30-10-05

ZONDAG 30 OKTOBER 2005: Byzantijns Kortrijk

Een niet-gekend bouwkundig juweeltje in Kortrijk: de kapel van het Heilig Hart in de Budastraat. Je waant je in Istambul. Mijn vader (86) was er ooit misdienaar. Hij had er twee tantes, zusters, die verpleegster waren in het ziekenhuis. Thans is het een bejaardentehuis gekoppeld aan serviceflats.
 
Dit onvermoed Kortrijks plekje is maar half toegankelijk. Je moet in de Budastraat de ingang van het rustoord binnengaan, de cafetaria passeren en het sas naar de binnenplaats.
 
"Later meer over dat merkwaardig stuk erfgoed" schreef ik op 30 oktober. Ondertussen heb ik overal gezocht, maar niets gevonden. Ook erfgoedspecialisten weten er niets meer over dan dat de kapel zou gebouwd zijn kort na de tweede wereldoorlog.
 
DAAROM EEN OPROEP: WIE KAN MIJ MEER GEGEVENS BEZORGEN OVER DIE NEO-BYZANTIJNSE PAREL? Reageer of mail. Bedankt bij voorbaat.

28-10-05

Primeur: 3,5 miljoen euro inkomsten Telenet voor Kortrijk

Hier volgt een primeur voor de aangroeiende schare trouwe lezers van dit internetfeuilleton. Zopas vernomen (en mee beslist) op de raad van bestuur van Gaselwest: op allerzielen (2 november) vertrekt een brief naar het Kortrijkse stadsbestuur met de melding dat de stad 3.541.718,89 euro gestort krijgt.
 
Die onverwachte inkomsten zijn het deel van Kortrijk uit de opbrengst van de verkoop van  Telenet-aandelen. Die aandelen waren in het bezit van de intercommunale Gaselwest, waarbij  Kortrijk is aangesloten.
 
Herinner u het ontstaan van Telenet. Het begon allemaal met de kabelTV. Om het afschuwelijke woud van TV-antennes van de daken te krijgen, lieten de steden en gemeenten hun gas- en elektriciteitsintercommunales kabels leggen voor TV-distributie. Eerst was er daarvoor Intercom, later Coditel. Bij de opkomst van het internet en de vrijmaking van de telefoniemarkt, kwam iemand op het idee het kabelnet van Coditel ook in te zetten voor telefoon en internet. Telenet ontstond.
 
Er kwam wat geld van het Vlaamse Gewest (en de GIMV), maar door de inbreng van het kabelnet waren de intercommunales (en dus de steden en gemeenten) de grootste aandeelhouders. Op het moment dat Telenet een levensvatbare onderneming bleek, was er interesse van de privé-sector om de zaak over te nemen. De gemeenten waren bereid te verkopen. Het verspreiden van Tv-beelden en toegang tot het internet kan immers moeilijk een gemeentelijke opdracht worden genoemd. Speculeren met aandelen in een zeer snel veranderende en onzekere sector nog minder.
 
Een eerste overnamepoging mislukte. De Amerikaanse groep Callaghan bleek na een eerste aankoop niet in staat voldoende dollars te mobiliseren voor de volledige overname. Na verloop van tijd werd het Callaghan-deel overgenomen door een andere Amerikaanse groep: Liberty. De intercommunales zoals Gaselwest bleven daarbij ongewild zitten met 33,85 % van het aandelenkapitaal van Telenet.
 
Intussen bleef Telenet groeien. De onderneming boekte wel geen winst, maar de waarde ervan nam toe door de snelle groei van de omzet. Op een gegeven moment bleek de tijd rijp om een herschikking van de aandelen door te voeren en het grootste deel van de aandelen te koop aan te bieden aan het publiek op de beurs. Telenet Group Holding NV (de officiële naam) is sinds 11 oktober 2005 een beursgenoteerde onderneming.
 
Veelal stijgt de waarde van een aandeel bij de introductie op de beurs. Beleggers zijn belust op nieuwe beloftevolle aandelen en bieden tegen mekaar op. Dat werd ook bij Telenet verwacht. De beginwaarde werd gesteld op 21 euro. Groot was de teleurstelling toen het aandeel op de beurs niet bleek te stijgen maar daalde en bleef dalen. Op dit moment hebben beursbeleggers niet meer dan 16,5 euro veil voor een Telenetaandeel. Naar verluidt en volgens bepaalde persberichten zou de onverwachte daling te wijten zijn aan de speculaties van een of meer grote banken.
 
Maar geen nood voor de gemeenten. Voor de aandelen in handen van de intercommunales (en dus van de gemeenten) was op voorhand een prijs afgesproken met Telenet: 21 euro. De verkoop van de aandelen van de gemeenten loopt dus geen schade op door de teleurstellende koers van het Telenetaandeel op de beurs.
 
Van de 33,85 % die de intercommunales bezaten, is er 18,15 % verkocht. De intercommunales zijn verplicht nog 15,70 % in portefeuille te houden omdat de Amerikaanse groep Liberty daarop een optierecht heeft. Dat is niet erg. Liberty kan zijn optie slechts uitoefenen als de prijs van het Telenetaandeel weer stijgt tot boven de 21 euro. Een beetje geduld en er komt nog een flink pak geld richting gemeenten.
 
In tegenstelling met andere uitzonderlijke inkomsten kunnen ze door de gemeenten naar goeddunken worden besteed! De voogdijoverheid laat de gemeenten deze keer volstrekt vrij. Op een jaartje van de gemeenteraadsverkiezingen zal dat zeker leiden tot vinnige discussies op het stadhuis. Met de sp.a-fractie gaan wij daarbij op de lijn blijven die we altijd gevolgd hebben. Van elke uitgegeven euro moet iedereen in Kortrijk beter worden!

26-10-05

Van een gloriëtte, een mirador en een koetshuis

De grondige verminking van het tuinhuisje is zowat de genadeslag op het domein Nolf.
 
Ooit behoorde het domein tot het beste van het Kortrijkse erfgoed. Het domein vormde het zomerverblijf van een van de rijkste families van de Groeningestad. Het omvatte een landhuis in empirestijl in het midden van een Engels landschapspark met grote vijver, brug, een achthoekige uitkijktoren (mirador) in neo-tenaissancestijl met een wenteltrap en een houten gloriëtte (prieel) in Chinese trant. En naast de inrijpoort in de Doorniksewijk bevond zich het schilderachtige huisje van de tuinman. Voor niet-Kortrijkzanen: de Doorniksewijk is een straat en geen buurt; het is een wat rare vertaling van 'Faubourg de Tournai' (Doornikse voorstad).
 
Bij nacht en ontij werd het landhuis op 16 augustus 1985 gesloopt zonder enige vergunning en zonder dat enige instantie vlug genoeg was om de afbraak stil te leggen. Opdrachtgever van de wederrechtelijke sloping was het nabijgelegen ziekenhuis Maria's Voorzienigheid. Stad Kortrijk heeft nog verschillende processen ingespannen, met zelfs de eis tot herstel in oorspronkelijke staat (wederopbouw). Maar na een juridische uitputtingsslag van niet minder dan 14 jaar, waarbij de hoogste rechtbanken (Hof van Beroep en Raad van State) werden ingeschakeld, kwam het tot een dading, een overeenkomst waarbij beide partijen vrede sloten uit zakelijke overwegingen.
 
Intussen poogde M&L te redden wat er te redden viel en beschermde het park. Het ziekenhuis koesterde immers andere plannen. Maria's Voorzienigheid wou bulldozers op de tuin loslaten om er een parking van te maken. De stad weigerde evenwel de aangevraagde bouwvergunning. Het ziekenhuis beperkte zich dan maar tot het aanbrengen van een laag kiezel op de grond waar het gesloopte landhuis stond. Daar werd dan toch geparkeerd. Natuurlijk schond dat het uitzicht van het park.

Ontdekking
 
In het verwaarloosde park staan de beschermde bouwsels voorlopig nog recht. De gloriëtte (zie foto) is een prachtig houten tempeltje dat uitkijkt over de vijver, maar zij is in erbarmelijke staat. Het dak is voor de helft weggerot. De mirador staat er nog, op een heuveltje waarachter een eindeloze parking begint. De wenteltrap is verdwenen en ook hier is de helft van het stijlvolle dak ingevallen. Zelfs de brug is er nog, maar ik geloof nooit dat de betonnen overgang de oorspronkelijke constructie is.
 
Tot mijn grote verbazing ontdekte ik bij een bezoek dat een ander restant van het domein Nolf gespaard is gebleven en een functie heeft gekregen in de ziekenhuiswerking. Tegenaan de tuinen van de buren in de Doorniksewijk staat nog in volle glorie eht koetshuis, in dezelfde neo-renaissansestijl van het grotendeels gesloopte tuinmanshuisje. Laat ons hopen dat dit prachtige koetshuis niet in alle stilte verdwijnt als binnen afzienbare tijd de gebouwen van het ziekenhuis een andere bestemming krijgen.

Het begonnen bouwproject is overigens niet zonder gevaar voor het restant van het park. Er komt namelijk een ondergrondse garage en de diepe bouwput zou de grondwaterstand kunnen verlagen. Daardoor dreigen verschillende monumentale bomen uit te drogen en zou de vijver droog kunnen komen te vallen.

Meer foto's op http://kortrijkonvermoedehoekjes.skynetblogs.be , 23 oktober.


 

Sic transit gloria mundi

Dit is een triest verhaal van vergane glorie. De stad is het slachtoffer.

 

De Doorniksewijk in Kortrijk staat stijf van statige herenhuizen uit de Belle Epoque. Een rij grenzend aan het park Nolf, waarover straks meer, stond jaren te verkrotten. Ooit werden zij opgekocht door het nabijgelegen ziekenhuis Maria's Voorzienigheid, dat zocht naar uitbreidingsmogelijkheden. Maar de plannen werden nooit uitgevoerd en zijn achterhaald door de fusie van alle Kortrijkse ziekenhuizen tot het Algemeen Ziekenhuis Groeninghe, dat buiten de stad een nieuwe campus aan het bouwen is.

 

In april 2005 kocht een projectontwikkelaar, Renaat Desclé van Kluisbergen, de huizen op en verkreeg van de stad een sloop- en bouwvergunning. Hij vindt de ligging uitstekend: dicht bij het centrum, in een sjieke omgeving, met zicht op een park aan de achterkant. Ik begrijp dat het ziekenhuis blij was met de verkoop, want het had jarenlang het maximum van de leegstandtaks moeten betalen aan de stad. Voormalig huisvestingsambtenaar Kris Claeys bedacht de huizenrij ooit met de titel 'kampioen van de leegstand'.

 

De administratie van Monumenten en Landschappen (M&L) steigerde eerst bij het vooruitzicht van een kaalslag van dat neo-classicistische stadsgezicht, maar draaide bij na een plaatsbezoek. De huizen bleken te verregaand verkrot om ze nog convenabel te restaureren. Toch eiste M&L het behoud van de tuinmanswoning, een hoekhuisje dat in feite deel uitmaakte van het beschermde park Nolf. M&L overwoog even een beschermingsmaatregel maar ging daartoe niet over omdat promotor Desclé stellige beloften deed. Zo verklaarde hij in het Nieuwsblad van 2 april 2005: "Het huisje van de tuinman, vlak naast de inrijpoort, wil ik in elk geval bewaren". Het huisje in neo-renaissancestijl was architectonisch dan ook het meest waardevolle van de rij.

 

Intussen zijn de slopingswerken uitgevoerd. Wat blijkt -- ik ben zelf gaan kijken? Niet alleen de verkrotte herenhuizen zijn tegen de vlakte gegaan, ook van het mooie tuinmanshuisje schiet niet veel meer over. Alleen een beschadigde voorgevel en een stuk van de zijgevel staan nog recht.

 

Dat kan ik toch zomaar niet laten voorbijgaan. Waar is de tijd dat wij samen met Philippe De Coene en anderen in de club SOS Kortrijk de pers op sleeptouw namen naar bedreigde monumenten? Daarom neem ik mij voor om in de gemeenteraad van november de kwestie te berde te brengen. Ik broed op volgende vragen:

 

  1. Hoever strekt de toegestane sloopvergunning? Volgens de pers moest op vraag van Monumenten en Landschappen de tuinmanswoning van het domein Nolf, nr. 146, behouden blijven. Is het college ingegaan op die vraag?
  2. De tuinmanswoning is gesloopt op voor- en zijgevel na. Is de projectontwikkelaar daarmee zijn vergunning te buiten gegaan?
  3. Volgens de pers moest, ook op vraag van M&L, de ingangspoort van nr. 140 eveneens behouden blijven en verwerkt worden in het vervangende bouwproject. Is dat zo en heeft de projectontwikkelaar zich aan die voorwaarde gehouden?
  4. Welke stappen denkt het stadsbestuur te ondernemen als blijkt dat de projectontwikkelaar de vergunningsvoorwaarden niet heeft nageleefd?
  5. Een andere bezorgdheid van M&L was de weerslag van het project op het beschermde park dat eraan paalt. Zijn er voldoende waarborgen dat het bouwproject geen schade zal opleveren aan de fraaie bomen in het beschermde park?

 

 

Uit Het Nieuwsblad - editie Kortrijk-Waregem-Menen van 16 november 2005:

Erfgoed tegen de vlakte

KORTRIJK Promotor houdt zich niet aan afspraken

Wat sommigen voorspelden, is gebeurd. Met een kaalslag in de Doorniksewijk ging ook een beschermde woning zo goed als tegen de vlakte. De stad Kortrijk wou proces-verbaal opstellen maar zocht uiteindelijk een compromis.

Kris VANHEE

In 1985 is het landhuis Nolf afgebroken in de Doorniksewijk'', zegt Marc Lemaitre (SP.A), die de kat de bel aanbond. ,,Het was een schitterend voorbeeld van empirestijl. Het landhuis is totaal onwettelijk tijdens een weekend afgebroken. De panden net ervoor liggen nu ook tegen de grond. Monumenten en Landschappen vond er merkwaardige maar té verkrotte panden. De sloopvergunning werd afgeleverd met de voorwaarde dat de Doorniksewijk 146 bleef bestaan. Dat was een tuinmanswoning in neo-renaissancestijl naast de inrijpoort van het intussen beschermde domein Nolf. Een andere voorwaarde was het behoud van de travee bij het nummer 140. De promotor heeft zich daaraan niet gehouden.''

Kortrijk verkreeg indertijd van de rechter dat het ziekenhuis AZ Groeninge het pand Nolf in zijn oorspronkelijke staat moest herstellen. Lemaitre: ,,Het is er nooit van gekomen. Meer nog, het park is niet openbaar, verwaarloosd en omsingeld door een parking. Het beloofde fietspad loopt dood op een betonnen afsluiting.''

Kapel Wijngaardstraat

De stad Kortrijk wou eerst proces-verbaal van bouwovertreding opmaken. Schepen Frans Destoop (CD&V): ,,Monumenten en Landschappen uitte ook schriftelijk zijn ongenoegen. Er is dan gezocht naar een compromis. Het poortgebouw wordt gereconstrueerd in de nieuwbouw. Het dossier zal verder strikt worden opgevolgd. Indien de afspraken niet worden nagekomen, komt er alsnog een pv.''

,,Ik hou mijn hart vast'', zegt ook Moniek Gheysen (VLD). ,,Het is het zoveelste waardevolle pand in Kortrijk dat zomaar tegen de vlakte gaat. Ik vrees al voor de kapel in de Wijngaardstraat, waar de omringende gebouwen plaats moeten maken voor het nieuwe winkelcentrum van Foruminvest. We leren het nooit.''

Naast de toegang tot het park Nolf staan nog een aantal woningen klaar voor de afbraak. Door een administratieve fout kunnen de eerste drie niet meer heropgebouwd worden. Wanneer die rij woningen tegen de vlakte gaat, is nog niet bekend.

vkk




25-10-05

Die rijke mensen ocharme

Soms krijg je toch wel grappige brieven op je desk in de gemeenteraad.
 
Alle gemeenteraadsleden van Kortrijk (41) kregen een persoonlijk schrijven van Nele Matthieu, van de firma NV Inho, 1140 Brussel. De sympathieke spring-in-het-veld stuurt ons exact 5 zinnetjes. Centraal verzoek: "Wil zorgen dat de rijke mensen uit het rand- en verzorgingsgebied Kortrijk terug snel binnen en buiten kunnen rijden". Ze voegt er aan toe: Dat kunnen ze in Roeselare, in Waregem en in Rijssel [sic]. Concreet wil ze dat de autoluw gemaakte Grote Markt en het Vandaelepleintje helemaal opnieuw voor parkerende auto's zouden opengesteld worden. Ze stopt er een kopie bij van een interview uit het UNIZO-blad ZO-magazine met trendwatcher -- ik schreef bijna Kortrijkwatcher, maar dat is een andere -- Herman Konings, die pleit voor runshopping.
 
Toch ontroerend dat er nog iemand durft op te komen voor de 'rijke mensen'. Een kameraad van mijn fractie, Germain Coelembier, verslikte zich bijna in zijn glas water toen hij het episteltje las. Hoe lastig hebben de rijke mensen met hun snelle 4x4's het niet in vergelijking met bijvoorbeeld al die metaalarbeiders die het brugpensioen aan hun neus zien voorbijgaan.
 
Wat de grond van de zaak betreft, slaat het wicht de bal helemaal verkeerd. In Kortrijk is geen sprake (meer) van enig parkeerprobleem. Onder de Veemarkt, aansluitend aan het winkelwandelgebied, kun je altijd je wagen stallen in de grote en luchtige ondergrondse parking van de stad. Het eerste uur is dat zelfs gratis! En nog geen maand geleden kochten wij met de stad de private parkeerkelder onder het Schouwburgplein; dat is op 50 meter van de Grote Markt. Ook daar komen nu veel redelijker parkeertarieven, zodat niet alleen de rijke mensen maar ook de doorsnee mensen hun auto kwijt kunnen in het hart van de stad.
 
Zelfs bovengronds kun je in de drukste perioden na enig zoekwerk zo vlug je auto achterlaten op een reglementaire plaats, dat je er met de fiets of de bus niet eerder kunt geraken -- ik weet niet of ik dat goed moet vinden; voor het milieu en de gezelligheid in de stad zou je toch maar beter niet met de wagen naar het centrum komen --.
 
Schepen voor mobiliteit Guy Leleu verklaart tot in den treure dat je in geen enkele andere Vlaamse centrumstad zo gioedkoop kunt parkeren als in Kortrijk. Het is niet omdat hij van een andere partij is, dat ik hem geen gelijk kan geven.
 
Nele, meisje, je hebt het interview met trendwatcher Herman Konings overigens niet goed gelezen. Bij zijn praktische tips voor winkelcentra staat letterlijk: Blijf ethisch en ecologisch correct, verkoop geen 'truken van de foor'.

Kortrijk neemt afstand van Electrabel

In de gemeenteraad vanavond voor niet minder dan 5 miljoen euro aandelen verkocht.
 
Het ging om aandelen Electrabel, die de stad samen met andere gemeenten bij Figga (een soort gemeenschappelijke aandeelhoudersvereniging van gemeenten) bewaarde. Electrabel is de grootste leverancier van elektriciteit en gas in ons land. Die aandelen konden verkocht worden omdat de Franse groep Suez zich bereid verklaarde er veel voor te betalen (per aandeel: 323,56 euro cash plus daar bovenop nog eens 4 aandelen van Suez zelf, waarde 23,70 euro maal 4 = 94,80 euro).

Kortom, voor Kortrijk levert de verkoop 5.020.335,82 euro op plus een pak aandelen Suez (die op hun beurt ook wel kunnen verkocht worden).

Feitelijk monopolie

Electrabel is sinds lang de private partner van veel gemeenten in de stroom- en gasvoorziening. Een aantal gemeenten (gans Limburg bijvoorbeeld) leveren stroom en gas zonder private partner; zij hebben ‘zuivere’ intercommunales gevormd. Andere gemeenten vormden elektriciteits- en gasintercommunales met private inbreng; Electrabel stak er kapitaal en personeel in en deelde in de (vette) winsten. Zo ook Kortrijk, dat deel uitmaakt van de intercommunale Gaselwest.

Vroeger kocht Gaselwest stroom en gas van Electrabel en verdeelde dat over zijn leidingennet en verkocht het door aan de gezinnen en de bedrijven. De winst werd gedeeld tussen de gemeenten en Electrabel. Op die manier ontstond een feitelijk monopolie: geen gas of stroom te krijgen zonder dat Electrabel deelde in de winst. Zonder concurrentie kon Electrabel de prijzen opdrijven zonder dat iemand er erg in had. Het gevolg is dat wij nog altijd zwaardere energiefacturen moeten betalen dan elders in Europa.

Concurrentie

De Europese Unie heeft daar een eind willen aan maken. Er moest een splitsing komen tussen het beheer van de leidingen, en de productie van electriciteit en gas (zeg maar de elektriciteitscentrales en de gasaanvoer uit Nederland en Algerije) en de leveringen aan de consument. Gelijk welke groep die energie levert, moet gebruik maken van het leidingennet. Het ligt voor de hand dat dit net wordt in handen gegeven van de overheid, de gemeenten. Op dat net moet Electrabel nu concurrenten verdragen; zo dienen Nuon en Luminus zich bijv. aan. Vroeger kreeg je een factuur van Gaselwest. Nu krijg je een factuur van Electrabel of van Nuon of van Luminus (die op hun beurt aan Gaselwest een vergoeding betalen voor het gebruik van de leidingen). Die nieuwe situatie hebben wij te danken aan Steve Stevaert in de tijd dat hij nog Vlaams minister was.

Verwacht werd dat door die splitsing concurrentie kon ontstaan tussen verschillende leveranciers van energie en dat Electrabel zijn monopolie zou kwijtspelen. Dat moest leiden tot lagere facturen voor de gezinnen. Die verwachting heeft zich nog niet vervuld.

Er speelden een aantal zaken die remmend werkten. Bij de splitsing hadden de gemeenten een pak aandelen Electrabel gekocht om verder te kunnen delen in de winsten van de productie van gas en stroom. Zo gezien hadden de gemeenten dan ook geen enkel belang bij het doorbreken van het monopolie van Electrabel of bij energiebesparingen. Hun financieel lot was immers verbonden met de omzet van Electrabel. Bovendien was Electrabel een machtige partner in de intercommunales zoals Gaselwest. Het is geen zuivere situatie als concurrenten van Electrabel gebruik moeten maken van het leidingennet waarin datzelfde Electrabel een dikke vinger in de pap heeft.

Meevaller

De Vlaamse regering (Stevaert) verplichtte de gemeenten hun belang in de intercommunales op te drijven tot 70% tegen september 2006. Daartoe moeten zij Electrabel uitkopen (de groep mag voorlopig, tot 2018, nog 30% behouden). Dat kost een flinke stuiver aan de gemeenten, maar die zijn daarvoor al jaren aan het sparen (in Figga).

Het aanbod van Suez om de Electrabelaandelen over te kopen is dan ook een meevaller. Met de opbrengst van de verkoop kan Kortrijk het tekort delgen om aan die 70% te geraken. Aangezien Kortrijk al ferm gespaard had, is er nog flink wat cash geld netto over. Dat kan volgend jaar als extra inkomsten naar de stad komen, nl. een dikke 5 miljoen euro.

Suez

En wat gaan we doen met de opbrengst van de aandelen Suez die we bovenop het cash-geld gaan krijgen? Wel, daarmee gaat Kortrijk andere aandelen kopen en wel in Elia en Fluxys, de grote firma’s die de hogedrukgasleidingen en de hoogspanningslijnen uitbaten. Intercommunales zoals Gaselwest houden zich immers alleen bezig met laagspanning en lagedruk, m.a.w. met de consumentenleidingen.

Op die manier kan de (gemeentelijke) overheid ook meer greep krijgen op de transportnetten van energie en ervoor zorgen dat ook daar de concurrentie kan spelen in het belang van de afnemers. Die nieuwe aandelen gaan op hun beurt dividenden opleveren. Die nieuwe inkomsten komen dan in de plaats van de inkomsten die de gemeenten verloren hebben sinds hun uittreden uit de productie en die ze gaan verliezen door de verkoop van hun Electrabelaandelen.

Goede zaak

Ik heb in de gemeenteraad, als fractieleider van de sp.a, de verkoop van de Electrabelaandelen verdedigd. Die verkoop is goed voor de consumenten, want hij bevorderd de prijsverlagende concurrentie op de elektriciteits- en gasmarkt. Die verkoop is tevens goed voor de stadsfinancies en onrechtsstreeks dan ook voor de bevolking.

En het is nu wel het moment om toe te happen op het aanbod van Suez. Op het moment dat de droom van Stevaert uitkomt en dat de prijzen beginnen te dalen, zal Electrabel veel van zijn pluimen verliezen en minder winst maken. Het staat in de sterren geschreven dat de waarde van de aandelen zal zakken.

Kanttekening

Een goede zaak dus voor de stad en zijn bewoners. Maar er zijn wel enkele kanttekeningen te maken. In de gemeenteraad vroeg sp.a-er Eddy Van Lancker, tevens provinciaal secretaris van het ABVV, zich af of Suez de aangelegde reserves voor het afval van de kerncentrales niet ging verdonkermanen. Zoals men weet, produceren kerncentrales zogezegd goedkope stroom, maar dan moet men de ogen sluiten voor het afval dat nog tienduizenden jaren bewaakt zal moeten worden. Daarvoor heeft Electrabel financiële reserves moeten aanleggen. Die vallen nu te beurt aan de Franse groep Suez. Zal de Belgische overheid voldoende greep behouden op die groep?

Overigens bezit Suez nu al, nog voor enige verkoop, 50,08% van de aandelen Electrabel. Electrabel behoorde immers tot de Generale Maatschappij die indertijd door Suez is opgekocht. Het is dus niet in de gemeenteraad van Kortrijk dat we meer garanties kunnen afdwingen. Intussen doen we toch maar een mooie zaak.


24-10-05

De schandpaal heringevoerd in Kortrijk?

Een van de mindere straffen in een ver en barbaars verleden was het te kijk zetten van vermeende misdadigers aan de schandpaal. Intussen is het strafrecht heel wat humaner geworden, dacht ik zo. Maar...

Op vrijdag 14 oktober 2005 werd in het station van Kortrijk een drugrazzia gehouden. Als lid van de politieraad (zone VLAS) werd ik daarover aangesproken door iemand die het aan de lijve meemaakte.De man werd op het piekuur op aangeven van de drughond tegengehouden in een van de tunnels van het station van Kortrijk.

Terwijl een onophoudelijke massa pendelaars en studenten voorbijtrok, werd hij samen met anderen geruime tijd publiekelijk tegen de muur geplaatst. Eveneens ten gehore van de passanten werd, nog voor de eigenlijke fouillering had plaats gehad, gesuggereerd dat hij met drugs te maken had. Dat was een motief om hem te verbieden een telefoontje te doen naar zijn vrouw die buiten het station op hem stond te wachten.

De fouillering, die wel in een afgesloten lokaal plaatshad, leverde geen aanwijzingen van drugbezit op. Niettemin verscheen de maandag daarop in de kranten een bericht waarin o.m. werd gesteld dat de drughond zich eigenlijk niet kan vergissen. Zo citeert Het Laatste Nieuws een politieambtenaar. Onomwonden beschrijft de handhaver van de wet de 35 mensen die ten onrechte door de drughond werden aangeduid, als ‘zogenaamd “vals positief”’ en hij voegt er bovendien nog aan toe: ‘Zij hadden recent drugs gebruikt of tenminste bij zich gehad.’

Ik kan dat niet laten passeren zonder het te berde te brengen op de politieraad. het is niet mijn bedoeling een beleid aan te vechten dat de mogelijke overlast van druggebruik wil voorkomen en verminderen. Drugacties van de politie kunnen daarin een rol spelen. Maar de manier waarop is belangrijk.

- Waarom wordt een drugactie toegespitst op een plaats en op een moment waarop vooral pendelaars, werknemers en studenten, van en naar Kortrijk elkaar kruisen? Van de 1550 gecontroleerde treinreizigers bleken er uiteindelijk 15 ‘positief’; dat is 1 op 100. Is die score goed genoeg om de actie de moeite waard te maken?

- Is het niet mogelijk een dergelijke actie uit te voeren met wat meer discretie, zeker t.o.v. gecontroleerden die zich helemaal niet verzetten? Is het nodig de groep ‘verdachten’ geruime tijd te kijk te stellen voor de talrijke passanten?

- Zou een dergelijke actie op niet meer begrip kunnen rekenen als betrokkenen op een beleefde manier zouden behandeld worden? Iedereen heeft recht op een minimum van respect.

- Zeker onverantwoord is dat de politie in haar persbriefing gecontroleerden waarop geen drugs zijn aangetroffen, verdacht maakt.

Ik ben eens benieuwd wat het antwoord zal zijn vanavond op de politieraad.

De antwoorden op mijn vragen in de politieraad vindt u in de reacties.




23-10-05

Beetje geduld

Morgen, maandag 24 oktober 2005, zowel politieraad als gemeenteraad in Kortrijk. In beide heb ik een interventie te doen. Dus geen tijd om onmiddellijk een voldragen tekst te posten. Maar wacht maar! Dit wordt een lokaal politiek feuilleton. Een beetje geduld.