30-10-09

Vergeten Boudewijn IX-laan vernieuwd voor zij helemaal instort?

BIX 1

De bewoners en gebruikers van de Boudewijn IX-laan hebben veel geduld moeten hebben. De kasseiweg dateert van 1925 en is sindsdien tot op de draad versleten en kapotgereden. Toch wou het stadsbestuur de kaduke straat - ze staat op invallen - pas aanpakken na de vernieuwing van de N8 (Zwevegemsestraat-Oudenaardsesteenweg) in het vooruitzicht van verkeerstoename voor het megawinkelcentrum K in Kortrijk. De gemeenteraad zette in de zitting van oktober jl. het licht op groen voor een openbare aanbesteding van zowat een miljoen euro. Maar het is nog eventjes wachten tot na de voltooiing van het tweede deel van de Elfdejulilaan, nog zo een 'vergeten werk'. En de buren van de Elfdejulilaan kunnen getuigen dat 'eventjes' in Kortrijk 'jaren' kan betekenen.

Zweeds

De Graaf Boudewijn IX-laan - de straat is genoemd naar de grootste smeerlap die ooit in Kortrijk verbleven heeft; als Louis Tobback hier burgemeester ware geweest, dan had de avenue al lang een andere naam - heeft indertijd meer dan twintig jaar moeten wachten op haar verharding. De straat werd in 1904 getrokken als verlenging van de Filips van de Elzaslaan, maar werd pas in 1925 aangelegd met Zweedse kasseien. Het zijn diezelfde bruine kasseien die er nog altijd liggen. Ze zullen er - gelukkig - opnieuw liggen na de geplande heraanleg.

De Boudewijn IX-laan is in lamentabele toestand. Die zou te wijten zijn aan de breuken in de riolering. Maar wellicht is die riolering, gemetst in baksteen, gezwicht onder het sterk toegenomen en verzwaarde verkeer dat de laan gebruikt als alternatieve verbinding naar de Doorniksewijk. Waar de riolering is ingestort, bijna over heel haar lengte, is ook de wegbedekking aan het wegzakken. Daarom heeft het stadsbestuur er een tonnenmaatbeperking ingevoerd en op de verzakte middenstrook witte en rode vangrail-elementen (jerseys) laten plaatsen. De straat was een van de eerste in Kortrijk met een afgescheiden en verhoogd fietspad. Maar ook dat is in een zo belabberde toestand dat het voor fietsers comfortabeler is zich op de hobbelige kasseistrook van de wagens te riskeren.

Stunten

Het bestek dat door de gemeenteraad unaniem is goedgekeurd, ziet er veelbelovend uit. Het comfort voor stappers en fietsers zal merkelijk verbeteren. Aan beide kanten van de straat komen 2 meter brede trottoirs in grijze betonklinkers en 1,8 meter brede fietspaden in rode betonklinkers. In tegenstelling tot nu zullen de fietspaden iets lager liggen dan de trottoirs; voor een weg waarop elke dag honderden scholieren zich van en naar huis stunten, is dat aangewezen. 

De rijweg versmalt van 7,5 tot 6 meter - wat nog breed is. Hij wordt ingekleed met parkeerstroken van 2,2 meter breed in antracietgrijze betonstenen. Tussen die parkeerstroken en de fietspaden zal er een schrikstrook gelegd worden. Door die parkeerstroken in een ander materiaal te plaveien dan de rijweg (zoals gezegd in die mooie kasseistenen), wordt de versmalling van die rijweg visueel geaccentueerd. Men hoopt daarmee de verkeerssnelheid te verminderen. Ook de optie om de kasseien te hergebruiken heeft die bedoeling.

De parkeerstroken worden op geregelde plaatsen onderbroken door plantputten voor nieuwe bomen. De aansluiting van de Boudewijn IX-laan met de Tuighuisstraat wordt helemaal heringericht. En dat was nodig ook: die onoverzichtelijke desolate steenvlakte is voor fietsers en voetgangers geen veilige oversteekplaats. De herinrichting zal gebeuren met een extra groene zone. Op vijf plaatsen aan de kant van de pare huisnummers komen in de parkeerstrook fietsrekken.

Startsein

Voor die heraanleg is een budget vrijgemaakt van 1.002.446,22 euro. Dat krediet is opgenomen op de begroting voor 2009. De aanbesteding zal dan wel nog dit jaar moeten plaatsvinden, of het bedrag moet volgend jaar opnieuw ingeschreven worden. Het is de bedoeling het startsein van de werken te geven zodra de vernieuwing van het tweede deel van de Elfdejulilaan is voltooid. In die zijstraat gaat de aannemer op 2 november aan de slag.

Haperen

Hopelijk verloopt de renovatie van de Boudewijn IX-laan voorspoediger dan in de Elfdejulilaan (zie mijn eerder stuk). Ook daar was de riolering gebroken, en zelfs in die mate dat op een bepaalde dag een autobus in het wegdek zakte. In 2005 kondigde het stadsbestuur de heraanleg aan, maar het heeft uiteindelijk tot 2007 geduurd eer de eerste helft van de woonstraat uit de modder en het stof geraakte. Het was de bedoeling om aansluitend het tweede deel van de straat aan te pakken, maar dat plan is blijven haperen. Het heeft niet geholpen dat die investering was opgenomen op het Jaaractieplan 2008

Toen het aanbestedingsdossier uiteindelijk in de gemeenteraad geraakte waren wij al in oktober 2008. Wijselijk oordeelde het stadsbestuur het dan maar beter te wachten tot na de afwerking van de nabijgelegen N8 (Zwevegemsestraat-Oudenaardsesteenweg). Die grote uit- en invalsweg is in gereedheid gebracht om de toename van het verkeer te kunnen opvangen bij de opening van het megawinkelcentrum K in Kortrijk.

Tussen de aanbesteding in november 2008 en de werken in november 2009 voor het tweede deel van de Elfdejulilaan gaapt dus een vol jaar. Hopelijk moeten de bewoners en gebruikers van de Graaf Boudewijn IX-laan niet evenveel geduld uitoefenen.

BIX 2

19:00 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-10-09

Geen designlampen meer op Kortrijkse Leiebrug

leiebrug11

De designlampen op de Kortrijkse Leiebrug worden vervangen door goedkopere modellen. Het stadsbestuur heeft zijn bekomst van de hoge kosten voor herstelling en vervanging als er weer eens een dronken bestuurder een van die sjieke palen heeft omvergereden. Gaselwest mag doorsnee-armaturen leveren. De designlampen maakten deel uit van de vernieuwing van de Leiestraat waarvoor toenmalig burgemeester Emmanuel de Bethune, 1995-2000, een ontwerp bestelde bij de Portugese architect Jordi Farrando.

Philips

Zweert het Kortrijkse stadsbestuur de hang naar design af na het voortijdige vertrek van Stefaan De Clerck als burgemeester? In elk geval heeft dat stadsbestuur zijn bekomst van de designverlichting op de Leiebrug. Die verlichting bestaat uit vier lichtzuilen. Het gaat om 'Lightcolumn HGP', een designproduct dat Philips produceert in die andere lichtstad, Lyon. Het elektroconcern is nog altijd heel fier op die lichtpalen.

In de catalogus worden ze als volgt beschreven: "Met zijn innovatieve, hedendaagse stedelijke ontwerp is Lightcolumn HGP440 vooral een 'esthetisch object'. Lightcolumn is uitgerust met de Remote Light Sourcetechnologie, die licht verspreidt vanuit de voet naar de top waarbij verschillende geperforeerde maskers zorgen voor decoratieve lichtpatronen op de mast. Er is keuze uit drie spiegelende topunits: conisch, symmetrisch en asymmetrisch. Deze armatuur is bij uitstek geschikt voor creatieve toepassingen in ruimtelijke, visueel opvallende omgevingen".

Toen burgemeester de Bethune op het einde van de vorige eeuw de noord-zuid-centrumstraten vernieuwde, haalde hij daarvoor als ontwerper de beroemde Portugese architect Jordi Farrando naar Kortrijk. Eerder deed hij voor de heraanleg van de Grote Markt een beroep deed op de Italiaanse urbanist Bernardo Secchi. Een van de resultaten was de flashy straatverlichting op de Leiebrug. Geen tien jar later moeten de vier lichtzuilen plaats maken voor bescheidener straatlantaarns.

Gaselwest

Volgens het huidige stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, zijn die 'lightcolumns' immers "extreem duur". Ze kosten zowat 10.000 euro per stuk, plaatsing inbegrepen. Bovendien duurt de leveringstermijn 'buitengewoon lang'. Als er weer eens een van die zuilen is gesneuveld doordat er en auto tegen is gereden, kan het gemakkelijk vijf maanden duren eer een nieuwe wordt geleverd. En: "Meestal is de schadeaanbrenger niet gekend zodat de volledige kosten aan de stad worden aangerekend". 

Vooral om budgettaire redenen kiest het stadsbestuur thans om wat zij 'een standaardproduct' noemen. Vlotte leveringstermijnen zijn mooi meegenomen. Bovendien kan voor herstel en onderhoud dan een beroep worden gedaan op het lopende forfaitaire contract met Eandis. Eandis is de werkmaatschappij van de gemengde intercommunales voor stroom- en gasdistributie, zoals Gaselwest waarbij Kortrijk is aangesloten.

Gaselwest diende een offerte in die door het stadsbestuur is goedgekeurd. Tegen een prijs all-in van 8.827,54 euro voor alle vier gaan de designpalen (van 10.000 euro het stuk!) eruit. Er komen vier verlichtingspalen met lichtpunthoogte 5 m in de plaats met armaturen van het type Sera-s, uitgevoerd in een kleur die aansluit op de kleur van het straatmeubilair in de Leiestraat. Zo wordt toch nog een klein beetje rekening gehouden met Farrando...

leiebrug3

12:03 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-09

Armen nemen het woord in Kortrijks stadhuis

AkZie1

Op de Werelddag van Verzet tegen Extreme Armoede namen een honderdtal armen, vrijwilligers en professionele hulpverleners het stadhuis van Kortrijk in om er zelf een bijzondere gemeenteraad te houden. De originele demonstratie werd georganiseerd door A'kZie, een armenvereniging op zoek naar erkenning. Uit de getuigenissen bleek hoe zorgelijk mensen met geldproblemen zich in Kortrijk door het leven moeten worstelen. Een actieplan met vier prioriteiten werd unaniem goedgekeurd en aan het stadsbestuur overhandigd: stop de klassengeneeskunde en richt een wijkgezondheidscentrum op; doe iets aan de woonnood door betere sociale huisvesting; haal de armen uit hun isolement; en steun de erkenning van A'kzie als vereniging waar armen het woord voeren.

Werelddag

Je zal maar arm zijn in Kortrijk. Het kan iedereen overkomen: scheiding, gezondheidsproblemen, werk verliezen, tegenslag allerhande, of gewoon van bij de geboorte minder kansen hebben dan de gelukkiger doorsnee... Op de Werelddag van Verzet tegen Extreme Armoede, 17 oktober, waren pakkende getuigenissen te horen in de gemeenteraadszaal in het Kortrijkse stadhuis. Voor een keer waren de banken van de raadsleden bezet door armen, vrijwilligers en professionele hulpverleners. Buiten het stadhuis waren overal witte lakens opgeknoopt als symbool van de strijd tegen en het wille ontsnappen aan de armoede.

AkZie3

De bezetters waren nog zo braaf dat zij burgemeester Lieven Lybeer de demonstratie lieten voorzitten. Maar de andere aanwezige gemeenteraadsleden moesten het gebeuren volgen vanuit de publiekstribune (een groot woord voor enkele schamele banken). Aanwezig waren: Alain Cnudde, Francesca Verhenne, Antoon Sansen en Martine Vandenbussche van CD&V, onafhankelijke Eric Flo, en Petra Demeyere, Bart Caron en ikzelf van de progressieve fractie.

Klassengeneeskunde

Braaf of niet, maar wat de woordvoerders van de armen lieten horen, hield aan de ribben. Een vrouw vertelde haar wedervaren met klassengeneeskunde in de Kortrijkse ziekenhuizen. Toen zij via de spoed opgenomen werd, werd haar duidelijk gemaakt dat iemand met achterstallige rekeningen automatisch in een zaal met 4 bedden terechtkomt, met enkel basisverzorging. In haar geval ging het nochtans slechts over een kleine schuld die zij bovendien aan het afbetalen is. Pure discriminatie!

Mensen in armoede stellen een bezoek aan een dokter, tandarts of apotheker veelal uit, om financiële redenen. Op zoek gaan naar een dokter of apotheker die tegen terugbetalingstarieven wil werken, durven zij vaak niet. Daarom pleit de vereniging A'kZie voor een wijkgezondheidscentrum waar eerstelijnsgezondheidszorg gratis is.

Een nog niet zo lang geleden gescheiden, alleenstaande vrouw vertelde over haar martelgang om in Kortrijk een betaalbare woning te vinden. De vastgoedmakelaars weigeren zonder onderscheid huurders met een sociale achtergrond, niet alleen OCMW-kliënten maar ook zelfs mensen die op invaliditeit staan. Bij die kantoren zijn de huurprijzen toch zo goed als onbetaalbaar voor iemand met een inkomen van minder dan 1000 euro.

Voor een sociale woning zijn de wachtlijsten heel lang - tegen wie zeg je het! Er is een tekort aan sociale woningen. En met al die aparte maatschappijen is het heel verwarrend om je treffelijk in te schrijven. Op de particuliere markt kan je soms iets vinden, maar dan moet je al gaan liegen over je inkomenssituatie en veelal gaat het om panden met gebreken. Daarom de eis van A'kZie om meer sociale woningen te bouwen en het systeem van inschrijving drastisch te vereenvoudigen: nog slechts 1 kandidatenlijst, gecentraliseerd in bijvoorbeeld de stedelijke woonwinkel in oprichting.

Recht op cultuur

Een derde getuige had het over het isolement waarin mensen met tegenslag terechtkomen. "Het leven is voor de sterkeren. Geen geld, geen recht op leven" klonk het bitter. Het gevoel er niet meer bij te horen, is soms ook iets wat die mensen zichzelf aandoen. Ze sluiten zich op uit schaamte, ze hebben een heel laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen. 

Daaraan probeert A'kZie zelf iets te doen. Ze maken tijd voor de mensen in miserie en pogen ze op weg te zetten in het kluwen van sociale voorzieningen. En af en toe brengt A'kZie de mensen ook samen voor ontspanning, een uitstap, een feestje. Armen hebben evengoed als iedereen recht op cultuur en zinvolle vrijetijdsbesteding.

Ten slotte eisten de bezetters de erkenning van hun vereniging. Met de Vlaamse en stedelijke subsidies die daaraan gekoppeld zijn, zou A'kZie nog veel meer kunnen doen. A'kZie ondersteunt zijn aanvraag met een heus actieplan 2009-2010.

De vereniging groeide uit een groepswerking die in 2002-2004 opgezet werd met gelden van wijlen het Sociaal Impulsfonds. Als uitvalsbasis hebben de werkgroepen onder het voorzitterschap van Marc Soenen, het Centrum Overleie in de gewezen garage in de Overleiestraat (waar ook theater Antigone huist). De vereniging, vzw in oprichting, wil mensen in armoede organiseren, ze het woord geven, werken aan hun maatschappelijke integratie, de wereld verbeteren, en met de arme mensen in gesprek gaan en ze vorming aanbieden..

De Rodenburgs

Volgens A'kZie leven in Kortrijk, met zijn meer dan honderd sociale en hulpverlenende organisaties, niet minder dan 7.000 mensen in armoede. Voorzitter Marc Soenen ergerde zich in zijn toespraak op het stadhuis aan de 150.000 euro sponsoring die de VTM-reeks De Rodenburgs van het stadsbestuur had gekregen. Burgemeester Lybeer reageerde met een verwijzing naar de recente wijziging van de begroting waar nu ook toelagen aan de armenverenigingen is ingeschreven. Dat gaat dan om 15.000 euro (10%), waarvan 5000 aan A'kZie. De groep krijgt 8 uur per week professionele ondersteuning door iemand van caw Piramide.

Nog wat De Rodenburgs - die symbool moeten staan voor de toprijkaards in onze stad - betreft, hekelde de A'kZievoorzitter het feit dat zijn organisatie de dag voor haar manifestatie al haar voorbereidselen in het stadhuis moest onderbreken voor opnames van die VTM-serie. Een half opgestelde expositie van kunst uit de verschillende scholen waar A'kZie contact mee had gehad, moest ijlings worden opgebroken...

Niettemin werd de bezetting van het stadhuis afgerond met de inwijding van een kustwerk van het vijfde beroeps textiel en metaal van het Provinciaal Technisch Instituut. Het werk toont een meisje in gelast plaatstaal dat een stoffen wereld vol armoede optilt. Kevin Desmet, PTI-leerling stelde het werk van hem en zijn maten voor.

AkZie2

15:46 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-09

Politiezone Vlas moet ten einde raad extra gebouwen huren

Beverlaai 3 2

De lokale politie van de zone Vlas (Kortrijk, Kuurne en Lendelede) hokt in verouderde en te benepen commissariaten. Het korps koesterde evenwel de hoop spoedig te kunnen verhuizen naar een nagelnieuw hoofdkwartier op Kortrijk Weide, samen met de federale politie. Maar hun geduld wordt danig op de proef gesteld. De bouw van het spectaculaire complex heeft jaren vertraging opgelopen. Wachten kan niet meer; de werking lijdt onder de onaangepaste huisvesting. Daarom gaat de lokale politie tijdelijk een paar gebouwen bij huren, van de gewezen tapijtfabriek Depoortere Frères in de Beverlaai. Een noodoplossing die de gemeenschap jaarlijks zowat 120.000 euro kost.

Derde site

Toen het politiekorps van stad Kortrijk in 2002 opging in de Politiezone Vlas, was het al lang duidelijk dat de Kortrijkse flikken veel te eng behuisd waren. Ikzelf heb daarover nog een interpellatie gehouden in de Kortrijkse gemeenteraad in de jaren 90 (of was het 80?). Met de fusie met de poltiemensen van Kuurne en Lendelede is het tekort aan werkruimte alleen maar nijpender geworden. De Politiezone betrekt thans twee commissariaten in de stad: het complex tussen de Oude-Kasteelstraat en de Persynstraat en het gewezen Gaselwestgebouw in de Sint-Amandslaan.

Het commissariaat in de Persynstraat, in Oostblokstijl, voldeed al lang niet meer en was te klein voor het hele korps. Waar is de tijd dat burgemeester Sansen met het idee speelde om voor de politie een nieuwe stek in te richten in het opgedoekte slachthuis aan de Veemarkt? Er zijn toen, twintig jaar geleden, zelfs testen gedaan met politiewagens om te bekijken hoe vlug met van daaruit kon interveniëren. Het plan is niet gerealiseerd; de slachthuispanden zijn verkocht aan promotor Thiers, die er een flatgebouw neergepoot heeft alsof het zicht op zee had.

Als noodoplossing heeft de politie dan maar een tweede gebouw in gebruik genomen, de vroegere kantoren van Gaselwest in de Sint-Amandslaan. Korpschef Stefaan Eeckhout noemde dat wel nefast voor de goede werking van zijn korps: er blijken zich twee clans met verschillende culturen te hebben ontwikkeld in de twee commissariaten. In het nieuwe complex op Kortrijk Weide moeten ze weer allemaal bijeenkomen. Maar intussen trekt men wel naar een derde site!

Opgetilde driehoek

In 2006 deed het Kortrijkse stadsbestuur op aansturen van toenmalig burgemeester Stefaan De Clerck voortvarend een oproep tot kandidaatstelling gericht op de internationale scene van toparchitecten. De stad wilde op die manier een ontwerper vinden voor een nieuw politiehoofdkwartier op Kortrijk Weide. Nog voortvarender was eerder aan architect Stéphane Beel de opdracht toevertrouwd voor het hele gebied een rudimentair masterplan uit te werken. De voortvarendheid - sommigen noemen het improvisatie - bestond erin van allerlei grootse plannen op gang te brengen nog voordat men over de grond beschikte laat staan zekerheid had over de geschiktheid van de grond.

Niettemin waagden beroemde bureaus hun kans en het was Xaveer De Geyter die de opdracht binnenhaalde met een ontwerp van een "opgetilde driehoek van vier bouwlagen in inox op palen". Het gaat om een investering van zeker 22 miljoen euro. De stad betaalt die nadat de federale overheid zich ertoe verbonden heeft de nodige huur te betalen voor de federale politiediensten die een deel van het complex zullen innemen. Bij de bekendmaking van het winnende ontwerp begin 2008 liet Stefaan De Clerck zich ontvallen: "Met wat geluk staat het politiebureau er tegen 2011".

Intussen is het overduidelijk dat het niet zal lukken. Optimisten bij de politie hopen op een verhuis naar de opgetilde driehoek in 2013; realisten durven hopen op 2014. Maar dat kan alleen als het bouwdossier onmiddellijk van start kan gaan. En dat is dus niet het geval.

Niet gelukkig

Vooral de niet ingecalculeerde zware verontreiniging op de beoogde gronden gooit roet in het eten. Het is zelfs mogelijk dat het politiehoofdkwartier op Kortrijk Weide er nooit komt. "Er loopt over de vervuiling vooraan het terrein nu een onderzoek", verklaarde Trui Tijdgat, directeur van het stadsontwikkelingsbedrijf SOK dat optreedt als bouwheer, aan Het Nieuwsblad (19 april 2009): 'Het Fonds van Spoorweginfrastructuur (FSI) laat nagaan hoe erg het gesteld is met die vervuiling. Er is onder meer sprake van kalkslib in de grond. Van de sanering die achteraan moest gebeuren, waren we wel al op de hoogte."

Het is die ingrijpende sanering van de gronden die de aankoop kan verhinderen door de stad aan de Belgische Spoorwegen. Als de sanering duurder uitvalt dan de prijs die het Fonds van Spoorweginfrastructuur nu vraagt aan de stad, is het mogelijk dat het FSI de hele transactie niet meer de moeite waard vindt. Zie ook mijn eerdere stukken van 19 februari 2009 en van 25 september jl. In het contract tussen de stad en het FSI staat immers dat het fonds de sanering voor zijn rekening moet nemen. De prijs die de stad Kortrijk moet betalen voor het terrein, ligt hoe dan ook vast op driemiljoen euro.

Ondertussen dreigt de federale politie uit het gezamenlijke project te stappen. Op de politieraad van vorige maand vernam raadslid Bert Herrewyn, sp.a, van korpschef Stefaan Eeckhout dat de federale politie zekerheid van planning wil tegen eind dit jaar. Zo niet, gaan ze apart op zoek naar een nieuwe vestigingsplaats. "We zijn inderdaad niet gelukkig met de gang van zaken", liet commissaris Erwin Culo, van de dienst Algemene ondersteuning, infrastructuur en uitrusting dienst Patrimonium Vlaanderen weten in Het Nieuwsblad (19 april 2009).

Bureau in de kelder

En de komende Politieraad, op 26 oktober 2009 (publieke zitting, om 18.30 uur in het stadhuis van Kortrijk), zal de beslissing nemen om voor de lokale politie, in afwachting van het hoofdkwartier dat er ooit ergens moet komen, bijkomende gebouwen te huren. In het dossier dat aan de politieraadsleden is toegezonden, staat in geuren en kleuren waarom de flikken niet langer kunnen wachten. 

Uitgebreid citaat: "Momenteel is het ruimtegebrek dermate kritiek dat reeds alle gangen in het gebouw van de Oude-Vestingsstraat gebruikt worden om dossierkasten, bureautafels en andere materialen in onder te brengen. Niet alleen verdachten doch ook slachtoffers moeten verhoord worden in geïmproviseerde verhoorlokalen die opgetrokken werden in deze gangen. De wachtzaal werd wegens recent plaatsgebrek verplaatst naar de traphall. Klantvriendelijk kan men dit absoluut niet noemen.

De ruimte in de kledijkamers is totaal opgebruikt. Bij een aanwerving van nieuwe collega’s zijn er geen vrije ruimtes of vrije kledijkasten meer in de voorziene kledijruimte. Niet alleen de ruimte binnen het gebouw van de Oude-Vestingsstraat is meer dan problematisch doch dit is
tevens het geval met de aanwezige parkeerplaatsen van voertuigen. Het verkrijgen van 3 bijkomende parkeerplaatsen in de Oude-Vestingsstraat is reeds een kleine verbetering doch momenteel ontbreken wij nog een zevental parkeerplaatsen. Deze voertuigen worden nu gestald in de ondergrondse parking van het
Schouwburgplein wat weinig functioneel kan genoemd worden.

De medewerkers van de cel Wagenpark van de directie Logistiek, die instaan voor het operationeel houden van het wagenpark, hebben hun bureau in de kelder van het gebouw in de Oude-Vestingsstraat. Daar
hebben zij immers 2 parkeerplaatsen ter hunner beschikking om aan de voertuigen te werken. Dit als gevolg dat zij voortdurend geconfrontreerd worden met een ruimte die, afhankelijk van het aantal wagens die binnen- en buitenrijden, gevuld is met uitlaatgassen. Opmerkingen door de arbeidsgeneesheer en door de
preventieadviseur werden reeds geformuleerd doch momenteel is er geen andere uitwijkmogelijkheid.
" Tot zover het citaat uit het politieraaddossier.

Laatste Dagen

Voor die tijdelijke derde site heeft de logistieke dienst van de politie zijn oog laten vallen op drie gebouwen in de Beverlaai. Het gaat om gebouwen van de vroegere tapijtweverij Depoortere Frères, die daar werd opgericht in 1857. In 1980 vertrok de fabrikant van luxetapijten naar Moeskroen, waar de firma enkele jaren geleden failliet ging. De indrukwekkende bakstenen gebouwen met karakteristieke grote vensters werden na het vertrek van Depoortere verhuurd aan diverse gebruikers. Zo ook aan 'de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der Laatste Dagen', zeg maar de Mormonen. Hopelijk hoeft de politie daar niet te blijven tot die Laatste Dagen.

Beverlaai 3 3

Gevlast

Van het hoofdgebouw van de gewezen fabriek, Beverlaai 3, wil de Politiezone Vlas de benedenverdieping en de kelder huren: 713 m² bureaus en 630 m² kelderruimte, tegen 67.875 euro per jaar, voor een verlengbare drie jaar. In het gebouw komt de Lokale Recherche. Daardoor komt in de Oude-Vestingstraat 338 m² vrij op de derde verdieping en, niet te vergeten, ook 25 kledijkasten en twee parkeerplaatsen.

De Politiezone wil ook het bijgebouw naast de fabriek, Beverlaai 3, in zijn geheel huren: 816 m² waarvan 252 m² kantoorruimte op de twee verdiepingen. Hier komen zowel de dienst Logistiek als de cel Wagenpark, die bijzonder 'gevlast' is op de omvangrijke opslagruimten en de garage. Wat een verademing - letterlijk - met de kelder in de Oude-Vestingstraat! Huurprijs: 33.688,44 euro per jaar. De dienst Logistiek krijgt op die manier weer onderdak in eenzelfde gebouw. Nu pakt de dienst 53 m² en de hele kelder in in de Oude-Vestingstraat en 118 m² in de Sint-Amandslaan.

Aan de overkant van de Beverlaai wordt bovendien het nummer 4bis gehuurd, een instapklare loods, 928 m², als stalplaats voor de dienstwagens en de persoonlijke wagens van het personeel. Huurprijs: 17.307,24 euro per jaar.

Alles bijeen gaat het, onafgezien van de vereiste waarborgen en commissielonen aan de makelaars, dus om een extra jaarlijkse uitgave van 118.870,68 euro plus de grondlasten. Improvisatie heeft zijn prijs!

Beverlaai 4bis 11

16:52 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-09

Doe zoals Eddy Wally: Go strange, in Kortrijk

Het filmpje is eens te meer een creatie van Koen Vromman: Vroemvroem/GarageTV.

 

Laatste oproep! Jongeren die naar het buitenland willen - zijn er andere? - kunnen zich MORGEN DONDERDAG 15 OKTOBER in Kortrijk ter dege informeren over alle mogelijke opties. Daartoe organiseert JINT vzw een groots opgezet evenement in de Mainhal in het niet uitgebrande deel van de Pottelberg. Go Strange! De toegang is gratis.

Op donderdag 15 oktober 2009 is er in de Mainhall in Kortrijk het evenement Go Strange. Van 12 tot 15.30 uur is het toegankelijk voor scholen die zich vooraf inschrijven, van 16 tot 20 uur is het toegankelijk voor het publiek. De toegang is gratis.  Je vindt de Mainhall in het niet uitgebrande deel van de Pottelbergsite: Engelse Wandeling 2 J01, 8500 Kortrijk.

Buitenlandplannen

Go Strange is hét evenement voor jongeren met buitenlandplannen. Je kan er terecht voor tal van workshops waarin je de weg wordt gewezen naar het buitenland. Op de infomarkt sla je een praatje met organisaties die vrijwilligerswerk, studies, stages, (vakantie)jobs, zomerkampen of taalcursussen in het buitenland aanbieden. Je krijgt er informatie over zowel gratis als betalende mogelijkheden. Om je helemaal zin te doen krijgen in een internationaal avontuur vertellen bekende en minder bekende Vlamingen over hun grensverleggende ervaringen. En dat alles helemaal voor niks!

GO STRANGE is een organisatie van JINT vzw. JINT stimuleert en ondersteunt jongeren en jeugdorganisaties op vlak van internationale mobiliteit. JINT wordt voor deze opdracht gesubsidieerd door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap en de Europese Commissie. Meer info over JINT? Surf naar www.jint.be.

00:30 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-09

De jurisprudentie van de parkeersancties in Kortrijk (2): "uw woord tegen het onze"

Parkeerautomaat

Wie in Kortrijk een parkeerbon oploopt, kan daartegen bezwaar aantekenen bij het stadsbestuur. Zoals beloofd publiceert Kortrijklinksbekeken de stroom van uitspraken van het stadsbestuur op de ingediende bezwaren. Vandaag slechts ééntje, maar wel een gebaseerd op een vaste beleidslijn: zonder tegenbewijs gelooft het stadsbestuur altijd de stedelijke parkeerdienst Parko. Of zoals de vermoedelijke foutparkeerder bij Parko te horen kreeg: "Het is uw woord tegen het onze".

Zie ook deel 1 van de parkeerjurisprudentie.

Foto

De man met de bon was op die dag op bezoek gegaan bij een ziek familielid in de kliniek Maria's Voorzienigheid in de Loofstraat. Het is daar blauwe zone om enig bewonersparkeren te vergemakkelijken. De parkeerwachters van Parko schoven de ziekenbezoeker een 'naheffing' (15 euro) onder de ruitenwisser omdat zij geen blauwe schijf achter de voorruit aantroffen. De man betwist dat ten stelligste. In alle staten snelde hij naar Parko - hij was daar nog eerder dan de Parkodames - met de mededeling dat de dames zich hadden vergist: zijn schijf lag er wel degelijk. Antwoord van de Parko-bediende achter de balie: "Het is uw woord tegen het onze".

Aankloppend bij het stadsbestuur argumenteerde de man dat hij maar al te goed wist dat hij daar zijn blauwe parkeerschijf moest uitstallen: zijn eigen echtgenote had nog geen veertien dagen geleden daar ook een Parko-bon opgelopen. Sindsdien vergeten ze het nooit meer hun plicht te doen. En, verklaarde hij: waarom zou ik die kleine moeite niet doen, het kost geen cent, in tegenstelling met de sanctie als je het niet doet. Bovendien stelde hij dat Parko niet kon bewijzen dat zijn schijf er niet lag: zij waren vergeten een foto te nemen!

Al die argumenten hebben de man met de bon niet geholpen. Het stadsbestuur is van mening dat de vaststelling van Parko terecht was. Betalen moet hij.

En wat hebben wij hieruit nu geleerd: neem beter zelf een foto en/of zorg voor een betrouwbare getuige. Anders weegt het woord van Parko toch door.

Vermenigvuldigen

Zoals eerder gezegd, komt de opbrengst van die parkeerbonnen rechtstreeks in de stadskas. Het is dan ook geen echte 'boete' - boetes gaan naar de federale schatkist - maar een retributie, een belasting dus. Het reglement gaat ervan uit dat wie fout parkeert, ervoor kiest om 15 euro per halve dag te betalen. Pure fictie maar de hogere rechtbanken stemmen ermee in.

Die bonnen brachten in de voorbije maand juni 21.810 euro op en in juli 16.305 euro, samen goed voor 2541 uitgeschreven parkeerbonnen. Daarnaast int de stad natuurlijk ook nog de reguliere parkeergelden uit de automaten. Alles bijeen bracht de parkeerbelasting in 2008 een dikke 2,5 miljoen euro op. Voor 2009 hoopt men op 2,9 miljoen euro, want die automaten hebben de neiging zich vlug te vermenigvuldigen!

19:03 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-10-09

Komt het tot een open oorlog tussen Kortrijks stadsbestuur en VTM-restaurant Dell'Anno?

Dell'Anno3

Het stadsbestuur van Kortrijk krijgt op zijn komende vergadering op woensdag 13 oktober 2009 een pikant dossier op zijn bord met betrekking tot het VTM-restaurant Dell'Anno. Zoals men weet, huist dat restaurant, winnaar van de VTM-reeks 'Mijn restaurant' zeker nog tot het einde van het jaar in het historische stadsgebouw 'De Oude Dekenij'. Het ziet ernaar uit dat uitbaters Claudio en Gaëlle het mes op de keel worden gezet: een deftig huurcontract tekenen of niet meer kunnen openen. De stad blijkt de stedenbouwkundige slordigheden van het gelauwerde koppel meer dan beu. Zware woorden als 'kraken van het pand' en 'bouwmisdrijf' kleuren het dossier. Intussen is het restaurant aan alle kanten verzegeld en politioneel bewaakt, na het optreden van zowel de inspectie ruimtelijke ordening als de gewestelijke erfgoedinspecteur. Hoe kan dat nog goed aflopen? Advocaat Marc Verwilghen zal hier een kluif aan hebben!

Verzegeld

In het dossier dat het stadsbestuur komende woensdag op zijn bord krijgt, worden Claudio en Gaëlle 'krakers' genoemd. De stad heeft immers een huurcontract met de Vlaamse MediaMaatschappij (zeg maar VTM) dat slechts betrekking heeft op de gelijkvloerse verdieping van De Oude Dekenij. Uit een proces-verbaal van de politie blijkt dat op de niet verhuurde eerste verdieping slaapgelegenheid is ingericht voor verscheidene personen in een drietal kamers: "er bevinden zich daar duidelijk recent beslapen bedden, kledij, televisie enzovoort". Ook heeft Claudio een kantoor ingericht op de pallier van de eerste verdieping. "Dergelijke praktijken kunnen enkel beschouwd worden als het 'kraken' van het pand" zegt het dossier.

Voorts noemt het dossier het feit dat er werken zijn uitgevoerd zonder de nodige vergunning "een bouwmisdrijf". En de uitgevoerde werken kunnen niet rekenen op veel begrip. Zo heeft men moeten 'schijven' in de bestaande natuurstenen vloer voor de plaatsing van leidingen. "De herstelling is onoordeelkundig gebeurd met chape. Door de vele beschadigingen dient de natuurstenen vloer over de hele oppervlakte als onherstelbaar te worden beschouwd" meent de stadsdienst Facility.

Dat bouwmisdrijf moet ook ter ore zijn gekomen van de inspecties. Op 23 september jl. ging gewestelijk stedenbouwkundig ingenieur Tom De Roep kijken. Hij stelde vast dat verschillende werken aan het gebouw waren gebeurd zonder vergunning of toestemming van de stad. Op 28 september passeerde op zijn beurt gewestelijk erfgoedinspecteur Dirk Van Oost die hetzelfde vaststelde. Zij geboden de werken stop te zetten en verzegelden het pand aan al zijn toegangsdeuren. Het slot van de veranda werd aan de buitenzijde verzegeld en de sleutel werd overhandigd aan de politiecommissaris 'voor verdere opvolging van het dossier'.

Gunstig

Claudio en Gaëlle reageerden vlug met alsnog een officiële aanvraag te doen voor de gewenste werken. Het is die aanvraag die de aanleiding is van het dossier van woensdag.

Merkwaardig genoeg adviseert de stadsdienst Facility de aanvragen van het gelauwerde koppel grotendeels gunstig. Maar door het hardhandige optreden van voormelde inspecties, maant de dienst het stadsbestuur toch aan tot grote terughoudendheid.

Er zijn vooreerst de vergunningsplichtige werken die zonder vergunning werden uitgevoerd: in de tuin van het pand - die tuin is evenmin vervat in het lopende huurcontract met VTM - heeft Claudio van de zomer (zie mijn stuk van 12 augustus waarin ik ervan uitging dat er toch een vergunning was) twee afvalcontainers ingegraven en een koelcel geplaatst. Daarvoor vraagt Claudio (bvba Clausix) nu een tijdelijke vergunning. Erfgoed Vlaanderen steigert tegen de gedachte van dergelijk tuig in een historische tuin die nog sporen bevat van de middeleeuwse stadsgracht, en stelt zware voorwaarden. De stadsdienst Facility zou er wel mee akkoord kunnen gaan, als voldaan wordt aan de voorwaarden van de Erfgoedambtenaren en als de tuin achteraf eventueel in zijn oorspronkelijke staat kan worden hersteld.

De interne inrichtingswerken behoeven geen bouwvergunning. Maar aangezien het gaat om een beschermd pand, is eigenaar Stad Kortrijk wel onderworpen aan de goedkeuring van de erfgoedambtenaren. Overigens heeft ook de brandweer bezwaren tegen bepaalde aanpassingen. Het reeds aangebrachte akoestische spanplafond zou niet stabiel zijn bij branden van langer dan een half uur. Op vraag van het OCMW, dat eigenaardig genoeg eigenaar is van de kelders van het stadsgebouw, mogen er ook geen leidingen in die kelders worden aangebracht.

Zware voorwaarden

Het dossier geeft het advies om de aangevraagde werken een vergunning te geven of toe te staan onder zware voorwaarden. Bvba Clausix moet rekening houden met de bindende voorwaarden opgelegd door Bouwkundig Erfgoed RO Vlaanderen en met de brandweeropmerkingen. De werken moeten voortaan in nauw overleg gebeuren met de stadsdienst Facility en de gewestelijke inspecties van Stedenbouw en Bouwkundig Erfgoed. En er moet een 'post-interventiedossier' worden opgesteld; dat betekent dat de bouwheer een map moet kunnen voorleggen met keuringsverslagen, materialenfiches enzovoort.

Maar daarenboven wordt het stadsbestuur aanbevolen het standpunt hard te maken dat al op 5 oktober jl. aangetekend aan Claudio en Gaëlle is meegedeeld: "Er kan geen enkele toelating meer worden verleend zolang er tussen de vennootschap Clausix en de stad geen contractuele relatie ontstaat. Deze contractuele relatie dient, wat de stad betreft, goedgekeurd te worden door de gemeenteraad, op basis van een nog op te maken ontwerp van overeenkomst/akte". Het komt erop neer dat het koksduo wel het akkoord van de stad kan krijgen voor de aangevraagde werken, maar dat zij pas mogen beginnen als dat contract is afgesloten.

Claudio en Gaëlle zitten intussen een beetje tussen hamer en aambeeld. Die werken hebben zij zonder vergunning en/of toestemming aangevat om te voldoen aan de eisen van een andere inspectie, de eetwareninspectie die er een HACCP-onderzoek deed (Hazard Analysis Critical Control Points).

Dringend werk voor de advocaat van het koppel, OpenVLD-politicus Marc Verwilgen. Had al die miserie niet vermeden kunnen worden als het stadsbestuur zich niet halsoverkop en improviserend in het avontuur van de Mijn-Restaurant-serie had gestort en meer doordacht op voorhand correcte afspraken had gemaakt met de TV-makers en de deelnemende restauranthouder? 

19:08 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-10-09

De Broeltorens krijgen opknapbeurt en nieuwe bestemming

broeltorens1

De Broeltorens zijn het koekendozenprentje van Kortrijk en hebben al heel wat toeristen naar de stad gelokt idie hoopten een middeleeuws decor aan te treffen. Hun ontgoocheling is rap over als zij ontdekken hoeveel andere bezienswaardigheden er wel zijn. Gelukkig dat de tweelingtorens een stevige militaire allure hebben want de laatste renovatiewerken dateren van 1884. Met steun van het Vlaamse Gewest, dat 80% van de restauratiekosten betaalt, de torens een grondige opknapbeurt geven. De toren aan de Budakant wordt nadien extra tentoonstellingsruimte voor de Kortrijkse musea. De toren aan de stadskant wordt ingericht voor vergaderingen en recepties, met behoud en herstel van zijn 19de-eeuwse neo-gotische opsmuk. Het restauratieontwerp is van de hand van Architectuur- en Restauratiebureau Demeyere J & A, Kortrijk. Het oogst volop lof van de Vlaamse Erfgoeddiensten. De geraamde prijs bedraagt zowat 1,3 miljoen euro (waarvan ongeveer 750.000 euro gesubsidieerd).

Zonder Vrees

Van het middeleeuwse stadje Kortrijk resten alleen nog de Broeltorens en de OLVrouwekerk. Maar hoezeer die torens er ook uitzien als een tweeling: de ene is 250 jaar ouder dan de andere. De oudste is die aan de stadskant. Heel oud is 't ie, zelfs ouder dan de stad zelf. Hij werd zo rond het jaar 1150 opgetrokken ter bescherming van het sas dat het water moest ophouden in de grachten rond de grafelijke burcht. Zo een sas noemde men in Kortrijk een 'speye'; vandaar zijn naam 'Speyetoren'. Om een of andere reden sprak men ook van de 'Blauwen Torre'.

Zijn broer aan de overkant van de Leie werd dan weer de 'Grauwen Torre' genoemd. Hij werd gebouwd op zijn Kortrijks: met jaren vertraging. De toren moest in 1401 het sluitstuk worden van de pas gegraven nieuwe stadsgracht die een aftakking van de Leie was. Die nieuwe Leie liep tot de Eerste Wereldoorlog op het tracé waarop nu de Dam is aangelegd; pas dan is die nieuwe Leie doorgetrokken tot aan het Albertpark. Maar hertog Filips de Stoute verbood de Kortrijkzanen om hun stad al te zeer te versterken. Pas hertog Jan zonder Vrees gaf zijn toestemming om hem te voltooien (1411-1413).

De Grauwen Torre was eigenlijk ook de enige echte 'Broeltoren' - hij werd in het begin dan ook zo genoemd - want hij stond ter hoogte van den Broel, een waterzieke grond. In Kortrijk noemt men hem nu soms de Inghelburgtoren en dan denkt men dat men de middeleeuwers na te praten. Mis: die naam komt van paster-dichter Guido Gezelle, katholiek van ultramontaanse strekking, die in de toren veel gelijkenis zag met de Engelburg in Rome.

Gezworen arbeiders

Volgens Bert Dewilde (Gids voor Groot-Kortrijk, 1982) kan men aan de schietgaten zien dat beide torens een groot verschil in ouderdom hebben. De toren aan stadskant is gebouwd voordat buskruit werd gebruikt. In de toren aan Budakant daarentegen zijn de gaten speciaal verbreed voor de verdediging met primitief artilleriegeschut.

Als militaire bouwsels deden de torens niet zo heel veel dienst. In 1706 werden de twee mastodonten gebruikt als opslagplaats voor de munitie van de Hollandse en Engelse troepen die hier waren gelegerd in oorlog met Frankrijk. Zo lang er geen legerbenden passeerden, konden de torens ingezet worden voor andere functies. Allerlei (beroeps-)verenigingen (gilden) vergaderden er. Bijvoorbeeld de voetboogschutters in 1405 in de Speyetoren en heel veel later de biervoerders - de vele brouwertjes in Kortrijk droegen hun brouwsel niet zelf rond - en de 'arbeiders' op de eerste verdieping van de Inghelburgtoren in 1884.

De 'arbeidersgilde', ' de Gezworen Arbeiders', is in Kortrijk de langst bestaand gebleven corporatie uit het 'ancien regime' geweest. Zij verenigde de mankrachten waarop beroep werd gedaan om schepen op de Leie te lossen en te laden en andere zware vrachten in de stad te behandelen. Zij gingen 's morgens op de Leiebrug staan tot er opdrachten kwamen. Die opdrachten kwamen er door bemiddeling van hun 'deken', een man die in zijn waardigheid houder was van een medaille van 1567. Wie werk had, moest een deel van zijn loon afstaan aan de gildekas. Daarmee werden de werklozen betaald, op voorwaarde dat zij heel de dag ter beschikkind bleven, onder meer in hun lokaal in de Broeltoren aan Budakant. Met de 'Gezworen Arbeiders' ging het steil bergaf toen op het einde van de 19de eeuw op de Broelkaai de Bloemmolens Devos & Vandevenne eigen zakkendragers aanwierven voor het lossen van de graanschepen.

Romantiek

Merkwaardig is de aantrekkingskracht van beide torens op de culturele bedrijvigheid in Kortrijk. Reeds in 1761 was er in de toren aan stadskant een 'academie voor teken- en bouwkunde'; in 1884 werd er het 'Museum voor de Industriële en Decoratieve Kunsten' in ondergebracht. Het is van toen geleden (1873-1884) dat de Broeltorens nog grondig werden opgeknapt. In de periode van de romantiek - denk aan Conscience en co - was de belangstelling voor historische gebouwen opgelaaid. Veelal 'verbeterde' men het bestaande om het meer te laten beantwoorden aan een geïdealiseerde visie op het verleden. Zo ook met de Broeltorens.

Intussen zijn de torens zichtbaar aan het aftakelen. "De huidige bouwfysische staat vraagt op korte termijn de nodige ingrepen" schrijft de stadsdienst Facility. Vandaar dat het stadsbestuur na rijp beraad heeft beslist de renovatie aan te vatten. Daartoe maakte het Kortrijkse Architecten- en Renovatiebureau J&A Demeyere - ze resideren op de Dam in de schaduw van de torens! - een diepgaande voorstudie met doorgedreven archiefonderzoek. Die studie oogst alle lof van gewestelijk erfgoedambtenaar Miek Goossens. En die positieve reactie laat hopen op maximale subsidiëring van het Vlaamse Gewest en de provincie.

Precies die aanspraak op subsidies van hogerhand, maakt het nodig de werken in tweeën te splitsen. Eerst worden de werken aanbesteed waarvoor subsidies kunnen worden verkregen: dat is de restauratie zelf. Aansluitend neemt het stadsbestuur zich voor de werken uit te schrijven voor de herbestemming; voor die herbestemming kan de stad geen toelagen krijgen.

Restauratie

Het bouwhistorisch onderzoek (uitgevoerd door voornoemde architecten samen met bouwhistoricus Lode De Clercq) wees op het duidelijke onderscheid tussen de tweelingtorens. De toren aan Budakant (Broelkaai) heeft zijn middeleeuws en militair karakter grotendeels behouden op de kapconstructie na die in 1873 werd vervangen. De Speyetoren (Verzetskaai) werd in 1873-1884 opgesmukt met neogotische 'verbeteringen', zoals in het interieur verzorgd pseudohistorisch schilderwerk en een decorum met gepleisterde gewelven. Intussen hebben die toevoegsels uit de negentiende eeuw zelf een antiekwaarde gekregen. Op vraag van de afdeling Onroerend Erfgoed van het Vlaamse departement RWO gaat men dat decor opnieuw herstellen. In de toren aan de overkant van de Leie zal men daarentegen veeleer een archeologische restauratie uitvoeren om de bezoekers een idee te geven van hoe de verdedigingstoren in den beginne was.

De kostprijs van de restauratie van de noordelijke toren wordt op zowat 400.000 euro geraamd. Die van de zuidelijke toren op 600.000 euro omdat daar het herstel van het neogotische interieur erbij komt. Vandaag is immers bijna de helft van die aankleding verdwenen of vermolmd.

Dank zij de subsidies zal het stadsaandeel in de restauratiekosten beperkt blijven tot 250.000 euro. Voor de herbestemming moet evenwel alles uit de stadskas komen, raming: 230.000 euro.

Herbestemming

Als herbestemming mikt het stadsbestuur, op aangeven van de architecten en Onroerend Erfgoed Vlaanderen, op de secundaire bestemming die de toren vroeger ook hadden: ruimten voor kunst, cultuur en verenigingen. In de van interieur voorziene Speyetoren komt accomodatie voor vergaderingen, beperkte optredens en recepties. De noordelijke toren wordt wellicht opgenomen in het museumcircuit en wordt in elk geval vrijgehouden voor tentoonstellingen. Een beperking voor beide gebouwen is dat er geen tweede uitgang is; brandweervoorschriften laten in dat geval slechts 50 bezoekers ineens toe.

De grootste modernisering geldt voor de toren aan stadskant. Daar komt enig sanitair en een kitchenette, waardoor de toren 'ingewanden' krijgt. Omdat dit niet mogelijk was op de ingerichte verdiepingen, moet men daarvoor de laagste verdieping gebruiken. Maar dat vergt dan wel een ferme ingreep in de 19de-eeuwse verbouwing. De zij-ingang die toen is aangebracht, barricadeert de trap naar de benedenverdieping. Daarom opteert men ervoor de toen toegemetselde vooringang weer te openen en de oude trap te herstellen. De zij-ingang wordt op zijn beurt gebarricadeerd, maar dan met dik glas en met behoud van de deur als vensterluik.

De ingewanden van de Speyetoren krijgen een ingenieuze uitvoering. Het wordt een bol in inox met in de ene helft de toiletten en in de andere helft het keukentje. Als men later ooit van gedacht veranderd, kan die bol zonder veel problemen of schade verwijderd worden.

Ook voor verlichting en verwarming zoekt men de beste hedendaagse technieken. Er zal verwarmd worden met een warmtepomp per toren, die de warmte uit de voorbijstromende Leiewater zal halen. Als verlichting krijgt de noordelijke toren beweegelijke armaturen, die kunnen ingezet worden volgens de noden. In de zuidelijke toren komt de verlichting die nodig is om comfortabel te vergaderen.

broeltorenstekening

Pentekening uit Schayes, Histoire d'Architecture en Belgique, 1849-1853, afgebeeld op het ontwerpdossier van Architectuur- & Restauratiebureau Demeyere J & A bvba

13:03 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |