02-03-06

Lofts Steverlyncksfabriek blijken gegeerd

Jarenlang stond de gewezen textielververij van Steverlynck het bouwblok tussen de Groeningekaai en de Stasegemsestraat te verzieken. Het werd als een geschenk uit de hemel ervaren dat een bedrijf het plan opvatte om de vreselijke fabriek om te bouwen tot chique lofts. Toch was er veel ongeloof over de slaagkansen. Het project blijkt te lukken. Hoewel de bouwwerken nog niet helemaal voltooid zijn, zijn al heel wat lofts verkocht.

Ik zie ons nog staan op de spoorwegbrug over de vaart op een koude winterdag in 1995. Wij hadden met het bewonerscomité Vaart Vlaams minister Leo Peeters uitgenodigd voor een verkenning van een 'achtergestelde buurt', de mistroostige wijken rond de Vaart Kortrijk-Bossuit. De minister had zopas het Sociaal Impulsfonds in het leven geroepen en wij vonden het vanzelfsprekend dat daarvoor middelen naar dat deel van Kortrijk zouden gaan. Het viel de minister op dat verschillende leegstaande fabrieken de buurt teisterden. Steverlyncksfabriek was er een van.

De afgedankte textielververij legde met haar verwaarloosd uitzicht een domper op de hele Stasegemsestraat en Groeningekaai, in een buurt die er al niet erg riant uitzag met haar overwicht van 19-eeuwse arbeiderswoningen. Er rees een sprankeltje hoop toen het sociaal bedrijvencentrum Kanaal 127 aanstalten maakte om zich in de fabriek te vestigen. Het centrum ontleende zijn naam aan het door de fabriek omringde herenhuis Stasegemsestraat 127 en aan de vaart, het 'kanaal', aan de andere kant van de fabriek. Maar uiteindelijk ging het plan niet door omdat de fabrieksgebouwen in te verre staat van verval waren.

Het was dan ook een geschenk uit de hemel toen de Gentse groep 'Lofting Group' de verkrotte boel opkocht en een vergunning aanvroeg voor een verbouwing tot lofts. Het initiatief werd op een vloed van ongeloof onthaald. Hoe kon men nu van een dergelijke met vuil volgepropte ruïne nog iets deftigs maken? Velen twijfelden er ook aan of er in Kortrijk wel vraag was naar lofts, grote, opengewerkte appartementen met veel mogelijkheden tot inrichting. "Daarvoor is een bemiddeld artistiek publiek nodig; Gent heeft dat, Kortrijk niet." hoorde ik van een topambtenaar van stad Kortrijk.

Wat er ook van zij, Lofting Group heeft gelukkig doorgezet en de verbouwing nadert haar voltooiing. In het stukje van 27 februari kon je al lezen dat de groep een deel van het complex heeft verkocht aan de firma Manchester voor de bouw van klassieke appartementen. We kunnen spreken van een prestigieus inbreidingsproject op wandelafstand van het stadscentrum. Ook is op die manier een al afgeschreven stuk industrieel erfgoed van sloping gered.

Waar de Kortrijkzanen slechts een lelijke opeenstapeling van bedrijfsgebouwen zagen, ontdekten de Gentse specialisten de voordelen ervan. De gebouwen hadden nog een degelijke betonstructuur en waren uitstekend georiënteerd: de kant Stasegemsestraat is op het zuiden en op de zon gericht, de kant Groeningekaai heeft een schilderachtig uitzicht op het water. Op de gelijkvloerse verdieping zijn de bergingen en de garages. Op de vier bouwlagen erboven zijn er lofts, die alle hun terras hebben dat ofwel aan de zonnekant is gelegen ofwel aan de waterkant.

De lofts worden 'casco' verkocht. De gemene delen van het gebouw worden volledig afgewerkt. De private ruimten worden wind- en regenvrij opgeleverd en zijn voorzien van alle leidingen en nutsvoorzieningen. De koper krijgt vrij spel voor de inrichting en de eventuele plaatsing van binnenwanden. Goedkoop kan men de lofts niet noemen. De minst dure kosten 138.000 euro, maar voor de meeste betaal je rond de 165.000 euro, BTW niet inbegrepen.

Toch zijn er al een pak lofts verkocht. De 'penthouses' op het dak (5e verdieping) zijn al uitverkocht. Ook op de andere verdiepingen schieten er niet zoveel mee van over.

Op die plaats stond al een fabriek voor de Eerste Wereldoorlog, de Ververij Van Eeno. In 1919 nam Boudewijn Steverlynck de gebouwen over en richtte de Groeninghe Ververij op. het bedrijf kocht stelselmatig aanpalende woningen op om de fabriek uit te breiden. Op de fabrieksschouw, die bewaard wordt, staat een van de sterke merken van de ververij: 'Titan', een eigen procédé voor het kleuren van katoen en linnen in rode naftol. In de jaren 60 verhuisde de onderneming naar Harelbeke en Deerlijk. Het verging de ververij minder voorspoedig dan haar oorspronkelijke gebouw: op 23 december 2002 werd zij failliet verkaard. 801 arbeiders en 10 bedienden stonden op straat.

Voor meer informatie over de lofts en over Lofting Group zie: http://www.lofting.be

De commentaren zijn gesloten.