28-09-08

Het einde van een idylle in kasteelpark 't Hooghe in Kortrijk

ho4

Het stadsbestuur van Kortrijk geeft het Kasteelpark van kasteel 't Hooghe op. Het gaat niet goed met de internationale rozentuin op hetzelfde kasteeldomein. En het kasteel zelf, waar binnenkort - tijdelijk? - de zetel komt van de Eurometropool Rijsel-Kortrijk-Doornik (Moeskroen), raakt stilaan in verval. Laat de stad een van zijn attracties te loor gaan? Een protocol met de Provincie over het onderhoud van het kasteeldomein wordt in elk geval opgezegd. Laat de Provincie het kasteelpark (3 ha), pas sinds 2000 geopend als stadspark, publiek toegankelijk na herovername in 2009?

In 2000 begon het als een idyllisch sprookje. Burgemeester Emmanuel de Bethune, baron van een ander kasteel, riep de pers bijeen om te melden dat de Kortrijkse bevolking niet minder dan 3 hectare nieuw publiek stadspark ter beschikking kreeg. Het park van Kasteel 't Hooghe was voor negen jaar in huur genomen van de eigenaar, de Provincie West-Vlaanderen. Voortaan zou de stedelijke groendienst de schitterende landschapstuin onderhouden. "Het openstellen van het kasteelpark is een nieuwe stap om meer groen in de stad te krijgen" zei de uitbollende burgervader. Maar nu is door het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, beslist de huur niet te verlengen.

In het park staan bomen van meer van 200 jaar oud. Dat laat veronderstellen dat er ooit een ouder landgoed heeft gestaan, misschien uit de Franse tijd. Hoe dan ook, in 1835 bouwde Albert Goethals, textielpatriciër van Kortrijk er een buitenverblijf, op het hoogste punt van en met uitzicht over de stad, in empirestijl. Beide sfinxen op het bordes achteraan het kasteeltje herinneren aan de expeditie van Napoleon in Egypte. In 1884 verkreeg weduwe F. Goethals-Delevigne een bouwvergunning om het kasteel te moderniseren. Over kasteel en park zie mijn eerder stukje.

De Middenstand

Het goed is uiteindelijk in 1956 in het bezit van de Kortrijkse (christendemocratische) Middenstand geraakt, NCMV (nu UNIZO). Een vennootschap van de CVP-middenstandsvleugel, NV Kasteel 't Hooghe (Stefaan De Clerck was ooit voorzitter van de raad van bestuur), verhuurde kasteel, domein en de moderne bijgebouwen van 1962 (ooit uitgebaat als ... bowling). De belangrijkste huurder was het Vormingsinstituut, thans Syntra West; intussen heeft de instelling voor zelfstandigenopleiding zijn eigen stek wat verder op 't Hoge. De zuidkant van het kasteeldomein, waar ooit een stampkotmolen stond, werd vanaf 1959 in erfpacht gegeven aan de Provincie, die er een grote rozentuin aanlegde.

In de lente van het jaar 2000 nam Stad Kortrijk het kasteelpark, 29.704 m², in huur. Toenmalig burgemeester de Bethune was zoals gezegd euforisch over die ingebruikname. De stedelijke groendienst kreeg de opdracht onderhoudswerken aan het park uit te voeren. Eerder superviseerde de groendienst in 1999 al de uitdunning van het eeuwenoude bomenbestand in het park door cursisten van de opleiding 'boomverzorging' ... van het Vormingsinstituut.

NV Kasteel 't Hooghe slaagde er in 2004 in het volledige domein, kasteel, park, bijgebouwen en rozentuin, te verkopen aan de Provincie. In de provincieraad was nogal wat discussie over de hoogte van de aankoopprijs: 1,3 miljoen euro. Stad Kortrijk, inmiddels onder het burgemeesterschap van de eerdere voorzitter van NV Kasteel 't Hooghe, Stefaan De Clerck, maakte geen gebruik van het recht op voorkoop dat de stad had volgens artikel 10 van het huurcontract.

Rozentuin

Op 12 december 2006, op het einde van de CD&V-sp.a-coalitie - sinds 2007 is het CD&V-OpenVLD - keurde het stadsbestuur met de Provincie een protocol goed over de verdeling van de onderhoudstaken tussen de huurder en de nieuwe eigenaar. De stad nam daarin het intensieve onderhoud op zich van de Rozentuin en het extensieve onderhoud van het kasteelpark. De Provincie waakt over het onderhoud van de gebouwen. Eerder had de Provincie het Rozenpark al later heraanleggen naar de plannen van de Brugse landschapsarchitect Jan Swimberghe. Het protocol tussen de stad en de provincie is verbonden aan het huurcontract, dat loopt tot 31 maart 2009.

Vorige week heeft het college van burgemeester en schepenen beslist dat huurcontract niet te verlengen. De stedelijke groendienst kan de omvangrijke onderhoudsopdracht niet meer aan. Het personeelsbestand van de dienst is door het stadsbestuur afgeslankt van 60 tot 45 voltijdse jobs. Eigenlijk gaat het dus om een probleem van personeelsgebrek bij bepaalde diensten van de stad.

Er was een vast personeelslid voor de rozentuin, een man met een zeer grote kennis en ervaring, die een zekere professionele zelfstandigheid had opgebouwd in zijn gespecialiseerde job. Medische problemen hebben die witte merel evenwel uitgeschakeld. De laatste tijd zijn er heel wat klachten binnengekomen over het gebrekkige onderhoud van het Rozenpark, nochtans een toeristische attractie met internationale allures.

Eigenaardig genoeg wordt het probleem van de rozentuin opgelost door een andere stedelijke onderhoudsopdracht af te stoten: het Kasteelpark wordt teruggegeven aan de Provincie. Alleen voor de rozentuin wil de stad nog 1 werkkracht ter beschikking stellen; de man zal onder begeleiding van een rozenspecialist van de Provincie - minstens een halftijdse betrekking - de rozentuin voort onderhouden.

Dat betekent dat het Kasteelpark in de lente van komend jaar ophoudt een openbaar stadspark te zijn. Zal het provinciebestuur het schitterende landschapspark openbaar toegankelijk laten? Dat valt nog af te wachten. Is het publieke toegankelijkheid verenigbaar met de functies die de Provincie aan het kasteel wil geven?

Eurometropool

Het kasteel zelf is ondertussen stilletjesaan aan het vervallen. De Provincie wou er eerst het Huis van de Streek in onder brengen, maar dat is gebeurd, samen met Resoc, in de bijgebouwen (de 'bowling'). Die bijgebouwen zijn opgeknapt. Voor de restauratie van het kasteel zelf is het wachten tot 2010, verklaarde gedeputeerde Marleen Titeca erind vorig jaar: een klus van 1,5 miljoen euro. Men zou daar de administratieve zetel van de Eurometropool, Zuid-West-Vlaanderen, Noord-Frankrijk, Henegouwen, in onder willen brengen.

Recentelijk werd bekend dat de Eurometropool er echter maar tijdelijk zou blijven. Het Kortrijkse stadsbestuur is onderhandelingen aan het voeren met VoKa voor de aankoop van het monumentale pand Casino op het Casinoplein in Kortrijk. Dat zou dan het definitieve adres van de Eurometropool worden. Wat heeft die ontwikkeling voor gevolgen voor het behoud van kasteel 't Hooghe?

idy1

11:27 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-09-08

De Kortrijkse dialysepatiënten verbreken de stilte

dialyse

Het lot bracht hen samen, als dialysepatiënten in de kliniek van de Loofstraat in Kortrijk. Meelevend met de moeilijke dagen die elke dialysepatiënt wel doormaakt en waarbij een kwinkslag of een opbeurend woord wonderen kan doen, besloten ze een vriendenkring op te richten, ook met de gelukkigen die met een nieuwe nier van de dialyse af geraakten. Het is die Vriendenkring Nierpatiënten Kortrijk, de eerste patiëntenvereniging van AZ Groeninge, die op zondag 12 oktober een evenement organiseert om het grote publiek vertrouwd te maken met orgaandonatie. Wie, na soms uitzichtloos wachten, een gezonde nier getransplanteerd krijgt, kan weer volop leven. Daarom is het van groot belang dat de mensen transplantatie van organen niet belemmeren. Maureen Lievyns, die nog niet zo lang geleden een nieuwe nier kreeg, kan ervan meespreken. Maureen is ook provincieraadslid voor Groen! en mede-initiatiefnemer van de provinciale sensibiliseringscampagne voor orgaandonatie. Een getuigenis.

Maureen, hoe ben jij aan de dialyse geraakt?

Die dialyse vervangt jouw nieren. Je kan er niet onderuit bij 'levensbedreigend nierfalen' zoals de dokters dat noemen. En dat kan verschillende oorzaken hebben. Het overkomt mensen die bijvoorbeeld te lang zware medicatie hebben genomen, te ongezond leven, lijden aan vergevorderde diabetes.

Bij mij lag het aan een aangeboren ziekte. Pas een jaar nadat men ontdekte wat ik had, moest ik aan de dialyse. Op het moment dat men mij vertelde welke ziekte ik had, kwam ik ook te weten dat ik vroeg of laat aan de dialyse zou geraken; ik kreeg 'mijne klop' dan.

Moeilijker is het voor andere mensen die onvoorbereid van de ene dag op de andere naar de dialyse moeten. Ze zien hun leven compleet veranderd; de gevolgen voor je werk, je gezin, je relatie met je partner en je sociale leven zijn niet te onderschatten. Gelukkig leer je dan je echte vrienden kennen!

Wat doet dat met een mens?

Drie keer vier uur in de kliniek aan een machine gaan liggen, waarbij je weinig of niet mag bewegen, verandert natuurlijk je leven. Door al dat liggen gaat je conditie zienderogen achteruit; zware inspanningen kun je niet meer aan. Bovendien ben je achteraf gewoonweg groggy; of je hebt een 'dialyse-kater' - eerlijk gezegd heb ik dan nog liever een andere kater. De dokters vergelijken dialyse met topsport; het vergt iedere keer een zware recuperatie.

Iedere patiënt beleeft het anders. Sommigen vinden dat ze geen leven meer hebben. Anderen laten zich niet kisten (!) en geven een andere wending aan hun leven. Er zijn er die nieuwe uitdagingen ontdekken, zich organiseren, anders leren genieten...

Wat velen wel weten is het heel strenge dieet dat dialysepatiënten moeten volgen. Hoeveel keer heb ik dat niet moeten uitleggen als wij gevraagd waren voor een etentje. Op de duur zei ik dat ze er simpelweg geen rekening mee moesten houden: ik zou uit het aangeboden feestmenu wel zel pikken wat ik mocht. Maar het is waar: je toch zo op je eten en drinken passen. Het lijkt er wel op dat alles wat gezond is voor een andere mens, voor jou verboden is. Rauwkost is absoluut taboe. Groenten moeten dubbel gekookt worden, zonder deksel op de pot. Alleen witte, gerafineerde graanproducten zijn toegelaten. Fruit mag maar bij muizenbeetjes. Enzovoort.

Het lastigste is nog dat je niet veel meer mag drinken. Dat is ook een probleem in gezelschap. Iedereen denkt dat je veel moet drinken, om je nieren te spoelen bijvoorbeeld. Maar in ons geval is dat precies niet zo. Zieke nieren verwijderen onvoldoende vocht uit het lichaam en het dialyse-apparaat moet die functie overnemen. Bij elke dialyse wordt je gewogen om na te gaan of je niet te veel vocht aan het opstapelen bent. Maar van dat vochttrekken krijg je dan soms weer zeer pijnlijke spierkrampen. En lastig is ook die eeuwige vermoeidheid.

Wat moeten wij ons voorstellen bij een dialyse?

Vooreerst een bezigheid die lang duurt. Voor een sessie mag je ruim vier uur uittrekken. Je moet tijdig aanwezig zijn; je wordt 'aangesloten' en als het begint te lopen kan je TV kijken, iets lezen, of een praatje slaan met de collega's of het verplegend personeeml. Je ligt met 4 tot 10 lotgenoten in een zaaltje. Liggen doe je in een zetel of, voor de zwaardere zieken, in een bed.

Het dialyseren zelf doet geen pijn. Meestal doe je een goede tuk, de beste manier om de tijd te laten passeren. Er is een zeker groepsgevoel. We houden mekaar in de gaten en als een van ons raar begint te doen, verwittigen wij het personeel. Overigens controleert dat personeel zelf en ook de machine de patiënten evengoed. Dat alles gebeurt in Kortrijk in de afdeling Nefrologie van AZ Groeninge, tot nader order nog in de kliniek in de Loofstraat. En als er een collega opgeroepen is voor een transplantatie, krijgen de achterblijvers het soms wel even moeilijk maar dat stemt ook hoopvol.

Is het een dure kwestie?

Tja, de dialyse zelf wordt door onze sociale zekerheid - gelukkig - goed terugbetaald, en veel van de medicatie ook. Maar 't is al de rest.

Wat zijn de gevolgen op de lange duur?

Een korte periode aan de dialyse kan redelijk goed gaan. Veel patiënten blijven hun werk doen, met aangepaste uren meestal. Maar zelf was ik na vijf en een half jaar toch wel aan het eind van mijn latijn.

In de dialyse wordt eigenlijk jouw bloed gewassen. Maar dat gebeurt slechts voor zowat 70%. Beetje bij beetje geraak je toch meer en meer vergiftigd. En ook de medicatie heeft zijn bijwerkingen. Bovendien is het dieet gewoonweg niet vol te houden, maar als je 'zondigt' moet je dat compenseren met andere pillen, die eveneens hun bijwerkingen hebben. Een zekere aftakeling is onvermijdelijk. Als je weet dat een nieuwe nier je daarvan allemaal kan verlossen, duurt het wachten op een geschikt transplantatieorgaan in die omstandigheden heel lang.

maureen

Maureen, je bent provincieraadslid (voor Groen!). Viel dat eigenlijk wel te combineren met die dialyse en alles wat erbij hoort?

Is politiek een voorrecht voor gezonde burgers? In de praktijk hangt het natuurlijk af van de mensen om je heen, en van de steun en het organisatietalent van het gezin. Bij mij was dat politiek mandaat ook dè manier om mijn zorgen even te vergeten, door aan anderen te moeten/mogen denken en bezig te zijn met mijn groene idealen. Van de collega's in de provincieraad kreeg ik, over de partijgrenzen heen, veel deugddoend begrip, steun en vriendschap. Dat belet niet dat mijn groene collega, Marc Vanpaemel, vooral het laatste jaar een ferm tandje heeft moeten bijsteken. 

Zelfs de voorzitter van de provincieraad, op dat moment Henri d'Udekem d'Acoz, 'nonkel Henri', zat ermee in. Hilariteit alom toen hij meevoelend verkondigde : "Mevrouw Lievyns is in verwachting van een (n)ier". Natuurlijk verstond het mannenvolk in Brugge dat alsof ik mij te buiten was gegaan aan een Ier. 

Maar mijn handicap maakte mij ook de geknipte persoon om mee de kar te trekken van de provinciale sensibiliseringscampagne voor orgaandonatie. Die campagne loopt momenteel. En ik stond mee aan de wieg van vzw Vriendenkring Nierpatiënten Kortrijk, die nu al drie jaar actief is. 

Je hebt meer dan vijf jaar moeten wachten op een nieuwe nier, zei je?

Wel, ik weet niet waarom, maar ik had van in het begin het aanvoelen dat ik lang zou moeten wachten. Gemiddeld is de wachttijd een jaar of drie. Na een paar jaar vernam ik dat het bij mij inderdaad langer zou duren. Ik bleek een moeilijke bloedgroep te hebben en zelfdzame weefselkenmerken.

En terwijl je de dagen, weken, maanden en jaren telt en lotgenoten ziet komen en gaan, hoor je van alles. Ik zag bijvoorbeeld dialysecollega's terugkeren na een transplantatieoproep, waarbij de verlossende operatie uiteindelijk toch niet was doorgegaan: een drama. De reden kon zijn dat de nier toch niet zo geschikt was, of dat die nier beter paste bij een andere patiënt, of dat hun gezondheid niet goed genoeg was op dat moment; er kan zoveel mislopen. Ik leerde daaruit dat ik mij niet al te veel illusies moest maken. ik pakte het redelijk stoïcijns op.

In heel die lange periode moest ik altijd een gsm bij mij hebben; ik heb die daarvoor speciaal gekocht. Als er een nier ter beschikking kwam moest ik immers subito presto naar Leuven voor de transplantatie, ook al was dat in het holst van de nacht. Ik vermoed dat mijn huisgenoten het dikwijls lastiger hadden dan ikzelf. Een mens als ik laat haar gsm soms op de keukentafel liggen terwijl ik ging shoppen of naar vriendinnen trok: een kleine paniek in de Morinnestraat. Overigens konden mijn huisgenoten toch zo weinig voor me doen in moeilijke ogenblikken. Die machteloosheid moet heel lastig geweest zijn. 

Hoe komt het dat de ene mens langer moet wachten dan de andere? Ik veronderstel dat er een systeem is met wachtlijsten; hoe is dat geregeld?

Gelukkig is er een systeem met wachtlijsten en is er geen willekeur of erger - stel je voor dat de beschikbare nieren gaan naar de meest biedende. Maar dat systeem is zo ingewikkeld dat ik het niet zomaar kan expliceren. Het wordt uit de doeken gedaan op onze infodag op 12 oktober.

Een geschikte nier komt van een mens die hersendood is. De bloedgroep moet geschikt zijn en ook de weefselkenmerken moeten kloppen. Kinderen onder de 18 krijgen voorrang. Voor ouderen is er een aparte lijst. Van belang zijn voorts de periode die men al doorlopen heeft als dialysepatiënt en de gezondheidstoestand van de gegadigde.

En uiteindelijk kwam dan het langverwachte ogenblik. Hoe was dat?

Leuven belde mij de avond voordien; ik had een dike drie uur om mij in de kliniek in Leuven aan te melden. Mijn valies stond klaar, al jaren eigenlijk maar ik had ze nu en dan herpakt. Ik ben vertrokken met man, zoon en vriendin, een prima gezelschap om de spannende tijd te overbruggen. Zelf mocht ik niets meer eten; zij zijn de nacht doorgekomen met smeerkaasjes, appels en biscotten en met Dag Allemaal en Story. We verbleven alstublieft in een badkamer want er was geen normale kamer vrij. 't Kon mij allemaal niet schelen. We hebben veel 'leute' gehad. Familie en vrienden deelde ik het goede nieuws door per sms; wat mij een vloed van opbeurende reacties opleverde.

Dan werd ik van mijn gezelschap gescheiden voor een reeks onderzoeken. Van doorslaggevend belang was de kruisproef, waarbij bloed van de donor wordt gemengd met dat van mij, de receptor: als het schift wordt de transplantatie alsnog afgeblazen. Een mede-patiënte had goed nieuws: er waren twee nieren van dezelfde donor ter beschikking. Ze roepen altijd twee gegadigden op en in ons geval konden wij allebei bediend worden. Om 4 uur 's morgens kwam het verlossende bericht dat de operatie kon doorgaan.

En hoe is het nu met weer een gezonde nier in je lijf?

Na de transplantatie voelde ik mij op slag al een stuk beter dan tevoren: minder gezwollen ogen, een frissere huidskleur, weer wit in mijn ogen. De weken nadien moest ik herstellen van de zware ingreep. Maar na twee maanden was ik al weer op de provincieraad. Ik was niet mee te houden. O wat had ik verlangd om mensen terug te zien en mij weer onder te dompelen in de provinciale politiek. Jammer genoeg moest ik alle kusjes en handjes afweren: het gevaar voor infecties was te groot. Volop weer hilariteit natuurlijk bij de heren: "Kijken mag maar aankomen niet?".

Ik voel mij als herboren met weer een gezonde nier. Thuis kan ik weer aan de slag zoals vroeger. Een glas wijn, lekker en gezond eten, dat mag opnieuw. Na zes jaar konden wij eindelijk weer samen op vakantie. En vooral: dat zware gevoel, die kater is verdwenen uit mijn hoofd. Mijn agenda loopt intussen weer gezapig vol. En hoe zalig is het om een week te kunnen beginnen waarvan niet meer drie voormiddagen zijn volzet en evenveel namiddagen met een vraagteken zijn aangestipt. Fysiek zijn de meeste klachten verdwenen. Natuurlijk moet ik zware medicatie blijven nemen, levenslang, om afstoting tegen te gaan, maar dat heb ik er dubbel en dik voor over.

Met jullie Vriendenkring organiseer je op zondag 12 oktober een sensibiliseringsevenement in de Budascoop in Kortrijk. Waarom is dat nodig?

Orgaandonatie is in België uitstekend geregeld; we zijn daarvoor het beste land ter wereld. Wettelijk gezien is iedereen na overlijden automatisch donor. Maar... de familie kan zich tegen het wegnemen van bruikbare organen verzetten. Als de familie weigert, worden geen organen weggenomen. En als ik spreek over transplanteerbare organen, dan heb ik het niet alleen over nieren maar ook over de lever, het hart, de longen, de pancreas (aalvleesklier), de huid en zelfs delen van de ogen. Met al die organen kunnen mensenlevens worden gered of aanmerkelijk verbeterd.

Waarom zou de familie dan weigeren? Wel, er bestaan een hele boel misverstanden die de mensen weigerachtig maken. En dat op het emotionele moment waarop zij een dierbare zijn verloren. Organen worden pas weggenomen wanneer hersendood is ingetreden. Maar de mensen denken vaak dat het al kan gebeuren als iemand in coma is. Velen weten niet dat er een verschil bestaat tussen een lichaam schenken aan de wetenschap of voor donatie-doeleinden. De famlilie vraagt zich ook af of er wel een normate uitvaartdienst kan zijn als er eerst organen moeten weggenomen worden.

Maar elk zinloos verzet van de familie kan je voorkomen door een wilsbeschikking te tekenen. Dat kan heel eenvoudig door het invullen van een formulier in het gemeentehuis..

Om dat allemaal eens goed uit te klaren organiseren wij die infonamiddag.

Wat biedt de Vriendenkring aan de belangstellenden op 12 oktober a.s.?

Wel: een schat aan informatie over orgaandonatie en hoe je daaraan kunt meewerken. Daarover spreken een transplantatiecoördinator en twee getuigende nierpatiënten.De Blikkendozenband animeert de aanwezigen. Met die activiteit sluit de Vriendekring aan bij de provinciale campagne. Vandaar dat provinciegouverneur Paul Breyne en de West-Vlaamse deputatie er op staan aanwezig te zijn.

Zelfs Vlaams minister Steven Van Ackere, bevoegd voor Welzijn, Volksgezondheid en Gezin komt; hij zal het slotwoord uitspreken. Door het aspect solidariteit van het donorschap te belichten wil de minister de aanwezigen aanzetten om een verklaring voor wilsuitdrukking in te vullen en te ondertekenen. Zij die deze daad stellen verwerven het statuut van donor.

En achteraf is er een receptie. Gratis toegang, om 14.30 uur in de Budascoop in Kortrijk.

17:32 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-08

Volstaat 1 studiedag om van Kortrijk hoofdstad van passiefbouw te maken?

pas4

Kortrijk koestert ambities met de hoogte van een wolkenkrabber in de concurrentiestrijd tussen de steden om interessante nieuwe bewoners aan te trekken. In een nota aan zijn collega's-schepenen omschrijft schepen voor stadsontwikkeling Wout Maddens - denk ik - de ambitie van Kortrijk "als trendsetter en koploper binnen de interstedelijke concurrentiestrijd [...] door als kennis- en knowhow-centrum te fungeren". Of het zou moeten zijn dat de tekst rechtstreeks uit de koker van de burgemeester is ontsnapt.

Ik citeer voorts uit de nota aan het stadsbestuur: Het stadsbestuur wil die "residentiële ambities in de verf zetten" met de organisatie van een "spraakmakende studiedag". Onderwerp: Van passief huis tot passieve ontwikkeling" [sic]. Dit "uitstekend middel om in die wereld [van de stadsontwikkeling] een notoir gespreksonderwerp te blijven" vindt plaats op maandag 1 december 2008. De beoogde lijst van sprekers lijkt de moeite waard. Het hele wereldje van vastgoedmakelaars, promotoren en beslissingsnemers wordt geïnviteerd, behalve de simpele gemeenteraadsleden. Deelname kan tegen betaling van 193,60 euro per persoon - waardoor het evenement meer dan zelfbedruipend en zelfs winstgevend wordt, zo hoopt de initiatiefnemende schepen.

Ongeacht het succes van die studiedag - eentje tussen de vele, is het maar de vraag of dat initiatief zal volstaan om van Kortrijk de "performante kwalitatieve woonstad" te maken die de schepen aan de horizon ziet opdoemen. Misschien beginnen met het (her-)invoeren van enkele efficiënte ondersteuningsmaatregelen voor jonge gezinnen die zich in Kortrijk willen vestigen? Ik denk aan een eenvoudige maar voldoende grote (ver-)bouwpremie, een premie voor de bouw van passiefwoningen, voldoende centen op de begroting voor de uitbetaling van bestaande premies (zonnepanelen bijvoorbeeld), een gulle regeling voor bewonersparkeren in de binnenstad enzovoort.

Cannes

Zelden heb ik een tekst gelezen met zoveel borstklopperij als de nota die het stadsbestuur van Kortrijk op 19 augustus jl. goedkeurde. Als die fameuze studiedag er echt komt, hoop ik maar dat men in de uitnodigingen en de perscommunicatie heel wat minder hoogdravend te keer gaat. Anders wordt het gegarandeerd een giller!

Het stadsbestuur wil Kortrijk "profileren als trendsetter en koploper binnen de interstedelijke concurrentiestrijd". Kortrijk moet "als kennis- en knowhow-centrum fungeren" door "zijn residentiële ambities in de verf te zetten en in zijn city marketing te integreren". Een "effectieve tool" [van het Engelse woord voor werktuig en niet van het Kortrijkse toile cirée, ahum] daartoe is volgens het stadsbestuur "de organisatie van een (jaarlijkse) hoogwaardige studiedag voor een correcte doelgroep".

Het ogenblik is aangebroken om met Kortrijk-woonstad uit te pakken, meent het stadsbestuur. Zelf verwoordt het stadsbestuur dat als volgt: "Het momentum voor een prominente rol als attractieve en door de brede markt gewaardeerde woonstad is ontegensprekelijk aanwezig" En gij nu! Als bewijs wijst het stadsbestuur naar "de dagelijkse praktijk", zijnde de aanwezigheid van een Kortrijkse delegatie onder leiding van de burgemeester op de internationale vastgoedbeurs van Cannes (MIPIM). Vroeger moest de delegatie daar in het voorjaarszonnetje op de Croisette zelf op zoek gaan naar belangstellende ontwerpers, ontwikkelaars en investeerders. De laatste keer werd de Kortrijkse delegatie als het ware belegerd door de professionals, als wij de nota mogen geloven.

Passiviteit

Met een welgemikte studiedag willen de initiatiefnemers die "ommekeer" bestendigen. Van dat initiatief wordt enorm veel verwacht. De dag moet "spraakmakend" zijn en "het thema, de referaten en de sprekers moeten heel wat decision makers en takers [sic] van zowel de private als de publieke residentiële projectontwikkelingssector aanspreken". Misschien kan er zelfs "een jaarlijkse traditie geïnitieerd worden". Dat kan dan een voor Kortrijk interessant en in Kortrijk geïnteresseerd netwerk opleveren. Door de publicatie van het verslag van de studiedag en randpublicaties wil men "een kennis- en knowhowbank" laten ontstaan. En: "aan de hand van Kortrijkse projecten kan feitelijk bewezen worden dat de stad een merkwaardig woontraject loopt" - wat dat ook moge betekenen.

Met die hooggestemde doelstellingen ging het stadsbestuur op zoek naar een gepast thema voor de studiedag die Kortrijk naar de top der steden moet katapulteren. Zoals al gezegd moest het gaan over wonen ("een residentieel thema om de woonpromotie en -communicatie vorm te geven" aldus het stadsbestuur). Zowat een jaar geleden gaf het stadsbestuur een bouwvergunning voor de bouw van de eerste passiefwoning - een passiefkantoorgebouw bestond er al op het Kennedypark - in de stad. Geruime tijd nadat ik daarover een artikel publiceerde (zie hier) pakte schepen Wout Maddens, OpenVLD ermee uit in de pers.

Al ras kwam het stadsbestuur ondereen tot de consensus dat dit wel een interessant thema kon zijn. Zelf omschrijven zij dat thema als volgt: "de relevantie, de haalbaarheid en de toekomstmogelijkheden van duurzaamheid-compactheid-energiezuinigheid-passiviteit als residentieel ontwikkelingsconcept". In één moeite hebben de burgemeester en zijn schepenen hierbij het langste woord uit de Nederlandse taal ... ontwikkeld.

Niet geremd door enige bescheidenheid geeft het stadsbestuur terloops een veeg uit de pan aan al wie eerder dan de meeste politici en de markt aandacht had voor energiebesparing bij het wonen: "Deze studiedag moet duidelijk maken dat het duurzaamheidsthema uit het kleine hoekje van de ecologie en de samenlevingsopbouw met zijn eigen jargon en logica gehaald wordt". Alsof de milieubeweging en opbouwwerkers zoals van het Kortrijkse OCMW-initiatief De Poort al niet jaren pogen politici en investeerders warm te maken voor de economische mogelijkheden van energiebesparing. Overigens was dat hèt thema van de voorbije bouwvakbeurs Batibouw.

Concertstudio

Voorlopig is de datum van maandag 1 december 2008 vastgelegd voor de opzienbarende studiedag; dat kan nog veranderen. Men rekent op 150 à 250 deelnemers, waarvan 20 à 30 niet-betalende genodigden. Plaats van gebeuren wordt de Concertstudie op het Conservatoriumplein. In het gebouw waarin de Concertstudio is vervat wordt ruimte vrijgehouden voor een kleine vakbeurs (houskeletbouw, passiefhuis-kijkwoning, verwarming met zon, de financiële sector , en toch ook ngo's "uit het kleine hoekje van de ecologie").

Uit de bijgevoegde berekening van kosten en opbrengsten blijkt dat aan de deelnemers een factuur van 193,60 euro per persoon zal voorgelegd worden. Uit die berekening moet blijken dat de studiedag hoedanook winstgevend zal zijn voor de stad. De kosten van de inzet van het stadspersoneel worden niet meegerekend. Met een minimumbezetting van 150 deelnemers (130 betalenden) brengt de dag een batig saldo van 305,5 euro op, een organisatiefee voor het autonome Stadsontwikkelingsbedrijf, SOK, van 1.500 euro incluis. Als alle kaartjes verkocht geraken (250 aanwezigen waarvan 220 betalenden), is de winst zelfs 9.679,50 euro na betaling van 2000 euro aan het SOK. De winst moet dan dienen voor de organisatie van een volgende studiedag in 2009.

Het SOK krijgt de opdracht de dag te organiseren; de stadsdirecties Strategische Planning en Stadsplanning en -Ontwikkeling krijgen de verantwoordelijkheid over de inhoud.

ph5

Boeiend programma!

Mijn kritiek op de overtrokken stijl en de irrealistische verwachtingen van het stadsbestuur belet niet dat ik het programma van de studiedag, zoals het er voorlopig uitziet, wèl boeiend vind. Niet minder dan 7 thema's worden afgewerkt tussen 9.30 en de receptie om 17 uur.

1. Zin en onzin energiezuinig bouwen, met Serge De Gheldere, klimaatambassadeur van Al Gore (!), die zijn moeder overtuigde om de eerste passiefwoning van Kortrijk te bouwen; 2. passief ontwikkelen en bouwen, met Bill Dunster, Engels architect van Zero Energy Development Factory; 3. de marktcomformiteit van duurzame ontwikkeling, met KOW & Proper-Stok, ontwikkelaar duurzaam stadsdeel Nieuw Terbregge Rotterdam; 4. energiezuinigheid als basis bij het ontwerpen van woningen, met Tim Van Twuijver, onderzoeker van de Technische Universiteit Eindhoven en van de Dutch Green Building Council, en het Vlaamse PassiefHuisplatform; 5. alternatieve woonleningen volgens het energieverbruik van de woning, met financiële instellingen zoals Triodos, KBC, ING; 6. wat de markt vindt van energienormen zoals K30 en E60, met firma's zoals Sibomat, Durabrik en Noordboom; 7. enkele professionele watchers in een slotdebat, met Lode Waes van Vanhaerents, Frank Adrieaenssen van ING-Vastgoed, Kim Creten van KBC Real Estate, Kurt Reviers van Expertise/Square, Bart Biemans van HUB Architecten en anderen.

Passiefwijk

Al bij al vind ik de organisatie van een studiedag over passiefbouwen geen slecht idee. Maar dat volstaat niet voor een stedelijk woonbeleid dat is afgestemd op terechte doelstellingen zoals duurzaamheid en het weer aantrekkelijk maken van wonen in de stad voor de aanstormende generaties. Voor een dergelijk beleid is meer nodig.

Ik denk bijvoorbeeld aan een coherent bestuur - momenteel is het woonbeleid in Kortrijk een gedeelde bevoegdheid tussen twee concurrerende schepenen (Lieven Lybeer, CD&V en Wout Maddens, OpenVLD) onder het schoonmoederschap van de burgemeester. Ik denk ook aan een consequent stimuleringsbeleid, zoals bijvoorbeeld het succesvolle premiestelsel van gewezen eerste schepen Frans Destoop, dat is afgeschaft door zijn opvolgers en vervangen is door een  discountstelsel dat bovendien nog heel ingewikkeld is ook.

Ik denk tevens aan het voorzien in voldoende kredieten op de stadsbegroting om alle premieaanvragen nog tijdens het jaar van aanvraag te kunnen voldoen - nu zijn die kredieten soms in april al op en moeten de rechthebbenden een jaar of meer wachten. Ik denk voorts aan de invoering van een bijzondere premie voor passiefwoningbouw, zoals die in Turnhout bijvoorbeeld al bestaat.

En ik denk aan gedurfde initiatieven zoals het ontwerpen van een passiefwijk in Kortrijk, waarin de woningen niet alleen op zichzelf zelfvoorzienend zijn qua energie maar ook kunnen profiteren van gemeenschappelijke energiezuinige accomodaties. Maar misschien heeft schepen Wout Maddens al een dergelijk initiatief op het oog. Aan de omwonenden van de leegkomende Barco-site in het hart van de stad (zie mijn eerder stuk) vertelde de schepen dat er na sanering van de grond en het grondwater een nieuwe wijk zal komen met bijzondere aandacht voor de duurzaamheid; een passiefwijk?

ph10

Mijn foto's tonen het eerste passiefhuis van Kortrijk, Gustaaf Desmetlaan, in opbouw.

11:41 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-09-08

Het dubbelzinnige verleden van de Kortrijkse christendemocratie

JC1

Het sfeertje op de voorstelling van het pas verschenen boek 'Jules Coussens. Geboren dwarsligger' van Pieter Jan Verstraete was heel dubbelzinnig. Lovende woorden voor de legendarische politicus, gemonkel met de man zijn averechts karakter en, na al die jaren, toch ook nog altijd enig ressentiment, vooral bij de nazaten van de politieke gezindheid waarin hij zijn weg had gemaakt en die hem had uitgespuwd, de christendemocratie. De jaren waarop Jules Coussens zijn stempel heeft gedrukt waren trouwens uiterst dubbelzinnig. In de verwarrende 20ste eeuw lagen er kansen voor uitgeslapen kerels en Jules Coussens ontpopte zich daarbij als dè cynicus bij uitstek. Een onmisbaar boek voor wie belang stelt in het Kortrijkse verleden.

Kortrijk wordt sinds altijd geregeerd door een stadsbestuur waarin de christendemocraten alles te zeggen of het overwicht hebben. Daarbij wordt wel eens vergeten - of verdonkermaand - dat het niet altijd peis en vree is en is geweest in de heersende politieke partij. Vooral in het tijdperk tussen beide wereldoorlogen en na de tweede wereldoorlog was de 'christelijke' meerderheid vaak een krabbenmand, waarin alleen de sterksten en/of de sluwsten zich bovenop de anderen konden hijsen. Het leven - politieke leven maar dat is bij hem zowat hetzelfde - van Jules Coussens is daarbij erg verhelderend.

Het boek van Pieter Jan Verstraete - hoewel de auteur niet altijd kan wegsteken dat hij een heel Vlaamsnationalistische kijk op de geschiedenis heeft - woelt het dubbelzinnige verleden van de Kortrijkse christendemocratie helemaal naar boven. Heel lezenswaard voor wie iets van de Kortrijkse achtergronden wil weten!

Anti-socialistisch

Jules Coussens, 24 juli 1898 - 29 oktober 1978, werd als zoon van een vlashandelaar in 1921 door het ACW gerecruteerd om de christelijke arbeidersbeweging in het Kortrijkse te versterken. Onder leiding van de latere senator Gaston Bossuyt en de latere burgemeester Arthur Mayeur lag de als anti-socialistische organisatie opgerichte christelijke arbeidersbeweging, de Gilde, volop in concurrentie met de socialistische vakbonden, vooral in het vlas en de textiel in het algemeen.

De nieuwe recruut werd door de beweging naar de pas opgerichte 'Centrale Hoogeschool voor Christelijke Arbeiders' in Heverlee gestuurd, waar hij in 1924 cum laude afstudeerde met een thesis over ... het vlas. In diezelfde eerste lichting zaten mannen zoals de latere ACV-topman August Cool en de 'kingmaker' van de CVP, eeuwig defensieminister P.W. Segers. Onmiddellijk werd Jules Coussens als gediplomeerd maatschappelijk assistent benoemd tot algemeen secretaris van het ACV in de streek.

De sociale woelingen voor meer loon en betere arbeidsomstandigheden in onze 'streek van lage daguurkes' in de eerste jaren na de Eerste Wereldoorlog hadden sterke socialistische vakbonden doen ontstaan. In het klimaat van sociale vrede in de meer welvarende expansiejaren nadien konden vooral de als meer gematigd bekend staande christelijke vakbonden zich versterken. In 1927 overvleugelden de ACV-bonden voor het eerst de socialistische syndicaten in ledenaantal. In dat koortsachtige organisatiewerk deed Jules Coussens flink zijn deel.

Christen Werklieden en Vereenigde Katholieken van de Patria

Die sociale actie belette het ACW niet om in het gemeentebestuur van Kortrijk samen met de katholieke conservatieven 'van de Patria' te besturen. In de gemeenteraadsverkiezingen van 1921 (de eerste democratische!) waren ze samen opgekomen; van de 14 zetels die de lijst behaalde, gingen er slechts 4 naar de arbeidersbeweging; toch mocht Arthur Mayeur schepen worden. De socialisten onder leiding van Jozef Weyts en Jozef Coole behaalden op hun eentje 6 zetels. Het ACW profileerde zich tegenover de conservatieven van de Patria vooral als Vlaamsgezind.

Voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1926 presenteerden de 'Christen Werklieden' zich op een aparte lijst voor de kiezer. Zij behaalden 6 zetels met iets minder stemmen dan de socialisten (ook 6); de 'Vereenigde Katholieken' van de Patria behaalden 8 zetels, de liberalen 3. Als de Christen Werklieden toen de kaart van de arbeidersbeweging hadden getrokken, konden zij een meerderheid hebben gemaakt met de socialisten. Zij verkozen een stadsbestuur te vormen met de conservatieven, die de bui zagen hangen en ondanks hun groter aantal verkozenen ACW-kopman Arthur Mayeur burgemeester lieten worden. Ook Jules Coussens werd verkozen, na een persoonlijke campagne (!) waarin hij opslag vroeg voor het stadspersoneel. Toen hij na herhaaldelijk aandringen in de gemeenteraad die opslag niet kon bekomen, nam hij uit protest in 1927 al ontslag als gemeenteraadslid.

Dat belette niet dat de dwarsligger opgang bleef maken in de beweging: in 1932 verkozen als provincieraadslid, in 1933 naar de Kamer van Volksvertegenwoordigers als opvolger van de schielijk overleden Henri Duchatel (Moeskroen). Zonder problemen werd Jules Coussens in 1936 en 1939 herkozen als volksvertegenwoordiger. Hij werd niet verontrust voor zijn onbesuisd bezoek aan de Reichsparteitage van de Nazipartij in Nürnberg in 1937. In het boek staat dat er nergens een spoor van sympathie voor de Nazi's te vinden is bij Coussens maar er staan toch intrigerende foto's in van de man met gestrekte arm onder een triomfboog versierd met hakenkruisen. Tja, hij zal de enige niet geweest zijn die zich liet verbluffen door de overweldigende enscenering en demagogie van de Nazi's.

Oberst von Kaldrach-brug

In 1938 werd Coussens opnieuw verkozen in de gemeenteraad op weeral een aparte lijst van de Christen Werklieden. Zij behaalden triomfantelijk 10 van de 23 zetels, de Vereenigde Katholieken van de Patria nog 4, de socialisten 6 en de liberalen 3. Het ACW vormde een homogeen  minderheidsstadsbestuur met de welwillende steun van de Patria. Jules Coussens werd schepen en als schepen ging hij in 1940 de Nazibezetting in. In 1942/43 verwijderden de bezetters Jules Coussens, burgemeester Mayeur en andere schepenen uit het stadsbestuur.

Iedereen overleefde de bezetting op zijn manier maar na de oorlog kregen verschillenden de rekening gepresenteerd, hoewel het stadsbestuur aanvankelijk na de bevrijding simpelweg de zaken weer overnam. Burgemeester Mayeur werd door de regering geschorst na een interpellatie van socialist Arthur Clays in de gemeenteraad van februari 1945. Uit brieven was immers gebleken dat Mayeur als burgemeester onder nazibewind had voorgesteld de noodbrug in de Noordstraat te herdopen als de "von Weber-brug" en de Groeningebrug als de "Oberst von Kaldrach-brug", naar de commandanten van de Duitse troepen in Kortrijk. In die verwarrende episode werd Jules Coussens in 1945 waarnemend burgemeester in opvolging van zijn ziek geworden rivaal Gaston Bossuyt.

Ook Jules Coussens kwam onder vuur te liggen. Men verweet hem economische collaboratie, onder meer het ronselen van werklui voor een aannemer die meewerkte aan de Duitse verdedigingswerken aan de Noordzeekust. Andleie, het blad van de Kortrijkse middenstand eiste een grondige zuivering van het schepencollege. En zelfs in het ACW schoot men met scherp. Arsène Van Maldergem schreef letterlijk: "Meneer Coussens uitmaken voor een zwarte is een eer voor meneer Coussens, een belediging voor de zwarten". Het draaide erop uit dat het ACW Coussens niet meer op de lijst zette voor de verkiezingen van Kamer en Senaat in 1944; hij moest plaatsmaken voor Alfred De Taeye. In een ACW-pamflet werd openlijk gezegd dat die wissel er kwam omdat "het gedrag van Jules Coussens op zijn minst aan twijfel onderhevig was geweest tijdens de oorlog".

Schepen in de oppositie

Niettemin werd Coussens in 1946 door diezelfde CVP als tweede op de lijst geplaatst voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd na de verkiezingen (CVP 16 van de 23 zetels) zelfs door het ACW voorgedragen als kandidaat-burgemeester. Socialistisch minister van Binnenlandse Zaken Pierre Vermeylen wilde hem niet benoemen wegens zijn oorlogsdossier, ondanks interventies van onder meer socialistisch kamerlid Arthur Clays. Er was achter de schermen interne tegenstand in de Kortrijkse CVP van onder meer Alfred De Taeye en Albert De Clerck (vader van Stefaan).

Coussens werd uiteindelijk niet benoemd als burgemeester en moest in 1948 het veld ruimen voor ACW'er Alfred De Taeye. In de gemeenteraad confronteerde socialist Arthur Clays de christendemocratie met haar dubbelhartige houding: publiekelijk vond men het jammer dat Coussens niet benoemd geraakte maar achter de schermen deed men nauwelijks pogingen om de minister van gedacht te doen veranderen; zo weigerden de Kortrijkse CVP-volksvertegenwoordigers te interpelleren in de Kamer.

Heel mistevreden over de CVP eiste Jules Coussens bij de parlementsverkiezingen van 1949 niettemin een verkiesbare plaats op de Senaatslijst. Hij kreeg ze niet. Hij reageerde met een scherp pamflet dat hij liet uitdelen op een Rerumnovarummeeting in de stadsschouwburg, waarop de meeting door de verbouwereerde ACW-leiders werd afgelast. Daarop werd hij uit het ACW gegooid. Waarop hij op zijn beurt met een aparte lijst, geapparenteerd aan die van de Vlaamse Concentratie (voorloper van de Volksunie) opkwam en bijna verkozen geraakte. Daarop werd hij ook uit de CVP verdreven en verzocht zijn schepenambt in te leveren. Hij bleef zitten en voerde, als schepen, felle oppositie tegen het CVP-stadsbestuur.

Burgemeester ondanks alles

Maar in 1950 keerden opnieuw de kansen. Er waren opnieuw parlementsverkiezingen, thema: de koningskwestie. Omdat de CVP alle zeilen wou bijzetten, eiste het nationale partijbestuur dat de Kortrijkse afdeling alles zou doen om te voorkomen dat Coussens weer met een scheurlijst opkwam. Er kwam een compromis uit de bus dat na al die jaren ongelofelijk lijkt: aan de uitgespuwde, partijloos geworden opposant Jules Coussens werd niets minder dan het burgemeesterschap aangeboden. Zijn benoeming volgde amper vier dagen na de verkiezingen die voor de CVP op een zegepraal waren uitgelopen.

Hoewel Coussens nog altijd geen CVP-lid meer was werd hij in de gemeenteraadsverkiezingen van 1952 triomfantelijk verkozen als lijsttrekker van de CVP-middenstandslijst (onder de naam Volksbelangen, 10 zetels). Het apart opgekomen ACW behaalde maar 5 zetels, evenveel als de socialisten. Onder de vleugels van de middenstand - hij die zijn loopbaan te danken had aan het ACW! - werd hij door de twee christelijke fracties opnieuw tot burgemeester benoemd. Het werd een bestuursperiode met scherpe conflicten in de meerderheid; vooral met de latere ACW-burgemeester Ivo-Jozef Lambrecht liepen de ruzies hoog op.

Volksunie

Voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1958 werd Coussens op de kop van de verenigde CVP-lijst geplaatst. Hoewel zijn aanhangers slechts 5 zetels van de 16 behaalden tegenover 11 voor het ACW, eiste Coussens als grootste stemmentrekker en in uitvoering van het vooraf gesloten bestuursakkoord de burgemeesterssjerp op. Het ACW ging dwarsliggen en met een duwtje van zogenaamd Coussensvriend Albert De Clerck werd niet Coussens maar zijn kwelduivel Lambrecht burgemeester.

De carrière van Coussens eindigde met verwoede maar tevergeefse pogingen om een politieke come back te maken, in alliantie met de Volksunie.

Politieke families

Ik heb op de voorstelling van het boek enkele pikante opmerkingen van de verschillende sprekers genoteerd. Stedelijk cultuurdirecteur Machteld Claerhout bewees dat Jules Coussens en zijn tijdperk onbekend verleden is voor wie na 1970 is geboren. Zij had het in haar speechje voortdurend over 'Julien' Coussens. Ereschepen Joël Devos, Gildeman bij uitstek, haalde herinneringen op aan zijn vader Floris Devos die eerst fervent aanhanger was van Coussens maar hem nadien verachtte voor zijn verraad. Floris Devos verbood zijn zoon jan de bus te nemen naar Roeselare omdat dit een lijn was die na de oorlog werd uitgebaat door Jules Coussens (zogezegd gekocht met zijn achterstallige parlementaire vergoeding van binst de oorlog).

Geestelijke zoon, ere-burger van Kortrijk en directeur van Busworld Luc Glorieux schonk het archief van Jules Coussens, dat hij geërfd had, aan het stadsarchief. Maar het moet nog 20 jaar gesloten blijven omdat "ge niet kunt geloven hoeveel politici uit twee ruiven hebben gegeten in de periode van Jules Coussens". En burgemeester Stefaan De Clerck, zoon van genoemde Albert, herinnerde eraan hoe Jules Coussens aan de keukentafel in het ouderlijke huis werd afgeschilderd als een onverbeterlijke ruziemaker - het is nochtans de middenstand van Albert De Clerck die Coussens burgemeester heeft gemaakt. Ook versprak Stefaan zich op een bepaald moment terwijl hij anecdoten ophaalde over zijn vader en schoonvader: hij had het daarbij over het verleden van de "Kortrijkse politieke families". Het stadsbestuur als familiebezit als het ware ... 

Het boek "Jules Coussens. Geboren dwarsligger" van Pieter Jan Verstraete is verschenen bij Uitgeverij Groeninghe, Kortrijk 2008 en is te koop in de boekhandel tegen 22,5 euro.

JC2

12:10 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-09-08

Het stadsbestuur wil ook nog eens de Vaart verbreden in het centrum van Kortrijk

vaart1

Terwijl de pijnlijke verbreding van de Leie in het hartje van de stad na meer dan tien jaar nog altijd niet is voltooid, dringt het stadsbestuur van Kortrijk, CD&V-OpenVLD, erop aan dat ook de Vaart in het stadscentrum zou worden verbreed. Een leger bulldozers op een ander stadskwartier! Een dure operatie die weeral gepaard zou gaan met omvangrijke onteigeningen en verkeersellende. Of het stadsbestuur ooit zijn slag thuishaalt, is hoogst twijfelachtig. Maar intussen beletten oeroude reservatiestroken en jongere ruimtelijke plannen een gedegen ontwikkeling van de vaartwijken. Een en ander is aan het licht gekomen naar aanleiding van een Leiedalstudie voor een geïntegreerde gebiedsvisie op het kanaal Kortrijk-Bossuit. Het stadsbestuur vindt dat de intercommunale het economische aspect heeft verwaarloosd.

Insteekdok

Kortrijk wordt al lange jaren ontwricht door de, economisch noodzakelijke, werkzaamheden ter verbreding van de Leie in het volle centrum van de stad. In 1985 begonnen de onteigeningen; in 1997 startten de graafmachines; in 2008 moet het ergste nog komen: de verbreding van het stuk rond de Budabrug, het dichtst bij het centrum.

Toch schijnt het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD er maar niet genoeg van te krijgen. Bij elke gelegenheid eist het stadsbestuur dat de mogelijkheid blijft bestaan om de tweede Kortrijkse vaarweg, de Vaart Kortrijk-Bossuit, ook drastisch te verbreden op zijn grondgebied! Diverse instanties van het Vlaamse Gewest, tot ministers toe, hadden evenwel al laten weten dat de verbreding van de vaart tussen de sassen 9 en 11 (van de Passionistenlaan tot de Leie) economisch niet verantwoord was. De Vaart werd beschouwd als een groot insteekdok vanuit de Schelde en men was geneigd die optie als definitief te beschouwen. Elke keer tekende het stadsbestuur in een masochistische reflex verzet aan tegen die optie.

Op een werkvergadering over de Abdijkaai, 19 augustus jl., verklaarde het stadsbestuur eens te meer dat "een mogelijke verbreding van het kanaal ten alle prijze mogelijk moet blijven". Een paar weken later werd dat standpunt herhaald in de officiële notulen van het college van burgemeester en schepenen. Naar aanleiding van een studie van de intercommunale Leiedal, in opdracht van het provinciebestuur, CD&V-sp.a, hamert het stadsbestuur op 2 september jl. nogmaals op zijn wens om de Vaart te verbreden op Kortrijks grondgebied. Meer zelfs: het zal aankloppen bij de administratie Waterwegen en Zeewezen NV opdat die zich ondubbelzinnig zou uitspreken voor de verbreding.

Bouwkundig erfgoed

De Vlaamse overheid is nochtans al jaren min of meer gewonnen voor het definitief opgeven van een mogelijke verbreding van de twee laatste stukken Vaart. Het gaat om een technisch aartsmoeilijke opdracht. Er moet een groot hoogteverschil overwonnen worden;  twee kanaalvakken moeten in een enkel erg verbreed vak worden omgebouwd; en bovendien moet het  - kaduke - brugje over de Vaart in de Gentsesteenweg vervangen worden door een heel wat hogere en grotere oeververbinding. Maandenlang zou het verkeer op een van de belangrijkste invalswegen van de stad - en onder meer naar het nieuwe winkelcentrum K - onderbroken zijn. Niet alleen op de dichtbebouwde oevers van het kanaal zouden ingrijpende onteigeningen moeten gebeuren; de Gentsesteenweg in de omgeving van de brug zou er niet aan ontsnappen.

En waar men het geld zal losweken om weeral naar Kortrijk te laten vloeien, is een andere kwestie. Enkele jaren geleden werd de kostprijs voorzichtig op zowat 25 miljoen euro geraamd; dat het meer zou zijn, staat in de sterren geschreven. Dat de Vlaamse overheid niet happig is op die verbreding, blijkt ook al uit het feit dat de bestaande smalle sluizen - goed voor scheepjes van maximum 300 ton - èn de sasmeesterswoningen intussen beschermd zijn als bouwkundig erfgoed

Gewijzigde visie

Zelfs de intercommunale Leiedal is over die verbreding van gedacht aan het veranderen. Tot voor kort was de intergemeentelijke vereniging dezelfde mening toegedaan als het stadsbestuur. Het is onder begeleiding van Leiedal dat in het nog niet zo lang geleden vastgestelde Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan de vaartverbreding nog is opgenomen. Maar in de studie "Een geïntegreerde visie op het kanaal Kortrijk-Bossuit" die Leiedal in opdracht van het provinciebestuur maakt, wordt de klemtoon gelegd op de natuurlijke, landschappelijke en recreatieve mogelijkheden van de oude waterweg. Van een belangrijke rol voor de Vaart als verbindingsweg over het water tussen de Leie en de Schelde wordt niet meer gesproken.

En die gewijzigde visie kan het stadsbestuur niet aanvaarden. De economische functie dient te worden uitgewerkt en dient minimaal hetzelfde gewicht te krijgen als de andere functies, aldus de burgemeester en de schepenen. Het stadsbestuur voegt er uitdrukkelijk aan toe: "Binnen dit economisch verhaal [sic!] verdient het verbredingsscenario bijzondere aandacht". Wel laat het stadsbestuur verstaan dat die optie grote consequenties heeft: "Dit is in het bijzonder van belang voor de Kortrijkse binnenstad omdat de ruimtelijke impact van een mogelijke verbreding daar het grootst is". Ze weten dus hoe erg het wordt en toch...!

vaart4

Met de tijd onwaarschijnlijker

Even hardnekkig reageerde het stadsbestuur vorig jaar op het ontwerp van 'bekkenbeheersplan Leiebekken' van de Vlaamse overheid. In uitvoering van het decreet Integraal Waterbeleid van 18 juli 2003, is de Vlaamse Regering voor alle stroomgebieden dergelijke bekkenbeheersplannen aan het opstellen. De ontwerpen van die plannen worden aan een openbaar onderzoek onderworpen. Het stadsbestuur was een van de drie Kortrijkse bezwaarmakers tegen het ontwerp.

In het ontwerp bekkenbeheersplan Leiebekken wordt een eventuele verbreding van de Vaart volledig afgeraden. Een lang citaat omdat het zo veelzeggend is: "Het kanaal Kortrijk-Bossuit zou bij rampen op de waterwegen een verbinding tussen de hoofdwaterwegen Leie en Bovenschelde (1350 ton) kunnen vormen zodat schepen steeds over een route-alternatief beschikken, mogelijks onder voorwaarden zoals eenrichtingsverkeer. Ter hoogte van Kortrijk is de tonnenmaat over korte afstand echter beperkt tot 300 ton. Het sluitstuk van de kalibratiewerken op het kanaal Kortrijk-Bossuit, namelijk de verbreding van het kanaal in Kortrijk en het bouwen van een nieuwe sluis ter vervanging van de geklasseerde sluizen 9, 10 en 11, wordt echter met de tijd onwaarschijnlijker. Ook vanuit economisch standpunt zijn op dit moment onvoldoende baten die dergelijke zware budgettaire inspanningen verantwoorden. Er kan dan ook geopteerd worden om de overblijvende kalibratiewerken in de richting van de Leie volledig op te geven. Hierdoor dient het kanaal Kortrijk-Bossuit beschouwd te worden als een groot insteekdok van de Boven-Schelde."  

Het stadsbestuur schreef hierop een bezwaarschrift waarin het beklemtoonde dat een mogelijke verbreding in de toekomst niet onmogelijk mag worden gemaakt. Zelf zegde het stadsbestuur met het oog op een verbreding van de Vaart ooit, een achteruitbouwzone op te leggen aan de noordzijde van het kanaal (dat is de kant Spinnerijkaai-Abdijkaai). Geschrokken veranderde het 'Bekkenbestuur Leiebekken' de ontwerptekst. In plaats van de resterende verbreding 'volledig op te geven' staat er nu: 'voorlopig niet uit te voeren'. En er wordt daaraan toegevoegd dat mettertijd wel zal blijken of het kanaal Kortrijk-Bossuit nog een toekomst heeft in het internationale hoofdwaterwegennet.

vaart2

Stedenbouwkundige onzekerheid

Het resultaat van die onbegrijpelijke koppigheid van het stadsbestuur is dat de stedenbouwkundige onzekerheid in de Kortrijkse wijken rond de Vaart blijft duren. Wie daar wil investeren, blijft het risico lopen dat er ooit een onteigening komt. Zoals gemeld hanteert de stad zelf een reservatiestrook aan de kant van de Abdijkaai en de Spinnerijkaai. In die strook mag niet langer gebouwd worden. Voor de rij bestaande woningen in de Spinnerijkaai bijvoorbeeld is dat nefast; terwijl ook heel wat mogelijke bouwgrond verloren gaat voor het nieuwbouwproject naast Stoopsfabriek. Het bouwverbod heeft ook zijn gevolgen voor de toekomstige ontwikkeling van de binnen afzienbare tijd leegkomende sites van Vetex en Meuleman in de wijk Abdijkaai-Schuttersstraat.

Maar eveneens aan de overkant van de Vaart blijft de onzekerheid voortduren. Op vroegere plannen was de verbreding van de Vaart uitgetekend aan de kant van het stadscentrum. Al die tijd heerste ook op die oever een achteruitbouwstrook.

Overigens is het de vraag of de reservatiestrook van de stad wel breed genoeg is. Alleen al om de Vaart daar zo breed te maken als hij verderop naar de Schelde toe is, moet het bouwverbod veel omvangrijker zijn. En aangezien de te vervangen sluizen beschermd zijn als waardevol bouwkundig erfgoed, is het mogelijke dat de nieuwe, verbrede Vaart er omheen moet gegraven worden; een nieuwe bedding kan onmogelijk op de gereserveerde strook.

Het ergste is nog dat die verbreding als een zwaard van Damocles boven de bewoners van de Vaartoevers blijft hangen. En zelfs de toekomst van het wondermooie openluchtzwembad in de Abdijkaai staat hiermee op het spel. Het gezond verstand en het ware belang van Kortrijk gebieden hier om alle verzet te staken tegen het opgeven van de mogelijkheid van een Vaartverbreding.

vaart3

08-09-08

Fiscalist wordt buur van Cowboy Henk

oudenaardsesteenweg kortrijk1

Kortrijks opvallendste onopvallende plek, een onvermoed bouwperceel, wordt binnenkort bebouwd. Het gaat om een stuk restgrond naast het heel drukke rondpunt in de Oudenaardsesteenweg, waarop de groene sculptuur Cowboy Henk nadenkend in de richting van Kortrijk centrum tuurt. Er komt een kantoor voor een fiscaal bureau uit Rollegem.

De spie tussen een oude arm van de Oudenaardsesteenweg (de 'dreef' van café De Lange Munte) en de Morinnestraat ziet er voorlopig nog uit als een verwilderd plantsoentje, eentje waar de stedelijke groendienst heeft vergeten te passeren. Maar het is private grond, en hoewel het perceel klein is en in de moeilijk te bebouwen vorm van een scherpe driehoek, mag - moet, sinds de invoering van een stedelijke taks op onbebouwde percelen! - er gebouwd worden.

Eeuwig

Ooit was het een van de geliefde plekken van eeuwig parlementslid Marc Olivier, CVP, om er enkele van zijn vijftienduizend verkiezingsborden te plaatsen. Prompt kregen die borden telkens direct gezelschap van materiaal van dat andere eeuwige parlementslid, Jacques Laverge, PVV. Wat dan weer hevige reacties opriep bij de eigenaar van de eerste woning verderop in de Oudenaardsesteenweg, facteur Jean-Pierre Derycke, even eeuwig lid van het socialistisch partijbestuur in Kortrijk.

De oudste zoon van Jean-Pierre en even rode Rita, Frank, stak even Caroline Gennez naar de kroon als kandidaat nationaal voorzitter van de Jongsocialisten; maar Caroline heeft het toen nipt (!) gehaald. Frank heeft intussen de politiek geruild voor het onderwijs en de mediabusiness. Caroline is doorgegegroeid naar de top van de sp.a. Wat er ook van zij, buur Derycke pakt op zijn eigen grond ook altijd uit met opvallend rode verkiezingsaffiches. Wat dan weer aan de overkant van de Morinnestraat Maureen Lievyns ertoe aanzet om als even eeuwig Groen!-provincieraadslid toch ook maar een verkiezingsbord buiten te zetten.

Zichtlocatie

Om maar te zeggen dat het een schitterende zichtlocatie is. Op het rondpunt van Cowboy Henk - dat is een van de stunts geweest van gewezen schepen Philippe De Coene, sp.a - rijden dagelijks duizenden wagens voorbij. Het is een echte draaischijf voor het verkeer, gelegen bovendien aan de drukste op- en afrit van de E17 en de Kortrijkse ringweg. Ook is er een veel gebruikte parking voor wagendelende pendelaars. Wie daar kan bouwen, wordt poortwachter van Kortrijk: niemand komt de stad binnen- of buitengereden zonder zijn pand te hebben gezien.

Bvba Gerrit Van As, fiscaal raadgever, wil daar zijn nieuwe kantoren neerzetten. De fiscalist is in 1987 van start gegaan in de Kortrijkse deelgemeente Rollegem.

Bouwheer Van As kreeg onlangs van het stadsbestuur van Kortrijk een bouwvergunning. Hij wil er een opvallend modern kantoorgebouw neerpoten. Rekening houdend met een bouwvrije strook van 5 meter van de rooilijn van beide straten en van 6,5 meter van de eigendom van Jean-Pierre en Rita Derycke - het is bijna een mirakel dat op de resterende bouwgrond nog iets kan gebouwd worden -, ontwierpen de architecten een pand met twee bouwlagen, 6,75 meter hoog, met daarop nog een dieper liggend dak van 0,5 m hoog. De gevels worden opgetrokken in ter plaatse gestort zichtbeton. Daarin komt schrijnwerk in donkergrijze aluminium gevelprofielen met licht groen glas. 

Er is met de stedelijke diensten wat gediscussieerd over de parking. De stad wou niet dat het personeel en de klanten van Van As via de Morinnestraat zouden binnen- en buitenrijden. Om redenen van verkeersveiligheid moet de bediening van de parking gebeuren vanuit de kalme zijtak van de Oudenaardsesteenweg. Van As moest zich ook neerleggen bij de eis van slechts een enkele in- en uitrit op zijn perceel.

Unieke invulling

Maar mag daar wel worden gebouwd? En mogen er in die residentiële buurt kantoren komen? Ook dat is nauwkeurig uitgepluisd door de stadsdiensten. Het perceel blijkt te liggen in een gebied bestemd voor "wonen, openbare groene en verharde ruimten en aan het wonen verwante voorzieningen". Onder die voorzieningen rekent men: handel, horeca, bedrijven, openbare en private nuts- en gemeenschapsvoorzieningen, kantoren en diensten, openbare en verharde ruimten, sociaal-culturele inrichtingen en recreatieve voorzieningen. Een kantoor is dus OK.

Het stadsbestuur motiveert zijn beslissing als volgt: Het aangepaste ontwerp is aanvaardbaar met de organisatie van de onmiddellijke en ruime omgeving en beoogt tevens een hedendaagse, unieke invulling voor dit perceel. Dat klopt.

Zie over de kinderjaren van Cowboy Henk in Kortrijk mijn stukje van langgeleden.

oudenaardsesteenweg kortrijk2

09:47 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-09-08

Groepsaankoop zonnepanelen in Kortrijk

zp1

Het wordt de beste investering genoemd die een gezin kan doen: zonnepanelen plaatsen. Het is niet alleen voor het leefmilieu dat die investering goud waard is. Zelf bespaar je veel elektriciteit mee. Je krijgt er groene stroomcertificaten voor, 20 jaar lang. Het levert je interessante belastingsvoordelen op. En je kan op de koop toe nog premies krijgen, van de gemeente bijvoorbeeld. Niet te verwonderen dat het aantal afgeleverde vergunningen voor zonnepanelen in stijgende lijn gaat, voor zover je nog een vergunning nodig hebt.

Desondanks moet je toch flink in je beugel tasten om die panelen op je dak te krijgen, en dat schrikt veel mensen af. Om het de gegadigden gemakkelijker te maken, organiseert de organisatie Curieus, de sociaal-culturele vereniging van de sp.a, een groepsaankoop. Op die manier kost de installatie van zonnepanelen tot 20% goedkoper. Een heropleving van de coöperatieve gedachte, een socialistische uitvinding, als het ware. Iedereen kan meedoen. Alvast is er op 16 september e.k. in Kortrijk een informatie-avond (en op 23 september in Harelbeke).

Financiële voordelen

Europese richtlijnen verplichten ook ons land om drastisch energie te besparen en de uitstoot van CO² (in rookgassen) te doen dalen, tegen de rampzalige opwarming van de aarde. Vandaar onder meer de aanzienlijke steun van alle mogelijke overheden voor zonnepanelen, in de vorm van belastingsvoordelen, groenestroomcertificaten en premies.

Je kan 40% van een investering voor zonne-energie (zonnepanelen of zonneboilers) in aftrek laten komen van jouw personenbelasting, met een maximum van 3440 euro voor 2008 - dat maximumbedrag stijgt gestaag. Niets verbiedt dat je de investering spreidt over facturen in bijvoorbeeld twee verschillende jaren; dan kan je die 40% twee jaar naeen aftrekken. En doordat je minder federale personenbelasting moet betalen, daalt ook de gemeentebelasting die daarop is berekend - in Kortrijk 7,9% (een extra besparing van 271,76 euro).

Voor elke 1000 kWh elektriciteit opgewekt met jouw zonnepanelen ontvang je een groenstroomcertificaat. Elk certificaat kan vervolgens bij jouw netbeheerder (in Kortrijk is dat Eandis) worden ingeruild tegen een gegarandeerde waarde van 450 euro, en dat gedurende 20 jaar vanaf de inwerkingstelling van de installatie.

Wie in Kortrijk zonnepanelen plaatst, kan een eenmalige premie krijgen van 500 euro. Let wel, dat geldt "zolang de voorraad strekt". In juni jl. raakte bekend dat er al niet meer genoeg op de begroting stond voor de uitbetaling van die premies in de resterende maanden van het jaar. Maar geen nood, de rechthebbenden schuiven gewoon op tot volgend jaar, of het zou moeten zijn dat er bij begrotingswijziging vers geld wordt vrijgemaakt.

Bovendien kan je van de elektriciteit die je met die zonnepanelen hebt opgewekt, ook nog eens zelf profiteren. Elke kWh die je zelf hebt geproduceerd, is 0,17 euro die je niet hoeft te betalen aan Electrabel, Nuon en consoorten.

Dankzij de belastingsvoordelen en subsidies voor fotovoltaïsche panelen, verdien je de investering wellicht binnen de 10 jaar terug. Daarna heb je nog 15 jaar lang gratis elektriciteit, aldus informatie van de Vlaamse overheid. Diezelfde Vlaamse overheid geeft de goede raad om toch maar eerst te investeren in degelijke isolatie; dat kost heel wat minder en het brengt veel meer milieuwinst en financiële besparing op. Maar in een goed geïsoleerde woning is zonne-energie een interessante aanvulling.

20% korting bij groepsaankoop

Een groot beletsel voor de plaatsing van zonnepanelen is bij veel gezinnen de kostprijs van de investering. Op de website www.energiesparen.be van de Vlaamse overheid vind je volgende berekening. Bij ons worden vooral netgekoppelde systemen geplaatst. Een fotovoltaïsche installatie (uit polykristallijn silicium) met een vermogen van 1 kWpiek en een oppervlakte van 10 vierkante meter produceert jaarlijks 800 tot 900 kWh. De investering bedraagt ongeveer 6.000 euro + BTW per kWpiek.

Een installatie die een gemiddeld gezin bijna het hele jaar van stroom voorziet, kost ongeveer 24.000 euro (incl. 6% BTW, voor woningen ouder dan 5 jaar). Die investering is op ongeveer 10 jaar terugverdiend. En de informatie wordt afgerond met de suggestie om op zoek te gaan naar de mogelijkheid van een groepsaankoop. "Als je samen aankoopt, is de prijs beslist voordeliger".

Welnu, er is momenteel een mogelijkheid van groepsaankoop in Kortrijk en omstreken. Het gaat om een initiatief van de sociaal-culturele organisatie Curieus, aanleunend bij de sp.a. De initiatiefnemers hebben de markt bevraagd en zijn uitgekomen bij de firma Ecostream, Maldegem. Deze fabrikant en erkende plaatser van zonnepanelen is bereid gevonden een korting toe te staan van meer dan 20% op de Vlaamse referentieprijs (4700 in plaats van 6000 euro per kWpiek) voor wie zich inschrijft in de groepsaankoop.

De firma doet ook het onderzoek naar de technische en financiële haalbaarheid van een eventuele plaatsing op jouw dak. Voorts begeleidt Ecostream zijn klanten bij alle mogelijke aanvragen van premies en vergunningen (meestal niet meer nodig sinds vandeweek!), bij de technische keuring, de aanvraag van groenestroomcertificaten, de contacten met de netbeheerder (voor de afname van overtollige elektriciteit). Ten slotte is er een stevige garantieregeling.

Informatieavond

Het aanbod van de groepsaankoop van Curieus en Ecostream wordt van naaldje tot draadje uitgelegd op een informatieavond op dinsdag 16 september 2008 om 20 uur in het Moysoncentrum, Kennedypark 2 in Kortrijk. Dezelfde uitleg wordt gegeven op woensdag 24 september om 20 uur in het cultureel centrum Het Spoor, Eilandstraat 6 in Harelbeke. Iedereen is welkom.

18:15 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-09-08

Snel vastgoedgewin van het stadsbestuur in Kortrijkse deelgemeenten

Aalbeke OC

Afbraak van schilderachtig steegje op Aalbekeplaats

De liquidatie van heel wat stadseigendommen in Kortrijk betreft ook panden waarin nu nog stadsdiensten huizen. Daarom wordt er in allerijl een operatie herhuisvesting van die diensten opgezet. Hoewel die operatie nog moet besproken worden met de betrokken bevolking en met de gemeenteraad - de verkozenen van het volk! -, liggen de scenario's al grotendeels vast. Omdat de nadruk ligt op 'het genereren van inkomsten' (beslissing van het stadsbestuur van 22 juli 2008), valt er over verschillende onderdelen die hele operatie 'herhuisvesting van stadsdiensten' - in het stadhuis 'ruimtelijke optimalisatie' gedoopt - heel wat te zeggen.

Niet rechtsgeldig

Nogmaals: de informatie waarover ik als gemeenteraadslid over dit alles beschik, is niet volledig. Het stadsbestuur, CD&V-OpenVLD, houdt essentiële gegevens achter. Ik til daar zeer zwaar aan! Hier worden de democratische regels met de voeten getreden. Artikel 51, lid 5 van het Gemeentedecreet zegt nochtans uitdrukkelijk dat alleen in het verslag opgenomen beslissingen van het college van burgemeester en schepenen 'rechtsgevolgen hebben'. Niet in het verslag opgenomen beslissingen zijn dus niet rechtsgeldig. Dat artikel voegt daar expliciet aan toe: "De goedgekeurde notulen [van het stadsbestuur] worden onverwijld bezorgd aan de gemeenteraadsleden".

In dit geval berusten tal van beslissingen van het stadsbestuur op een patrimoniumstudie die alleen is goedgekeurd door het stadsbestuur op werkvergaderingen ('strategische colleges' genoemd - in Nederland zou men spreken van 'achterkamertjespolitiek') waarvan geen verslag wordt gepubliceerd noch 'onverwijld aan de gemeenteraadsleden bezorgd'. Op die geheime werkvergaderingen nam het stadbestuur voorts ook belangrijke beslissingen zoals de goedkeuring van lijsten van 'quick wins', de keuze tusssen voorkeurscenario's, prioriteiten, diverse denkpistes enzovoort. Al die geheime beslissingen zijn dus niet rechtsgeldig genomen. Behalve dat men hierop kritiek kan hebben uit democratisch oogpunt, brengen de burgemeester en de schepen door dit onzorgvuldig handelen ook de beoogde verkoop van stadseigendommen in gevaar. En het gaat over miljoenen euro's.

Prioriteit voor Bellegem en Aalbeke

Op een informele werkvergadering (13 mei 2008) besliste het stadsbestuur de deelgebieden Bellegem en Aalbeke als eerste aan bod te laten komen voor de herhuisvesting van stadsdiensten. Daartoe werd een politiek-ambtelijke werkgroep opgetrommeld onder de dubbele leiding van de schepenen en directeurs van elke betrokken stadsdienst en de 'gebiedswerkers' van het deelgebied in kwestie.

Die 'gebiedswerkers' zijn een voortzetting en veralgemening van de buurtwerkers die voordien her en der aan het werk werden gezet. Maar in tegenstelling met de buurtwerkers ligt de nadruk in hun opdracht veel meer op gedecentraliseerde stedelijke dienstverlening in de deelgemeenten en de grote wijken dan in gemeenschapsopbouw en burgerparticipatie. Dat is nu wel duidelijk met de inzet van die gebiedswerkers voor de verkoop van zoveel mogelijk stadseigendommen in hun werkgebied (deelgemeente).

Op 'workshops' (4 juli 2008) werden de voorkeurscenario's voor de verschillende deelgemeenten vastgelegd. Het stadsbestuur bekrachtigde die scenario's, enigszins gewijzigd,formeel op 22 juli 2008. Voor Bellegem en Aalbeke, en ook Bissegem, komt het erop neer dat alle stedelijke diensten zullen worden bijeengebracht in het ontmoetingscentrum, telkens na aanbouw van een nieuwe vleugel. Voor de jeugd worden andere plannen uitgewerkt.

In Bellegem moet er een compacte nieuwbouw komen aansluitend bij het ontmoetingscentrum De Wervel, na afbraak van de oude jongensschool. Daar worden dan alle stedelijke functies gehergroepeerd. Het gewezen gemeentehuis op Bellegemplaats wordt, zoals uitgelegd in het vorige stuk, verkocht. Ook verkocht wordt het nog geen half jaar geleden van het ACW overgekochte pand Den Bouw. Voor de jeugd - verschillende jeugdbewegingen zijn al jaren op zoek naar betere huisvesting - zou er misschien een nieuwbouw komen op de oude 'tramstatie', Walleweg; maar men is nog aan het zoeken naar een oplossing voor de parkeerproblemen in die wijk. Voorts wil men onderzoeken of er eventueel een 'sportschuur' zou kunnen worden gebouwd in samenwerking met de lokale school.

In Aalbeke wil het stadsbestuur ook alle stedelijke diensten samenbrengen in een nieuwe vleugel van het ontmoetingscentrum. Om het OC te kunnen uitbreiden, neemt het stadsbestuur zich voor om het resterende steegje op Aalbekeplaats af te breken (zie foto). Het gaat om vier karaktervolle woningen, die stuk voor stuk zijn gemoderniseerd met respect voor hun uitzicht. Als die huisjes op Heule-Watermolen hadden gestaan, dan waren ze vast en zeker officieel beschermd. Als de sloop doorgaat, verdwijnt eens te meer een stuk historisch dorpspatrimonium.

Het gewezen gemeentehuis van Aalbeke, een speciaal voor die functie opgetrokken gebouw en nog in dienst, zal, slechts gedeeltelijk (?), worden verkocht. De pastorie krijgt hetzelfde lot beschoren. De jeugdverenigingen van Aalbeke blijven zitten waar ze zijn, maar men gaat op zoek naar nieuwe mogelijkheden voor jeugdhuis 't Skutje.

Bissegemse jeugd

Ook in Bissegem wil men alle stedelijke diensten hergroeperen in een aanbouw bij ontmoetingscentrum De Neerbeek. Dat betekent vooral een verhuis uit het bestaande gewezen gemeentehuis in het centrum van de deelgemeente. Dat is dan wel in tegenspraak met de mening die de werkgroep aanvankelijk had gedeeld, namelijk dat het voor de dienstverlening in Bissegem beter zou zijn de diensten te hergroeperen in het centrum.  

bis1

Stadseigendom Bissegem

Voor het zeer centraal gelegen gewezen gemeentehuis van Bissegem heeft men volgende plannen in petto. Het stadsbestuur laat onderzoeken of de gelijkvloerse onderdoorgang, een publieke weg, niet kan verbreed worden over de volle breedte van het pand. De verdiepingen erboven zouden worden verkocht of verhuurd.

Het stadsbestuur is de politiek-ambtelijke werkgroep niet gevolgd in haar voorstellen voor de Bissegemse jeugd. Op de workshop was een consensus gegroeid om voor die jeugdverenigingen twee opties open te houden. Er was sprake van een eventuele nieuwbouw op locatie Rietput. Een andere mogelijkheid was het brandweergebouw van Bissegem aan de jeugd toe te vertrouwen. Het stadsbestuur heeft wijselijk beslist te wachten met zich uit te spreken over een eventuele herbestemming van brandkazernes tot er meer duidelijkheid is over de gevolgen van de brandweerhervorming.

Heule Statie geen station

In Heule is het stadsbestuur wel van plan binnen afzienbare tijd geld vrij te maken om de jeugdverenigingen een deftig dak boven het hoofd te geven. Er komt een extra verdieping boven jeugdhuis Den Ast; de grond naast het lokaal wordt niet verkocht. Het gewezen stationsgebouw van Heule wil men voort huren van de Spoorwegen, ten behoeve van verenigingen - nu huist er Chiro Stiene. Nochtans zou de heropening van het gebouw als voor-station met ruimere parkeergelegenheden voor treinpendelaars ook wel eens mogen onderzocht worden in het licht van de problemen met het station in Kortrijk.

Heule Statie

Zonder nadere uitleg besliste het stadsbestuur tot het opstellen van een masterplan voor de in Heule gelegen (Vier Linden) Kortrijkse Groothandelsmarkt. Kijkt het stadsbestuur met gretige ogen naar de eventuele verkoopsmogelijkheden van (delen van) de (te?) grote hal en ruime parking van de KGM?

Marke: hoeve-villa te koop

Grootse plannen koestert het stadsbestuur ook voor de deelgemeente Marke, met hoop op ferme eenmalige inkomsten. Zo wil men het grootste deel van de stedelijke tuighuizen in de Rekkemsestraat verkopen. Daar huizen momenteel zowat alle uitvoerende diensten met zwaar materiaal; maar binnen afzienbare tijd wil het stadsbestuur zijn materieel centraliseren in de Moorseelsestraat, site Textielfabriek Callens. Zeker is dat het gedeelte vooraan van de stedelijke bedrijfsgebouwen in de Rekkemsestraat wordt verkocht. De loodsen achteraan zouden ook kunnen verhuurd worden. De stad zelf zou nog een deel van de industriële gebouwen behouden.

In Marke bezit de stad ook nog een agrarische erfenis uit de tijd van het de Bethune-burgemeesterschap in de vroegere zelfstandige gemeente. Eventjes is eraan gedacht om de kinderboerderij, uitgebaat door de Van Clé-stichting, Moteweg 11, op te doeken, maar nu is beslist ze te behouden en te renoveren. Wat wel wordt te gelde gemaakt, is de verblijfshoeve van de kinderboerderij, Kleine Marktstraat 4. Het is een prachtige oude boerderij, ingericht om groepen tot 35 personen logement te geven (zie foto). Met de opbrengst van die verkoop wil het stadsbestuur in de nabijheid van de kinderboerderij nieuwe overnachtingsgelegenheid voor groepen bouwen.

Nog op het grondgebied Marke, maar dan in het stadsgroen Marionetten, heeft de stad nog een andere eigendom: de monumentale Ponforthoeve. Tot nu was het de bedoeling de historische gebouwen een rol te laten spelen in de zachte recreatie die zich in die groene zone aan het ontwikkelen is. Daarvan wordt blijkbaar afgestapt: het stadsbestuur zoekt een externe functie voor de hoeve.

Over dat alles komt er nog een overlegronde met de bevolking van de betrokken deelgemeenten, een taak voor de gebiedswerkers. Maar is niet alles reeds beslist?

Marke verblijfshoeve

Verblijfshoeve Marke: te koop!