03-11-05

Veroordeeld tot de private huurmarkt

 

De inkomensgrenzen in de sociale huisvesting zijn een armoedeval. Urbain kan het getuigen

 

Als voorzitter van de Kortrijkse socialehuisvestingsmaatschappij Goedkope Woning maak ik het geregeld mee. Een gezin wil zich inschrijven als kandidaat-huurder voor een sociale woning en dan blijkt dat het gezinsinkomen te hoog is. Ooit is de sociale huisvesting uitgevonden voor de huisvesting van arbeiders en bedienden. Vandaag moeten wij constateren dat mensen met werk ‘te rijk’ zijn om nog recht te hebben op een sociale woning.

 

Om ingeschreven te kunnen worden op het kandidatenregister van een socialehuisvestingsmaatschappij moet men een belastingsbrief kunnen voorleggen om te bewijzen dat men beantwoordt aan de inkomensvoorwaarde. De laatste belastingsbrief die gezinnen bezitten, betreft meestal het inkomen van twee of drie jaar geleden. Welnu, als alleenstaande mag men niet meer verdienen dan 16.452 euro per jaar of 1.371 euro per maand (55.306 frank). Samenwonenden (met inbegrip van kinderen van meer dan 25 jaar) moeten hun inkomens bijeentellen, en dat gezamenlijke inkomen moet minder zijn dan 24.678 euro per jaar (plus 1.371 euro per persoon ten laste); dat is 2056,5 euro per maand (82.959 frank). Dat zijn geen netto-bedragen. Je moet er de belastingen nog van aftrekken.

 

Tweeverdieners verdienen met die lage inkomensgrenzen hoe dan ook te veel. Maar zelfs een gezin met een arbeidersloon en een vervangingsinkomen valt meestal buiten de prijzen. Op die manier zijn we al geruime tijd in onze sociale woonwijken een populatie aan het concentreren van mensen zonder werk of gezinnen met veel kinderen. Het is goed dat deze medeburgers behoorlijk worden gehuisvest.

 

Maar ik vind het niet ernstig dat een deel mensen die te weinig verdienen om een woning te kopen, geen kans krijgen op een sociale woning. Zo ken ik Urbain, een bouwvakarbeider, na scheiding alleenstaand zonder kinderen ten laste, die veroordeeld is om zich blauw te betalen voor een verouderd privé-huurhuisje. Hij verdient immers meer dan 50.000 frank bruto. Trek daar een private pacht van 15.000 frank van af  -- om nog te zwijgen van alimentatie -- en je kunt niet zeggen dat de man in weelde kan leven, verre van. Hij verdient in elk geval te weinig om zelf een woning te kopen en een hypothecaire lening af te betalen. Dubbel pijnlijk voor iemand die ganse dagen droomwoningen voor anderen metst.

 

In het Vlaamse gewest zijn momenteel 76 % van de gezinnen eigenaar van hun woning of appartement. De socialehuisvestingsmaatschappijen geven onderdak aan 6 % van de gezinnen. Dat betekent dat 18 % van de gezinnen een onderkomen moet zien te vinden op de private huurmarkt. Begin er maar aan! In Kortrijk bijvoorbeeld zijn private huurprijzen van 20.000 frank geen uitzondering maar een gemiddelde.

 

Hier gaapt een onderbelichte armoedeval. Als je teveel verdient voor een sociale woning, kan dat als gevolg hebben dat je, na aftrek van de huur, op het einde van de rit minder besteedbaar inkomen hebt dan iemand met een vervangingsinkomen in een sociale woning. Ik kan begrijpen dat gezinnen in een dergelijke situatie een grote wrok koesteren tegen de maatschappij. Die mensen voelen zich met recht en reden in de steek gelaten.

 

De inkomensgrenzen voor kandidaat-socialehuurders zijn een onderdeel van het socialehuurbesluit van de Vlaamse Regering. Men is in Brussel volop bezig met het voorbereiden van een grondige aanpassing van dat socialehuurbesluit. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat men het verstand zal hebben de inkomensgrenzen zo te verhogen dat ook arbeidersgezinnen weer recht krijgen op een sociale woning. Dat kan dan meteen zorgen voor een meer verscheiden bevolking in de sociale woonwijken en op die manier voor meer optimisme en gezelligheid in die wijken.






Commentaren

Nog van dat Hetzelfde probleem stelt zich voor vrouwen die plotseling alleen komen te staan. Als ze alleen wonen in een verouderd huis dat te groot voor hen is om nog te onderhouden of niet in hun eentje de kosten kunnen dragen om schilder-en andere onderhoudswerken te doen, en ze willen bijvoorbeeld voor de huur van een sociaal appartement in aanmerking komen, dan kan dat niet als ze nog een huis bezitten. Verkopen ze dat huis, dan is dat niet de oplossing, want om voor zo'n appartement in aanmerking te komen, mogen ze de laatste drie jaar geen huis in hun bezit gehad hebben. Dus dan maar het huis verkopen en op zoek naar een gewoon appartement. Maar een vrouw van enige leeftijd is te bang om in om het even welke buurt te gaan wonen en ziet zich al vlug genoopt om een appartement te huren waar meer dan de helft van haar pensioentje naartoe gaat.

Gepost door: Microman | 07-11-05

Niet meer zo! Beste Microman,

Die eigendomsvereiste was vroeger inderdaad zo, maar is intussen gewijzigd.

Bij inschrijving op de kandidatenlijst mag men een (1 dus) eigendom bezitten, maar men moet een verklaring ondertekenen dat men die eigendom bij toewijzing binnen het jaar zal verkopen of aan de sociale huisvestingsmaatschappij zal verhuren. Zo wordt het althans bij verscheidene maatschappijen toegepast. Alsnog zijn weinig huisvestingsmaatschappijen te vinden voor het in huur nemen van dergelijke individuele woningen (en om te fungeren als sociaal verhuurkantoor), maar dat zal zeker veranderen in de komende jaren.

In elk geval geldt die ruimere regeling voor 55-plussers voor de woning die ze zelf bewonen. Zie http://www.vhm.be/huren2004/kan_ik_huren.htm

Gepost door: marc | 09-11-05

De commentaren zijn gesloten.