15-05-09

Het einde van een Kortrijkse stadsroddel?

Kortrijk zuidenHet zuiden van Kortrijk

Een hardnekkige stadsroddel - meer dan 30 jaar oud - zegt dat gewezen volksvertegenwoordiger Marc Olivier (CVP) indertijd twee goedkope kavels in de Roggelaan heeft kunnen aankopen van de stedelijke grondregie in de plaats van één zoals de andere gegadigden. Een recente beslissing van het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, maakt duidelijk hoe de vork aan de steel zat en zit. Ook is er een voorstel om de zaak financieel te klaren.

Overrompeld

Het stadsbestuur van Kortrijk is geld aan het maken van het overtollige vastgoed van de stad, dat onlangs werd geïnventariseerd in een patrimoniumstudie (zie mijn eerder stuk). Die opbrengsten zijn overigens nog niet opgenomen in de stadsbegroting. Bij die omvangrijke operatie worden ook aloude dossiers naar boven gespit. Zie bijvoorbeeld dit stukje van enkele maanden geleden. Een ander dossier dat nu aan de oppervlakte komt, is de historie van de zogenaamde dubbele kavel van Marc Olivier.  

Vanaf halverwege de jaren zestig is Kortrijk in het zuiden van de stad koortsachtig gaan uitbreiden. Onder leiding van de legendarische burgemeester Ivo Joris Lambrecht werd een enorm structuurplan, dat later werd vastgelegd in het gewestplan, ontworpen en uitgevoerd voor een gebied van niet minder dan 224 hectare tussen de Doornikse- en Oudenaardsesteenweg. Ik schreef er al eerder over.

Dat gebied, maagdelijke landbouwgrond, werd zonder meer overrompeld door de verstedelijking. Naast terreinen voor openbare voorzieningen (de campussen voor hoger onderwijs bijvoorbeeld) en sociale huisvesting (de wijk Langemunte), zijn ook hectaren verkaveld door de stedelijke grondregie. Die stadsdienst verkocht zijn kavels tegen zeer sociale prijzen en de kandidatenlijsten waren dan ook voor iedere nieuwe verkaveling onmiddellijk volzet. Het kwam er veelal op aan tijdig op de hoogte te zijn. Nogal wat stadspersoneel uit die tijd had het geluk zich een kavel te kunnen aanschaffen.

Cabine 

Ook Marc Olivier, later parlementslid, voldeed aan de voorwaarden en kon een kavel kopen op de hoek van de Roggelaan en de Gerstelaan. Hij had zijn oog laten vallen op een perceel gelegen naast een perceel waarop een elektriciteitscabine van Gaselwest stond. Naderhand heeft hij de elektriciteitsdistributeur ervan kunnen overtuigen die cabine naar achter te verschuiven, aan de achterkant van zijn garage op zijn eigen kavel. Het hoekperceel waarop de cabine eerst stond, kon hij toevoegen aan zijn tuin. Een roddel was geboren.

De patrimoniumstudie van het Kortrijkse stadsbestuur bracht aan het licht dat het perceeltje van de stroomcabine eigenlijk nog altijd eigendom is van de stad. Het gaat om 135 m². Nu is beslist om alle stadsgronden die niet van nut zijn om er een openbare bestemming aan te geven, te verkopen. Alleen gronden waarmee de stad misschien ooit nog eens iets kan aanvangen, wil de stad nog 'in precair gebruik geven' aan de aangelanden. Dat is dus voor die 135 m² die Marc Olivier heeft ingelijfd bij zijn tuin, niet het geval.

Toehappen

Vandaar dat de stad hem onlangs heeft gecontacteerd met het aanbod die grond te kopen. Voor de prijs werd een beroep gedaan op het Aankoopcomité van de federale overheid. Die gaf de kavel een minimale waarde van 10.000 euro (75 euro per m² ongeveer). Dat is opvallend minder dan de 100 euro per m² die de stad doorgaans vraagt aan de gegadigden.

Toch wil Marc Olivier niet onmiddellijk toehappen. Hij zegt hoogstverbaasd te zijn te vernemen dat de stad nog eigenaar is van dit stuk van zijn tuin. Nadat hij indertijd voor die stroomcabine de beste oplossing voor alle betrokkenen had uitgekiend, dacht hij dat er een grondruil had plaatsgevonden en dat het Gaselwest was die eigenaar was van de grond.

Toch betaalt hij al elk jaar op 2 januari een pacht van zegge en schrijve 1 Belgische frank per jaar (ongeveer 0,025 euro). Als hij die huur dan toch niet kan voortzetten, zou hij het stuk tuin liever in erfpacht nemen dan aankopen. Of kan de stad niet ietwat van zijn prijs afdoen, "ermee rekening houdend dat wij dat stuk aangelegd en onderhouden hebben, dat het om tuingrond gaat, en dat bij niet-aankoop het onderhoud ten laste van de stad zal komen" (citaat uit de memorie van toelichting bij de beslissing van het stadsbestuur, 15 april 2009)?

Het stadsbestuur hield niettemin voet bij stek. De prijs voor dit stuk tuin werd op minimum voormelde schattingsprijs gehouden, een prijs die toch 25 euro per m² lager lag dan de prijs die steeds gevraagd wordt aan de aangelanden bij andere verkopen (100 euro). Althans, dat was het standpunt van het stadsbestuur op 15 april jl.

Een nieuwe roddel?

Twee weken later blijkt het stadsbestuur zijn standpunt weer verstrakt te hebben. Tussendoor contacteerde gewezen christendemocratisch parlementslid Olivier het kabinet van burgemeester Lieven Lybeer (ook CD&V en van dezelfde ACW-vleugel). Hij liet weten, na lang nadenken, toch bereid te zijn de schattingsprijs te betalen en er zelfs iets te willen bijdoen. De schattingsprijs was, zoals al uitgelegd, 10.000 euro. Marc Olivier wou 11.000 euro betalen, zijnde ongeveer 81,50 euro per m². Uit de toelichting bij de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 6 mei 2009 is het niet duidelijk waarom Olivier plots zo toeschietelijk was geworden.

Nog eigenaardiger en zonder veel motivatie is de beslissing van het stadsbestuur na dat hogere bod van de kandidaat-koper. Het stadsbestuur verklaarde nu plots dat het niet inzag waarom Marc Olivier minder zou moeten betalen dan andere burgers in zijn geval. Doorgaans vraagt en krijgt de stad 100 euro per vierkante meter bij verkoop van restgrond aan aangelanden. Evenwel gaf het stadsbestuur toe dat de familie Oliver op zijn grond een stroomcabine duldt, "een bijzondere last op hun perceel". Men achtte het dan ook billijk om een reductie van 10% op de prijs toe te staan, zijnde 10 euro per m².

Uiteindelijk heeft het stadsbestuur principieel ingestemd met een onderhandse verkoop van 135 m² stadsgrond aan de bewoners van Roggelaan 63 (het gezin Olivier), tegen een totale verkoopprijs van 12.150 euro.

Die ultieme (?) prijs is duidelijk het resultaat van een fikse discussie in het college van burgemeester en schepenen. In de beslissing die de directie Facility had klaargemaakt op voorhand, stond geen 12.150 maar 11.000 euro, zijnde het bod van Olivier. Hoe zal dat aflopen? De verkoop is pas rond als het gezin Olivier zijn akkoord geeft, èn als ook de gemeenteraad akkoord gaat.

10:50 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Waargebeurde stadsroddels Nieuws met een lange baard.
Te Kortrijk overtreft de werkelijkheid van de politieke rotting de verbeelding van de stadsroddels. Natuurlijk wordt er bij de tsjeven zonder weerga gekonkeld en gekuipt. Men wéét dat al lang ! Wie ligt er nog van wakker ? De complicerende onderzoeksjournalistiekers zwijgen en de onvolprezen Kortrijkwatcher stopt zijn verhalen bij de rode driehoek van de gevarenzone. Politieke kwasten genre Olivier, Steffy, Lybeer en tutti quanti en het hele ACW nest doen er nog altijd hun voordeel mee.

Gepost door: walter maes | 18-05-09

De commentaren zijn gesloten.