30-12-05

Van paaltjes in Rollegem en hun gevolgen

Na herhaalde overstromingen in de Kortrijkse deelgemeente Rollegem (Tulpenpark, Schepenhuisstraat, enzovoort) werd met man en macht naar oplossingen gezocht. Het Vlaamse Gewest, de Provincie West-Vlaanderen en Stad Kortrijk deden alle hun deel. Sinds 2004 kan Rollegem op beide oren slapen. Maar in de marge van de grootschalige werken speelde zich een conflict af, dat pas nu zijn ontknoping kent. Onlangs nam het college van burgemeester en schepenen akte van een arrest van het Hof van Beroep van Gent. De stad gaat vrijuit en de klager krijgt zijn schadevergoeding. Uit het leven gegrepen ...


Rollegem is een van de schilderachtigste deelgemeenten van Kortrijk. Zeker het dorpsplein is een omrit waard. Maar na een bescheiden woonuitbreiding kreeg de gemeente geregeld last van overstromingen. Het Tulpenpark, een sociale verkaveling, en de Schepenhuisstraat, een klassieke verkaveling, liepen bij felle regenval steevast onder. Fractiegenoot Roger Lesaffre (van de sp.a en van Rollegem) stond vaak met zijn botten in de overstroomde livings om zijn buren moed in te spreken. Hij liet niet na het schepencollege op tijd en stond te interpelleren.

Een eerste poging om iets aan die weerkerende wateroverlast te doen, kwam al van de bestuursploeg onder vorig burgemeester de Bethune. Nadien kwam een geïntegreerde aanpak waarbij het Vlaamse Gewest, de Provincie West-Vlaanderen en Stad Kortrijk de handen in mekaar sloegen. Het Vlaamse Gewest legde een bufferbekken aan in de Schepenhuisstraat; de provincie groef een bufferbekken aan de Weimeerschbeek in de Schreiboomstraat en ruimde de Fabrieksbeek; de stad vergrootte de buffercapaciteit van de Bondillebeek door haar gedeeltelijk om te leggen.

Maar onder de Bethune had het stadsbestuur andere plannen gehad. Aan de Bondillebeek wou men een waterspaarbekken. Ter voorbereiding daarvan gaf de stad aan NV Belconsulting de opdracht opmetingen uit te voeren op een weide van de Rollegemse landbouwer Marc Brouckaert, Rollegemplaats 5. Om die opmetingen te kunnen doen, plaatste NV Belconsulting op 13 september 1999 paaltjes in die weide. De koeien op de weide geraakten door de ongewone drukte een beetje uit hun normale doen. Verschillende koeien kwetsten zich aan de paaltjes. Hoe erg de schade was, is niet helemaal duidelijk. Vooraan in het arrest is sprake van een noodslachting van 'een aantal koeien'; verderop is nog slechts sprake van 'het verlies van een koe'.

Landbouwer Brouckaert alarmeerde de Kortrijkse politie, die een PV opstelde, maar dat werd geseponeerd (zonder gevolg geklasseerd). Verstandig sprak de boer dan maar zijn familiale verzekering aan en die vroeg schadevergoeding aan de verzekering van stad Kortrijk: Ethias. Bij Ethias heeft Kortrijk een 'verzekering van de algemene aansprakelijkheid en rechtsbijstand van steden en gemeenten'. En uit ervaring weten wij dat Ethias niet rap toegeeft en eerst al zijn rechten uitput bij de rechtbank. Zo ook hier. Ethias weigerde Broukaert schadevergoeding te betalen om volgende redenen. De heer Brouckaert zou op de hoogte zijn geweest van het exacte tijdstip van de opmetingen. Hij had er volgens Ethias maar moeten voor zorgen dat hij zijn koebeesten aan de kant hield.

De landbouwer gaf zich niet gewonnen. Hij dagvaarde NV Belconsulting tot betaling van een schadevergoeding wegens: het verlies van een koe, tijdverlies, kosten van een veearts, en verlies van melk bij andere koeien. NV Belconsulting verweerde zich met de stelling geen enkele fout te hebben gemaakt die enig verband kon hebben met de schade. Als terugvalpositie stelde NV Belconsulting dat, als zij verantwoordelijk zou zijn, zij gedekt was door Stad Kortrijk in wiens opdracht zij handelde. Op die manier kwam ook de stad in het conflict. Om de stedelijke belangen te verdedigen deed het stadsbestuur een beroep op advocaat Marina Fechner.

De Rechtbank van Eerste Aanleg deed een uitspraak op 8 september 2003. De vordering van Marc Brouckaert tegen NV Belconsulting werd toelaatbaar en gegrond verklaard. En de rechter volgde NV Belconsulting niet waar het bureau zich wou wegsteken achter de brede rug van de stad. Conclusie: NV Belconsulting moest betalen.

Het studiebureau kon zich daarbij niet neerleggen en ging in beroep bij het Hof van Beroep van Gent. Het Hof velde arrest op 27 oktober 2005; het arrest is dus nog warm. Daarin kreeg de eerste rechter volledig gelijk. NV Belconsulting werd bovendien veroordeeld tot de gerechtskosten. Het Hof stelt lakoniek vast dat niet de Stad maar de NV de paaltjes plaatste. In het contract dat de stad afsloot met het studiebureau staat niets concreets over de plaating van paaltjes. Het behoorde dus tot de uitsluitende verantwoordelijkheid van NV Belconsulting de nodige zorgvuldigheidsregels in acht te nemen. Marc Brouckaert haalt zijn slag dus thuis, na 5 jaar; en de stad ontspringt de dans.

Intussen heeft de stad daar zijn deel van de waterbeheersingswerken uitgevoerd. Er is uiteindelijk geen waterspaarbekken gekomen in de weide van Marc Brouckaert. Men heeft er de Bondillebeek een stuk omgelegd. Er is een gescheiden rioleringsstelsel aangelegd in de Schepenhuisstraat en er is een kleine bufferzone voor regenwater gegraven aan de Molenkouter. De werken waren gebudgetteerd op 6.398.000 euro en waren voor 100% gesubsidieerd door het investeringsfonds West-Vlaanderen. De Tieltse aannemer Van Hulle won de aanbesteding.




De commentaren zijn gesloten.