31-01-06

Velo gepakt? Fiets een maand gratis

De politie zet  een groot offensief in tegen de fietsdiefstallen in Kortrijk. Een sensibilisatiecampagne moet de fietsers ertoe aanzetten hun fietsen te merken. Achtergelaten fietsen aan het station worden weggehaald. En in samenwerking met vzw Mobiel (foto), krijgen slachtoffers van een fietsdiefstal een maand lang een gratis fiets in bruikleen.
 
Heb je dit ook al meegemaakt? Je komt uit het station en in de fietsstalling vind je alleen nog jouw kapotgemaakt fietsslot weer, of zelfs dat niet. Het blijft een ergerlijke ervaring, maar na de zoveelste keer doe je de moeite niet meer om aangifte te doen bij de politie. Misschien maak je beter toch eventjes tijd vrij om naar de politie te stappen (of te surfen). In elk geval wil de politie van de Politiezone Vlas ons daartoe aanzetten.
 
Vorig jaar liepen 1.060 registraties van fietsdiefstallen binnen bij de politie, aldus politiewoordvoerder Thomas Detavernier. Het aantal diefstallen is waarschijnlijk daarvan een veelvoud. Om de plaag efficiënt te kunnen bestrijden, is een beter zicht op de diefstallen noodzakelijk.
 
Daarom heeft de politie gisteren zowat 3.500 hangers bevestigd aan gestalde fietsen aan het station en elders in de stad. De hemelsblauwe hangers zelf hebben een sensibiliserende boodschap. Zij roepen op om de fiets te laten merken. Dat kan gratis bij de Politiezone Vlas (Kortrijk-Kuurne-Lendelede). Een afscheurstrookje aan de hanger kun je in je portefeuille steken; het zegt hoe je een gestolen fiets kunt aangeven. Dat kan al een tijd via het internet: http://www.pzvlas.be/index.php?id=200.
 
Op maandag 6 februari doet de politie opnieuw haar ronde. De fietsen waaraan zij nog de blauwe hanger aantreffen, zijn duidelijk een week lang niet verplaatst geweest en kunnen beschouwd worden als achtergelaten. Zij zullen worden meegenomen naar het fietsenmagazijn van de politie. Daar worden ze gefotografeerd en die catalogus kun je raadplegen op de website van de politiezone (http://www.pzvlas.be/index.php?id=113). Het zal een mooie opkuis zijn van de fietsstallingen aan het station. Momenteel staan daar zoveel achtergelaten rijwielen in de weg dat je er als onbesproken fietser geen stalplaats meer vindt.
 
In samenwerking met het fietsenverhuurbedrijf vzw Mobiel, een sociale-economiebedrijf, gaat de politie nog een stap verder. Op 1 maart start een actie om zowel het merken van velo's als het aangeven van diefstallen in de hand te werken. Slachtoffers van een diefstal van een gemerkte fiets krijgen bij de aangifte van de politie een cheque. Met die cheque kunnen zij bij Mobiel een maand lang gratis een fiets in gebruik krijgen.
 
De actie heeft nog een nevenbedoeling. In de maand dat het slachtoffer rondtoert op de terbeschikkinggestelde fiets, proberen de politiediensten de gestolen fiets op te sporen en terug te bezorgen. Op die manier wordt ook voorkomen dat het slachtoffer in zijn miserie zelf een velo steelt. In studentenkringen zou dat een gangbare praktijk zijn.
 
 

30-01-06

Wie betaalt het weggommen van die lelijke strepen in de lucht?

Ook in Kortrijk heeft men een hekel aan een wirwar van kabels in de lucht (foto uit een of ander Roemeens dorp). De gemeenten willen die kabels zoveel mogelijk onder de grond en dan nog het liefst allemaal tegelijk zodat de voetpaden niet om de haverklap moeten opengereten worden. Er is daartoe een overeenkomst bereikt met Telenet. De groep helpt betalen bij het ingraven van de 'netten voor informatie- en communicatiesignalen' op momenten dat ook Gaselwest zijn kabels ondergronds brengt. Voor Kortrijk reserveert Telenet daarvoor bijna 600.000 euro voor een periode van 6 jaar.

Hoewel de gemeenten zich stap voor stap aan het terugtrekken zijn uit Telenet (zie stukje van 28-10-2005), beschikken ze daar nog altijd over heel wat invloed. Vorig jaar hebben de gemeenten wel een stevig pak Telenetaandelen verkocht, maar zij waren verplicht nog 15,70% van het Telenetkapitaal in portefeuille te houden omdat zij eerder aan de Amerikaanse groep Liberty daarop een optierecht hadden gegeven.

Daardoor zijn de gemeenten nog altijd een heel belangrijke aandeelhouder van Telenet Group Holding. De gemeenten worden in Telenet vertegenwoordigd door de maatschappij KNP. De samenwerking tussen Telenet en de gemeenten is organisatorisch uitgebouwd in een Programmaraad die Telenet begeleidt.

In die Programmaraad werden diverse geschillen ter sprake gebracht tussen gemeenten en Telenet over de aanrekening van het ondergronds brengen van Telenetkabels. De discussie leidde tot een akkoord dat binnenkort aan de gemeenten wordt voorgelegd. Telenet is bereid mee te betalen voor het ondergronds brengen van haar kabels op het moment dat ook de elektriciteitskabels ondergronds worden gebracht. Daarom namen ook de uitbaters van het stroomkabelnet, de 'distributienetbeheerders' (DNB's, zeg maar de intercommunales zoals Gaselwest waarbij Kortrijk is aangesloten) deel aan de besprekingen.

Praktisch gezien verbindt Telenet er zich toe om haar bovengrondse kabels mee in te graven als de elektriciteitskabels ondergronds worden gebracht. Telenet doet haar deel in de kosten door elk jaar, van 2004 tot 2009, een maximale investeringsbijdrage toe te kennen aan de betrokken gemeenten. Voor de werkgebieden van alle gemengde DNB's van Vlaanderen bedraagt die bijdrage 10 miljoen euro in 2005 en dan elk jaar een miljoen euro minder om te eindigen met 6 miljoen euro in 2009. Men gaat ervan uit dat in het jaar 2010 alle kabels ondergronds zullen liggen. De reeds gedane aanrekeningen voor 2004 en 2005 maken met terugwerkende kracht deel uit van de overeenkomst.

In die overeenkomst neemt Gaselwest zowat 33% van het totaal voor haar rekening. Voor Kortrijk betekent dat voor de 6 jaar een totale investeringsbijdrage van 597.803 euro. Als men in een bepaald jaar zijn toegezegd bedrag niet opkrijgt, is overdracht naar het volgende jaar mogelijk.

Doorhang

In dezelfde Programmaraad brachten de DNB's ook een andere kwestie te berde. Voor de kabels die nog bovengronds hangen, zijn de meeste steun- en hechtingspunten (palen en muurverankeringen) van de DNB's. Het zou stom zijn dat Telenet op haar beurt eigen palen zou plaatsen; in onze streek maaktTelenet veelal gebruik van de steunpunten van Gaselwest.

Telenet gaat ermee akkoord daarvoor van nu tot 2009 aan Gaselwest een vergoeding te betalen. 2 miljoen euro in 2005, 1,8 miljoen euro in 2006, 1,6 miljoen euro in 2007, 1,4 miljoen euro in 2008 en ten slotte 1,2 miljoen euro in 2009. Het enige waartoe Gaselwest zich als tegenprestatie verbindt, is dat ze haar toestemming niet willekeurig en ongemotiveerd zal weigeren als Telenet vraagt gebruik te maken van palen en steunen.

En als Telenet die toestemming krijgt, moet de kabeluitbater zich schikken naar zeer gedetailleerd uitgewerkte voorschriften. Zo moeten de kabels van Telenet 'dezelfde doorhang' hebben als de elektriciteitsleidingen en mogen de 'kasten en bevestigingen in geen geval de klimgaten bedekken' aan de palen.

Laat ons hopen dat die logische overeenkomsten meehelpen tot het bekomen van lagere prijzen voor de stroomconsumenten.

29-01-06

ZONDAG 29 JANUARI 2006: de ingetogen flank van Kortrijk

Over de kam die het bebouwde deel van Kortrijk-stad scheidt van het glooiende landschap in het zuiden, op een panoramische flank van de vallei van de Keibeek, ligt een van de merkwaardigste begraafplaatsen. De dodenakker van recente datum is aangelegd als een park dat naadloos overgaat in het groene landschap. Het is een creatie van de Italiaanse stedenbouwkundige Bernardo Secchi, auteur van een gezaghebbende structuurschets van het hogere deel van Kortrijk-stad en ereburger van de stad.
 

Van oudsher werden de doden in onze streken begraven aan de rand van de stad of het dorp, in de schaduw van de kerk. Maar aangezien de bevolking steeds maar toenam, lagen de kerkhoven na verloop van tijd in het midden van de bebouwde kom of werden ze verlegd naar de opgeschoven rand. Zo ook in Kortrijk-stad. Achtereenvolgens werden er begraafplaatsen in gebruik genomen naast de Sint-Maartenskerk (thans het gezellige pleintje Sint-Maartens-kerkhof), in de Marksesteenweg (thans Magdalenapark) en in de Meensesteenweg (nog altijd Sint-Janskerkhof, naast KVK). Die laatste stedelijke begraafplaats kan niet meer uitbreiden en ligt nagenoeg vol. Daarom werd gezocht naar een andere locatie.

In het zuiden van de stad, traditioneel landbouwgebied, is al geruime tijd een ontwikkeling aan de gang. Grootschalige functies zoals het tentoonstellingencentrum Xpo en diverse campussen van het hoger onderwijs streken neer in een gebied dat Hoog Kortrijk werd genoemd. Om die stadsuitbreiding in goede banen te leiden hield de stad in 1990 een 'meervoudige stedebouwkundige wedstrijd', gecoördineerd door Leiedalingenieur-architect Karel Debaere (nu algemeen directeur van de intercommunale). Daaruit kwam de Italiaanse architect-stedenbouwkundige Bernardo Secchi als winnaar uit de bus. Hij won het van de andere gerenommeerde inzenders, bOb Van Reeth, Stephane Beel en Rem Koolhaas.

Panorama

Een onderdeel van het gelauwerd ontwikkelingsplan van Secchi was de vestiging van een nieuwe stedelijke begraafplaats op Hoog Kortrijk. Hij heeft dat project mogen uitvoeren, geassisteerd door ingenieur-architect Paola Vigano. Beiden mochten ook de Grote Markt van Kortrijk een nieuw uitzicht geven. Het begraafpark werd met een paar jaar vertraging voltooid in 2000.

Een van de sterke punten in de structuurschets van Secchi was dat hij volop wou gebruik maken van de schoonheid van het landschap op Hoog Kortrijk. De andere ontwerpers hadden daar minder oog voor. Die kwaliteit heeft hij te volle uitgespeeld in zijn ontwerp van begraafplaats. Naar zijn idee is een kerkhof aangelegd met 12 terrassen die dalenderwijs de helling volgen vanaf de kam gevormd door de Ambassadeur Baertlaan.

Op die kam heeft men aan de ene kant een panorama over de stad en aan de andere kant een breed uitzicht op het mooie landschap. Ook de gebouwen die bij de begraafplaats horen zijn landschappelijk verantwoord aangepakt. Ze zijn als het ware ingegraven in de helling, zodat de bebouwing geenszins het uitzicht op de groene akkers en weiden belemmert.

Naast de twaalf met gras begroeide terrassen is op een brede strook 'brique-pilée' een kleine boomgaard geplant waartussen eenvoudige columbaria in arduin staan opgesteld. Beneden in de vallei doet een gazon dienst als strooiweide; slechts een smalle gracht scheidt de strooiweide van de nabijgelegen akker.

Plat en in arduin

Bovenaan het begraafpark hadden Secchi en Vigano in de richting van de Kulak graag een 'beeldenpark' gehad, met platte beelden. Dat is er voorlopig nog niet van gekomen. Je vindt er alleen enkele betonnen strepen in het gras. Toch staat er een 'plat' beeld, aan de andere kant van het ceremoniegebouwtje. Het is een werk van Paul Van Rafelghem. Hij bouwde een 'tombetafel' met zes brokken hardsteen uit Soignies. Het arduinen tafelblad zit aan de ene kant in de schuine grond en bereikt aan het andere uiteinde een normale tafelhoogte. De ruwgekapte blokken geven de richting aan die je moet stappen om de doden een groet te brengen.

De begraafplaats is van meet af aan afgewerkt als een park, kostprijs: 2.107.100 euro. Een streng reglement moet erover waken dat de waardige sfeer behouden blijft. Met arduinen letterplavuizen zijn de grafvelden (terrasgazons) alfabetisch geordend van A bovenaan tot K onderaan. op elk terras is plaats voor 700 overledenen. Op elk platteau zitten onder het gras geprefabriceerde grafkelders; maar er zijn ook plaatsen voor wie in de volle grond wil begraven worden. Er wordt gestreefd naar een zekere uniformiteit van de grafstenen: vierkant, plat en in arduin.

Marcel Notebaert

In de onmiddellijke omgeving van de begraafplaats komt binnenkort een crematorium, waartoe steden en gemeenten van de zuidelijke helft van West-Vlaanderen een intercommunale hebben opgericht. Uiteraard wordt gestreefd naar een even landschappelijk verantwoord ontwerp voor dat crematorium met bijhorende ceremonieruimten. Wellicht mogen wij daarover binnen enkele weken goed nieuws verwachten.

Na een rondgang in het funerair park kun je de begraafplaats gebruiken als startpunt voor mooie wandelingen in het omliggende landschap. Dat landschap was een belangrijke inspiratiebron voor de Kortrijkse kunstschilder Marcel Notebaert, die woonhuis en atelier bouwde in de vlakbij gelegen Sint-Denijseweg. Een tijdlang maakte hij stevige schilderijen in de trant van Permeke maar met meer kleuren. Om een werk uit die reeks te zien, moet je naar het stadhuis van Kortrijk; men heeft het opgevist uit de reserve van het stedelijk museum en na jaren opnieuw tentoon gesteld.

 

Meer foto's op http://kortrijkonvermoedehoekjes.skynetblogs.be

28-01-06

Haiku in de blogosfeer, ook vanuit Kortrijk

 
Geert Verbeke (foto) heeft een blog geopend waarop hij zeer geregeld publiceert: haiku, tanka, haiga, haibun en alles wat er mee kan samengaan. Poëzie en poëtisch proza dus van oosterse oorsprong. Iedere keer weer een verfrissende ervaring. En tussen al dat moois zijn eveneens prachtige foto's verwerkt, van hemzelf en van de vrouw van zijn leven, Jenny Ovaere. Bezoek: http://haikugeert.skynetblogs.be.
 

Hoe het er nu aan toegaat, weet ik niet, maar in de jaren zestig van de vorige eeuw kreeg je in het Sint-Amandscollege nog een zeer klassieke opleiding. Voor levenslustige knapen had dat zo zijn nadelen. Een voordeel was dat je in de tweede helft van het middelbaar leerde worstelen met taal, Latijn - Grieks heb ik aan mij laten voorbijgaan - en ook Nederlands. Het voorlaatste jaar werd de 'poesis' genoemd, en inderdaad het was al dichtkunst wat de klok sloeg. De leraar Nederlands - Splette was zijn lapnaam - maakte van dat verplichte nummer een verrijkende ervaring; ik ben er hem nog altijd dankbaar voor. Maar nu kom ik tot mijn punt. Tegen de muur had hij een poster gespijkerd, een muurkrant - in 1967 was dat revolutionair! - met dichtwerk van jonge Kortrijkse kunstenaars. Een ervan was Geert Verbeke, nauwelijks ouder dan de slungels op de schoolbanken. Als mijn geheugen mij niet bedriegt, was het een vers over de zee. En geloof mij, ik hoorde de baren op het strand slaan.

Later heb ik Geert persoonlijk leren kennen. Zijn poëtisch werk ben ik blijven bewonderen. Hij weet bijzonder raak te formuleren. Met enkele zorgzaam uitgekozen woorden kan hij indrukken oproepen waarvoor iemand als ik een explicatie van een dubbele pagina van Gazet van Antwerpen nodig zou hebben. Voor virtuositeit is haiku een gepaste vorm. Geert legt er zich al op toe van in 1968.

 

"Haiku is een compact, 3-regelig, gedicht van ongeveer 17 lettergrepen, afkomstig uit Japan. Rijm, maat en metafoor zijn niet gebruikelijk in deze onopgesmukte poëzievorm. Vaak, maar niet altijd, bevat een haiku een kigo of seizoenswoord (lente, zomer, herfst, winter en nieuwjaar). Daarbij willen ook wel eens begrippen als ‘Zen’ en ‘Koan’ vallen…" aldus Geert Verbeke:

de vergezichten

worden zachtjes besproken

de geur van appels

 

Als oriëntalist, zoals men hem in de 19e eeuw zou genoemd hebben, beoefent Geert ook andere Japanse poëzievormen, zoals de haibun. Een haibun beschrijft hij als een kort prozastuk afgewisseld met een haiku.

 

Haiga is dan weer een traditionele Japanse kunstvorm waarbij een haiku op een schilderij wordt gekaligrafeerd. Tekst en illustratie ondersteunen elkaar. De moderne haiga maakt ook gebruik van foto's en digitale vormgeving. Het spreekt vanzelf dat een begenadigd fotograaf als Geert Verbeke - bekend om zijn foto's van jazz-iconen - die expressiemogelijkheid niet laat liggen. 

 

 

Herken je de plek op deze haiga? Het is de ingang van de stationstunnel in de Kortrijkse Tolstraat. De combinatie met de drie regels tekst vind ik schitterend. Maar ik kan er niets aan doen: de gouden prent heeft ook iets dreigends; ze doet mij denken aan een reusachtige badstop, het voorgeborgte van de riolering... Om het goed te maken een wat vrolijker voorbeeld:

 

 

Tanka is een wat uitgesponnen haiku, historisch gezien een voorloper. Leken zien dat een haiku 3 regels heeft en een tanka 5. Ook daarin laat Geert zich (niet) kennen. Als voorbeeld een tanka met inspiratie uit Nepal.

 

de theemeester zegt

vergeet de uitsloverij

buiten valt hagel -

op het altaar geurt wierook

onze stemmen verstommen

 

Al dat heerlijks vind je op voormelde blog. Nog meer kun je lezen op de veeltalige website van Geert Verbeke: http://users.skynet.be/geert.verbeke.bowls. Hij ontvangt er websurfers van Canada tot Nepal.

 

Uiteraard publiceert Geert Verbeke ook op de traditionele manier. De boekdrukkunst is niet nodeloos uitgevonden. Een recente bundel is 'Miauw & Bzz', een recto-verso boek met trefzekere typeringen van poezen en vliegen, om zelf van te genieten en om succes mee te halen als je een kattenvriend een origineel cadeau wilt doen. Talen: Nederlands, Engels, Frans, Italiaans, Iers, Croatisch, Zweeds & Sloveens!

Uitgeverij:  http://www.a3boeken.nl. Prijs: 15 euro port inbegrepen op rekening 833-5253793-465 van Geert Verbeke 8500 Kortrijk.

27-01-06

Jan Dhaene, onze correspondent in Palestina (slot)

 

“De organisatie en het verloop van de Palestijnse parlementsverkiezingen waren een succes over de hele lijn”, zegt oud europarlementslid en sp.a-er Jan Dhaene. Hij was zelf ter plaatse als internationaal waarnemer. “Een ordentelijke organisatie en een massale deelname waren de kenmerken. Het waren de eerste echt open verkiezingen en er was amper geweld. Dit is een voorbeeld voor vele landen in de regio”.

Jan Dhaene: De uitslag moeten we aanvaarden. Hamas heeft gewonnen, door hun gematigde campagne, hun organisatie, hun vrouwen die zeer actief waren om vrouwelijke kiezers te overtuigen en door de proteststemmen tegen Fatah. Het slechtste wat we nu kunnen doen is Hamas diaboliseren en isoleren. Zij dragen nu verantwoordelijkheid en we moeten hen stimuleren om die te nemen en de wapens neer te leggen. Al vindt Dhaene het wel uiterst belangrijk dat Hamas duidelijk moet maken dat ze terreur afwijst en dat ze aanslagen kan verhinderen.

We moeten ons nu blijven inspannen voor de democratische uitbouw van een levensvatbare Palestijnse staat. Europa geniet op dit terrein nog steeds veel meer geloofwaardigheid dan de VS. Dat veronderstelt van onze zijde volgehouden inspanningen op het vlak van gezamenlijke ontwikkelingsprogramma's. 
Europa moet met de nieuwe regering onderhandelen over duidelijke boekhouding en de projectsteun moet doorgaan, want de armoede is groot. Met het nieuwe regime zal misschien ook de corruptie verdwijnen. Alle aandacht moet gaan naar tewerkstelling en handel. De wereld mag niet toekijken op de verpaupering want dat is een tijdbom.

 

 

Israel zal moeten praten na de eigen verkiezingen: als de nieuwe Palestijnse regering wil praten natuurlijk. Hamas zal moeten duidelijk maken dat ze terreur afwijst en dat ze aanslagen kan verhinderen. Israel ziet nu het resultaat van de bevriezing van de onderhandelingen en het bouwen van een muur op de westelijke Jordaanoever en nieuwe nederzettingen in Palestijns gebied: de bevolking is geradicaliseerd door vernedering en verpaupering. Het islamisme heeft dan een gemakkelijke prooi, want het geloof is dan de laatste reddingsboei in deze wereld.

 

 

Jan Dhaene

 

sp.a, verkiezingswaarnemer met de Socialistische Internationale

fotograaf van dienst

Kortrijk geeft groen licht voor windmolens op Deltapark

Kortrijk gaat principieel akkoord met de plaatsing van vier windmolens op het Deltapark aan de E17. Het is een initiatief van de intercommunale Leiedal. Op die manier draagt ook onze streek een steentje bij aan de ontwikkeling van propere energie.
 
Aan het klaverblad van de E17 en de Oudenaardsesteenweg komt er een industrieterrein voor hoogtechnologische bedrijvigheden (o.m. researchpark). De nog te ontwikkelen zone reikt tot over de Luipaardstraat in Harelbeke en krijgt aansluiting met een geplande artisanale zone in Zwevegem. Leiedal kreeg de opdracht een hoogwaardig ontwerp te maken. In dat industriepark van de nieuwe generatie komen ook vier reusachtige windturbines. Leiedal interpreteert 'hoogwaardig' ook als ecologisch verantwoord. In die visie past een initiatief voor hernieuwbare energie, en windmolens kunnen dergelijke energie leveren.
 
Het college van burgemeester en schepenen liet zich op 17 januari jl. overtuigen door Leiedal-deskundige Jiri Klokocka. Eerder maakte de intercommunale een verkennende studie naar de plaatsingsmogelijkheden voor windturbines in de streek. Er zijn wel enkele tochtgaten in onze door de zuidwestenwind beheerste regio. Onze deels ingegraven tapijtenroute, de E17, is er een van. Op het wat hoger gelegen Deltapark, deels een toegedekt stort, kunnen molens heel wat wind vangen. Dat werd bevestigd door een nieuwe studie. Het Brusselse studiebureau 3E bevestigde dat de vier giganten op het Deltapark voldoen aan alle randvoorwaarden.
 
Het worden windvangers met een ashoogte van zowat 100 meter en wieken van 80 à 95 meter. Zij zullen turbines aandrijven met een vermogen tussen de 2 à 3 MW. Gekoppeld aan een elektriciteitskabine zullen zij hun stroom leveren aan het openbare net (van Gaselwest of WVEM - ze staan op de grens van beide netbeheerders). Wie de stroomproducent uiteindelijk zal zijn, moet nog uitgemaakt worden. Er wordt een soort aanbesteding gehouden waaruit de beste projectontwikkelaar zal geselecteerd worden.
 
Leiedal vindt het wenselijk dat de windturbines geplaatst zijn op het moment dat de eerste fase van de aanleg van het Deltapark beëindigd is, begin 2008.
 
Dat het project economisch verantwoord is, spreekt vanzelf. Overal waar men de aanvankelijke argwaan tegen windenergie overwonnen heeft, blijkt dat de molens rendabel zijn. Niet alleen brengt de elektriciteit heel wat op; er zijn ook groene-stroomcertificaten te verdienen. Die certificaten zijn erg gegeerd door de klassieke stroomproducenten (Electrabel, SPE). Elke stroomproducent moet er een aantal hebben om te kunnen voldoen aan de milieuverplichtingen. Wie zelf niet genoeg groene certificaten kan verdienen, moet er aankopen of moet boete betalen. Er is een Europese richtlijn die stelt dat Vlaanderen tegen 2010 niet minder dan 6 % van zijn energieverbruik moet halen uit groene stroom (hernieuwbare bronnen). Zonder windenergie halen wij dat niet.
 
Het valt te verwachten dat er een zekere tegenstand zal zijn van mensen die in de buurt wonen. Maar ik denk niet dat hun argumenten zwaar genoeg zullen wegen om het project, waar ik achter sta, onmogelijk te maken. Als je in Nederland, waar je die molens overal ziet staan, gaat kijken, dan valt het op hoe geruisloos die machines werken. Het klopt ook niet dat die tuigen een bedreiging vormen voor de vogels; het zijn geen mixers; daarvoor draaien ze te traag. Rest nog het argument van 'landschapsvervuiling'. Maar over het uitzicht van die elegante voorwerpen kan men van mening verschillen; ikzelf vind ze mooi, zeker op een modern industrieterrein aan een autostrade.
 
Toch heeft het stadsbestuur de verstandige beslissing genomen om bijzondere aandacht te besteden aan de betrokkenheid van de omwonenden. Bij de selectie van de projectontwikkelaar zal rekening gehouden worden met zijn communicatiecapaciteiten. Er komen informatiesessies en de omwonenden zullen wellicht zelfs aandelen kunnen verwerven in het project. Dat is voorbeeldig!
 

26-01-06

Jan Dhaene, onze correspondent in Palestina (2)

Jan Dhaene is nog altijd in Palestina als officieel waarnemer van de Europese Unie bij de parlementsverkiezingen. Het is geen gemakkelijke opdracht om democratische verkiezingen te houden in een land in oprichting, geteisterd door binnen- en buitenlands geweld. Niettemin lijken de verkiezingen redelijk democratisch verlopen te zijn, ondanks inmenging van Israel. Of de kiezer altijd gelijk heeft, laat ik in het midden. Daarover heeft Jan, die naar de Gaza-strook trok - ook wel 's werelds grootste gevangeniskamp genoemd -, wel een mening.

 
Verslag van Election Day 25 januari 2006
 
Vanmorgen vroeg opgestaan en naar het postkantoor gegaan aan de Damascus gate in Oost-Jeruzalem. Het was er druk: veel pers en waarnemers, en ook behoorlijk wat kiezers. Het was goed georganiseerd met een rij wachtenden buiten, en ongeveer 20 kiezers binnen aan 8 loketten. De kiezer krijgt zijn twee stembiljetten, en moet ze invullen zonder privacy. De postbeambte steekt ze dan in een speciale postbus. (Israel, dat Oost-Jeruzalem bezet en geannexeerd heeft zonder enige internationale erkenning, wil geen echte stemlokalen maar wil dat de kiezers hun stem opsturen zoals andere kiezers in het 'buitenland'. Israel vreest dat het toestaan van stemlokalen impliciet het opgeven van Oost-Jeruzalem zou zijn. N.v.d.r.)
 

Dan met busje vertrokken naar Gaza. Het land is zeer groen in de winter. Amandelbomen staan al in bloei, hier en daar Israelische kazernes, hoe dichter bij Gaza,hoe meer. De grensovergang is gigantisch groot en doet mij denken aan de vroegere DDR. Toch iets vriendelijker, maar dat is misschien omdat we waarnemers zijn. Na de grens nemen we plaats in een wrak van een oude mercedes taxi. Met twee politiewagens voor en een achter rijden we met loeiende sirenes door Gaza.
 
De eerste indruk van Gaza is een shock (die ik verwachte): een kapotte puinhoop. Ik heb al veel gezien in Albanie, maar dit slaat alles. Eerst  naar het dorp Bet Hanon: een menigte wacht ons op. Door die sirenes raken ze opgewonden. Veel kinderen met partijvlaggen: veel geel (Fatah) en vooral groen(Hamas). Eerst begreep ik niet wat er aan de hand was, maar de mensen waren gewoon zo enthousiast dat ze mochten gaan stemmen. Democratie is hier een feest: daar kunnen we nog iets van leren.
 
 
De kieskantoren waren in de sporthal, zeer goed georganiseerd. Er werden niet veel mensen tegelijk binnengelaten. Er waren getuigen van alle partijen: dat is ook beter dan bij ons. De participatie was enorm.
 
Dan naar Jabailja: een nieuwe wijk, en relatief proper. De stembureaus staan in Faludja Secundary School. Ook een grote mengte buiten en campagne tot de laatste snik. Binnen op speelplaats is alles rustig. De mensen zijn blij ons te zien en stellen vragen wat we ervan vinden. We geven complimentjes en die verdienen ze ook. Dit is een voorbeeld voor heel de wereld.
 

Dan naar Gaza City, Al Carmel: een zeer grote school met 10 bureaus, zeer goede sfeer. Daarna lunch met zicht op zee: prachtig om die vrije horizon te zien. De vissers kunnen 6 mijl in zee gaan, maar worden vaak lastiggevallen door Israelische kustwacht. We zien de kapotgeschoten haven: troosteloos.
 
In het media center ontmoeten we Nabil Shad: topman van Fatah. Hij is zegezeker. Radio 2 West-Vlaanderen belt mij op voor een interview. De baas van Fatah in Gaza is daarentegen veeleer pessimistisch omdat de partijwerking van Fatah nog onvoldoende uitgebouwd is. Ze hadden toch de macht en hebben dit verwaarloosd. Ook zijn er spanningen tussen de groep die van Beiroet kwam en de bevolking die er al woonde. Die verdeeldheid speelt hen parten.
 
Daarna terug met gierende banden naar de grens. Het lijkt wel een film. Aan de grens moeten we nog hele tijd wachten voor we eindelijk door mogen. In de auto horen we eerste exit-polls: 40 voor Fatah, 30 voor Hamas. Met die kennis gaan we een pint drinken. Ik ontmoet VRT-journalist Rudy Vranckx. 's Anderendaags ontwaken wij met een politeke kater, want de uitslag geeft Hamas, de radicaal-islamitische beweging, gewonnen.
 
Jan Dhaene

ook fotograaf van dienst

Van achterbuurt naar voorpost stadsvernieuwing

De Spoorweglaan en omgeving is al sedert lang een achterbuurt geworden. Het is een van de prioritaire actieterreinen van het Stadsontwikkelingsbedrijf (SOK) van Kortrijk. Stilaan is er hoop op beterschap.
 
De Spoorweglaan - een laan zonder bomen - is een van de drukste wegen van en naar het centrum van Kortrijk. Hoewel gelegen vlak bij het winkelwandelgebied, ligt het gebied er verkommerd bij. Sinds zijn oprichting in 1998 is het Stadsontwikkelingsbedrijf Kortrijk, SOK, vroeger Woonregie, er actief. Het SOK koopt er panden en krotten op om bouwblokken van enige omvang te kunnen vormen voor ernstige projecten. Het blokje tussen de Spoorweglaan, de Keer der Vlamingenstraat en de Vlamingenstraat is op die manier bouwrijp gemaakt en verkocht aan een promotor voor de realisatie van appartementen. Zie het stukje van zondag 25 december 2005.
 
Reeds in 1999 liet het SOK voor die omgeving een masterplan uitwerken door het ontwerpbureau Nero van Gent. Het bureau schetste een Spoorweglaan van de toekomst waarin een gemengde ontwikkeling van nieuwbouw met woningen, winkels, kantoren en horeca ruime kansen krijgt. Voor de kleine straatjes achter de laan (Nieuwstraat, Tuinstraat, Vlamingenstraat) opteerde Nero voor woningen en een beetje meer groen.
 
Het blokje tussen de Tuinstraat en de Nieuwstraat is door Nero aangewezen als een dringend aan te pakken zone. Verkrotte en leegstaande huizen staan er rond nauwelijks bewerkte stukken braakgrond die dienst doen als parking. Zonder ingrijpen van de overheid blijft dat een achterbuurt. Tegen de Spoorweglaan aan staat in dat blokje het Achturenhuis, een gewezen monumentaal vakbondslokaal dat buurtcentrum is geworden na renovatie door Stad en OCMW. Daarachter wil het SOK, op aangeven van Nero, woningen met tuintjes bouwen voor jonge gezinnen.
 
Na een openbare marktverkenning vond het SOK een kandidaat-investeerder. Het betreft nv Tsyon. Nu, dat is een wat bijzondere firma want het is een gezamenlijke dochter van NV Van Roey en het SOK zelf. PPS, of privaat-publieke samenwerking, noemt men dat. Nv Tsyon is opgericht om op de terreinen van de oude lagere school van Bijstand, Wijngaardstraat, een appartementsblok te bouwen. In die vorm gaat het project evenwel niet door omdat het wordt opgenomen in het grote Sint-Janspoortproject van Foruminvest (bouwblok middelbare school Bijstand). Nv Tsyon bouwt wel nog appartementen aan de overkant van de Wijngaardstraat. En nu kan de firma dus ook aan de slag in het project Nieuwstraat.
 
Op basis van het masterplan van Nero kocht het SOK in de Nieuwstraat diverse panden op. Het gaat om verkommerde garages, een leegstaand magazijn, vier woningen in bedenkelijke staat en twee braakliggende percelen. Midden in dat gebiedje kon het SOK nog niet de hand leggen op de woning Nieuwstraat 20-22 (95 are). Het uitgeleefde pand wordt verhuurd als opbrengsteigendom (6 kamers). Omdat het hele project niet uitvoerbaar is zonder dat pand, zal het SOK hier voor het eerst gebruik maken van zijn onteigeningsrecht. Reeds lang is aanvaard dat steden en hun instellingen kunnen onteigenen met het oog op het saneren van vervallen wijken, zelfs voor doorverkoop.
 
De raad van bestuur van het SOK besliste op 21 december jl. dat het project Nieuwstraat woningen voor gezinnen met kinderen moet opleveren. Er wordt gekozen voor kwaliteitswoningen die redelijk ruim zijn en beschikken over een eigen tuin. Er wordt afgestapt van het Nero-voorstel om een soort collectieve groene ruimte te maken in plaats van private tuinen. Hoewel de woningen het liefst rijwoningen zijn, moet er hoogstaande architectuur aan te pas komen. Het is de bedoeling de woningen casco te verkopen; inrichting en afwerking wordt aan de kopers overgelaten.
 
Nog in de Spoorweglaan heeft het SOK de woningen nr. 9 en 10 opgekocht. Ook het pand dat erachter ligt, wordt aangekocht. Daardoor is er weer een kans om een opvallend project met gevel op de Spoorweglaan uit te werken. De raad van bestuur besliste daarvoor een wedstrijd voor jonge architecten te organiseren. Het is de bedoeling dat het SOK zelf in het nieuwe pand zijn hoofdkwartier zou inrichten, eventueel gekoppeld aan woongelegenheden. Het moet een toonaangevend project worden dat mee het uitzicht van de Spoorweglaan bepaalt.