20-10-08

Verrassende wending in affaire Vandecasteele Aalbeke

vdcast1

De zaak van het fiets- en wandelpad dat houtimporteur Vandecasteele in Aalbeke moet aanleggen, neemt een verrassende wending. West-Vlaams gouverneur Paul Breyne prijst Leiedal-directeur Karel Debaere aan als bemiddelaar tussen de Aalbeekse grootgrondbezitter en stad Kortrijk. Zoals men weet, weigert Vandecasteele al geruime tijd het Busschaertpad aan te leggen op de oever van zijn nieuwe vijver. De aanleg van dat pad is nochtans een contractuele verplichting die de firma heeft ten opzichte van de stad. Diezelfde overeenkomst geeft de stad het recht om op kosten van Vandecasteele dat pad zelf aan te leggen. Daarover werd in de Kortrijkse gemeenteraad van september een hartig woordje gedebatteerd, wat leidde tot een zeer eigenaardige stemming. Op die realisatie komt nu zeker weer uitstel - als het maar geen afstel wordt. De voorkeur van de gouverneur voor Leiedal als bemiddelaar is een beetje merkwaardig, aangezien zowel de huidige als de vorige voorzitter van Leiedal politiek actief zijn/waren in Aalbeke.

Voldongen feiten

Patrivas, de patrimoniumvennootschap van de firma Houtimport Vandecasteele bezit een heuvel van 60 hectare tussen de dorpskern van de Kortrijkse deelgemeente Aalbeke en de autostrade A17. Op die helling liepen van oudsher twee wegen van de Moeskroensesteenweg naar de Lampestraat boven op de 'berg'. De ene weg was de Busschaertstraat, een gemeenteweg. De andere was de Wolverijdreef, een geregistreerde openbare voetweg op het eigendom van Vandecasteele. Bij een herschikking van de bedrijfsgebouwen, nodig na een opmerkelijke expansie, sneuvelden beide verbindingen.

Na enig getouwtrek kwam het tot een overeenkomst met stad Kortrijk, eigenlijk ter regularisatie - de zoveelste! - van de voldongen feiten waarvoor de grootgrondbezitter de stad en de dorpsgemeenschap had geplaatst. In die overeenkomst (29 april 2005) ging stad Kortrijk akkoord met de verlegging van de buurtweg 21 (de Wolverijdreef) en van de gemeenteweg (Busschaertstraat). Dat compromis had heel wat voeten aan de aarde: openbaar onderzoek, beslissingen gemeenteraad, goedkeuring bestendige deputatie (voor de buurtweg).

Petitie

Vandecasteele kweet zich maar half van zijn verplichtingen. Tegenaan de A17 werd inderdaad de Wolverijdreef heraangelegd en opengesteld voor het publiek. De nieuwe straat verbindt de Moeskroensesteenweg met de Lampestraat. Het tweede deel van de overeenkomst betrof de bouw van een 'trage weg' van de Moeskroensesteenweg ter hoogte van de Kapelhoekstraat, waarop wandelaars en fietsers met een brede boog rond de nieuwe vijver van het bedrijf de nieuwe Wolverijdreef zou kunnen bereiken. Het weggetje zou Busschaertpad worden genoemd.

Ter garantie van de verplichtingen van Vandecasteele was het bedrijf verplicht een bankwaarborg van 420.000 euro te geven. Na verscheidene ingebrekestellingen heeft de stad eigenlijk het recht om dat pad zelf aan te leggen op kosten van de bankgarantie. Het ACW van Aalbeke organiseerde daarover een petitie - niet minder dan 934 Aalbekenaars, 1 op 3, ondertekenden het verzoekschrift! - gericht aan de gouverneur. De koninklijke ambtenaar werd gevraagd het Kortrijkse stadsbestuur aan te sporen om zijn rechten ten volle uit te putten.

Als reactie op een vraag om uitleg van de gouverneur zond het stadsbestuur de zoveelste ingebrekestelling naar Vandecasteele. Daarin werd nu ook geëist van de houtimporteur dat hij binnen de maand uitvoering zou geven aan de overeenkomst of ... "dat hij een tegenvoorstel aan het stadsbestuur zou bezorgen", op straffe van dwanguitvoering door de stad.

Gemeenteraad

Over de hele affaire ondervroeg ik het stadsbestuur in de gemeenteraad. Ik laakte er de voortdurende ontwijkingsmanoeuvers van Vandecasteele, die iedere keer weer met alternatieven op de proppen kwam die onaanvaardbaar waren. Te recht stelde het ACW van Aalbeke: "Geen doodlopend maar een doorlopend pad!"

Intussen maakte de houtimporteur zijn zoveelste tegenvoorstel bekend: een (fiets-)pad op zijn grond naast de Moeskroensesteenweg. Hij zwoer daarbij dat het pad op de oever van zijn vijver er nooit zou komen. De Aalbeekse bevolking reageerde eens te meer afwijzend: er is geen nood aan een fietspad naast het fietspad, wel aan een zachte verbinding ter hoogte van de Kapelhoekstraat naar zowat halverwege de nieuwe Wolverijdreef. Daarmee zou het aloude wandelcircuit enigszins hersteld worden, wat ook van belang is voor het geplande rusthuis in de omgeving.

In de gemeenteraad legde ik de tekst van de petitie ter stemming voor. De tekst spoorde het stadsbestuur aan om een eind te maken aan de vertragings- en ontwijkingsmanoeuvers van Vandcecasteele. De stad moest nu maar eens gebruik maken van de bankgarantie als de houtimporteur niet begon aan de aanleg van het Busschaertpad. De uitslag van de stemming was heel merkwaardig. Het gros van de ACW-vleugel van CD&V stemde tegen de petitie van haar Aalbeekse vrienden. Toch was er bijna een wisselmeerderheid doordat enkele CD&V'ers mijn (oppositie-)voorstel steunden. Onder hen ook schepen Stefaan Bral en CD&V-fractieleider Filip Santy, ACW'er uit Aalbeke. Naderhand verklaarde Santy, niet zo moedig, dat hij zich vergist had bij de stemming.

Onpartijdigheid?

Op 25 september jl. dan nam de gouverneur een nieuw en verrassend initiatief. Hij stelt beide partijen, stad en Vandecasteele, voor om nog maar eens een overlegprocedure te beginnen. Concreter schuift hij zelfs een bemiddelaar naar voren: Karel Debaere, directeur van de intercommunale Leiedal. Dat is hoogst merkwaardig, om meer dan een reden! Vooreerst was de vorige voorzitter van Leiedal Frans Destoop, gewezen eerste schepen van Kortrijk, en drijvende kracht achter het verzet van ACW-Aalbeke tegen de contractbreuk van Vandecasteele. Huidig voorzitter van Leiedal is niemand anders dan genaamde Filip Santy, eveneens leidend figuur van ACW-Aalbeke, maar minder uitgesproken ondersteuner van voormelde petitie. Zo bezien zou men kunnen denken dat Vandecasteele zal moeten plooien. Toch ben ik er niet gerust in.

Het indrukwekkende landschap dat Vandecasteele op zijn heuvel heeft laten uitwerken, is ontworpen door landschapsarchitecten die Leiedal niet vreemd zijn. Zelfs de Italiaanse urbanist Bernardo Secchi, ontwerper van de Grote Markt in Kortrijk en persoonlijke vriend van Karel Debaere, heeft zich over de plannen van Vandecasteele gebogen. Bezit de Leiedaldirecteur wel de nodige onpartijdigheid om hier als bemiddelaar op te treden? En bovendien is een dergelijke zware overlegprocedure wel nodig in het licht van de heel bescheiden prestatie die stad Kortrijk van Vandecasteele nog vraagt? De stad heeft toch een gemeenteweg opgeofferd en vraagt ter compensatie niets meer dan een bescheiden wandelpad (op de oever van de vijver) dat slechts de helft van de vroegere verbinding herstelt.

Nog een paar jaar

Het moet zijn dat de administratie op het stadhuis ook nattigheid voelt. In de voorbereidende nota voor het stadsbestuur wordt erop gewezen dat een eventueel nieuw voorstel dat uit de bemiddelingspoging van Karel Debaere zou volgen, niet onmiddellijk kan gerealiseerd worden. Dat zoveelste alternatief voor een voor de hand liggende oplossing zou een nieuw openbaar onderzoek vergen, een wijziging van de overeenkomst tussen de stad en Vandecasteele en een nieuwe beslissing van de gemeenteraad. We zijn weer vertrokken voor een paar jaar discussie.

Toch heeft het stadsbestuur het voorstel van de gouverneur aanvaard. Hier kom ik ongetwijfeld nog op terug.

12:22 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ondergronds Tip voor mijnheer Debaere: misschien een ondergronds fietspad aanleggen? Het stoort niet en het is brandveilig, het is innovatief en heel de Eurometropolis zal ernaar komen kijken. Het landschap kan worden geprojecteerd op de muren, en hier en daar kan een lichtgevend zitmeubeltje van Arne Quinze worden geplaatst.

Gepost door: Bart | 20-10-08

De commentaren zijn gesloten.