar met bijzonder weinig haast heeft aangevraagd. Volgens het akkoord met Creah (29 mei 1998) moet de ruil gebeuren vierkante meter voor vierkante meter. Creah moet dus het verschil betalen, berekend tegen de prijs die de stad aan Belgacom heeft betaald; het komt op 3.569 euro. De stad stond ook toe dat Creah inspraak krijgt in de aanleg van het pad over zijn vroegere eigendom, maar "enkel om het aspect 'landelijk en groen karakter van deze verbinding' te garanderen".

Laatste stukje

Om de vereiste bocht te kunnen maken tussen het domein van de kliniek en dat van ex-Creah, behoeft de stad nog een kleine 75 m² tuingrond in te nemen van buurvrouw Teerlynck. Van die eigenares werd op 24 juni 1998 een 'eenzijdige verbintenis' bekomen, waarbij zij beloofde de grond tegen 1500 frank per m² (37,18 euro) te verkopen aan de stad, in ruil voor een degelijke groenafsluiting op kosten van de stad. Twaalf jaar later blijkt het stadsbestuur nog steeds geen gebruik te hebben gemaakt van dat kooprecht. Meer nog, het wachten moe, liet de eigenares onlangs haar notaris een aangetekende brief schrijven naar het stadsbestuur om haar eenzijdige verbintenis op te zeggen!

Normaliter kan een dergelijke opzegging niet. Maar in dit specifieke geval is het hoogst onzeker of een rechter het stadsbestuur zou gelijk geven als het nu plots de uitvoering van de eenzijdige verbintenis zou eisen. Het stadsbestuur heeft die mevrouw immers twaalf jaar lang in het ongewisse gelaten, en daarmee is de redelijke termijn ruimschoots overschreden. Het kwam dus tot nieuwe onderhandelingen. De verkoopster van de grond vroeg thans ineens 150 euro per m². Na een officiële schatting door het Aankoopcomité van de federale overheid kwam het stadsbestuur haar tegemoet tot 100 euro per m². Daarmee ging zij uiteindelijk akkoord. De verkoopster duldt nu evenwel geen uitstel meer. Zij wil het geld op haar rekening tegen ten laatste 1 november 2010.

Nu ook dat laatste stukje benodigde grond wordt aangekocht, staat niets meer de realisatie van het fietspad Loofstraat-Wolvenstraat in de weg. Maar dat zal dan wel niet meer voor dit jaar zijn. Intussen zou men een voorlopige doorgang kunnen maken over andere gronden van de kliniek, die wat dichter naar de Doorniksewijk uitgeven op de Wolvenstraat. In de dading stond daarover trouwens een clausule opgenomen. Maar die verplichting gold slechts tot eind 2000, omdat men ervan uitging dat tegen dan het eigenlijke fietspad zou zijn voltooid. Na die datum heeft het ziekenhuis - daarmee bewijzend van slechte wil te blijven - de voorlopige doorgang over zijn parking doodleuk gebarricadeerd met een ursus-afsluiting en een poortje met een molslot. Nimmer heeft het stadsbestuur een poging ondernomen om de directie van het ziekenhuis te overhalen de fietsers toch maar weer doorgang te verlenen door dat poortje.

fietspad Loofstraat3.JPG

Gemeenteraad

In september 2008 deed ik na een oproep van de Kortrijkse fietsersbond een interpellatie in de gemeenteraad over het uitblijven van de realisatie van dat fiets- en voetpad. Ik stelde zelfs een resolutie voor om wat druk te zetten op het stadsbestuur. Van op de schepenbanken kwam als reactie dat die resolutie niet nodig was omdat men onverwijld opnieuw in gang zou schieten. Twee jaar later staan we nog nergens - of beter: nog altijd voor die betonnen platen. Tijd voor een nieuwe interventie in de gemeenteraad!

Commentaren

bravo Marc,
dit is een zeer harde plank om in te boren...

Gepost door: dhaene | 12-08-10

amaai, wat een lang verhaal, zeg, de lijdensweg van dat fietspad!!!
we zullen heel blij zijn als het volledige fietspad er ligt !

we duimen voor je!
hilde

als ik weet wanneer je precies interpelleert kunnen we komen supporteren ...

Gepost door: Hilde Damman | 12-08-10

het heeft geholpen
de Fietsersbond dankt u

Gepost door: dhaene | 15-11-10

De commentaren zijn gesloten.