02-11-08

Twee Kortrijkzanen voor de rechter gesleept voor betwistbare 300 euro samen

st-antoniusp1

Twee gezinnen uit de Sint-Antoniusstraat worden door het Kortrijkse stadsbestuur voor de Vrederechter gesleept omwille van een betwistbare 150 euro elk. Beide gezinnen weigeren die som te betalen, die de stad van hen eist voor het aanbrengen van een achterpoortje. De stad bracht die kaduke achterpoortjes in 2002 aan in de afsluiting die hun privacy achteraan moet beschermen. Daar bouwde de stad immers, na inname van een stuk van hun tuintjes, het Guldenspoorpad, een fietspad. Volgens mij had de stad nooit een euro mogen eisen voor die poortjes. Ik ben eens benieuwd wat de rechter zal zeggen. Het stadsbestuur is er zelf alvast niet gerust in.

De meeste huizen in de Sint-Antoniusstraat - Tointjesstrate in Hugo Claus' Verdriet van België - zijn arbeiderswoningen van niet meer dan 3 meter breed. Voor hun leefbaarheid moeten zij het dus hebben van hun diepte. Met een smalle tuin kan iets gedaan worden als hij maar lang genoeg is. Vandaar dat ik mij als gemeenteraadslid het lot van de bewoners van de Sint-Antoniusstraat aantrok toen het stadsbestuur een tiental jaar geleden plannen maakte om een fietspad aan te leggen op het achterste stuk van hun tuinen. Die tuinen paalden aan de spoorweg. Het fietspad, Guldenspoorpad, dat in 2000 werd afgewerkt, loopt half op spoorwegterrein en half op grond die is ingenomen van de tuinen van de Sint-Antoniusstraat.

Na een solidaire bewonersactie kwam het met de stad tot een compromis. In ruil voor het afstaan van hun grond kregen de tuinbezitters van de stad een afsluiting in ursusdraad met een groene non-woven bekleding. De gezinnen die het wensten, konden een achterpoortje krijgen, waarmee ze een directe toegang kregen tot het fietspad en een extra ingang tot hun huis. Van meetafaan hebben de bewoners zich ertegen verzet dat zij voor die poortjes zouden moeten betalen.

Het stadsbestuur is echter hardnekkig blijven eisen dat de bewoners voor die poortjes gingen dokken. Eerst werd 20.765 Belgische frank gevraagd (2002). De zeven betrokken gezinnen weigerden solidair te betalen en plooiden niet voor aanmaningen en bezoeken van buurtwerkers die door het stadsbestuur als incasseurs werden gebruikt. Na verloop van tijd besliste het stadsbestuur dan de prijs te verminderen tot 12.000 frank (297,47 euro). En toen daarop de bewoners nog niet tot betaling overgingen, werd in 2006 een advocaat aangesteld, meester D'Hulst. Een dreigbrief van de meester haalde vier gezinnen over tot betalen. Drie bleven het been stijf houden.

st-antoniusp3
Vermogensvermeerdering?

Uiteindelijk bracht dat de advocaat tot een advies aan de stad om de niet-betalers te dagvaarden voor de Vrederechter. De poortjes zijn eigendom geworden van de respectievelijke huizen, waarvoor een correcte prijs moet worden betaald. Hij noemt dat "een vermogensvermeerdering zonder oorzaak in hoofde van de bewoners". Hij stelt vast dat de eigenaars niet betwisten dat zij moeten betalen, maar er is onenigheid over de prijs en de kwaliteit van de poortjes. De advocaat wijst de stad erop dat de bewoners misschien wel niet helemaal ongelijk hebben: de poortjes zijn inderdaad van minderwaardige kwaliteit. Een van de drie heeft intussen uit eigen beweging 150 euro gestort in de stadskas. Meester D'Hulst adviseert de stad daarmee genoegen te nemen. Dat is zowat de helft van wat aan de resterende twee wordt gevraagd. Het zou dus wel eens kunnen dat de Vrederechter dat ook voldoende vindt.

De vraag is of de som van hoogstens twee keer 150 euro wel de moeite waard is om een advocaat in te huren en een rechtszaak te beginnen.

Overigens blijf ik erbij dat voor die poortjes eigenlijk geen euro mocht worden gevraagd. Het was een uitdrukkelijk verkregen compensatie voor het verlies van tuin dat de stad uit eigen zak de private eigendom en de privacy van alle bewoners ging garanderen bij de aanleg van het fietspad. Ook die poortjes kunnen beschouwd worden als een magere compensatie voor het verlies aan leefbaarheid van de betrokken woningen van de Sint-Antoniusstraat. De smalle huisjes - niet meer dan drie meter! - moeten het hebben van de diepte van huis en tuin om leefbaar te zijn. De inname van enkele meters tuin verminderde die leefbaarheid. Het creëren van een achtertoegang kon die leefbaarheid enigszins herstellen.

Een dergelijke compensatie kan dus redelijkerwijze niet beschouwd worden als een "vermogensvermeerdering zonder oorzaak". Het was de verdomde plicht van de stad om de kwalijke gevolgen van de inname van stukken tuin zo beperkt mogelijk te houden.

Bepaalde bewoners wilden om redenen van voorzichtigheid geen toegang tot hun tuin aan de achterkant. Andere huizen waren huurwoningen waarvoor de verhuurder al helemaal geen extra kosten wou doen voor een poortje of voor gelijk wat. Het is dus geen argument dat die poortjes een voordeel zouden zijn voor slechts bepaalde eigenaars: de anderen wilden gewoon geen poortje.

Ook zijn die poortjes opgetrokken in dezelfde materialen als de gratis afsluiting: ursusdraad gespannen op ijzeren buizen en bekleed met groen zeildoek. In feite vormen die poortjes elk een stuk van die afsluiting. Het enige wat die poortjes meer hebben dan de rest van de afsluiting is een paar scharnieren en een klink, van slechte kwaliteit op de koop toe. Het is niet redelijk daar geld voor te vragen als men de rest van de afsluiting gratis heeft gegeven.

Ik ben eens benieuwd wat de rechter daarvan zal denken. Maar eigenlijk vind ik het een beetje laf om minderkapitaalkrachtige mensen op die manier te treffen.

st-antoniusp2

18:01 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Laf, laf laf! van het stadsbestuur. Willen ze van keien ook nog het vel afstropen?
Als ik het goed begrijp, dan werd daar gewoon een stuk onteigend? Werden de eigenaars financieel vergoed of "kregen" ze in ruil voor hun grond een waardeloze afsluiting?
Hoe zou het aflopen als ze in een dure wijk een fietspad gingen aanleggen?
Heel simpel, het zou er gewoon niet komen!

Gepost door: Martine | 02-11-08

buurtwerker Dit verhaal, dat reeds jaren aansleept, is inderdaad niet echt te begrijpen. De mensen worden na afstaan van eigen grond ook nog eens kosten aangerekend voor poortjes die kwalitatief ondermaats zijn.

Wel wil ik hierbij een kleine rechtzetting in het artikel. Buurtwerkers werden niet ingezet als incasseurs door het stadsbestuur. Ik weet niet welke bron hiervoor werd gebruikt. Buurtwerk Veemarkt heeft hier zeer duidelijk de kant van de bewoners/ eigenaars gekozen met dezelfde argumenten die worden aangehaald in het artikel.

Ik ben uiteindelijk ook mee geweest naar het vredegerecht met de bewoonster die besliste in te gaan op het voorstel van 150 euro en ik ben van plan op 3 december opnieuw mee te gaan. Misschien is het geen slecht idee om daar mee te pleiten voor een redelijke houding, want de kosten zijn intussen opgelopen tot om en bij de € 500.

Gepost door: dennis hofman | 19-11-08

incasseur Het woord incasseur is inderdaad overdreven. Maar ik weet dat een buurtwerker ooit bij de bewoners de eis van de stad is moeten gaan overbrengen. Ik pak dat niemand van het buurtwerk kwalijk - en ik weet ook dat het buurtwerk wel degelijk de kant van de bewoners heeft gekozen.

Mijn kritiek betreft de stedelijke overheid die naar mijn aanvoelen daar geen ambtenaren voor moet gebruiken die geacht worden aan buurtopbouw te doen en daarvoor het vertrouwen van de buurtbewoners moeten zien te verkrijgen.

Gepost door: marc | 19-11-08

De commentaren zijn gesloten.